Moederen : ben ik te streng ???

Mama zijn .. Het blijft een aartsmoeilijke opdracht ... Ik en mama zijn, soms is het een zeer slecht combinatie (vind ik !).

Vroeger toen ik jong was, zou een mens nooit gedacht hebben dat ik ooit moeder zou worden.  Ik was niet het klassieke meisje dat iedereen verwachtte.  Had geen broers of zussen maar kon mijzelf ten volle uitleven in de straat waar ik woonde .. met overwegend jongens :o) Dit zorgde ervoor dat ik in bomen klom (en eruit donderde), met knikkers speelde, enorm graag voetbalde (en het ook kon) en geweldig graag vocht (knipoog). Menigmaal stond er wel een moeder met een bleitende zoon aan onze deur om te klagen tegen mijn ouders over hetgeen ik uitgespookt had.

Het beterde er niet op toen ik op kamp ging .. Ook daar liet ik mij van mijn beste mannelijke kant zien ... Ik doorstond mijn puberjaren zonder al te veel meisjesstreken.  Had geen interesse in kledij, make-up, juwelen, schoenen, handtassen etc. (heb ik die achterstand ondertussen ingehaald). Kortom; geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om ooit te moederen.

En toen kam ik De Man tegen, na jaren van genieten onder ons twee dan toch de moederstap gezet en hupsa; twee meiden op de wereld :o)) Helaas, zit er geen gebruiksaanwijzing bij het pakketje dat uit je buik rolt.  God heeft daar een foutje gemaakt .. Er zou samen met de moederkoek een gebruiksaanwijzing per kind moeten bij zitten.  Uiteindelijk doen ze dat bij elektrische apparatuur toch ook ????? Een vrouw kan nog zo voorbereid zijn op de geboorte -uiteindelijk hebben we negen maanden de tijd- het échte werk begint dan pas.  Soit, om een lang verhaal kort te maken ...

Ik mis een gebruiksaanwijzing voor mijn meisjes :o(  En heb ook altijd het gevoel dat ik a) te streng en b) ontzettend veel moeite heb met loslaten. Doe ik het goed ? Die vraag stormt dagelijks door mijn gedachten.  Ik zou hierover heelder hoofdstukken kunnen schrijven, maar, zal even met jullie een stuk uit onze vakantie delen :

a) Zwemmen : mijn meisjes zijn vier en zes jaar jong.  Ze vinden van zichzelf dat ze heel wat zijn en denken dus ook dat ze alleen aan het zwembad kunnen hangen (op onze camping met 400 plaatsen nog een klein en overzichtelijk bad).  De dame van zes heeft ondertussen wel al brevetten en weet zich te redden, de kleinste draagt uiteraard bandjes ... Mama en papa zijn echter totaal niet akkoord met hun ideetjes en hangen dus ook aan het water ... En laat dat nu het bizarre zijn. De Man en ik hadden altijd het gevoel dat wij daar als ouder alleen zaten aan dat bad. Constant de meisjes op hun vingers tikken: niet te diep, niet te lang onder, draag je bril, draag je bandjes, niet rennen, niet rennen en afzetten, niet te ver springen.   Het komt erop neer dat geen van ons vieren het echt leuk vond aan dat bad.  De kinderen wilden constant deugnieterij uithalen, wijzelf wilden graag op een zetel hangen (en lezen).  Het wordt nog erger wanneer een van ons beiden even weg ging en de andere met twee meiden achter bleef.  De ene wil in het diep, de andere op de glijbaan.  Als de kleinste bovendien nog eens van zichzelf vindt dat ze kan zwemmen en zonder bandjes het bad induikt ... Kortom; ik heb zin om een vakantie aan het zwembad de komende jaren te schrappen.

Wat me echter het meeste zorgen baarde is dat de meeste ouders wel gewoon op een zetel hangen, niet naar hun kinderen omkijken, soms zelfs achter blijven aan de tent of caravan terwijl de kinderen in het bad hangen .. Meestal dan een oudere broer/zus met een jongere broer/zus.  De Man en ik vroegen ons bijna continu af of we te zorgelijk zijn, te streng, niet kunnen loslaten ... Het vraagstuk werd niet opgelost.

b) Slapen : vakantie of geen vakantie, onze kinderen moeten op tijd naar bed ! Tot hiertoe gaan ze samen op hetzelfde tijdstip slapen, er wordt hier geen onderscheid gemaakt in leeftijd.  Zo lang dit werkt en aanvaard wordt door de oudste is het voor mij gewoon veel praktischer.  Samen bad in, tanden poetsen, pyjama aan, verhaaltje en bed in.  Tijdens het schooljaar proberen we dit te forceren tussen half acht en acht en ook tijdens de vakantiemaanden houden we dit zo aan. Ook hier moeten we vast stellen dat veel ouders hierover anders denken.  Tijdens de zomermaanden gaan onze kinderen 50 percent van de tijd op kamp of naar de speelpleinwerking. Dat betekent net zoals tijdens het schooljaar vroeg uit bed. Lijkt me dan geheel logisch dat ze er 's avonds ook op tijd in gaan ? Op verlof zelf houden we koppig vol.  Wat blijkt; veel kleine kinderen lopen ook nog rond tien uur rond te crossen op een camping of in een restaurantje ... Ook hier stel ik mij dan de vraag; zijn we te streng, te zorgelijk ...

c) Eten : het is opvallend hoeveel kinderen er op vakantie rotzooi binnen pakken.  Aan het zwembad wordt er gekozen voor ijs, chips, koeken, frisdrank ... Wij zaten daar met water, fruitsla en af en toe een droge koek.  Uiteraard rolden onze kinderen hun ogen uit hun oogkassen bij het zien van al dat lekkers.  Het enige waar we op vakantie een oogje op toeknijpen is frisdrank. De oudste mag tijdens een vakantie (reis!) 's avonds of overdag een Fanta drinken.  De kleinste vind het goedje voorlopig niet lekker en kiest nog altijd braaf voor melk/appelsap.  Op een gegeven moment zaten we 's avonds bij een Italiaan te genieten van een lekkere pasta, stond er achter ons een moeder met twee Puberkinderen.  Ze hadden pizza's besteld (geen probleem) maar deden zich ondertussen tijdens het wachten te goed aan ijs én halve liters cola !!!!! Over eten stel ik mij géén vragen .. Wij hebben onze visie over gezonde voeding en wijken hier totaal niet vanaf ! Maar, als je de blikken aan het zwembad zag wanneer de Man zijn dagelijkse stukken fruit zat te schillen voor zijn dames ... Mijn God !

Zo kan ik nog wel even door gaan .. Elke dag dezelfde vraagstukken over Loslaten, Te Streng Opvoeden ... Opmerkingen over het feit dat ik zelden ontspannen ben op verlof ... Ik "probeer" te genieten van een vakantie maar merk dat ik doodvermoeid terug thuis kom ... Over de dagelijkse beslommeringen thuis, koppel ik terug ... Wanneer ook ik het over The Flow zal hebben !

Sofinesse

Vorige week viel mijn oog op de blog van Sofinesse, een Radio Nostalgie presentatrice die een Open Brief geschreven heeft aan Minister Monica De Coninck ..

Uit nieuwsgierigheid ben ik die brief beginnen lezen, van Sofinesse, niet die van de Minister. In mijn ogen leven die namelijk op een andere planeet en weten die gewoon niet hoe een doorsnee gezin vandaag de dag ploetert en moedert en probeert te overleven op de arbeidsmarkt ... Waarom zou ze ook met haar vette pre en wellicht een nanny, kok, poets-en strijkhulp !

Links en rechts ook wat reacties gelezen van andere blogsters die direct op dit onderwerp sprongen en lekker hun zegje wilden doen ... Voor- en tegenstanders, direct .. Maar, dat heb je als je blogt...

Ik herken me wel in haar blog ... Het Ploeteren, u weet wel .. Ik ben het prototype van een Ploeterwijf .. Niet omdat ik dat nu zo leuk vind maar gewoon omdat ik niet anders kan .. of wil kunnen ? Ik wil gewoon dat het hier kraaknet is, dat de strijkmanden leeg zijn, de ijskast gevuld, de tuin mooi onderhouden.

Maar, ik ken me ook in "haar" .. Beetje druk, beetje chaotisch, beetje neuroot van tijd tot tijd, een hoofd vol zorgen. Kortom, ik roep Sofinesse op om te volgen !!

De minister in kwestie had de werkende vrouwen blijkbaar opgeroepen om eens goed na te denken over "deeltijds" werken ...  N a    D e n k e N ? Denkt mevrouw de minister dat we dat dan niet doen ? Ik stel mij die vraag ELKE dag !!!

Enerzijds omdat deeltijds werken in mijn geval "fin carrière is" ..
Anderzijds omdat je met deeltijds werken (in mijn geval 4/5) het leven echt niet makkelijker maakt !

Integendeel ... Ik heb het gevoel dat ik nu nog meer ploeter als wanneer ik voltijds werkte .. Het is alsof het nu eenmaal van ons verwacht wordt dat de was, de plas, de strijk, de boodschappen etc. gedaan worden op die ene vrije dag in de week die we hebben (rekening houdend met het feit dat ik op donderdag laat werk en ook op zaterdag van de partij ben).  Mijn "vrije" dag of mijn dag "verlof" zoals sommigen het droog noemen is een dag die zodanig gevuld is, dat ik niet eens tijd heb om rustig te eten, noch te drinken ! Stilaan komt er ook het begrip "taxi-spelen" bij ...

Of ik mij zorgen maak over de financiële kant van deeltijds werken ?
Nee begod ... Een pensioen zal ik allang niet meer krijgen en wij hebben leren leven met dat ietsje minder elke maand.  Je moet wel ... Onze voltijdse crèche kost 600 euro rond ... ELKE maand opnieuw al vijf jaar lang. Het begrip Sparen is hier niet langer een begrip, het is gewoon onbestaande !
En ja, er bestaan crèches die goedkoper zijn .. Maar, plaats is er nergens (Antwerpen), ellenlange wachtlijsten of zoals bij ons .. Op vrijdag je kind naar de crèche brengen en horen dat ze de maandag erop niet meer moet komen omdat ze de boeken neer leggen.
Aan die crèche-periode komt echter wel een einde ... En dan proberen we de crèche centjes opzij te zetten .. Want, mensen, ... Onze kinders kunnen alvast tot hun 12 jaar gratis onderwijs volgen ...

Zo links en rechts hoor ik andere moeders ook reageren ... Breng de strijk weg, vraag een poetshulp, Eerlijk, .. Ik word mottig van zo'n uitspraken .. Alsof iedereen het zich financieel kan veroorloven om een poetshulp te vragen .. Ze moeten er dan wel wekelijks liggen he, onze cheques !

De grootouders inroepen ? Dan keert mijn maag helemaal .. Wie kiest er voor kinders ?
Kinders moeten opgevoed worden door de eigen ouders ... Mijn ouders hebben 21 jaar voor mij gezorgd, nu mogen zij genieten van hun welverdiend pensioen.  En ja, ik heb geluk, mijn ouders halen onze kindjes zo goed als alle dagen van school omdat ze het zo zielig vinden dat een nog geen 3-jarige naar de voor- en nabewaking moet ! Maar daar stopt het ook ... Als we kunnen, halen we ze zelf ...

En als de oma en opa de kinders halen en naar ons thuis brengen, nodig ik hen uit om aan te schuiven aan onze tafel ! Lekker koken en een glas wij erbij ... Zo hoort het !!! Dat is het minste dat ik kan doen....  En ja, ik maak het mijzelf er niet makkelijk mee; lekker koken in de week .. Maar, ze verdienen dat ... quality time met hun kinderen en kleinkinderen ...

De vakanties worden hier grotendeels overbrugd met speelpleinwerking (mijn moederhart loopt dan over ook al vond ik het zelf altijd leuk als kind !!!) en/of om beurten verlof opnemen ...
De eigenlijke vakantiedagen worden gereserveerd voor de zomermaanden want mijn moederhart krijgt het niet zo ver dat ik mijn kinderen 8 weken naar zo'n speelplein moet sturen.  Wat zal ik blij zijn als de kindjes naar een "echt" kamp kunnen gaan met de Scouts of Bloso .. Een kamp waar ze ook iets leren ... Ik ben persoonlijk zelf niet wild van een speelplein ... Maar, wel van een kamp in de Ardennen, de boerderij .. Een kamp waar ze vuil en smerig worden ... Waar ze kattenkwaad kunnen uithalen.

Langs de andere kant genieten onze kindjes ook van het sociale contact, ze zijn bezig en zitten niet de godganse dag achter de televisie.  En het is alleen mijn moederhart dat te keer gaat, want, eerlijk .. onze kindjes zijn het zo gewend van overdag weg te zijn, dat ze het zich wellicht al niet meer kunnen inbeelden .. Een moeder die tijdens de zomermaanden thuis is ...

Of ik het mij niet lastig maak te blijven werken ? Ja, elke dag opnieuw breekt mijn moederhart.
Vorige week zag ik foto's van de oudste toen de schoolfotograaf passeerde. Ik schrok, ze is al bijna zes .. Z E S ! Beide kinderen draaien elke dag mee in de mallemolen, in de race tegen de tijd, beide kinderen kijken al niet meer op wanneer de moeder compleet overstuur begint te flippen wanneer het draaiboek even niet draait zoals het hoort ... Maar, dat is mijn fout .. perfectionisme allom !

Zou ik kunnen thuis blijven ? Ja .. Als we soberder zouden leven, kan het volgens mij wel .. Gedaan met leuke kledij, hobby's voor de kinderen, vakanties, auto, lekker vers eten van de bakker, de keurslager en de fruitboer (want ja, wij zijn fervente buurtwinkelkopers !).  Neen, wij hebben in principe geen  behoefte aan twee auto's en hippe kledij ... Maar geven wel veel geld uit aan lekker eten en fruit, veel fruit ... De auto en de kleding kan ik laten maar gezonde voeding ? B a s i c s !

Zou ik willen thuis blijven ? Ja .. Ik zou graag elke dag aan de poort willen staan .. Ik zou graag elke moment op foto willen leggen van mijn kinderen en niet schrikken wanneer ze op een dag ter hoogte van de borst komen ... Maar ... ik heb ook gestudeerd ! Ik heb een diploma, hard voor moeten werken trouwens .. Ik wil een zelfstandige vrouw blijven met een eigen potje, een vrouw die niet aangewezen is op haar partner zoals de zestigers van vandaag .. Oplossing ? De school niet sluiten om 15.30 maar stoppen met les geven om 15.30 en tijd en geld steken in een uur en half  extra sport, muziek, tekenen, koken zodat een van de ouders hun kinderen kan ophalen aan school zonder een oma te vragen, zonder dat de kinderen zich stierlijk vervelen in de opvang of thuis om 16.00 voor de televisie kruipen !

Of het vroeger beter was ? Ik was géén sleutelkind, omwille van mijn gezondheid is mama thuis gebleven voor haar dochter .. Maar, zij is diegene die mij altijd in mijn oren geknopen heeft om te studeren en te blijven werken !! Ze noemen dat emancipatie mensen ... Nochtans, ik vond het zalig om om vier uur thuis te komen van school en een kommeke fruit te vinden .. Ik vond het zalig wanneer mama mij extra verwende tijdens de examens en mij door die lange, ellendige weken hielp ... Maar, onze mama's en oma's hebben gevochten voor meer zelfstandigheid en vrijheid .. en nee ik ben niet bereid dit op te geven ondanks het feit dat mijn moederhart overuren maakt en mijn agenda chaotische proporties aanneemt.

Wat ik bijzonder spijtig vind, dat heel veel moeders zeuren dat ze geen me-time meer hebben ... Dat is plannen beste mama's .. Ik heb twee kinderen, beiden kenden een zeer slechte start in hun jonge leventjes maar .. ik heb altijd tijd gemaakt om te gaan sporten ... En dat beste mama's, dat doe je door een goed georganiseerd agenda en een partner die ook niet vies is om de kinderen eten te geven, in bad te doen en een boek voor te lezen .. Dat, mama's, dat noemen ze communicatie ... Ik zeg niet dat het makkelijk is ... Ik ren soms op de meeste gekke momenten maar "waar een wil is, is een weg" !

Dus, moeders van nu .. Wij zullen altijd in de mallemolen zitten ...
Vergeet echter nooit wat je hebt, wat je kan, wat je wil .. Wat je kinderen willen ...

Klaspop Jules

Vrijdag kreeg mijn Jongste de eer om Klaspop Jules mee naar huis te nemen ...

Omdat ik mijn handen meer dan vol had, met twee boekentassen, een valies van Jules, Jules zelf en een kleuter van twee die op de grond in slaap viel, stopte ik Jules al snel in mijn rugzak.
Een leraar van school lachtte schamper "haha, mama, krijgt huiswerk mee".

Haha, .. lachtte ik droog terug ...



Jules kwam namelijk een beetje ongelegen in ons gezin want P. moest zaterdag werken en er stonden twee zware looptrainingen op het programma. Bovendien ook niet meteen DE moment om een kindvriendelijke uitstap te maken wegens vriesweer. Excuses genoeg dus om er met weinig goesting aan te beginnen. U weet wel het het gaat .. Twee enthousiaste koters en de mama die voor alles mag opdraaien.

De Jongste moest al direct niets weten van Jules, het waren geen vriendjes.
De Oudste was super content met Jules maar zou alleen het hoogst nodige ondernemen.
Dus .. Wie was er heel het weekend bezig om het Jules zo comfortabel mogelijk te maken .. Jawel, mama en papa !!! Elke constructieve beweging die Jules maakte, werd op foto vastgelegd (zo'n 40 stuks in totaal over twee dagen).

Jules zijn pyama drie keer aantrekken, drie keer Jules uit/aankleden, pamper aan, zeven keer de broek aan/uit omdat de rekker te ruim zat,
Jules mee in bad, Jules mee op WC, Jules mee in bed, zetel,
Jules mee aan tafel, bordje klaar zetten met mes, vork, beker. Bordje vol scheppen,
Jules mee naar de winkel voor boodschappen, naar de bakker, naar de beenhouwer,

.. En met Jules de toerist uithangen in de vrieskoude in Antwerpen ...
Een kinderwagen mee zeulen .. Alleen voor Jules .. De meiden te voet, Jules in de buggy,
Uit eten bij Le Pain Quotidien, een pannekoek eten .. Nog wat staren naar knappe paaseieren en paaskippen etc ...


Kortom, het godganse weekend stond Jules in The Picture !!!

Was ik content dat Jules zijn koffers klaar stonden gisterenavond ...
En dan begon de hel .. Een foto-collage maken voor school met die 40 foto's.  Een verslag schrijven over Jules zijn verwen weekend ...
Een printer die heel het gebeuren niet kon en wilde printen wegens out of cartridges ...

En de kinderen ??? Die hadden alleen oog voor de I-pad !

Misschien wisten zij alles ... Toon Tellegen

Op een ochtend klopte de mier al vroeg aan op de deur van de eekhoorn.
…
‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’ zei de mier.
‘Waarom niet?’ voeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zo maar langs kwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
‘Missen?’
‘Missen. Je weet toch wel wat dat is?’
‘Nee,’ zei de eekhoorn.
‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’
‘Wat voel je dan?’
‘Ja, daar gaat het nou om.’
‘Dan zullen we elkaar missen,’ zei de eekhoorn verdrietig.
‘Nee,’ zei de mier, ’want we kunnen elkaar ook vergeten.’
‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn.
‘Nou,’ zei de mier, ‘schreeuw maar niet zo hard.’
De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.
‘Nou ja,’ zei de mier. ‘Dat moeten we nog maar afwachten. Dag!’
En heel plotseling stapte hij de deur uit en liet zich langs de stam van de beuk naar beneden zakken.
De eekhoorn begon hem onmiddellijk te missen.
‘Mier,’ riep hij, ‘ik mis je!’ Zijn stem kaatste heen en weer tussen de bomen .
‘Dat kan nu nog niet!’ zei de mier. ‘Ik ben nog niet eens weg!’
‘Maar toch is het zo!’ riep de eekhoorn.
…
De volgende middag hield hij het niet langer uit en ging de eekhoorn naar buiten. Maar hij had nog geen drie stappen gedaan of hij kwam de mier tegen, moe, bezweet, maar tevreden.
‘Het klopt,’ zei de mier. ‘Ik mis jou ook. En ik ben je niet vergeten.’
‘Zie je wel,’ zei de eekhoorn.
‘Ja,’ zei de mier. En met hun armen om elkaars schouders liepen zij naar de rivier om naar het glinsteren van de golven te gaan kijken ...

Hoogbegaafdheid bij kinderen

Een zeer interessant artikel in De Tijd !

School voor onbegrepen whizzkids
Alle schoolkinderen tellen dezer dagen af naar de grote vakantie. Maar Sien, Sven, Jasper en Jonas net iets meer. ‘Mama, ik ga dood op school.’ Hoogbegaafd zijn is geen garantie op een vlotte schooltijd of een succesrijke carrière. Verslag vanuit de slimste klas van het land.
Maandagochtend halftien. Terwijl hun ‘normale’ klasgenootjes gewoon op school zijn, zitten in het Centrum voor Begaafdheidsonderzoek (CBO) in Antwerpen acht kinderen op het puntje van hun stoel in een speciale klas voor hoogbegaafden. Deze week krijgen ze het gezelschap van een ‘échte journalist’. Zodra ik binnenkom, word ik overstelpt met vragen. Ga jij ons interviewen? Mogen we je bandopnemer eens zien? Schrijven jullie in de krant ook over de Zuidpool? Vind je het niet erg dat zoveel bomen worden gekapt om elke dag kranten te drukken? Dit zijn geen ‘gewone’ zes- tot twaalfjarigen.

‘Ik kan het niet!’ - Sien (9)

Sien* komt naast juf Danielle staan. ‘Ik kan het niet’,zegt ze met een iel stemmetje. Op haar blad heeft ze alle vraagstukken die ze het uur voordien heeft gemaakt, doorgeschrapt. Met driftige halen. Op sommige plekken zitten gaten in het papier. Juf Danielle overloopt geduldig de oefeningen. ‘Meisje toch, je had bijna alles juist!’ Een typisch geval van faalangst, besluit Danielle Verheye, die jaren ervaring heeft met hoogbegaafde kinderen. Sien zit een jaar voorop op school. Maar twee keer per week wordt ze uit haar klas in Ninove gehaald en naar de speciale klas in Antwerpen gebracht. Omdat ze op school haar draai niet vindt.

Vanaf september start het CBO met een privéschool voor whizzkids. Elitair volgens sommigen, omdat het prijskaartje 15.000 euro per schooljaar per leerling bedraagt. Onverstandig volgens anderen, omdat je zo hoogbegaafden isoleert. ‘Ik heb meer dan tien jaar getwijfeld’,zegt initiatiefneemster Tessa Kieboom, zich bewust van de gemengde reacties op haar privéschool. ‘Maar ik doe het toch, omdat sommige kinderen zo op de dool raken dat ze niet langer in het reguliere onderwijs terechtkunnen. Als we voor hen geen speciaal aanbod creëren, haken ze af.’ Behalve directrice van het CBO is Kieboom dé autoriteit in het onderzoek en de begeleiding van hoogbegaafden. ‘De privéschool is een laatste redmiddel. Na twee jaar gaan de kinderen opnieuw naar hun gewone school. Maar dan beter gewapend.’

Zorgen, problemen? Hoogbegaafdheid is een luxeprobleem, toch? Wie wil er niet hoogbegaafd zijn en hoge punten halen zonder er een klap voor te moeten doen? Altijd meer weten dan de rest. Altijd sneller klaar met schoolwerk. Zo redeneert het overgrote deel van het onderwijzend personeel in Vlaanderen.

Onderzoek naar hoogbegaafdheid staat nog in de kinderschoenen. In tegenstelling tot autisme, ADHD of dyslexie is er vrij weinig over bekend. Zelfs wereldvermaarde wetenschappers maken al eens een uitschuiver als het over hoogbegaafden gaat. Zo besloot de Amerikaanse onderzoeker Lewis Terman in 1920 een groep van 1.500 ‘superkinderen’ levenslang te volgen. Alle Terman-kids waren tussen acht en twaalf jaar en haalden topscores op intelligentietests. Hij was ervan overtuigd dat ze meer dan één diploma zouden behalen, hoog op de maatschappelijke ladder zouden klimmen, veel geld zouden verdienen en een lang en gelukkig leven zouden leiden. De Terman-kids die vandaag nog leven worden nog steeds opgevolgd. Maar aan het einde van zijn leven in 1957 moest Terman al toegeven dat hij zich schromelijk had vergist. Zijn pupillen hadden lang niet allemaal een fabelachtige carrière en veel geld. Laat staan dat ze allemaal gelukkig waren.

‘Ik heb elke dag verschrikkelijke buikpijn.’ -Sien (9)
Eerlijk, de ouders van Sien zouden al blij zijn als ze hun kind zonder ongelukken aan de drempel van de volwassenheid kunnen afzetten. Sien - lief kind, schrandere oogjes achter een rode bril - heeft geen enkel vriendinnetje op school. ‘Ik voel me anders dan de andere kindjes’, zegt ze nauwelijks hoorbaar. ‘En mijn juf is niet zo lief. Ze is vaak boos en ze roept als ik iets fout doe. Ik weet niet waarom.’

Kristel, de mama van Sien, kwam enkele weken geleden ten einde raad bij het CBO aankloppen. ‘Ze wordt gepest, ze mist lotgenoten. En met haar juf botert het niet.’ De problemen met Sien begonnen al snel na de geboorte. ‘Ik moest voortdurend op zoek naar dingen om haar te boeien. Toen ze peuter was, kocht ik een keer vijf legpuzzels. Ze gooide ze allemaal op een hoop en maakte ze in één keer. Daarna gingen ze de kast in. Ze heeft nooit gespeeld, met niets.’

Kristel dacht dat het beter zou gaan zodra haar dochter naar de kleuterklas ging. Even leek dat ook zo. ‘Wij hoorden van de juffen dat we een doodbraaf kind hadden. Thuis was ze onhandelbaar. Ze deed haar broer en zusje pijn, daagde mij constant uit.’ Sien was nog geen drie en haar ouders zaten met haar al bij een psycholoog. Ook de jaren nadien liepen ze met hun dochter de deur plat bij therapeuten en psychiaters. Niemand kon helpen. ‘De ene sprak van autisme, de andere sprak dat tegen.’Volgens Kieboom worden hoogbegaafde kinderen en hun ouders met de regelmaat van de klok met verkeerde diagnoses naar huis gestuurd. ‘Ik zou ze niet te eten willen geven, al die kinderen die pillen slikken tegen ADHD of die een diagnose autisme kregen, terwijl ze eigenlijk hoogbegaafd zijn.’

Intussen ging het van kwaad naar erger met Sien. Tegen dat ze in het tweede leerjaar zat, crepeerde ze van de buikpijn. ‘Mijn man is kinderarts. Hij helpt zoveel kinderen, maar voor zijn eigen kind kon hij niets doen. Op echo’s zagen we dat de buikwand vol klieren zat. Haar pijn was dus niet ingebeeld, maar kwam door hevige stress. Alleen wisten we niet wat die stress veroorzaakte.’
Sien biecht op dat ze nog altijd elk dag buikpijn heeft. Haar mama zucht. ‘Dat wist ik niet. Ze durft het me niet meer te zeggen. Ik ben er niet trots op, maar als ouder reageer je vaak verkeerd. Kom niet af met alweer buikpijn! Soms begint het gevecht om niet naar school te hoeven al op zondagochtend. Vermoeiend.’

‘School lijkt op een wachtzaal, waar nooit iets gebeurt.’ - Jasper (10)
Psychosomatische klachten bij hoogbegaafde kinderen zijn een gevolg van verveling. Ze hebben van nature een grote leerhonger, maar binnen de vier muren van de school staan deze kinderen op een crashdieet. Jasper: ‘Telkens als we iets nieuws leren, leef ik op. Dan ga ik één miniseconde graag naar school. Maar daarna volgen honderdduizend herhalingen. Ik snap wel dat het voor de andere kindjes nodig is, maar ik word er ziek van. Altijd maar wachten. Eindeloos, tot iedereen klaar is. School is een herhaling van een herhaling van een herhaling…’

Soms worden hoogbegaafde kinderen onhandelbaar in de klas, soms geven ze een ongeïnteresseerde indruk. Maar even vaak zijn het modelleerlingen. Sien: ‘Als ik thuis niet stout ben, kan ik het op school nooit een hele dag volhouden’.

Ouders van hoogbegaafde kinderen krijgen vaak de stempel‘pushers’. Ingrid, de mama van Sven, kan het aantal gesprekken met de schooldirectie niet meer tellen. Al twee keer heeft haar zoon een klas overgeslagen, al drie keer is hij van school veranderd. Sven zit in het derde, hoewel hij nog maar zeven is. ‘Nog geen drie maanden nadat hij in de kleuterschool was begonnen, zaten we in het kantoor van de directeur. Een dovemansgesprek. Ik herkende mijn kind niet. Thuis kon hij al moeilijke puzzels leggen nog voor hij een stap in de peuterklas had gezet. Op school kon hij blijkbaar de simpelste legpuzzel niet en kon hij de basiskleuren niet onderscheiden.’

‘Uw kind is niet hoogbegaafd, want ze haalt niet altijd tien op tien‘ - Kristel, mama van Sien
Ook Sien is intussen van school veranderd, omdat de directeur van de dorpsschool niet warmliep voor het plan om haar te laten aansluiten bij een hogere klas. De boodschap die de ouders te horen kregen, was niet mis te verstaan: ‘Iedereen gelijk voor de wet, de school wil voor één leerling haar beproefde aanpak niet veranderen.’ Kristel: ‘Toen ze aan het einde van de tweede kleuterklas woordjes begon te lezen, zeiden de juffen: ‘Je moet dat tegenhouden, blokkeren, afremmen.’ Wij wisten niet beter.’

Het was een verscheurende keuze, want op de dorpsschool had Sien wel vriendinnen. Maar omdat de psychosomatische klachten erger werden, besloten Siens ouders haar in te schrijven in een grote school in Ninove. Even leek het goed te gaan, de buikpijn verdween. Tot ze in september een nieuwe juf kreeg. ‘Ik herinner me het eerste oudercontact. Uw kind is echt niet hoogbegaafd, hoor. Ze haalt op toetsen lang niet altijd tien op tien. Sien is nu zo bang om fouten te maken dat ze niets meer invult, tenzij ze tweehonderd procent zeker is. Dingen die ze vroeger wel kon, kan ze plots niet meer. Ze gaat achteruit in plaats van vooruit.’

De mama van Sven herkent dat. ‘Soms gaat het een tijd beter. Maar dan komt hij weer terecht bij een leraar die niet gelooft in hoogbegaafdheid. ‘Mevrouw, we denken toch niet dat uw zoon hoogbegaafd is. Tijdens het rekenen zit hij voortdurend naar buiten te kijken.’ Ja, wat wil je, ze leren tot tien tellen en dat kan hij al drie jaar!’

Sven heeft een IQ van meer dan 150 en mocht in de derde kleuterklas al meelezen met de kindjes in het eerste leerjaar. ‘Drie keer per dag liep hij van het kleuterblok over de speelplaats naar de grote school. Hij kon enkel via de toiletten binnen, want de grote deur was te zwaar voor hem.’
Ook voor Sven was dit schooljaar een martelgang. ‘Zijn meester is nog jong en hij staat voor een klas met veel zorgenkindjes.‘Hij heeft hét écht, hè mevrouw. Maar wat moet ik in godsnaam met een zesjarige in mijn klas?’ Na de kerstvakantie zijn we naar de dokter gegaan omdat ons venteke zo bleek werd en de buikpijn niet meer overging. Er zat van alles mis in dat hoofdje. Hij had ook concentratiestoornissen. Weet je wat het moeilijke is: op een bepaald moment kruipt zo’n kind in zijn schulp en kan hij niets meer. En dan vraag je je af: we zijn hem toch niet aan het overstretchen?’

‘Ik begrijp dat mijn kind wordt gepest.’ - Mama van Sien
De mama van Sien aarzelt even. ‘Als ik haar van school ga halen, denk ik soms: het verbaast me niet dat jij wordt gepest. Als ik zie hoe ze zich op de speelplaats gedraagt. Ze staat daar op een tegel als een geslagen hond en verzet geen voet.’

Het vertrouwen in haar juf is zoek. ‘Er zijn zoveel misverstanden geweest, zoveel niet nagekomen beloftes. Sien durft haar niets meer te vragen. Soms zijn er dingen die ze niet weet, omdat ze een klas heeft overgeslagen. Dat 1 kilogram 1.000 gram is bijvoorbeeld. Dan hoor ik mijn hoogbegaafde dochter zeggen: ‘Ik ben dom, ik kan niets.’ Thuis gooit ze haar boeken tegen de muur, maar in de klas is ze altijd braaf en flink.’

Braaf en flink. De mama’s van Sien en Sven hebben een hekel aan die woorden. ‘Braaf en flink maken hen ziek. Het zijn synoniemen voor ongelukkig.’

‘Je moet die kinderen een beetje pushen.’ - Juf Danielle
Typisch aan hoogbegaafde kinderen is dat het ene jaar beter gaat dan het andere. Meestal hangt dat samen met een juf of een meester met wie het klikt. ‘Cruciaal is niet of de leerkrachten boeken hebben gelezen over hoogbegaafdheid. Leerkrachten bij wie hoogbegaafde kinderen openbloeien, zijn diegenen die van nature differentiëren tussen de kinderen’,zegt Kieboom.
Differentiëren is het toverwoord. In zowat alle scholen in Vlaanderen wordt aan differentiatie gedaan voor zwakkere leerlingen. Wie een achterstand oploopt, wordt bijgespijkerd door een leesmoeke of in een telklasje. Wie niet meekan, blijft een jaartje zitten. ‘Het is jammer dat de sterkere leerlingen niet dezelfde voordelen krijgen.’

In de time-outklas van juf Danielle breekt Jonas (eerste leerjaar, één jaar ‘versneld’) zijn zesjarige hoofd over een vraagstuk. Gaultier (8) worstelt met een stamboom. Hij moet alle familieleden rangschikken volgens leeftijd, maar de leeftijden zitten verstopt in een tekst die hij eerst moet ontcijferen. Sven bijt geconcentreerd op het puntje van zijn tong terwijl hij staartdelingen maakt.
Veel leerkrachten voelen zich bedreigd door een wijsneus in de klas, die af en toe een vraag stelt waar ze het antwoord niet op kennen. Maar ook goedbedoelende leraren maken fouten. Als een kind in een mum van tijd alle oefeningen juist heeft opgelost, krijgt het meestal te horen: ‘Prima, meer hoeft echt niet.’ Juf Danielle windt zich daarover op. ‘Die kinderen worden nooit aangemoedigd zich tot het uiterste in te spannen zoals andere kinderen. Veel leraren zijn bang om hen te overbelasten. Maar het is belangrijk om fouten te maken, om te leren dat niet alles vanzelf gaat. Zodra het kind een beetje tegensputtert, zeggen ze: ‘Stop maar, het is normaal dat jij dat nog niet kan.’ Eigenlijk komt het er vaak op neer dat leraren hoogbegaafde kinderen zelf laten beslissen wat ze wel en niet doen. Daardoor wordt zo’n kind nooit gedwongen zijn grenzen op te zoeken.’

‘We zijn gewoon dat we alles kunnen.’ - Louis (9)
Louis beseft al goed waarom hij andere oefeningen moet maken dan zijn klasgenootjes. ‘Wij zijn gewoon dat we alles kunnen. In de grote school zal dat slecht aflopen.’

De analyse van deze negenjarige klopt. Veel hoogbegaafde kinderen krijgen het pas echt moeilijk op de middelbare school of op de universiteit. ‘Het zijn ook vaak deze mensen die vroeg of laat in de problemen komen op hun werk’, zegt Kieboom. ‘Ze zijn nooit tevreden en verliezen zich in perfectionisme. Maar het omgekeerde komt ook voor. Veel hoogbegaafden hebben op professioneel vlak alle ambitie losgelaten en werken aan een band, met het verstand op nul. Thuis bouwen ze dan ingenieuze websites, puur ter compensatie.’

Stilaan richten steeds meer basisscholen ‘kangoeroeklassen’in, waar hoogbegaafde kinderen terechtkunnen. Daar krijgen ze uitdagende taken, maar evengoed leren ze er plannen en een agenda invullen. Juf Danielle geeft naast haar werk bij het CBO ook les in zo’n kangoeroeklas. ‘Het contact met gelijken is belangrijk voor de ontwikkeling. Net zoals omgaan met frustraties. Ze ondervinden dat iets vluchtig lezen soms niet volstaat, dat ze niet altijd kunnen terugvallen op hun fabuleuze geheugen.’

Kieboom is hoopvol, want de afgelopen jaren heeft ze, vooral in het lager onderwijs, een en ander zien veranderen. ‘Het is schrijnend dat in de meeste lerarenopleidingen nog altijd met geen woord over de problematiek wordt gerept, maar op het terrein beweegt toch wat. Steeds meer scholen pikken de signalen tijdig op.’ Of haar initiatief van de privéschool zo niet overbodig wordt? ‘Zou dat niet zalig zijn? Het zou betekenen dat geen enkel hoogbegaafd kind tussen de mazen van het net glipt.’ Maar dat is nog niet voor morgen. Haar school voor onbegrepen whizzkids komt er, maar het wordt geen school voor de lucky few.

Voor ik de school verlaat, geeft Kieboom me nog deze breinbreker mee. ‘Er is nauwelijks iemand die zich afvraagt wat het betekent voor een samenleving als zoveel hoogbegaafde kinderen uit de boot vallen. Onze intelligentie is onze enige natuurlijke grondstof, en net dat hebben deze kinderen op overschot. Van kleins af aan zijn ze getraind om out of the box te denken, om dingen op hun eigen manier onder de knie te krijgen, zonder gebruik te maken van methodes of systeempjes. Beeld je eens in dat je al dat talent kan ontginnen in plaats van het te verkwanselen. Welke wereldproblemen zij misschien kunnen oplossen.’

* De namen van de kinderen uit de time-outklas zijn veranderd om privacyredenen.