Goede voornemens ...
Elk jaar, eind december maken we goede voornemens ...
En elk jaar opnieuw zijn we die na een veertiental dagen vergeten.
Zodoende; ik maak geen goede voornemens meer; ik kan ze toch niet volhouden.
Elk jaar zeg ik met Oudjaar dat ik het rustiger aan zal doen, vroeger ga slapen, mij het werk minder aan trekken, gezonder ga eten, minder alcohol zal drinken, meer tijd vrij maken voor mijn relatie, de kinderen minder zal opjagen, minder zal shoppen, minder geld uitgeven aan onbenullige dingen ...
ELK jaar opnieuw en na een week is alles alweer vergeten.
Dit jaar heb ik dus wijselijk mijn mond gehouden. Ik hoop dat het huidige jaar een rustig kabbelend jaar mag worden zonder al teveel extremen; niet al teveel hoogte- en/of dieptepunten. En dat wens ik jullie allen ook toe ...
Posts tonen met het label Mezelf. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mezelf. Alle posts tonen
zaterdag 3 januari 2015
woensdag 5 februari 2014
Onzen trouw …
.. Daarnet snuisterde ik even tussen mijn "labels" en vond ik een label "trouwen"
Jaja, 2013 zag er sprookjesachtig uit .. Eind december 2012 werd ik "gevraagd" aan de Tower Bridge met mooie oorbellen en een prachtig fotoboek van ons tien jaar samen zijn …
Een maand later besloten we in intieme kring te huwen in Toscane en om een feest te geven in Antwerpen. Ik zag de ellenlange teksten al verschijnen op de blog .. Man, over het organiseren van een huwelijk kan je boeken schrijven … De bedoeling was om jullie te doen watertanden van ons huwelijk .. Een "klassiek" huwelijk vooral bedoeld om iedereen te verrassen omdat vooral ik niet zo heel klassiek ben aangelegd.
Toscane bleek al niet zo eenvoudig als gedacht. Een hele mallemolen aan administratie omdat Belgie (oh ja) als enige land in Europa een bepaald Verdrag niet getekend heeft waardoor Belgen die in Italie willen huwen langs het Consulaat in Rome (persoonlijk) moeten gaan om daar toestemming te vragen ! Nadien moeten alle mogelijke documenten door een vertaler vertaald worden .. Soit, ik ga er niet meer over uitweiden …. Een officieel huwelijk is het niet geworden. Dus mensen, bezin eer je begint .. Huwen in Italie is een ramp !
Gelukkig hadden we daar een weddingplanner die het spel mee wilde spelen waardoor we een "niet-zo-officiele-huwelijksviering" kregen in The Tower in Volterra met de nodige toeters en bellen.
Lachen, want Mijn man en ik waren eind juni in stilte gehuwd in Antwerpen ..
En dat huwen was ook al zo bijzonder; op de laatste schooldag, een kwartier voor schooltijd gingen we snel een papiertje tekenen op de Gemeente .. We werden ontvangen met één of andere bruidsmars en kwamen toen in jeans samen binnen .. ZONDER onze ringen want die waren we thuis vergeten. Op ons verzoek niet de gehele preek ontvangen omdat we een kwartier later aan school moesten staan. Een burgemeester in shock wij breed glimlachend naar huis om in de namiddag pannenkoeken te gaan eten met een lekker glas Toscaanse wijn (exit huwelijksfeest).
Ons intiem huwelijk in Toscane was een droom die werkelijkheid werd .. Een huwelijk zoals wij het wilden. Met enkele heel close vrienden hadden we een Agriturismo geboekt, eentje waar Mijn Man en ik enorm goede herinneringen aan overhielden zoveel jaren geleden tijdens onze rondrit per fiets. Ik droomde van lekker eten, wijn en een zeer lange tafel met wit tafelkleed .. Meer hoefde niet .. Vooral veel en lekkere pasta en rode wijn ! Super .. Een droom die werkelijkheid werd.
De dag zelf, een receptie voor The Tower in Volterra met de nodige hapjes en cava, een toneel van jewelste maar wij .. Wij genoten met volle teugen. Lekker brunchen, avondeten, ontbijten .. Bezoekje links en rechts en zwemmen. De kindjes vonden het super, het gezelschap was top .. Het kon niet meer stuk … En met dat gevoel kwamen we richting Belgie om hier verder te werken aan ons eigenlijke feest in Antwerpen.
Het zou een dansfeest worden met heel veel muziek, een Jazz bandje dat we leerden kennen tijdens The Urban Trail in Antwerpen, lekker Italiaans eten … Tegen eind augustus had ik een viering in elkaar gebokst, een quiz in elkaar gestoken, versiering gekocht .. Alles was in paraatheid gebracht voor een onvergetelijke feest ! Alles was tot in de puntjes geregeld .. Tot ik viel !
De avond van mijn val heb ik liggen gillen als een varken .. Wat er toen allemaal door mij in de lucht gegild is … Ik vond mijn bevallingen leuker, miste mijn meisjes maar vooral .. Ik wist toen al dat ons feest in duigen viel … Gebruld, gegild, gehuild … De week nadien hebben we ons feest moeten annuleren … Tot vandaag ligt alles klaar, uitnodigingen, quiz boekjes, foto-kaders, photo-booth versiering, teksten voor de viering, onze openingsdans … Alles ligt in een doos, ik heb er sinds mijn val niet meer naar gekeken … Mijn boeket, mijn kleed, zijn kostuum .. Het ligt in de zakken en heeft nog geen lucht gezien .. De kindjes hun kleedjes zijn ondertussen té klein, de kaarten gedateerd !
Wat we van plan zijn ? Wellicht krijgen we in de loop van dit jaar weer een schitterend idee om op onze eigen manier iets te doen … Maar voorlopig denk ik niet aan "dansen" of "vieren"… Ergens dit jaar zal ik in mijn kleed rondhuppelen en hij in zijn nette pak .. We weten hoe te acteren want dat deden we ook in Italie .. Ergens dit jaar zullen we menig mens versteld doen staan :o))
Jaja, 2013 zag er sprookjesachtig uit .. Eind december 2012 werd ik "gevraagd" aan de Tower Bridge met mooie oorbellen en een prachtig fotoboek van ons tien jaar samen zijn …
Een maand later besloten we in intieme kring te huwen in Toscane en om een feest te geven in Antwerpen. Ik zag de ellenlange teksten al verschijnen op de blog .. Man, over het organiseren van een huwelijk kan je boeken schrijven … De bedoeling was om jullie te doen watertanden van ons huwelijk .. Een "klassiek" huwelijk vooral bedoeld om iedereen te verrassen omdat vooral ik niet zo heel klassiek ben aangelegd.
Toscane bleek al niet zo eenvoudig als gedacht. Een hele mallemolen aan administratie omdat Belgie (oh ja) als enige land in Europa een bepaald Verdrag niet getekend heeft waardoor Belgen die in Italie willen huwen langs het Consulaat in Rome (persoonlijk) moeten gaan om daar toestemming te vragen ! Nadien moeten alle mogelijke documenten door een vertaler vertaald worden .. Soit, ik ga er niet meer over uitweiden …. Een officieel huwelijk is het niet geworden. Dus mensen, bezin eer je begint .. Huwen in Italie is een ramp !
Gelukkig hadden we daar een weddingplanner die het spel mee wilde spelen waardoor we een "niet-zo-officiele-huwelijksviering" kregen in The Tower in Volterra met de nodige toeters en bellen.
Lachen, want Mijn man en ik waren eind juni in stilte gehuwd in Antwerpen ..
En dat huwen was ook al zo bijzonder; op de laatste schooldag, een kwartier voor schooltijd gingen we snel een papiertje tekenen op de Gemeente .. We werden ontvangen met één of andere bruidsmars en kwamen toen in jeans samen binnen .. ZONDER onze ringen want die waren we thuis vergeten. Op ons verzoek niet de gehele preek ontvangen omdat we een kwartier later aan school moesten staan. Een burgemeester in shock wij breed glimlachend naar huis om in de namiddag pannenkoeken te gaan eten met een lekker glas Toscaanse wijn (exit huwelijksfeest).
Ons intiem huwelijk in Toscane was een droom die werkelijkheid werd .. Een huwelijk zoals wij het wilden. Met enkele heel close vrienden hadden we een Agriturismo geboekt, eentje waar Mijn Man en ik enorm goede herinneringen aan overhielden zoveel jaren geleden tijdens onze rondrit per fiets. Ik droomde van lekker eten, wijn en een zeer lange tafel met wit tafelkleed .. Meer hoefde niet .. Vooral veel en lekkere pasta en rode wijn ! Super .. Een droom die werkelijkheid werd.
De dag zelf, een receptie voor The Tower in Volterra met de nodige hapjes en cava, een toneel van jewelste maar wij .. Wij genoten met volle teugen. Lekker brunchen, avondeten, ontbijten .. Bezoekje links en rechts en zwemmen. De kindjes vonden het super, het gezelschap was top .. Het kon niet meer stuk … En met dat gevoel kwamen we richting Belgie om hier verder te werken aan ons eigenlijke feest in Antwerpen.
Het zou een dansfeest worden met heel veel muziek, een Jazz bandje dat we leerden kennen tijdens The Urban Trail in Antwerpen, lekker Italiaans eten … Tegen eind augustus had ik een viering in elkaar gebokst, een quiz in elkaar gestoken, versiering gekocht .. Alles was in paraatheid gebracht voor een onvergetelijke feest ! Alles was tot in de puntjes geregeld .. Tot ik viel !
De avond van mijn val heb ik liggen gillen als een varken .. Wat er toen allemaal door mij in de lucht gegild is … Ik vond mijn bevallingen leuker, miste mijn meisjes maar vooral .. Ik wist toen al dat ons feest in duigen viel … Gebruld, gegild, gehuild … De week nadien hebben we ons feest moeten annuleren … Tot vandaag ligt alles klaar, uitnodigingen, quiz boekjes, foto-kaders, photo-booth versiering, teksten voor de viering, onze openingsdans … Alles ligt in een doos, ik heb er sinds mijn val niet meer naar gekeken … Mijn boeket, mijn kleed, zijn kostuum .. Het ligt in de zakken en heeft nog geen lucht gezien .. De kindjes hun kleedjes zijn ondertussen té klein, de kaarten gedateerd !
Wat we van plan zijn ? Wellicht krijgen we in de loop van dit jaar weer een schitterend idee om op onze eigen manier iets te doen … Maar voorlopig denk ik niet aan "dansen" of "vieren"… Ergens dit jaar zal ik in mijn kleed rondhuppelen en hij in zijn nette pak .. We weten hoe te acteren want dat deden we ook in Italie .. Ergens dit jaar zullen we menig mens versteld doen staan :o))
maandag 23 december 2013
Het Sportgala
Het Sportgala …
Ik kan over dat gala uren drammen .. doordrammen.
Zou beter niet meer kijken maar .. Eens de televisie aanstaat op een bepaalde zender ben ik gewoon te lui om het bakje te halen en te wisselen naar een andere zender. Dus, Gala it will be … gecombineerd met links een Humo en rechts een boek en Iphone.
Voor zij die mij beter kennen, ik houd van sport … Enerzijds beoefen ik zeer graag sport, anderzijds kijk ik ook graag sport. Alleen … ik blijf het moeilijk vinden met Belgie vs. Sport
In mijn ogen stelt dit land geen toeter voor op Internationaal niveau en dat vind ik zeer pijnlijk voor al die atleten die elke dag uren trainen in wat voor discipline ook. Neem nu onze zwemmers, ELKE dag liggen die om 5 uur 's morgens in het Wezenberg bad banen te trekken … Voor wat ? Waar blijven ze die motivatie halen om te blijven vechten voor resultaten in een land dat niet degelijk investeert in zijn sportcultuur ?
Neen, in dit land bestaat er maar een sport en dat is voetbal ! En laat ik over dit voetbal alvast ook een mening hebben .. Dit land leeft voor het voetbal terwijl het Belgische voetbal potje stampen is.
Zijt nu eerlijk, wat voor een niveau kennen wij hier nu in dit land ? Akkoord, er shotten veel voetballers in het buitenland maar daar houd het op .. Neen, ik heb al lang afgehaakt wat het Belgische voetbal betreft, ik kijk dolgraag Champions League en daar houd het op …
Zodoende dat ik gisteren dus weer rood, vuurrood werd bij het zien van het Gala ..
De Duivels zijn weer met de prijzen gaan lopen terwijl ze nog niets bewezen hebben. Ja, ze mogen naar het WK .. so what ? Wat betekent in godsnaam een kwalificatie voor een WK ? Moet je daarom de beste trainer worden, moet je daarom de beste ploeg zijn ? Nee toch … De prestatie van onze mannelijke (amateur) hockey-spelers en de prestaties van onze vrouwelijke volleybalsters vind ik véél mooier .. Maar neen, in dit voetballand draaien we allen door want we zijn .. nog eens … gekwalificeerd voor een WK .. Om wat te bereiken ? Denken we nu echt wat voor te stellen in Brazilie, nee toch !
Neenee, geld smijten om in Brugge twee stadia te bouwen in plaats van één .. Het kan weer niet op. In Brussel een stadium bouwen zonder atletiekbaan want ja alles draait nu eenmaal rond die lelijke bal en zijn pionnetjes … Wanneer houd het nu toch op ? We hebben zo'n mooie atleten in zo'n mooie disciplines die veel beter verdienen : atletiek, zwemmen, judo, turnen, schaatsen, hockey, basket, tennis, volley … Investeer daar wat geld in plaats van twee groene grasmatten !
Soit, ik ga verder dromen over WK's Turnen, zwemmen, schaatsen.
Ik ga verder dromen over de Spelen .. Zomer en Winter … Spelen waar ik elke keer opnieuw nieuwe sporten ontdek …
Weken waar ik UREN voor de televisie hang om al die strakke afgetrainde lichamen te bewonderen.
Voor mij vanaf nu geen Gala meer … Ik ben blij dat Van Lierde en Flipper gewonnen hebben.
Vooral van Lierde is mijn held van het jaar .. Net zoals Van Alphen een pracht van een all-round atleet .. Dat zijn de mensen die de aandacht verdienen … Geen vuile voetballers die meer Rode kaarten dan gele kaarten verdienen !
Ik kan over dat gala uren drammen .. doordrammen.
Zou beter niet meer kijken maar .. Eens de televisie aanstaat op een bepaalde zender ben ik gewoon te lui om het bakje te halen en te wisselen naar een andere zender. Dus, Gala it will be … gecombineerd met links een Humo en rechts een boek en Iphone.
Voor zij die mij beter kennen, ik houd van sport … Enerzijds beoefen ik zeer graag sport, anderzijds kijk ik ook graag sport. Alleen … ik blijf het moeilijk vinden met Belgie vs. Sport
In mijn ogen stelt dit land geen toeter voor op Internationaal niveau en dat vind ik zeer pijnlijk voor al die atleten die elke dag uren trainen in wat voor discipline ook. Neem nu onze zwemmers, ELKE dag liggen die om 5 uur 's morgens in het Wezenberg bad banen te trekken … Voor wat ? Waar blijven ze die motivatie halen om te blijven vechten voor resultaten in een land dat niet degelijk investeert in zijn sportcultuur ?
Neen, in dit land bestaat er maar een sport en dat is voetbal ! En laat ik over dit voetbal alvast ook een mening hebben .. Dit land leeft voor het voetbal terwijl het Belgische voetbal potje stampen is.
Zijt nu eerlijk, wat voor een niveau kennen wij hier nu in dit land ? Akkoord, er shotten veel voetballers in het buitenland maar daar houd het op .. Neen, ik heb al lang afgehaakt wat het Belgische voetbal betreft, ik kijk dolgraag Champions League en daar houd het op …
Zodoende dat ik gisteren dus weer rood, vuurrood werd bij het zien van het Gala ..
De Duivels zijn weer met de prijzen gaan lopen terwijl ze nog niets bewezen hebben. Ja, ze mogen naar het WK .. so what ? Wat betekent in godsnaam een kwalificatie voor een WK ? Moet je daarom de beste trainer worden, moet je daarom de beste ploeg zijn ? Nee toch … De prestatie van onze mannelijke (amateur) hockey-spelers en de prestaties van onze vrouwelijke volleybalsters vind ik véél mooier .. Maar neen, in dit voetballand draaien we allen door want we zijn .. nog eens … gekwalificeerd voor een WK .. Om wat te bereiken ? Denken we nu echt wat voor te stellen in Brazilie, nee toch !
Neenee, geld smijten om in Brugge twee stadia te bouwen in plaats van één .. Het kan weer niet op. In Brussel een stadium bouwen zonder atletiekbaan want ja alles draait nu eenmaal rond die lelijke bal en zijn pionnetjes … Wanneer houd het nu toch op ? We hebben zo'n mooie atleten in zo'n mooie disciplines die veel beter verdienen : atletiek, zwemmen, judo, turnen, schaatsen, hockey, basket, tennis, volley … Investeer daar wat geld in plaats van twee groene grasmatten !
Soit, ik ga verder dromen over WK's Turnen, zwemmen, schaatsen.
Ik ga verder dromen over de Spelen .. Zomer en Winter … Spelen waar ik elke keer opnieuw nieuwe sporten ontdek …
Weken waar ik UREN voor de televisie hang om al die strakke afgetrainde lichamen te bewonderen.
Voor mij vanaf nu geen Gala meer … Ik ben blij dat Van Lierde en Flipper gewonnen hebben.
Vooral van Lierde is mijn held van het jaar .. Net zoals Van Alphen een pracht van een all-round atleet .. Dat zijn de mensen die de aandacht verdienen … Geen vuile voetballers die meer Rode kaarten dan gele kaarten verdienen !
vrijdag 22 november 2013
Mijn sanseveria
Zelfkennis is het begin van alles !
Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.
Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.
Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.
Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.
P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot. Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.
Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.
De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water. Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.
Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …
Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje Spoed. Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.
Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !
- wordt vervolgd -
Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.
Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.
Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.
Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.
P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot. Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.
Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.
De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water. Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.
Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …
Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje Spoed. Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.
Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !
- wordt vervolgd -
maandag 14 oktober 2013
Dag 33 : zuchten ...
Ondertussen zijn we een maand verder en is er weinig of niets geschreven op de blog ...
Geen goesting, geen inspiratie, geen zin om veel te zeuren ...
Het gaat snel hoor zo'n maand ... Vrolijk word je er echter niet van ...
Een zware blessure gaat niet alleen gepaard met pijn, véél pijn .. Een blessure zorgt eigenlijk voor meer ellende, ellende waar je als gezond mens niet bij stil staat.
De eerste twee weken :
De eerste twee weken zat ik in het gips en een zware brace. In de auto zitten ging niet, ben gezegend met zeer lange benen die net niet in de auto passen in gestrekte toestand
Douchen is er niet bij, zeker niet wanneer je in het gips zit. Het zijn lavabo-toestanden en pas dan ondervind je hoe verwend we wel niet zijn om dagelijks te kunnen douchen. De eerste keer dat ik terug onder de douche stond, mensen .. Die geuren, puur genot ! Je voelt je op slag een stuk properder ook al doe je aan de lavabo nog zo je best om er spik en span uit te zien.
Naar het toilet gaan is een hel. Mijn been paste net in het toilet maar dan kon ik niet op de bril zitten. Want ja, dat gips komt tot vlak onder je poep. Ik bespaar je de details, maar, maak er zelf maar een foto van ... Hel. Op de duur ga je minder drinken en eet je bewust minder fruit, om zo min mogelijk naar het toilet te gaan.
Aankleden gebeurt met behulp van je partner of je kinderen. Een onderbroek aankrijgen lukt niet ! In het begin deed ik gewoon een loopshortje aan maar eerlijk, het is ondertussen zo'n slecht weer dat ik daar nu ook maar komaf mee gemaakt heb.
Aandacht besteden aan make-up en haren ? Vergeet het .. Je hebt er geen zin en tijd voor. Dus, je loopt erbij als een clochard, nu ja, ver liep ik toch niet maar toch ... Ik ben enorm gevoelig aan mijn haren, die moeten altijd goed liggen. En gezegend met een vijftal weerborstels zorgt dat voor problemen wanneer je je haren aan de lavabo moet wassen en er simpelweg geen tijd is voor een haardroger.
Make-up ? Voor wie of wat ? Tijdverlies dame .. Het gevolg is dat je niet alleen een gewond iemand in de spiegel ziet maar ook iemand die je nauwelijks herkent, bleek, afgeleefd, vermoeid met pijnlijke grimassen in het gezicht. Gevolg : mijdt de spiegel !
De laatste weken :
Heb je de eerste twee tot drie weken zoveel pijn dat je ligt te rillen in de zetel of net niet flauw valt, het weegt niet op tegen de slagen die je nadien te verwerken krijgt. En die heb ik enorm onderschat !
Toen alles net gebeurd was maakte ik mij in de eerste plaats enorm druk in het wegebben van je conditie, het afsterven van je spiermassa en mijn gewicht. Na mijn zwangerschappen ben ik enorm hard op mijn voeding en levensstijl beginnen letten om zo gezond te zijn als midden september het geval was. Dus, mijn belangrijkste bekommernis was vooral dat gewicht ...
Helaas zijn dat dingen waar je weinig aan kan veranderen .. als je niet kan stappen, kan je niet aan je conditie, spiermassa en gewicht werken. Punt !
Er is echter meer ... Je komt in een vicieuze neerwaartse cirkel terecht. Want ... Je drinkt minder water, je wil de toiletbezoeken tot het minimum herleiden waardoor je minder aandacht besteed aan drank. Je eet minder fruit .. Wat doe je echter wel .. Naar chocolade en koekjes grijpen. Bovendien is dat het typische geschenkje dat je krijgt wanneer mensen je komen bezoeken, een grote doos pralines .. Waar je hoe dan ook op vliegt. Want hé, chocolade geeft je dan toch even het gevoel van instant happiness !
Zo heb ik mij de voorbije weken te goed gedaan aan pralines, pure chocolade, prince koeken en zelfs chips ! Ik eet zelden chips ! Begrijpe wie begrijpe kan ...
Niet alleen voeding zorgt voor die neerwaartse spiraal.
Je sociaal leven wordt herleid naar nul ! Nu ben ik wel iemand die heel veel tijd voor zichzelf nodig heeft maar je kan er niet onderuit .. Je werk zorgt voor een sociaal patroon en dat valt volledig weg !
Voor veel mensen heb je niet alleen een lichamelijke blessure maar ben je ook geestelijk ziek. Akkoord; ik heb een stevige smak gemaakt ook op mijn hoofd maar zover ik weet beschik ik nog steeds over mijn geestelijk vermogen !
In tijden van internet, mail, facebook, sms, twitter is het ongelofelijk te moeten ontdekken dat mensen je mijden. Er wordt vooral aan de partner gevraagd hoe het met je gaat ! Het lijkt alsof je over je kinderen bezig bent tegen een andere moeder terwijl ze erbij staan. Je telt niet meer ... Het is niet erg hoor wanneer je vraagt hoe het met mij gaat. Heb ik geen zin dan neem ik die telefoon niet op ! Zo heb ik mijn collega's snel duidelijk gemaakt dat ik het niet zag zitten om ze ineens alle veertien over de vloer te krijgen ... Want de revalidatie hakt er serieus in ... Na de kine ben ik een aantal uren gewoon niet aanspreekbaar en wil ik vooral rust !
Dus, je sociale leven herleid zich tot internet, facebook en twitter.
Gelukkig is er hier ook een televisie .. Wordt zelden gebruikt maar biedt nu toch wel een beetje amusement. Goedkoop amusement waar ik niet teveel bij moet nadenken.
Dankzij een lieve collega/vriendin kennis gemaakt met de topreeks Prison Break die mij doorheen de dagen haalt !
Lezen ? Toen het net gebeurd was dacht ik bij mezelf "yes, tijd om te lezen". Wel ik heb nog geen boek aangeraakt ... Ik kan mij niet concentreren .. Vermoeidheid van slechte nachten, pijn, zorgen ... Het lukt me niet om die pagina's er door te krijgen ... Nochtans liggen er hier een aantal parels te wachten om gelezen te worden.
Wat doe je dan zo heel de dag ? Weinig en toch vliegt die dag voorbij !
Alles duurt gewoon veel langer. Wil ik iets drinken ben ik wel even zoet. Ga ik naar het toilet lijk ik net een marathon te lopen. Liep ik een maand geleden 20 km dan word ik nu al moe bij 5 meter.
Je gaat naar de kine voor een uur pijn lijden, nadien wil je even bekomen in de zetel.
Je krijgt van de kine heel veel oefeningen mee, domme oefeningen voor een gezond persoon maar aartsmoeilijk voor iemand die moet herstellen.
Ondertussen slaag ik erin de strijken omdat dat een belangrijke oefening voor me geworden is in evenwicht bewaren en mijn gewicht te leggen op mijn linkerbeen. Maar eer de strijkplank en het strijkijzer er staat .. Hemel !
Een droogkast ledigen ... Makkie toch ? Niet dus .. Tegen de tijd dat ik de was aan de tafel krijg, ligt heel de vloer bezaaid met spullen. Je moet dan door je benen buigen maar dat lukt niet !
En toch, mag ik klagen ? Wellicht niet ... "Het kan nog veel erger", "leer te relativeren", "het komt wel goed", "er zijn nog andere dingen in het leven dan hardlopen". Allemaal goed en wel maar eerlijk ? Ik heb enorm veel moeite met die woorden .. Voor "mij" is het wel erg .. En JA, er zijn mensen die van veel verder moeten terugkomen. Akkoord, maar het gaat hier nu eens over "mijzelf" ... En ik zie iemand die niet uit de voeten kan, sociaal compleet van de buitenwereld afgesloten is, pijn heeft en na 33 dagen nog steeds geen fysieke vooruitgang geboekt heeft.
Is het raar ? Ja ... Want bij de vorige luxaties kan ik mij niet herinneren zoveel pijn geleden te hebben. Bij de vorige luxaties had ik geen voet/enkel dat aan het afsterven was omdat er geen bloedcirculatie door kwam. Bij de vorige luxaties had ik geen knie die op dag 33 nog drie keer zo dik is en nog altijd een prachtig kleurenpalet biedt van groen en blauw. Bij de vorige luxaties had ik geen gezin om voor te zorgen, was ik nog jong .. Nu heb ik het gevoel in een lijf te zitten dat niet van mij is .. Een oud en lelijk lijf dat stilaan begint af te zien van 30 dagen niets doen. Ik probeer het hoor te relativeren .. Maar het is lastig, bijzonder lastig. Niemand die zegt wat er aan de hand is, niemand die zegt hoe lang het nog duurt voor je je been kan plooien, wanneer je dat stomme wiel van die hometrainer rond krijgt, of er meer aan de hand is ... Neen, het hangt van mijzelf af ... En .. Ik doe mijn best, echt. ALLE Dagen verbijt ik de pijn bij de kine, alle dagen zit ik van 's morgens tot 's avonds oefeningen te doen om dat verdomde been te plooien. ALLE Dagen bots ik op dezelfde problemen.
Maar ja, het kan erger .. En daarvoor mijn oprechte excuses en meteen ook een reden waarom er geen berichtjes meer gepost zijn tussen Dag 10 en Dag 33 omdat het verdomd moeilijk is Gezwind en Goe gezind op te staan na alweer een slapeloze nacht.
Geen goesting, geen inspiratie, geen zin om veel te zeuren ...
Het gaat snel hoor zo'n maand ... Vrolijk word je er echter niet van ...
Een zware blessure gaat niet alleen gepaard met pijn, véél pijn .. Een blessure zorgt eigenlijk voor meer ellende, ellende waar je als gezond mens niet bij stil staat.
De eerste twee weken :
De eerste twee weken zat ik in het gips en een zware brace. In de auto zitten ging niet, ben gezegend met zeer lange benen die net niet in de auto passen in gestrekte toestand
Douchen is er niet bij, zeker niet wanneer je in het gips zit. Het zijn lavabo-toestanden en pas dan ondervind je hoe verwend we wel niet zijn om dagelijks te kunnen douchen. De eerste keer dat ik terug onder de douche stond, mensen .. Die geuren, puur genot ! Je voelt je op slag een stuk properder ook al doe je aan de lavabo nog zo je best om er spik en span uit te zien.
Naar het toilet gaan is een hel. Mijn been paste net in het toilet maar dan kon ik niet op de bril zitten. Want ja, dat gips komt tot vlak onder je poep. Ik bespaar je de details, maar, maak er zelf maar een foto van ... Hel. Op de duur ga je minder drinken en eet je bewust minder fruit, om zo min mogelijk naar het toilet te gaan.
Aankleden gebeurt met behulp van je partner of je kinderen. Een onderbroek aankrijgen lukt niet ! In het begin deed ik gewoon een loopshortje aan maar eerlijk, het is ondertussen zo'n slecht weer dat ik daar nu ook maar komaf mee gemaakt heb.
Aandacht besteden aan make-up en haren ? Vergeet het .. Je hebt er geen zin en tijd voor. Dus, je loopt erbij als een clochard, nu ja, ver liep ik toch niet maar toch ... Ik ben enorm gevoelig aan mijn haren, die moeten altijd goed liggen. En gezegend met een vijftal weerborstels zorgt dat voor problemen wanneer je je haren aan de lavabo moet wassen en er simpelweg geen tijd is voor een haardroger.
Make-up ? Voor wie of wat ? Tijdverlies dame .. Het gevolg is dat je niet alleen een gewond iemand in de spiegel ziet maar ook iemand die je nauwelijks herkent, bleek, afgeleefd, vermoeid met pijnlijke grimassen in het gezicht. Gevolg : mijdt de spiegel !
De laatste weken :
Heb je de eerste twee tot drie weken zoveel pijn dat je ligt te rillen in de zetel of net niet flauw valt, het weegt niet op tegen de slagen die je nadien te verwerken krijgt. En die heb ik enorm onderschat !
Toen alles net gebeurd was maakte ik mij in de eerste plaats enorm druk in het wegebben van je conditie, het afsterven van je spiermassa en mijn gewicht. Na mijn zwangerschappen ben ik enorm hard op mijn voeding en levensstijl beginnen letten om zo gezond te zijn als midden september het geval was. Dus, mijn belangrijkste bekommernis was vooral dat gewicht ...
Helaas zijn dat dingen waar je weinig aan kan veranderen .. als je niet kan stappen, kan je niet aan je conditie, spiermassa en gewicht werken. Punt !
Er is echter meer ... Je komt in een vicieuze neerwaartse cirkel terecht. Want ... Je drinkt minder water, je wil de toiletbezoeken tot het minimum herleiden waardoor je minder aandacht besteed aan drank. Je eet minder fruit .. Wat doe je echter wel .. Naar chocolade en koekjes grijpen. Bovendien is dat het typische geschenkje dat je krijgt wanneer mensen je komen bezoeken, een grote doos pralines .. Waar je hoe dan ook op vliegt. Want hé, chocolade geeft je dan toch even het gevoel van instant happiness !
Zo heb ik mij de voorbije weken te goed gedaan aan pralines, pure chocolade, prince koeken en zelfs chips ! Ik eet zelden chips ! Begrijpe wie begrijpe kan ...
Niet alleen voeding zorgt voor die neerwaartse spiraal.
Je sociaal leven wordt herleid naar nul ! Nu ben ik wel iemand die heel veel tijd voor zichzelf nodig heeft maar je kan er niet onderuit .. Je werk zorgt voor een sociaal patroon en dat valt volledig weg !
Voor veel mensen heb je niet alleen een lichamelijke blessure maar ben je ook geestelijk ziek. Akkoord; ik heb een stevige smak gemaakt ook op mijn hoofd maar zover ik weet beschik ik nog steeds over mijn geestelijk vermogen !
In tijden van internet, mail, facebook, sms, twitter is het ongelofelijk te moeten ontdekken dat mensen je mijden. Er wordt vooral aan de partner gevraagd hoe het met je gaat ! Het lijkt alsof je over je kinderen bezig bent tegen een andere moeder terwijl ze erbij staan. Je telt niet meer ... Het is niet erg hoor wanneer je vraagt hoe het met mij gaat. Heb ik geen zin dan neem ik die telefoon niet op ! Zo heb ik mijn collega's snel duidelijk gemaakt dat ik het niet zag zitten om ze ineens alle veertien over de vloer te krijgen ... Want de revalidatie hakt er serieus in ... Na de kine ben ik een aantal uren gewoon niet aanspreekbaar en wil ik vooral rust !Dus, je sociale leven herleid zich tot internet, facebook en twitter.
Gelukkig is er hier ook een televisie .. Wordt zelden gebruikt maar biedt nu toch wel een beetje amusement. Goedkoop amusement waar ik niet teveel bij moet nadenken.
Dankzij een lieve collega/vriendin kennis gemaakt met de topreeks Prison Break die mij doorheen de dagen haalt !
Lezen ? Toen het net gebeurd was dacht ik bij mezelf "yes, tijd om te lezen". Wel ik heb nog geen boek aangeraakt ... Ik kan mij niet concentreren .. Vermoeidheid van slechte nachten, pijn, zorgen ... Het lukt me niet om die pagina's er door te krijgen ... Nochtans liggen er hier een aantal parels te wachten om gelezen te worden.
Wat doe je dan zo heel de dag ? Weinig en toch vliegt die dag voorbij !Alles duurt gewoon veel langer. Wil ik iets drinken ben ik wel even zoet. Ga ik naar het toilet lijk ik net een marathon te lopen. Liep ik een maand geleden 20 km dan word ik nu al moe bij 5 meter.
Je gaat naar de kine voor een uur pijn lijden, nadien wil je even bekomen in de zetel.
Je krijgt van de kine heel veel oefeningen mee, domme oefeningen voor een gezond persoon maar aartsmoeilijk voor iemand die moet herstellen.
Ondertussen slaag ik erin de strijken omdat dat een belangrijke oefening voor me geworden is in evenwicht bewaren en mijn gewicht te leggen op mijn linkerbeen. Maar eer de strijkplank en het strijkijzer er staat .. Hemel !
Een droogkast ledigen ... Makkie toch ? Niet dus .. Tegen de tijd dat ik de was aan de tafel krijg, ligt heel de vloer bezaaid met spullen. Je moet dan door je benen buigen maar dat lukt niet !
En toch, mag ik klagen ? Wellicht niet ... "Het kan nog veel erger", "leer te relativeren", "het komt wel goed", "er zijn nog andere dingen in het leven dan hardlopen". Allemaal goed en wel maar eerlijk ? Ik heb enorm veel moeite met die woorden .. Voor "mij" is het wel erg .. En JA, er zijn mensen die van veel verder moeten terugkomen. Akkoord, maar het gaat hier nu eens over "mijzelf" ... En ik zie iemand die niet uit de voeten kan, sociaal compleet van de buitenwereld afgesloten is, pijn heeft en na 33 dagen nog steeds geen fysieke vooruitgang geboekt heeft.
Is het raar ? Ja ... Want bij de vorige luxaties kan ik mij niet herinneren zoveel pijn geleden te hebben. Bij de vorige luxaties had ik geen voet/enkel dat aan het afsterven was omdat er geen bloedcirculatie door kwam. Bij de vorige luxaties had ik geen knie die op dag 33 nog drie keer zo dik is en nog altijd een prachtig kleurenpalet biedt van groen en blauw. Bij de vorige luxaties had ik geen gezin om voor te zorgen, was ik nog jong .. Nu heb ik het gevoel in een lijf te zitten dat niet van mij is .. Een oud en lelijk lijf dat stilaan begint af te zien van 30 dagen niets doen. Ik probeer het hoor te relativeren .. Maar het is lastig, bijzonder lastig. Niemand die zegt wat er aan de hand is, niemand die zegt hoe lang het nog duurt voor je je been kan plooien, wanneer je dat stomme wiel van die hometrainer rond krijgt, of er meer aan de hand is ... Neen, het hangt van mijzelf af ... En .. Ik doe mijn best, echt. ALLE Dagen verbijt ik de pijn bij de kine, alle dagen zit ik van 's morgens tot 's avonds oefeningen te doen om dat verdomde been te plooien. ALLE Dagen bots ik op dezelfde problemen.
Maar ja, het kan erger .. En daarvoor mijn oprechte excuses en meteen ook een reden waarom er geen berichtjes meer gepost zijn tussen Dag 10 en Dag 33 omdat het verdomd moeilijk is Gezwind en Goe gezind op te staan na alweer een slapeloze nacht.
vrijdag 27 september 2013
Koppen en kinderopvang
Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens naar Koppen gekeken.
Dat had ik beter gelaten want het eerste onderwerp was meteen al een schot in de roos: Kinderopvang
Nog maar eens een reportage over het prangende tekort aan opvang ... Vooral in grote steden een Probleem. Wel ... Voor zover ik weet, was dit al een probleem tien jaar geleden !
Voor wij hier zwanger werden, waren wij al op zoek naar opvang voor kinderen. Een geluk bij een ongeluk vonden wij een plaatsje in een opvang waarbij we van bij de start niet echt een goed gevoel bij hadden. Maar, je mag niet kieskeurig zijn, nemen wat er vrij komt en voor de rest niet teveel nadenken. Ons plaatsje hadden we gevonden net na de positieve zwangerschapstest. Ongelukkig voor mij, eindigde die eerste zwangerschap in een miskraam. Gelukkig voor mij, stonden we op dat moment op de "wachtlijst" in een Zelfstandig Dagverblijf van wie het mij altijd verbaasde dat ze überhaupt een vergunning hadden. Maar kom, het was dat of niets. Op dat ogenblik woonden we in een gemeente aan de Stadsrand !
Ik werd al gauw zwanger van nummer twee en zo blij dat ik wist dat mijn kind ergens terecht kon. En zo gebeurde, vijf dagen opvang, elke week opnieuw in een crèche waar ik niet volledig achter stond, die veel geld kostte maar met super juffen. Ik trok mij dan maar op aan de Juffen en het voelde goed; onze eerste spruit voelde zich er goed op haar plaats en werd bovendien ook zeer goed begeleid (slechte start !). Elke dag opnieuw bad ik dat er niets zou fout lopen in de crèche op het vlak van veiligheid.
Na verloop van tijd vonden we een huis dichter bij de Stad. Geen probleem, we maakten elke ochtend een ommetje van ettelijke kilometers naar de crèche waar de Juffen voor onze spruit met liefde zorgden.
Na enige tijd werd ik zwanger van nummer twee (of drie) en begonnen we stilaan toch te denken aan een overstap naar een andere crèche. Twee kinderen in een zelfstandige crèche op voltijdse basis was financieel een enorm zware domper in ons budget dus ik besloot onze kansen te wagen bij een Crèche van De Stad ! Ik werd er vriendelijk ontvangen, kreeg een rondleiding, was onder de indruk van het gebouw en de werking .. Helaas ... Wachtlijst ! Want De Stad werkt nog op een andere manier; bepaalde mensen krijgen voorrang op het vlak van opvang en een voltijds werkend gezin behoort niet tot de prioriteiten ... Ook hier was ik net zwanger, de test was nog niet koud of ik was al beginnen rondhoren ... Gedurende negen maanden was ik lekker zwanger en hoorde ik niets over opvang. Gelukkig voor ons, ging de oudste nog naar de andere crèche en kon onze kersverse spruit daar ook terecht. Want zo gaat dat met broers en zussen, die krijgen voorrang.
Na de bevalling bleef ik zes maanden thuis om dan terug voltijds aan het werk te gaan. Elke dag opnieuw de ommetjes van ettelijke kilometers en enorm gepeperde facturen voor de opvang van twee kinderen in een Zelfstandig Kinderdagverblijf waar ik meer een meer een naar gevoel aan over hield.
Na lange tijd een telefoontje van De Stad dat mijn kind bij hen terecht kon gedurende twee dagen in de week ! T W E E dagen opvang wanneer je beiden voltijds werkt !!!! Nou ... We beten dan maar op onze tanden en betaalden braaf elke maand onze gepeperde factuur van een ondermaatse crèche.
... Maar dan ... Op een vrijdag gingen we onze dochters halen en kregen we koud te horen dat we maandag niet meer in de crèche terecht konden, ze was "failliet" verklaard want voldeed niet langer aan de normen van Kind & Gezin ... Die normen lagen zo hoog dat er bijkomende investeringen nodig waren en dat liep op een sisser af. 75 kinderen stonden op het einde van de week gewoon op Straat !
Nu, dat de crèche in kwestie beter zijn deuren sloot was mij al langer duidelijk, er schortte van alles aan het gebouw en ik was altijd opgelucht dat er nooit iets fout liep. Maar, los het maar op !
Het weekend staat voor de deur en maandag is het werkendag en moet je opvang zien te vinden voor twee kinderen !!! Bovendien waren we op dat moment ook onze waarborg kwijt voor twee kinderen ! Nogmaals een zure appel om door te bijten ... Het heeft echter geen zin om te zitten kniezen, er moest gezocht worden ... 's Avonds dus alle crèche in onze omgeving afgemaald/gebeld etc ... Overal de situatie uitgelegd dat er een crèche onverwacht zijn deuren gesloten had en er op die manier 75 kinderen op straat stonden. Gelukkig hadden heel wat crèches in de buurt weet van de situatie en konden we opnieuw terecht bij een Zelfstandig Kinderdagverblijf iets dichter bij ons thuis. Het was bij vele crèche een beetje wringen en organiseren maar de meeste van die 75 kinderen vonden al snel ergens anders opvang.
Twee vliegen in 1 klap: opvang voor twee kinderen, dicht bij huis maar ... Een nog grotere inbreuk op ons budget, want deze crèche was nog duurder. Gelukkig voor ons ging de oudste al snel naar school waardoor er nog maar opvang nodig was voor 1 kindje à 660 euro / maand !! Reken maar uit .... Ik heb mij toen ontelbare keren afgevraagd waarom ik ging werken ... Het loon dat binnenkwam ging voor de helft naar opvang ... Over de opgang zelf geen kwaad woord, alles is er perfect georganiseerd, ook hier enthousiaste juffen die zich ontfermden over onze jongste (ook alweer een kind met een valse start). Maar hemel ... Beide kinderen zijn elk twee jaar naar een opvang geweest ... Mijn verstand weigert gewoon uit te rekenen wat het kostenplaatje was van dit gebeuren.
Kinderopvang is goed voor mensen die beiden werken ... Het is anders financieel niet haalbaar. In een grote stad zoals "A" mag je al blij zijn een Zelfstandig Kinderdagverblijf te vinden, die van de Stad zelf zijn - in mijn ogen - niet toegankelijk voor een Jong Gezin met twee werkende mensen .. Voor ons was de opvang een lopende rekening die ervoor gezorgd heeft dat sparen geen optie was.
Loopbaanonderbreking nemen is ook een optie ... Maar, iedereen weet dat het nefast is voor je verdere ontwikkeling als werknemer ... Enige tijd uit de running is streep door je loopbaan als vrouw. Het is sowieso altijd lastig om door te groeien als moeder, laat staan dat je dan twee jaar stopt met werken !
Ik heb het mij meermaals afgevraagd of ik niet beter zou stoppen en naderhand had ik het beter gedaan.
Want hé, ik ben twee maal zwanger geweest, twee maal mijn ouderschapsverlof opgenomen en dus ook enige tijd out geweest. Ik sta momenteel nog even ver op de ladder als wanneer ik voltijds thuis gebleven was.
Gelukkig ben ik wel een moeder die er 's morgens en 's avonds is voor haar kinderen en die tijdens de vakantie alles doet om bij haar kinderen te zijn. De dame in Koppen met haar zelfstandig uitgebate koffiebar deed zelfs op zaterdag een hele dag beroep op een crèche bij wie ze binnen de week ene plek veroverd had (in ruil voor gratis koffie en gebak ????). Zes dagen op zeven zat het kind in de crèche van 's morgens tot 's avonds waar het door een vriendin werd opgehaald .. Ik stel mij dan toch de vraag waarom ze aan kinderen begonnen is !
De grootouders zijn ook een optie. Maar ... ik ben opgevoed vanuit het standpunt; Wij hebben jouw opgevoed, wij zijn nu met pensioen en gaan jouw kinderen niet opvoeden. Die stelling klopt als een bus. Grootouders zijn er niet om te zorgen voor je kinderen. En de stelling dat Grootouders niet beschikbaar zijn omdat ze zelf nog op de arbeidsmarkt zitten, klopt als een bus. Als ze ons verplichten te werken tot na ons 65, zal de kinderopvang alleen maar nijpender worden. Het kan absoluut niet door de beugel dat een 70-jarige grootouder nog zorgt voor kleine kinderen !
De Nanny passeerde ook even in Koppen. Een beginnende Nanny verdient al snel 1600 euro / maand (!!!!!!) en zorgt ervoor dat de kindjes van school gehaald worden, speelt met ze, kookt voor ze, steekt ze in bad/bed en doet dan nog licht huishoudelijke taken. De Nanny in Koppen werkte bij een gezin van zelfstandigen en te zien aan de grootte van de woning leek het mij een gezin van Dokters of Advocaten. Wie in godsnaam kan een Nanny betalen ???????
En waarom in godsnaam heb je drie kinderen wanneer deze voltijds worden opgevoed door een Nanny. En volgens het bureau overheerst de vraag het aanbod ...
Dat er te weinig Opvangplaatsen zijn, ga ik volmondig mee akkoord, we hebben het zelf meegemaakt ... Je bent nog niet zwanger en loopt al te zoeken naar een plekje. Dikwijls aanvaard je een plek waar je eigenlijk niet zo gelukkig mee bent .. Het is dat of niets. Maar hé, je bent dan alvast voorbereid op het schoolmoment van je kind want een school zelf kiezen is ook uit den boze ... Want ook hier zijn er opvangproblemen ! Je geeft electronisch een lijstje van vijf scholen door en er wordt voor jou gekozen in welke school jouw kind terecht kan. Ik maak mij nu al druk over het feit dat ik wellicht binnen een jaar of zes ergens aan een school mag gaan kamperen ... In de hoop dat mijn kind daar terecht kan en verder kan genieten van degelijk onderwijs. Maar tegen dan heb ik beslist al een olifantenvel ontwikkeld !
Thuis blijven en voor je kinderen zorgen is een optie maar in deze tijden zo goed als onmogelijk ... Als koppel wil je nog altijd je eigen woning en die zijn vandaag de dag onbetaalbaar geworden. Als je een eigen woonst wil, ben je sowieso verplicht om beiden te gaan werken.
Waarom gaat alles hier altijd zo moeizaam ? Neem een voorbeeld aan de Scandinavische Landen waar moeders wel een aantal jaren thuis kunnen blijven om voor hun kinderen te zorgen zonder dat ze van de bedrijfsladder donderen en een streep door hun carrière (als je het zo al wil noemen) moeten trekken.
Waarom is het voor een Jong koppel vandaag de dag bijna onmogelijk om een eigen woonst te betalen, zodat je als gezin niet anders kan dan beiden te werken ?
Moeten we dan gewoon onze kinderwens opbergen ???? Neen, want dan zitten we binnen ettelijke jaren weeral met het vergrijzingsprobleem.
Dat had ik beter gelaten want het eerste onderwerp was meteen al een schot in de roos: Kinderopvang
Nog maar eens een reportage over het prangende tekort aan opvang ... Vooral in grote steden een Probleem. Wel ... Voor zover ik weet, was dit al een probleem tien jaar geleden !
Voor wij hier zwanger werden, waren wij al op zoek naar opvang voor kinderen. Een geluk bij een ongeluk vonden wij een plaatsje in een opvang waarbij we van bij de start niet echt een goed gevoel bij hadden. Maar, je mag niet kieskeurig zijn, nemen wat er vrij komt en voor de rest niet teveel nadenken. Ons plaatsje hadden we gevonden net na de positieve zwangerschapstest. Ongelukkig voor mij, eindigde die eerste zwangerschap in een miskraam. Gelukkig voor mij, stonden we op dat moment op de "wachtlijst" in een Zelfstandig Dagverblijf van wie het mij altijd verbaasde dat ze überhaupt een vergunning hadden. Maar kom, het was dat of niets. Op dat ogenblik woonden we in een gemeente aan de Stadsrand !
Ik werd al gauw zwanger van nummer twee en zo blij dat ik wist dat mijn kind ergens terecht kon. En zo gebeurde, vijf dagen opvang, elke week opnieuw in een crèche waar ik niet volledig achter stond, die veel geld kostte maar met super juffen. Ik trok mij dan maar op aan de Juffen en het voelde goed; onze eerste spruit voelde zich er goed op haar plaats en werd bovendien ook zeer goed begeleid (slechte start !). Elke dag opnieuw bad ik dat er niets zou fout lopen in de crèche op het vlak van veiligheid.
Na verloop van tijd vonden we een huis dichter bij de Stad. Geen probleem, we maakten elke ochtend een ommetje van ettelijke kilometers naar de crèche waar de Juffen voor onze spruit met liefde zorgden.
Na enige tijd werd ik zwanger van nummer twee (of drie) en begonnen we stilaan toch te denken aan een overstap naar een andere crèche. Twee kinderen in een zelfstandige crèche op voltijdse basis was financieel een enorm zware domper in ons budget dus ik besloot onze kansen te wagen bij een Crèche van De Stad ! Ik werd er vriendelijk ontvangen, kreeg een rondleiding, was onder de indruk van het gebouw en de werking .. Helaas ... Wachtlijst ! Want De Stad werkt nog op een andere manier; bepaalde mensen krijgen voorrang op het vlak van opvang en een voltijds werkend gezin behoort niet tot de prioriteiten ... Ook hier was ik net zwanger, de test was nog niet koud of ik was al beginnen rondhoren ... Gedurende negen maanden was ik lekker zwanger en hoorde ik niets over opvang. Gelukkig voor ons, ging de oudste nog naar de andere crèche en kon onze kersverse spruit daar ook terecht. Want zo gaat dat met broers en zussen, die krijgen voorrang.
Na de bevalling bleef ik zes maanden thuis om dan terug voltijds aan het werk te gaan. Elke dag opnieuw de ommetjes van ettelijke kilometers en enorm gepeperde facturen voor de opvang van twee kinderen in een Zelfstandig Kinderdagverblijf waar ik meer een meer een naar gevoel aan over hield.
Na lange tijd een telefoontje van De Stad dat mijn kind bij hen terecht kon gedurende twee dagen in de week ! T W E E dagen opvang wanneer je beiden voltijds werkt !!!! Nou ... We beten dan maar op onze tanden en betaalden braaf elke maand onze gepeperde factuur van een ondermaatse crèche.
... Maar dan ... Op een vrijdag gingen we onze dochters halen en kregen we koud te horen dat we maandag niet meer in de crèche terecht konden, ze was "failliet" verklaard want voldeed niet langer aan de normen van Kind & Gezin ... Die normen lagen zo hoog dat er bijkomende investeringen nodig waren en dat liep op een sisser af. 75 kinderen stonden op het einde van de week gewoon op Straat !
Nu, dat de crèche in kwestie beter zijn deuren sloot was mij al langer duidelijk, er schortte van alles aan het gebouw en ik was altijd opgelucht dat er nooit iets fout liep. Maar, los het maar op !
Het weekend staat voor de deur en maandag is het werkendag en moet je opvang zien te vinden voor twee kinderen !!! Bovendien waren we op dat moment ook onze waarborg kwijt voor twee kinderen ! Nogmaals een zure appel om door te bijten ... Het heeft echter geen zin om te zitten kniezen, er moest gezocht worden ... 's Avonds dus alle crèche in onze omgeving afgemaald/gebeld etc ... Overal de situatie uitgelegd dat er een crèche onverwacht zijn deuren gesloten had en er op die manier 75 kinderen op straat stonden. Gelukkig hadden heel wat crèches in de buurt weet van de situatie en konden we opnieuw terecht bij een Zelfstandig Kinderdagverblijf iets dichter bij ons thuis. Het was bij vele crèche een beetje wringen en organiseren maar de meeste van die 75 kinderen vonden al snel ergens anders opvang.
Twee vliegen in 1 klap: opvang voor twee kinderen, dicht bij huis maar ... Een nog grotere inbreuk op ons budget, want deze crèche was nog duurder. Gelukkig voor ons ging de oudste al snel naar school waardoor er nog maar opvang nodig was voor 1 kindje à 660 euro / maand !! Reken maar uit .... Ik heb mij toen ontelbare keren afgevraagd waarom ik ging werken ... Het loon dat binnenkwam ging voor de helft naar opvang ... Over de opgang zelf geen kwaad woord, alles is er perfect georganiseerd, ook hier enthousiaste juffen die zich ontfermden over onze jongste (ook alweer een kind met een valse start). Maar hemel ... Beide kinderen zijn elk twee jaar naar een opvang geweest ... Mijn verstand weigert gewoon uit te rekenen wat het kostenplaatje was van dit gebeuren.
Kinderopvang is goed voor mensen die beiden werken ... Het is anders financieel niet haalbaar. In een grote stad zoals "A" mag je al blij zijn een Zelfstandig Kinderdagverblijf te vinden, die van de Stad zelf zijn - in mijn ogen - niet toegankelijk voor een Jong Gezin met twee werkende mensen .. Voor ons was de opvang een lopende rekening die ervoor gezorgd heeft dat sparen geen optie was.
Loopbaanonderbreking nemen is ook een optie ... Maar, iedereen weet dat het nefast is voor je verdere ontwikkeling als werknemer ... Enige tijd uit de running is streep door je loopbaan als vrouw. Het is sowieso altijd lastig om door te groeien als moeder, laat staan dat je dan twee jaar stopt met werken !
Ik heb het mij meermaals afgevraagd of ik niet beter zou stoppen en naderhand had ik het beter gedaan.
Want hé, ik ben twee maal zwanger geweest, twee maal mijn ouderschapsverlof opgenomen en dus ook enige tijd out geweest. Ik sta momenteel nog even ver op de ladder als wanneer ik voltijds thuis gebleven was.
Gelukkig ben ik wel een moeder die er 's morgens en 's avonds is voor haar kinderen en die tijdens de vakantie alles doet om bij haar kinderen te zijn. De dame in Koppen met haar zelfstandig uitgebate koffiebar deed zelfs op zaterdag een hele dag beroep op een crèche bij wie ze binnen de week ene plek veroverd had (in ruil voor gratis koffie en gebak ????). Zes dagen op zeven zat het kind in de crèche van 's morgens tot 's avonds waar het door een vriendin werd opgehaald .. Ik stel mij dan toch de vraag waarom ze aan kinderen begonnen is !
De grootouders zijn ook een optie. Maar ... ik ben opgevoed vanuit het standpunt; Wij hebben jouw opgevoed, wij zijn nu met pensioen en gaan jouw kinderen niet opvoeden. Die stelling klopt als een bus. Grootouders zijn er niet om te zorgen voor je kinderen. En de stelling dat Grootouders niet beschikbaar zijn omdat ze zelf nog op de arbeidsmarkt zitten, klopt als een bus. Als ze ons verplichten te werken tot na ons 65, zal de kinderopvang alleen maar nijpender worden. Het kan absoluut niet door de beugel dat een 70-jarige grootouder nog zorgt voor kleine kinderen !
De Nanny passeerde ook even in Koppen. Een beginnende Nanny verdient al snel 1600 euro / maand (!!!!!!) en zorgt ervoor dat de kindjes van school gehaald worden, speelt met ze, kookt voor ze, steekt ze in bad/bed en doet dan nog licht huishoudelijke taken. De Nanny in Koppen werkte bij een gezin van zelfstandigen en te zien aan de grootte van de woning leek het mij een gezin van Dokters of Advocaten. Wie in godsnaam kan een Nanny betalen ???????
En waarom in godsnaam heb je drie kinderen wanneer deze voltijds worden opgevoed door een Nanny. En volgens het bureau overheerst de vraag het aanbod ...
Dat er te weinig Opvangplaatsen zijn, ga ik volmondig mee akkoord, we hebben het zelf meegemaakt ... Je bent nog niet zwanger en loopt al te zoeken naar een plekje. Dikwijls aanvaard je een plek waar je eigenlijk niet zo gelukkig mee bent .. Het is dat of niets. Maar hé, je bent dan alvast voorbereid op het schoolmoment van je kind want een school zelf kiezen is ook uit den boze ... Want ook hier zijn er opvangproblemen ! Je geeft electronisch een lijstje van vijf scholen door en er wordt voor jou gekozen in welke school jouw kind terecht kan. Ik maak mij nu al druk over het feit dat ik wellicht binnen een jaar of zes ergens aan een school mag gaan kamperen ... In de hoop dat mijn kind daar terecht kan en verder kan genieten van degelijk onderwijs. Maar tegen dan heb ik beslist al een olifantenvel ontwikkeld !
Thuis blijven en voor je kinderen zorgen is een optie maar in deze tijden zo goed als onmogelijk ... Als koppel wil je nog altijd je eigen woning en die zijn vandaag de dag onbetaalbaar geworden. Als je een eigen woonst wil, ben je sowieso verplicht om beiden te gaan werken.
Waarom gaat alles hier altijd zo moeizaam ? Neem een voorbeeld aan de Scandinavische Landen waar moeders wel een aantal jaren thuis kunnen blijven om voor hun kinderen te zorgen zonder dat ze van de bedrijfsladder donderen en een streep door hun carrière (als je het zo al wil noemen) moeten trekken.
Waarom is het voor een Jong koppel vandaag de dag bijna onmogelijk om een eigen woonst te betalen, zodat je als gezin niet anders kan dan beiden te werken ?
Moeten we dan gewoon onze kinderwens opbergen ???? Neen, want dan zitten we binnen ettelijke jaren weeral met het vergrijzingsprobleem.
maandag 16 september 2013
Dag 3 : help, ik moet plassen ...
De voorbije twee dagen hebben we hier druk geoefend .. In die zin dat het vooral zoeken was naar datgene ik het dichtste bij me heb wanneer het .. Dag 3 zou worden :o))
Ik ben verwend op dat vlak ..
We hebben een kleine zetel in huis maar wel in L-vorm en mijn lange stengel past hier net op.
Het zwangerschapskussen werd terug van zolder gehaald als ondersteuning van mijn benen (mensen, dat is voor mij DE uitvinding geweest !) en ik word omringd door boeken, tijdschriften, mijn laptop, GSM, ipad, afstandsbediening, voldoende programma's op de TV-theek (chance dat wij hier nooit televisie kijken) en nog een lekker fles water, pijnstillers en zakdoeken voor wanneer het weer even teveel wordt .. Ja, mensen, ik geef toe dat ik al heel veel frustraties van me afgejankt heb !
Het is alleszins beter als een ziekenhuiskamer ... 's morgens/'s avonds ga ik al zittend de trap af en beleef ik de resterende zestien uur op de zetel beneden met uitzicht op de tuin en twee katten die me nog steeds negeren en dus weigeren om bij me te zitten (bastards!). Ik ga de bladeren hier letterlijk en figuurlijk zien vallen de komende weken .. Zelden zo extreem dicht bij een seizoenswissel gestaan.
Tot deze ochtend ook het gezelschap van mijn man en twee kinderen. Helaas, maandag is school- en werkdag .. Heel veel mensen zouden hiervoor tekenen toch, rust, stilte .. Boekjes lezen, spellekes spelen op de pc, tv kijken .. Mijn God, ik zou hier ook voor tekenen .. Ware het niet dat ik geen weg op kan .... en het dus na Dag 1 al serieus voor bekeken hield !
En zodoende heb ik er deze ochtend al een rondje plassen opzitten. En dat is echt een onderneming ...
Uit de zetel geraken, dat kussen van onder dat zware been krijgen, die krukken, mensen ... ik kan nog steeds niet met krukken stappen en heb al zoveel ervaring met die dingen en dan de lange weg naar de wc maar mijn lange been net in kan. N E T zeg ik ... Je zou mij moeten zien hangen ... Een papiertje van de rol wc-papier trekken is ook al een hele onderneming maar héééé, ... mijn dag krijgt zo wat verstrooiing ! Nadien de lange weg terug naar de zetel, beetje comfort zoeken want dat hele lijf doet ondertussen zo'n pijn van het liggen en hangen ... En dan zit/hang/lig je eindelijke comfortabel, kussen onder je been, lekker warm dekentje over je lichaam (ik zit nog steeds in de rilfase) ..... En dan gaat die verdomde deurbel !!
De deurbel mensen, die wordt hier niet gebruikt ... Ofwel komt ons bezoek gewoon zo binnen met een sleutel (de mama), ofwel kloppen de mensen aan (koter 2 kan slapen), ofwel komt er niemand :o))
En dan gaat die fucking doorbell .... Ik herkende niet eens het geluid ... Even de twijfel of het die van ons wel was, of de morfine eindelijk begon te werken .. Maar neen, echt, het was onze bel ...
Ze kwamen foto's afleveren ...
Spannend he zo'n dag en hij is nog niet half voorbij :o)) Houdt u vast mensen, er valt nog wat te beleven in P. Land ! Dag drie is nog niet halverwege en we moeten nog naar Dag 90 of zo …
Ik ben verwend op dat vlak ..
We hebben een kleine zetel in huis maar wel in L-vorm en mijn lange stengel past hier net op.
Het zwangerschapskussen werd terug van zolder gehaald als ondersteuning van mijn benen (mensen, dat is voor mij DE uitvinding geweest !) en ik word omringd door boeken, tijdschriften, mijn laptop, GSM, ipad, afstandsbediening, voldoende programma's op de TV-theek (chance dat wij hier nooit televisie kijken) en nog een lekker fles water, pijnstillers en zakdoeken voor wanneer het weer even teveel wordt .. Ja, mensen, ik geef toe dat ik al heel veel frustraties van me afgejankt heb !
Het is alleszins beter als een ziekenhuiskamer ... 's morgens/'s avonds ga ik al zittend de trap af en beleef ik de resterende zestien uur op de zetel beneden met uitzicht op de tuin en twee katten die me nog steeds negeren en dus weigeren om bij me te zitten (bastards!). Ik ga de bladeren hier letterlijk en figuurlijk zien vallen de komende weken .. Zelden zo extreem dicht bij een seizoenswissel gestaan.
Tot deze ochtend ook het gezelschap van mijn man en twee kinderen. Helaas, maandag is school- en werkdag .. Heel veel mensen zouden hiervoor tekenen toch, rust, stilte .. Boekjes lezen, spellekes spelen op de pc, tv kijken .. Mijn God, ik zou hier ook voor tekenen .. Ware het niet dat ik geen weg op kan .... en het dus na Dag 1 al serieus voor bekeken hield !
En zodoende heb ik er deze ochtend al een rondje plassen opzitten. En dat is echt een onderneming ...Uit de zetel geraken, dat kussen van onder dat zware been krijgen, die krukken, mensen ... ik kan nog steeds niet met krukken stappen en heb al zoveel ervaring met die dingen en dan de lange weg naar de wc maar mijn lange been net in kan. N E T zeg ik ... Je zou mij moeten zien hangen ... Een papiertje van de rol wc-papier trekken is ook al een hele onderneming maar héééé, ... mijn dag krijgt zo wat verstrooiing ! Nadien de lange weg terug naar de zetel, beetje comfort zoeken want dat hele lijf doet ondertussen zo'n pijn van het liggen en hangen ... En dan zit/hang/lig je eindelijke comfortabel, kussen onder je been, lekker warm dekentje over je lichaam (ik zit nog steeds in de rilfase) ..... En dan gaat die verdomde deurbel !!
De deurbel mensen, die wordt hier niet gebruikt ... Ofwel komt ons bezoek gewoon zo binnen met een sleutel (de mama), ofwel kloppen de mensen aan (koter 2 kan slapen), ofwel komt er niemand :o))
En dan gaat die fucking doorbell .... Ik herkende niet eens het geluid ... Even de twijfel of het die van ons wel was, of de morfine eindelijk begon te werken .. Maar neen, echt, het was onze bel ...
Ze kwamen foto's afleveren ...
Spannend he zo'n dag en hij is nog niet half voorbij :o)) Houdt u vast mensen, er valt nog wat te beleven in P. Land ! Dag drie is nog niet halverwege en we moeten nog naar Dag 90 of zo …
zondag 15 september 2013
Energizer Nightrun om nooit meer te vergeten
Vrijdag de Dertiende .. Wie gelooft er in ? ik alleszins niet ..Vrijdag de Dertiende ... Energizer Night Run in Deurne, eerste wave ..
We keken er naar uit, gezellig avondje in het donker hardlopen, niet te snel vooral genieten.
Voor de start een vies voorgevoel .. Twijfel om al dan niet te starten stak de kop op .. Versterkte zich alleen maar wanneer ik onderweg naar het startvak mijn linkervoet omsloeg ...
Voor de start begon het hard te regenen, we wisten toen al dat het én donker én nat én modderig én dus ook gevaarlijk zou zijn. Maar, we stonden goed, vooraan zelfs .. het zou wel goed komen.
Na drie kilometer Ventlief die zei : "het is het niet waard om hier je enkel pijn te doen".
Na drie kilometer en half een gil .. mijn gil ... gillen wordt brullen. Ik lig tegen de vlakte te krijsen als een varken .. Knie uit de kom en een lekkere smak gemaakt. "Niet hier is het eerste wat door mijn hoofd spookt" ..
Niet in een donker park, ver weg van alles, in regen en koude .. Helaas ...
Lopers rennen voorbij, niemand stopt .. Al snel toch mensen die willen helpen. Iemand gaat iemand van de organisatie roepen, een fietser zet zijn fiets dwars zodat de lopers niet op mijn kunnen botsen. Andere lopers zijn boos omdat "ik" in "hun" weg lig .. Lopers die roepen dat ik opzij moet ..
En ik ? Ik kan niets .. Mijn benen hangen in de lucht, mijn knie puilt er enorm hard uit, ik ben versteend, letterlijk en figuurlijk.
Vrienden die me voorbij rennen en schrikken. Bij mij blijven, hun wedstrijd laten voor wat het is en helpen. Hulp betekent in eerste instantie de lopers omleiden zodat er zeker niets op mij knalt. Hulp betekent op mij inpraten want ik lig er nog steeds te gillen als een varken .. Mijn kinderen, mijn feest, mijn bevallingen, mijn halve marathontraining, alles passeert de revue.
Organisatie erbij .. maar nog geen hulp, een verpleger die me niet kan helpen, een kinesiste die me heel de tijd bij zal staan. Na een tijd belt manlief in grote wanhoop dan zelf maar het Noodnummer. Helaas, geraken zij niet zomaar bij mij.
Ik blijf liggen, gillend, nat, koud, bibberend ... Na verloop van tijd een verpleegteam op een Quad die me - gelukkig - een pijnstillend middel toedient. Geknoei met prikken, aders die niet te vinden zijn. Ach, ik kan het ze niet kwalijk nemen .. Het is er donker, nat, druk ... Ik sta stijf van de kou, ga licht in shock en kramp .. Verpleging die op mijn inpraat om te blijven ademen, de kine die mijn goed been probeert te vrijwaren van kramp .. Kortom een hele drukte ..
Seconden worden minuten, minuten worden kwartieren, kwartieren lijken uren .. De MUG wordt er bij gehaald, de MUG geraakt niet bij mij ... Bummer .. Gelukkig een urgentiearts die ziet dat het ernstig is en niet wil wachten. Ik word ter plekke behandeld met morfine, krijg zuurstof en val in slaap ...Tijdens mijn slaap wordt de knie er terug in gezet, wordt ik op de Quad gehezen en zo naar de MUG gebracht ... In het ziekenhuis word ik wakker, rillend van de kou en de pijn .. Dringend foto's maken om te zien of er niets gebroken is en dan wachten .. wachten en nog eens wachten.
Ondertussen lig ik thuis in de zetel. Van mijn enkel tot mijn lies in het gips, niets maar dan ook niets kan ik nog. De trap op/af is een onderneming, plassen is een heel gedoe. Alles doet pijn, niets gaat zoals het moet. Frustraties over van alles; het feit dat ik moet liggen, mijn loopdroom die voorbij is .. Vragen die door mijn hoofd spoken over mijn sporttoekomst, mijn spiermassa, mijn gewicht etc ...
Volgende week vrijdag naar de specialist om te beslissen of er geopereerd zal worden. En dan wellicht maanden van revalidatie voor de boeg. Voor mij zal vrijdag de dertiende nooit meer hetzelfde zijn. Maar, ik heb alvast met mijn helpende helden afgesproken dat we op deze dag elk jaar een toast doen !
maandag 9 september 2013
De Libelle Mama
De Libelle mama !
Via mijn werk kon ik een jaar een abonnement nemen aan een lager tarief.
Was ik er voor te vinden ? Bwah .. Ik ben een trouwe Humo en Standaard lezer maar ik wilde het een kans geven ..
Veel "vrouwen" lezen Libelle, een typisch vrouwenblad en ik dacht dat ik mijzelf dan ook wat meer "vrouw" en "moeder" ging voelen.
Is het een hoogstaand blad ? Goh ... Er is sowieso meer diepgang in als ne Flair van wie mij de doelgroep nog steeds ontglipt .. Maar, .. meer vrouw en meer mama word ik er alvast niet van !
Er staan tips in .. Veel tips .. Over moederen, over knutselen met kinderen, over mode (dat haast altijd onbetaalbaar lijkt) enz ...
Om een voorbeeld te geven : deze maand zat blijkbaar mijn laatste exemplaar in de bus. Raar want ik dacht dat mijn abonnement al in mei verlopen was en meen me te herinneren dat ik er geen meer gekregen had ... Hierin staat oa. een artikel over Je kind dat trakteert op school ... En meteen word ik als moeder alweer opgezadeld met het gekende schuldgevoel .. Want, mijn kinderen gaan met een eenvoudige (soms zelfgemaakte maar meestal van de bakker) cake naar school. Vorig jaar heb ik eens een effort gedaan om voor 25 kindjes zakken popcorn te maken (in boterhamzakjes) maar .. ik ga echt geen cakemannetjes maken .. Ik heb daar geen tijd én zin voor !
Er staat ook een mode-reportage in over de eerste schooldagen van je kinderen .. Eerlijk ? Ik koop geen kledij van Van Hassels, Terre Bleue, Hilde & Co, Replay, Bellerose, Maan, Fred & Ginger ..
En ja, ik geeft toe, er staan ook spullen in van H&M en C&A maar die duurdere merken, kleden altijd net iets hipper .. Mijn kinderen zijn ook hip .. Maar, ik zoek kledij bij Zeeman en Wibra en probeer die te combineren met hippe schoenen, muts/sjaal ... Want, eerlijk ? Als mijn dochter(s) na een eerste dag school met een gat in hun broek thuis komen .. Een broek van ruim 100,- .. Dan mogen ze van mij niet meer buiten ... Kelder in, deur op slot en sleutel weg !
Er staan ook altijd super veel (en meestal leuke) uitstappen in .. Maar, eerlijk .. Als het weekend is (en zeker wanneer ik zaterdag werk), dan heb ik meestal geen zin meer in een kinderuitstap ! Bovendien doen de kinderen al zoveel: sport, academie, school ... Ik heb gewoon de energie en de goesting niet om vrolijk te wandelen in Bokrijk, één of andere binnenspeeltuin, een pretpark of wat dan ook .. En ja, dan voel ik weer dat vieze, enge gevoel opsteken .. "Jij bent een slechte moeder, slechte moeder, slechte moeder" ....
Ga ik mijn abonnement verlengen van de Libelle Mama ?
Neen .. Het spijt me .. Het is een maandblad dat ik na twee uur in een de papierbak smijt wegens "uitgelezen" en "niet blijven hangen".
Via mijn werk kon ik een jaar een abonnement nemen aan een lager tarief.
Was ik er voor te vinden ? Bwah .. Ik ben een trouwe Humo en Standaard lezer maar ik wilde het een kans geven ..
Veel "vrouwen" lezen Libelle, een typisch vrouwenblad en ik dacht dat ik mijzelf dan ook wat meer "vrouw" en "moeder" ging voelen.
Is het een hoogstaand blad ? Goh ... Er is sowieso meer diepgang in als ne Flair van wie mij de doelgroep nog steeds ontglipt .. Maar, .. meer vrouw en meer mama word ik er alvast niet van !
Er staan tips in .. Veel tips .. Over moederen, over knutselen met kinderen, over mode (dat haast altijd onbetaalbaar lijkt) enz ...
Om een voorbeeld te geven : deze maand zat blijkbaar mijn laatste exemplaar in de bus. Raar want ik dacht dat mijn abonnement al in mei verlopen was en meen me te herinneren dat ik er geen meer gekregen had ... Hierin staat oa. een artikel over Je kind dat trakteert op school ... En meteen word ik als moeder alweer opgezadeld met het gekende schuldgevoel .. Want, mijn kinderen gaan met een eenvoudige (soms zelfgemaakte maar meestal van de bakker) cake naar school. Vorig jaar heb ik eens een effort gedaan om voor 25 kindjes zakken popcorn te maken (in boterhamzakjes) maar .. ik ga echt geen cakemannetjes maken .. Ik heb daar geen tijd én zin voor !
Er staat ook een mode-reportage in over de eerste schooldagen van je kinderen .. Eerlijk ? Ik koop geen kledij van Van Hassels, Terre Bleue, Hilde & Co, Replay, Bellerose, Maan, Fred & Ginger ..
En ja, ik geeft toe, er staan ook spullen in van H&M en C&A maar die duurdere merken, kleden altijd net iets hipper .. Mijn kinderen zijn ook hip .. Maar, ik zoek kledij bij Zeeman en Wibra en probeer die te combineren met hippe schoenen, muts/sjaal ... Want, eerlijk ? Als mijn dochter(s) na een eerste dag school met een gat in hun broek thuis komen .. Een broek van ruim 100,- .. Dan mogen ze van mij niet meer buiten ... Kelder in, deur op slot en sleutel weg !
Er staan ook altijd super veel (en meestal leuke) uitstappen in .. Maar, eerlijk .. Als het weekend is (en zeker wanneer ik zaterdag werk), dan heb ik meestal geen zin meer in een kinderuitstap ! Bovendien doen de kinderen al zoveel: sport, academie, school ... Ik heb gewoon de energie en de goesting niet om vrolijk te wandelen in Bokrijk, één of andere binnenspeeltuin, een pretpark of wat dan ook .. En ja, dan voel ik weer dat vieze, enge gevoel opsteken .. "Jij bent een slechte moeder, slechte moeder, slechte moeder" ....
Ga ik mijn abonnement verlengen van de Libelle Mama ?
Neen .. Het spijt me .. Het is een maandblad dat ik na twee uur in een de papierbak smijt wegens "uitgelezen" en "niet blijven hangen".
zaterdag 7 september 2013
Werken op zaterdag ... Quote(s)
Klant : Ik zou vijf euro geven om elke sproet te mogen zien op je lichaam
Klant : Ik zou dan wel willen dat je jezelf uitkleed
Ik : Beste klant, dan kan jij mij bijlange niet betalen !!!
Klant : Ik zou dan wel willen dat je jezelf uitkleed
Ik : Beste klant, dan kan jij mij bijlange niet betalen !!!
vrijdag 6 september 2013
De Eerste Schoolweek ... HELP !
Wegens omstandigheden is de start van ons schooljaar iets anders gelopen dan gepland (daarover later meer). Het komt erop neer dat wij zondagNACHT thuis kwamen van een extra vakantie en de kinders er op maandag vroeg uit moesten voor hun eerste schooldag .. Tijdens die NACHT viel er dus nog véél te regelen : boekentassen, drinkenbussen, brooddozen, kleertjes etc ...
Chaos .. Nu, in het algemeen kan ik best om met chaos en kan ik best verschillende dingen tegelijk .. Want ja, ik ben vrouw en vrouwen kunnen dat .. Die regelen dingen en zijn eigenlijk al een week verder met plannen. Maar, deze keer was P. doodop, zowel lichamelijk als geestelijk .. Is vakantie er niet om te genieten en mentaal de batterijen op te laden ????? Alvast buiten twee vrouwelijke koters gerekend die spijtig genoeg iets te hard op de mama lijken !
En die eerste schoolweek ging ook nog eens gepaard met een Iphone die zijn geest gaf .. En een pc-knoeier die niet geheel correct kon synchroniseren, een auto van de grootouders die stuk was zodat ik mijn autootje aan hen doorgaf ... een aannemer die in oktober plots wel kan starten en wij die nog niets besteld hebben van badkamermeubelen ... Het regelen van tennis, korfbal, tekenacademie, het betalen ervan .... kortom .. Horror ! Oh ja, en terug werken ... En we weten allemaal hoe dat start na vakantie.
En dan de school !
Dit jaar heb ik een Dame die naar het eerste leerjaar gaat en een Kleinere Dame die in de eerste kleuterklas start.
De kleine dame slaapt in principe in de namiddag nog twee uur dus daar verwachten we problemen in de zin dat die zich wellicht over de stoep sleept op weg naar huis en ik wellicht met het schaamrood op de wangen in een winkel sta met een klein kind met metersdikke wallen en een kind dat zich op de grond laat vallen om eens lekker te gillen.
De oudere dame is nog een graad erger want zij verwacht dat ze na week 1 kan lezen, schrijven en rekenen !!! Frustratie alom gepaard met vieze gezichten, onhandelbaarheid, brutaal en kort ! Een oudere dame ook dat plots vindt dat haar kleine zus nog een "prutske" is en zich meteen gaat gedragen als een berispende moeder (van wie heeft ze het).
En dan een moeder die in die eerste week een late heeft en twee oudercontacten (of info-avonden).
En laat die oudercontact van de oudste nu net weer als Chinees in de oren klinken.
Hebben jullie nog enig idee hoe jullie hebben leren schrijven, rekenen en lezen ?
Awel, ik dacht altijd dat het op de klassieke manier zou zijn .. Niet dus !
Een mens moet eerste de opdrachten al ontrafelen alvorens ze kan starten.
Leren rekenen is niet gewoon 1+1, neenee, het is is werken met oa. bruggen (het enige woord dat ik onthouden heb), ballonnetjes, werken tot 20 maar als basis tot 10 gaan !
Leren lezen is niet gewoon "a", "b", "c" .. Neenee, de uitspraken van de letters zijn totaal anders dan hoe ik het geleerd heb .. Probeer maar eens "mol" te lezen beste mensen ...
Kortom, een twee uur durende info-avond na een lange dag werken en probeer dat dan maar te vertalen naar een .. Man, echtgenoot, partner, vriend, huisgenoot ...
Agenda's ook die elke dag gelezen en aangevuld moeten worden x 2 !
Huiswerk dat gemaakt moet worden en bekeken moet worden met de dame in kwestie. En meteen de kleinere dame ook maar wat huiswerk geven !
Erop toezien dat de ouder niet spontaan gaat verbeteren .. Wij begrijpen de opdrachten anders :o)
Tijd maken om samen te lezen, te rekenen, te schrijven ..
Als het ook kan nog een verhaaltje lezen voor het slapen gaan én indien mogelijk het kind het verhaal nog laten navertellen (goed voor hun ontwikkeling).
Vers koken voor de kinderen en de rest van het gezin, gezond eten is de basis !
Taxi spelen naar alle activeiteiten .. Daarbij komend de nieuwe start van zwemlessen van de oudere dame zwemt geen schoolslag meer maar alleen nog onder water, oeps !!!)
De kinderen moet ook elke avond in bad met dit hete weer ..
.. En op tijd naar bed !
En dat wanneer je als ouder tegen half zes naar huis komt !!! Mmmmm ..
Maar ikke ploeteren ? Neeeeeeeeeeen :o))
Eens de kinders in bed liggen, wordt de ontbijttafel klaar gezet, de kleertjes klaargelegd, de boekentassen geleegd en klaar gelegd, de broodDOZEN, koekenDOZEN, fruitDOZEN en drinkenbussen klaar gezet voor het ganse gezin ..
En dan om half tien mag je even rekenen op me-time terwijl je eigenlijk al lang moet gaan slapen.
Kortom .. blijf hem volgen mama's ... Het wordt weer een prachtiger ploeterjaar !
Nog een tip die ik meekreeg van school : laat uw kinderen 's morgens op tijd opstaan zodat ze op een rustige manier kunnen wakker worden en ontbijten .. En laten we in dit gezin nu net vier mensen zijn die NIET uit hun bed kunnen 's morgens !!!
Chaos .. Nu, in het algemeen kan ik best om met chaos en kan ik best verschillende dingen tegelijk .. Want ja, ik ben vrouw en vrouwen kunnen dat .. Die regelen dingen en zijn eigenlijk al een week verder met plannen. Maar, deze keer was P. doodop, zowel lichamelijk als geestelijk .. Is vakantie er niet om te genieten en mentaal de batterijen op te laden ????? Alvast buiten twee vrouwelijke koters gerekend die spijtig genoeg iets te hard op de mama lijken !
En die eerste schoolweek ging ook nog eens gepaard met een Iphone die zijn geest gaf .. En een pc-knoeier die niet geheel correct kon synchroniseren, een auto van de grootouders die stuk was zodat ik mijn autootje aan hen doorgaf ... een aannemer die in oktober plots wel kan starten en wij die nog niets besteld hebben van badkamermeubelen ... Het regelen van tennis, korfbal, tekenacademie, het betalen ervan .... kortom .. Horror ! Oh ja, en terug werken ... En we weten allemaal hoe dat start na vakantie.
En dan de school !
Dit jaar heb ik een Dame die naar het eerste leerjaar gaat en een Kleinere Dame die in de eerste kleuterklas start.
De kleine dame slaapt in principe in de namiddag nog twee uur dus daar verwachten we problemen in de zin dat die zich wellicht over de stoep sleept op weg naar huis en ik wellicht met het schaamrood op de wangen in een winkel sta met een klein kind met metersdikke wallen en een kind dat zich op de grond laat vallen om eens lekker te gillen.
De oudere dame is nog een graad erger want zij verwacht dat ze na week 1 kan lezen, schrijven en rekenen !!! Frustratie alom gepaard met vieze gezichten, onhandelbaarheid, brutaal en kort ! Een oudere dame ook dat plots vindt dat haar kleine zus nog een "prutske" is en zich meteen gaat gedragen als een berispende moeder (van wie heeft ze het).
En dan een moeder die in die eerste week een late heeft en twee oudercontacten (of info-avonden).
En laat die oudercontact van de oudste nu net weer als Chinees in de oren klinken.
Hebben jullie nog enig idee hoe jullie hebben leren schrijven, rekenen en lezen ?
Awel, ik dacht altijd dat het op de klassieke manier zou zijn .. Niet dus !
Een mens moet eerste de opdrachten al ontrafelen alvorens ze kan starten.
Leren rekenen is niet gewoon 1+1, neenee, het is is werken met oa. bruggen (het enige woord dat ik onthouden heb), ballonnetjes, werken tot 20 maar als basis tot 10 gaan !
Leren lezen is niet gewoon "a", "b", "c" .. Neenee, de uitspraken van de letters zijn totaal anders dan hoe ik het geleerd heb .. Probeer maar eens "mol" te lezen beste mensen ...
Kortom, een twee uur durende info-avond na een lange dag werken en probeer dat dan maar te vertalen naar een .. Man, echtgenoot, partner, vriend, huisgenoot ...
Agenda's ook die elke dag gelezen en aangevuld moeten worden x 2 !
Huiswerk dat gemaakt moet worden en bekeken moet worden met de dame in kwestie. En meteen de kleinere dame ook maar wat huiswerk geven !
Erop toezien dat de ouder niet spontaan gaat verbeteren .. Wij begrijpen de opdrachten anders :o)
Tijd maken om samen te lezen, te rekenen, te schrijven ..
Als het ook kan nog een verhaaltje lezen voor het slapen gaan én indien mogelijk het kind het verhaal nog laten navertellen (goed voor hun ontwikkeling).
Vers koken voor de kinderen en de rest van het gezin, gezond eten is de basis !
Taxi spelen naar alle activeiteiten .. Daarbij komend de nieuwe start van zwemlessen van de oudere dame zwemt geen schoolslag meer maar alleen nog onder water, oeps !!!)
De kinderen moet ook elke avond in bad met dit hete weer ..
.. En op tijd naar bed !
En dat wanneer je als ouder tegen half zes naar huis komt !!! Mmmmm ..
Maar ikke ploeteren ? Neeeeeeeeeeen :o))
Eens de kinders in bed liggen, wordt de ontbijttafel klaar gezet, de kleertjes klaargelegd, de boekentassen geleegd en klaar gelegd, de broodDOZEN, koekenDOZEN, fruitDOZEN en drinkenbussen klaar gezet voor het ganse gezin ..
En dan om half tien mag je even rekenen op me-time terwijl je eigenlijk al lang moet gaan slapen.
Kortom .. blijf hem volgen mama's ... Het wordt weer een prachtiger ploeterjaar !
Nog een tip die ik meekreeg van school : laat uw kinderen 's morgens op tijd opstaan zodat ze op een rustige manier kunnen wakker worden en ontbijten .. En laten we in dit gezin nu net vier mensen zijn die NIET uit hun bed kunnen 's morgens !!!
... alweer .. excuses
Alweer mijn oprechte excuses voor het doodbloeien van de blog.
Weet niet wat er aan de hand is .. Heb zelden zo hard het gevoel gehad dat ik mezelf voorbije ren, nochtans is mijn leven niet veranderd : werken, gezin van vier, huis in opbouw, twee katten, loop(dip), vakanties ... En neen, ik weiger te geloven dat een avondje spinning in de week heel mijn time-management naar de knoppen helpt .. After all, what's an hour in a life !
Weet niet hoe jullie het aanvoelen maar hoe ouder de kinders worden, hoe hectischer het leven wordt .. En dan was het nog V A K A N T I E, althans voor de kinderen die wel heen-en-weer naar de speelpleinen gesleurd werden maar er duidelijk minder last mee hadden dan de mama !
De dagen worden net hetzelfde ingevuld tijdens de zomermaanden en toch lijkt alles tijdens het schooljaar beter te lukken .. (alhoewel : dit in gedachten geknutseld bericht dateert nog van voor de schoolstart !).
Ik ga echt mijn best doen om terug meer te posten en liefst nog wat constructieve dingen ook !!!
Weet niet wat er aan de hand is .. Heb zelden zo hard het gevoel gehad dat ik mezelf voorbije ren, nochtans is mijn leven niet veranderd : werken, gezin van vier, huis in opbouw, twee katten, loop(dip), vakanties ... En neen, ik weiger te geloven dat een avondje spinning in de week heel mijn time-management naar de knoppen helpt .. After all, what's an hour in a life !
Weet niet hoe jullie het aanvoelen maar hoe ouder de kinders worden, hoe hectischer het leven wordt .. En dan was het nog V A K A N T I E, althans voor de kinderen die wel heen-en-weer naar de speelpleinen gesleurd werden maar er duidelijk minder last mee hadden dan de mama !
De dagen worden net hetzelfde ingevuld tijdens de zomermaanden en toch lijkt alles tijdens het schooljaar beter te lukken .. (alhoewel : dit in gedachten geknutseld bericht dateert nog van voor de schoolstart !).
Ik ga echt mijn best doen om terug meer te posten en liefst nog wat constructieve dingen ook !!!
donderdag 1 augustus 2013
Trouwen in het buitenland .. het "waarom" verhaal
Mijn "man" en ik zouden nooit trouwen .. En zij die me beter kennen, zouden hier volledig mee akkoord gaan, wij zijn niet het type om in het echtelijke huwelijk te treden ... Samenwonen was al mooi genoeg ...
.. Ooit in een ver verleden toen de dieren nog praten konden, gingen Het Lief en ik rondtrekken in Toscane .. Gewoon .. in een impulsieve bui beslist en vermits Aardrijkskunde niet mijn beste vak was, dacht ik dat wel even te kunnen zonder al te veel heuveltraining met de fiets.
Ahum, dat sloeg tegen .. Maar, het was wel een fantastische vakantie.
Afzien als de beesten maar niets is leuker als fietsen tussen de wijnvelden. 's Avonds genieten van lekkere wijnen op Agriturismo's, pasta's "vreten", genieten van mooie dorpen zoals Volterra, Firenze, Greve in Chianti, San Gimignano, Certaldo etc ....
En toen in een onbewaakt moment vereeuwigden we de woorden "als we ooit trouwen, is het hier in Toscane" !!! Wellicht ook wel vanuit het standpunt .. We trouwen toch nooit ! Maar, waren smoorverliefd geworden op de streek en zouden hier beslist terug komen !
Tot Het Lief mij een aanzoek deed aan The Tower of London .. Nog een tweede liefde van mij !!
Ik zei ja en in een zin rolde eruit "Wel in Toscane dan" ...
Terug thuis begonnen we na te denken over dit impulsieve idee ..
Wie nemen we mee, waar trekken we naartoe ... Heel wat practische vragen .. Maar P. zou P. niet zijn om er als een een kip op te beginnen broeden .. In December gevraagd door Mijn Lief, in januari al alles beginnen plannen.
En zodoende zijn wij dus in juli getrouwd met mijn ouders en onze meest intieme vrienden .. Op een prachtige Agriturismo in de buurt van San Gimignano. Een weekend vol warmte, liefde, super lekker eten en drinken .. Tranen en lachen .. Gedichten, foto's, speeches .. ... Een aanbeveling ? Zeker maar ... seek for a wedding planner!!!! Want een Italiaan spreekt zo goed als geen Engels of Frans en een trouw .. Tja, daar hoort wel wat geregel bij ...
En ondertussen moet ik mijzelf continu verbeteren wanneer ik begin over "Mijn Lief" ..
Want, hemel, ik ben een getrouwde vrouw ondertussen :o))
.. Ooit in een ver verleden toen de dieren nog praten konden, gingen Het Lief en ik rondtrekken in Toscane .. Gewoon .. in een impulsieve bui beslist en vermits Aardrijkskunde niet mijn beste vak was, dacht ik dat wel even te kunnen zonder al te veel heuveltraining met de fiets.
Ahum, dat sloeg tegen .. Maar, het was wel een fantastische vakantie.
Afzien als de beesten maar niets is leuker als fietsen tussen de wijnvelden. 's Avonds genieten van lekkere wijnen op Agriturismo's, pasta's "vreten", genieten van mooie dorpen zoals Volterra, Firenze, Greve in Chianti, San Gimignano, Certaldo etc ....
En toen in een onbewaakt moment vereeuwigden we de woorden "als we ooit trouwen, is het hier in Toscane" !!! Wellicht ook wel vanuit het standpunt .. We trouwen toch nooit ! Maar, waren smoorverliefd geworden op de streek en zouden hier beslist terug komen !
Tot Het Lief mij een aanzoek deed aan The Tower of London .. Nog een tweede liefde van mij !!
Ik zei ja en in een zin rolde eruit "Wel in Toscane dan" ...
Terug thuis begonnen we na te denken over dit impulsieve idee ..
Wie nemen we mee, waar trekken we naartoe ... Heel wat practische vragen .. Maar P. zou P. niet zijn om er als een een kip op te beginnen broeden .. In December gevraagd door Mijn Lief, in januari al alles beginnen plannen.
En zodoende zijn wij dus in juli getrouwd met mijn ouders en onze meest intieme vrienden .. Op een prachtige Agriturismo in de buurt van San Gimignano. Een weekend vol warmte, liefde, super lekker eten en drinken .. Tranen en lachen .. Gedichten, foto's, speeches .. ... Een aanbeveling ? Zeker maar ... seek for a wedding planner!!!! Want een Italiaan spreekt zo goed als geen Engels of Frans en een trouw .. Tja, daar hoort wel wat geregel bij ...
En ondertussen moet ik mijzelf continu verbeteren wanneer ik begin over "Mijn Lief" ..
Want, hemel, ik ben een getrouwde vrouw ondertussen :o))
maandag 29 juli 2013
Excuses
De blog lag uit !
Mijn excuses voor zij die mij toch een beetje volgen ..
Het was druk, ontzettend druk ... allez, het is nog druk maar ik ga toch proberen terug te bloggen want we zijn terug begonnen met rennen !
Maar, ploetermoeder is ondertussen getrouwd ... En wel in het buitenland.
Ploetermoeder is ook gaan rondtrekken met haar twee meiden ...
Ploetermoeder moet daartussen ook nog een beetje werken ...
En ... Ik heb mijn fiets terug gevonden ...
Dus, het menige vrije tijd wordt ten volle besteed aan lopen, fietsen .. En terrasjes met de buren !
Maar, echt, ik ga mijn best doen !! Beloofd .. Want er valt altijd wel iets te delen met de wereld !
Mijn excuses voor zij die mij toch een beetje volgen ..
Het was druk, ontzettend druk ... allez, het is nog druk maar ik ga toch proberen terug te bloggen want we zijn terug begonnen met rennen !
Maar, ploetermoeder is ondertussen getrouwd ... En wel in het buitenland.
Ploetermoeder is ook gaan rondtrekken met haar twee meiden ...
Ploetermoeder moet daartussen ook nog een beetje werken ...
En ... Ik heb mijn fiets terug gevonden ...
Dus, het menige vrije tijd wordt ten volle besteed aan lopen, fietsen .. En terrasjes met de buren !
Maar, echt, ik ga mijn best doen !! Beloofd .. Want er valt altijd wel iets te delen met de wereld !
dinsdag 4 juni 2013
Een gedicht over kippen
Kip rijdt van hier naar daar
Van daar naar terug
Racen door het kippenhok
Opgejaagd en vlug
Ze haast zich
Voor alles. Voor iedereen
Geperfectioneerd. Onder controle
Ze doet het meteen
Ook al beseft ze
Fragiel en broos is de eindigheid van haar leven
Genieten, dat vergeet ze telkens weer
Al is het maar voor even
Op een dag. Ze struikelt
Vallend over haar kromme teen
Met haar neus in het gras ziet ze nooit geziene bloemen
Kleurrijk om haar heen
Haan kijkt haar aan
Hij vraagt wat er scheelt
Zo wordt kip aangezet. Te onthullen
Wat ze nog nooit heeft gedeeld
Wat stel ik voor als ik mijn best niet doe
Of alle mogelijke zorgen geef
Nu heb ik betekenis
De zin waarom ik leef
Ach, mijn kippenboutje, zucht Haan
Of je nu vliegt, nikst of hier door de kamer rent
Ik zie jou graag
Heel gewoon ... gewoon om wie je bent
De kuikentjes schuifelen heel dicht
Lekker tegen mama aan
Voor de eerste keer in hun bestaan
Kunnen ze eindelijk eens rustig slapen gaan
!!!! Een gedicht van Hilde Schuurmans !!!
... Dit is zo typerend voor mezelf ...
Prachtig gewoon !!!
Allez, het is niet prachtig maar zo "IK" ...
Ik ben ook een kip ...
Van daar naar terug
Racen door het kippenhok
Opgejaagd en vlug
Ze haast zich
Voor alles. Voor iedereen
Geperfectioneerd. Onder controle
Ze doet het meteen
Ook al beseft ze
Fragiel en broos is de eindigheid van haar leven
Genieten, dat vergeet ze telkens weer
Al is het maar voor even
Op een dag. Ze struikelt
Vallend over haar kromme teen
Met haar neus in het gras ziet ze nooit geziene bloemen
Kleurrijk om haar heen
Haan kijkt haar aan
Hij vraagt wat er scheelt
Zo wordt kip aangezet. Te onthullen
Wat ze nog nooit heeft gedeeld
Wat stel ik voor als ik mijn best niet doe
Of alle mogelijke zorgen geef
Nu heb ik betekenis
De zin waarom ik leef
Ach, mijn kippenboutje, zucht Haan
Of je nu vliegt, nikst of hier door de kamer rent
Ik zie jou graag
Heel gewoon ... gewoon om wie je bent
De kuikentjes schuifelen heel dicht
Lekker tegen mama aan
Voor de eerste keer in hun bestaan
Kunnen ze eindelijk eens rustig slapen gaan
!!!! Een gedicht van Hilde Schuurmans !!!
... Dit is zo typerend voor mezelf ...
Prachtig gewoon !!!
Allez, het is niet prachtig maar zo "IK" ...
Ik ben ook een kip ...
donderdag 30 mei 2013
Me .. myself .. and I !
- naar uwen auto stappen na een lange dag .. de sleutel erin steken .. vloeken omdat het maar niet wil lukken .. en dan merken dat het uwen auto niet is !
- zoeken naar je bril (op je neus), zoeken naar je sleutel (zit op de deur langs de buitenkant)
- naar boven gaan en dan niet meer weten waarom je boven bent, naar beneden hollen en dan valt hij
- een stel kousen klaar leggen en ze dan niet meer vinden
- iets goe weg stoppen op "die" plek "ideaal" om niet meer te verliezen .. en het dan niet meer vinden
- je paspoort verliezen .. een nieuwe aanvragen om dan een half jaar later je oude pas terug te vinden ... in een portemonee
- naar de winkel gaan m e t een boodschappenlijstje, thuis komen en dan toch merken dat je d a t g e n e wat je zooo nodig had .. vergat
- benzine tanken en de verkeerde keuze maken
- rijden en stilvallen omdat de benzine op is ... niet 1 keer maar meerdere keren
- je koffer dicht gooien en dan je sleutel in de auto vergeten (automatisch slot, u kent het wel)
- naar je werk vertrekken met twee verschillende kousen
- naar je werk vertrekken en een topje binnenste buiten aanhebben
- je looprokje achterste voren dragen en dan The Ten Miles rennen
- op een bank werken en nooit geld op zak hebben
- je auto ergens parkeren (bijv. een parkeergarage) en die niet meer terug vinden
- maaltijdcheques in de vuilbak gooien .. een verjaardagsenveloppe met centjes in de vuilbak gooien
- dubbele afspraken maken in je agenda, afspraken vergeten
- onderbroeken binnenste buiten dragen
- naar de fitness en merken dat je of je schoenen, of je loopbroek of je bh of proper ondergoed vergeten bent
- de verjaardagen van je partner, kids en ouders vergeten
... Het zijn er "maar" twintig maar zo kan ik uren doorgaan ... Me, myself and I
- zoeken naar je bril (op je neus), zoeken naar je sleutel (zit op de deur langs de buitenkant)
- naar boven gaan en dan niet meer weten waarom je boven bent, naar beneden hollen en dan valt hij
- een stel kousen klaar leggen en ze dan niet meer vinden
- iets goe weg stoppen op "die" plek "ideaal" om niet meer te verliezen .. en het dan niet meer vinden
- je paspoort verliezen .. een nieuwe aanvragen om dan een half jaar later je oude pas terug te vinden ... in een portemonee
- naar de winkel gaan m e t een boodschappenlijstje, thuis komen en dan toch merken dat je d a t g e n e wat je zooo nodig had .. vergat
- benzine tanken en de verkeerde keuze maken
- rijden en stilvallen omdat de benzine op is ... niet 1 keer maar meerdere keren
- je koffer dicht gooien en dan je sleutel in de auto vergeten (automatisch slot, u kent het wel)
- naar je werk vertrekken met twee verschillende kousen
- naar je werk vertrekken en een topje binnenste buiten aanhebben
- je looprokje achterste voren dragen en dan The Ten Miles rennen
- op een bank werken en nooit geld op zak hebben
- je auto ergens parkeren (bijv. een parkeergarage) en die niet meer terug vinden
- maaltijdcheques in de vuilbak gooien .. een verjaardagsenveloppe met centjes in de vuilbak gooien
- dubbele afspraken maken in je agenda, afspraken vergeten
- onderbroeken binnenste buiten dragen
- naar de fitness en merken dat je of je schoenen, of je loopbroek of je bh of proper ondergoed vergeten bent
- de verjaardagen van je partner, kids en ouders vergeten
... Het zijn er "maar" twintig maar zo kan ik uren doorgaan ... Me, myself and I
dinsdag 28 mei 2013
Sofinesse
Vorige week viel mijn oog op de blog van Sofinesse, een Radio Nostalgie presentatrice die een Open Brief geschreven heeft aan Minister Monica De Coninck ..
Uit nieuwsgierigheid ben ik die brief beginnen lezen, van Sofinesse, niet die van de Minister. In mijn ogen leven die namelijk op een andere planeet en weten die gewoon niet hoe een doorsnee gezin vandaag de dag ploetert en moedert en probeert te overleven op de arbeidsmarkt ... Waarom zou ze ook met haar vette pre en wellicht een nanny, kok, poets-en strijkhulp !
Links en rechts ook wat reacties gelezen van andere blogsters die direct op dit onderwerp sprongen en lekker hun zegje wilden doen ... Voor- en tegenstanders, direct .. Maar, dat heb je als je blogt...
Ik herken me wel in haar blog ... Het Ploeteren, u weet wel .. Ik ben het prototype van een Ploeterwijf .. Niet omdat ik dat nu zo leuk vind maar gewoon omdat ik niet anders kan .. of wil kunnen ? Ik wil gewoon dat het hier kraaknet is, dat de strijkmanden leeg zijn, de ijskast gevuld, de tuin mooi onderhouden.
Maar, ik ken me ook in "haar" .. Beetje druk, beetje chaotisch, beetje neuroot van tijd tot tijd, een hoofd vol zorgen. Kortom, ik roep Sofinesse op om te volgen !!
De minister in kwestie had de werkende vrouwen blijkbaar opgeroepen om eens goed na te denken over "deeltijds" werken ... N a D e n k e N ? Denkt mevrouw de minister dat we dat dan niet doen ? Ik stel mij die vraag ELKE dag !!!
Enerzijds omdat deeltijds werken in mijn geval "fin carrière is" ..
Anderzijds omdat je met deeltijds werken (in mijn geval 4/5) het leven echt niet makkelijker maakt !
Integendeel ... Ik heb het gevoel dat ik nu nog meer ploeter als wanneer ik voltijds werkte .. Het is alsof het nu eenmaal van ons verwacht wordt dat de was, de plas, de strijk, de boodschappen etc. gedaan worden op die ene vrije dag in de week die we hebben (rekening houdend met het feit dat ik op donderdag laat werk en ook op zaterdag van de partij ben). Mijn "vrije" dag of mijn dag "verlof" zoals sommigen het droog noemen is een dag die zodanig gevuld is, dat ik niet eens tijd heb om rustig te eten, noch te drinken ! Stilaan komt er ook het begrip "taxi-spelen" bij ...
Of ik mij zorgen maak over de financiële kant van deeltijds werken ?
Nee begod ... Een pensioen zal ik allang niet meer krijgen en wij hebben leren leven met dat ietsje minder elke maand. Je moet wel ... Onze voltijdse crèche kost 600 euro rond ... ELKE maand opnieuw al vijf jaar lang. Het begrip Sparen is hier niet langer een begrip, het is gewoon onbestaande !
En ja, er bestaan crèches die goedkoper zijn .. Maar, plaats is er nergens (Antwerpen), ellenlange wachtlijsten of zoals bij ons .. Op vrijdag je kind naar de crèche brengen en horen dat ze de maandag erop niet meer moet komen omdat ze de boeken neer leggen.
Aan die crèche-periode komt echter wel een einde ... En dan proberen we de crèche centjes opzij te zetten .. Want, mensen, ... Onze kinders kunnen alvast tot hun 12 jaar gratis onderwijs volgen ...
Zo links en rechts hoor ik andere moeders ook reageren ... Breng de strijk weg, vraag een poetshulp, Eerlijk, .. Ik word mottig van zo'n uitspraken .. Alsof iedereen het zich financieel kan veroorloven om een poetshulp te vragen .. Ze moeten er dan wel wekelijks liggen he, onze cheques !
De grootouders inroepen ? Dan keert mijn maag helemaal .. Wie kiest er voor kinders ?
Kinders moeten opgevoed worden door de eigen ouders ... Mijn ouders hebben 21 jaar voor mij gezorgd, nu mogen zij genieten van hun welverdiend pensioen. En ja, ik heb geluk, mijn ouders halen onze kindjes zo goed als alle dagen van school omdat ze het zo zielig vinden dat een nog geen 3-jarige naar de voor- en nabewaking moet ! Maar daar stopt het ook ... Als we kunnen, halen we ze zelf ...
En als de oma en opa de kinders halen en naar ons thuis brengen, nodig ik hen uit om aan te schuiven aan onze tafel ! Lekker koken en een glas wij erbij ... Zo hoort het !!! Dat is het minste dat ik kan doen.... En ja, ik maak het mijzelf er niet makkelijk mee; lekker koken in de week .. Maar, ze verdienen dat ... quality time met hun kinderen en kleinkinderen ...
De vakanties worden hier grotendeels overbrugd met speelpleinwerking (mijn moederhart loopt dan over ook al vond ik het zelf altijd leuk als kind !!!) en/of om beurten verlof opnemen ...
De eigenlijke vakantiedagen worden gereserveerd voor de zomermaanden want mijn moederhart krijgt het niet zo ver dat ik mijn kinderen 8 weken naar zo'n speelplein moet sturen. Wat zal ik blij zijn als de kindjes naar een "echt" kamp kunnen gaan met de Scouts of Bloso .. Een kamp waar ze ook iets leren ... Ik ben persoonlijk zelf niet wild van een speelplein ... Maar, wel van een kamp in de Ardennen, de boerderij .. Een kamp waar ze vuil en smerig worden ... Waar ze kattenkwaad kunnen uithalen.
Langs de andere kant genieten onze kindjes ook van het sociale contact, ze zijn bezig en zitten niet de godganse dag achter de televisie. En het is alleen mijn moederhart dat te keer gaat, want, eerlijk .. onze kindjes zijn het zo gewend van overdag weg te zijn, dat ze het zich wellicht al niet meer kunnen inbeelden .. Een moeder die tijdens de zomermaanden thuis is ...
Of ik het mij niet lastig maak te blijven werken ? Ja, elke dag opnieuw breekt mijn moederhart.
Vorige week zag ik foto's van de oudste toen de schoolfotograaf passeerde. Ik schrok, ze is al bijna zes .. Z E S ! Beide kinderen draaien elke dag mee in de mallemolen, in de race tegen de tijd, beide kinderen kijken al niet meer op wanneer de moeder compleet overstuur begint te flippen wanneer het draaiboek even niet draait zoals het hoort ... Maar, dat is mijn fout .. perfectionisme allom !
Zou ik kunnen thuis blijven ? Ja .. Als we soberder zouden leven, kan het volgens mij wel .. Gedaan met leuke kledij, hobby's voor de kinderen, vakanties, auto, lekker vers eten van de bakker, de keurslager en de fruitboer (want ja, wij zijn fervente buurtwinkelkopers !). Neen, wij hebben in principe geen behoefte aan twee auto's en hippe kledij ... Maar geven wel veel geld uit aan lekker eten en fruit, veel fruit ... De auto en de kleding kan ik laten maar gezonde voeding ? B a s i c s !
Zou ik willen thuis blijven ? Ja .. Ik zou graag elke dag aan de poort willen staan .. Ik zou graag elke moment op foto willen leggen van mijn kinderen en niet schrikken wanneer ze op een dag ter hoogte van de borst komen ... Maar ... ik heb ook gestudeerd ! Ik heb een diploma, hard voor moeten werken trouwens .. Ik wil een zelfstandige vrouw blijven met een eigen potje, een vrouw die niet aangewezen is op haar partner zoals de zestigers van vandaag .. Oplossing ? De school niet sluiten om 15.30 maar stoppen met les geven om 15.30 en tijd en geld steken in een uur en half extra sport, muziek, tekenen, koken zodat een van de ouders hun kinderen kan ophalen aan school zonder een oma te vragen, zonder dat de kinderen zich stierlijk vervelen in de opvang of thuis om 16.00 voor de televisie kruipen !
Of het vroeger beter was ? Ik was géén sleutelkind, omwille van mijn gezondheid is mama thuis gebleven voor haar dochter .. Maar, zij is diegene die mij altijd in mijn oren geknopen heeft om te studeren en te blijven werken !! Ze noemen dat emancipatie mensen ... Nochtans, ik vond het zalig om om vier uur thuis te komen van school en een kommeke fruit te vinden .. Ik vond het zalig wanneer mama mij extra verwende tijdens de examens en mij door die lange, ellendige weken hielp ... Maar, onze mama's en oma's hebben gevochten voor meer zelfstandigheid en vrijheid .. en nee ik ben niet bereid dit op te geven ondanks het feit dat mijn moederhart overuren maakt en mijn agenda chaotische proporties aanneemt.
Wat ik bijzonder spijtig vind, dat heel veel moeders zeuren dat ze geen me-time meer hebben ... Dat is plannen beste mama's .. Ik heb twee kinderen, beiden kenden een zeer slechte start in hun jonge leventjes maar .. ik heb altijd tijd gemaakt om te gaan sporten ... En dat beste mama's, dat doe je door een goed georganiseerd agenda en een partner die ook niet vies is om de kinderen eten te geven, in bad te doen en een boek voor te lezen .. Dat, mama's, dat noemen ze communicatie ... Ik zeg niet dat het makkelijk is ... Ik ren soms op de meeste gekke momenten maar "waar een wil is, is een weg" !
Dus, moeders van nu .. Wij zullen altijd in de mallemolen zitten ...
Vergeet echter nooit wat je hebt, wat je kan, wat je wil .. Wat je kinderen willen ...
Uit nieuwsgierigheid ben ik die brief beginnen lezen, van Sofinesse, niet die van de Minister. In mijn ogen leven die namelijk op een andere planeet en weten die gewoon niet hoe een doorsnee gezin vandaag de dag ploetert en moedert en probeert te overleven op de arbeidsmarkt ... Waarom zou ze ook met haar vette pre en wellicht een nanny, kok, poets-en strijkhulp !
Links en rechts ook wat reacties gelezen van andere blogsters die direct op dit onderwerp sprongen en lekker hun zegje wilden doen ... Voor- en tegenstanders, direct .. Maar, dat heb je als je blogt...
Ik herken me wel in haar blog ... Het Ploeteren, u weet wel .. Ik ben het prototype van een Ploeterwijf .. Niet omdat ik dat nu zo leuk vind maar gewoon omdat ik niet anders kan .. of wil kunnen ? Ik wil gewoon dat het hier kraaknet is, dat de strijkmanden leeg zijn, de ijskast gevuld, de tuin mooi onderhouden.
Maar, ik ken me ook in "haar" .. Beetje druk, beetje chaotisch, beetje neuroot van tijd tot tijd, een hoofd vol zorgen. Kortom, ik roep Sofinesse op om te volgen !!
De minister in kwestie had de werkende vrouwen blijkbaar opgeroepen om eens goed na te denken over "deeltijds" werken ... N a D e n k e N ? Denkt mevrouw de minister dat we dat dan niet doen ? Ik stel mij die vraag ELKE dag !!!
Enerzijds omdat deeltijds werken in mijn geval "fin carrière is" ..
Anderzijds omdat je met deeltijds werken (in mijn geval 4/5) het leven echt niet makkelijker maakt !
Integendeel ... Ik heb het gevoel dat ik nu nog meer ploeter als wanneer ik voltijds werkte .. Het is alsof het nu eenmaal van ons verwacht wordt dat de was, de plas, de strijk, de boodschappen etc. gedaan worden op die ene vrije dag in de week die we hebben (rekening houdend met het feit dat ik op donderdag laat werk en ook op zaterdag van de partij ben). Mijn "vrije" dag of mijn dag "verlof" zoals sommigen het droog noemen is een dag die zodanig gevuld is, dat ik niet eens tijd heb om rustig te eten, noch te drinken ! Stilaan komt er ook het begrip "taxi-spelen" bij ...
Of ik mij zorgen maak over de financiële kant van deeltijds werken ?
Nee begod ... Een pensioen zal ik allang niet meer krijgen en wij hebben leren leven met dat ietsje minder elke maand. Je moet wel ... Onze voltijdse crèche kost 600 euro rond ... ELKE maand opnieuw al vijf jaar lang. Het begrip Sparen is hier niet langer een begrip, het is gewoon onbestaande !
En ja, er bestaan crèches die goedkoper zijn .. Maar, plaats is er nergens (Antwerpen), ellenlange wachtlijsten of zoals bij ons .. Op vrijdag je kind naar de crèche brengen en horen dat ze de maandag erop niet meer moet komen omdat ze de boeken neer leggen.
Aan die crèche-periode komt echter wel een einde ... En dan proberen we de crèche centjes opzij te zetten .. Want, mensen, ... Onze kinders kunnen alvast tot hun 12 jaar gratis onderwijs volgen ...
Zo links en rechts hoor ik andere moeders ook reageren ... Breng de strijk weg, vraag een poetshulp, Eerlijk, .. Ik word mottig van zo'n uitspraken .. Alsof iedereen het zich financieel kan veroorloven om een poetshulp te vragen .. Ze moeten er dan wel wekelijks liggen he, onze cheques !
De grootouders inroepen ? Dan keert mijn maag helemaal .. Wie kiest er voor kinders ?
Kinders moeten opgevoed worden door de eigen ouders ... Mijn ouders hebben 21 jaar voor mij gezorgd, nu mogen zij genieten van hun welverdiend pensioen. En ja, ik heb geluk, mijn ouders halen onze kindjes zo goed als alle dagen van school omdat ze het zo zielig vinden dat een nog geen 3-jarige naar de voor- en nabewaking moet ! Maar daar stopt het ook ... Als we kunnen, halen we ze zelf ...
En als de oma en opa de kinders halen en naar ons thuis brengen, nodig ik hen uit om aan te schuiven aan onze tafel ! Lekker koken en een glas wij erbij ... Zo hoort het !!! Dat is het minste dat ik kan doen.... En ja, ik maak het mijzelf er niet makkelijk mee; lekker koken in de week .. Maar, ze verdienen dat ... quality time met hun kinderen en kleinkinderen ...
De vakanties worden hier grotendeels overbrugd met speelpleinwerking (mijn moederhart loopt dan over ook al vond ik het zelf altijd leuk als kind !!!) en/of om beurten verlof opnemen ...
De eigenlijke vakantiedagen worden gereserveerd voor de zomermaanden want mijn moederhart krijgt het niet zo ver dat ik mijn kinderen 8 weken naar zo'n speelplein moet sturen. Wat zal ik blij zijn als de kindjes naar een "echt" kamp kunnen gaan met de Scouts of Bloso .. Een kamp waar ze ook iets leren ... Ik ben persoonlijk zelf niet wild van een speelplein ... Maar, wel van een kamp in de Ardennen, de boerderij .. Een kamp waar ze vuil en smerig worden ... Waar ze kattenkwaad kunnen uithalen.
Langs de andere kant genieten onze kindjes ook van het sociale contact, ze zijn bezig en zitten niet de godganse dag achter de televisie. En het is alleen mijn moederhart dat te keer gaat, want, eerlijk .. onze kindjes zijn het zo gewend van overdag weg te zijn, dat ze het zich wellicht al niet meer kunnen inbeelden .. Een moeder die tijdens de zomermaanden thuis is ...
Of ik het mij niet lastig maak te blijven werken ? Ja, elke dag opnieuw breekt mijn moederhart.
Vorige week zag ik foto's van de oudste toen de schoolfotograaf passeerde. Ik schrok, ze is al bijna zes .. Z E S ! Beide kinderen draaien elke dag mee in de mallemolen, in de race tegen de tijd, beide kinderen kijken al niet meer op wanneer de moeder compleet overstuur begint te flippen wanneer het draaiboek even niet draait zoals het hoort ... Maar, dat is mijn fout .. perfectionisme allom !
Zou ik kunnen thuis blijven ? Ja .. Als we soberder zouden leven, kan het volgens mij wel .. Gedaan met leuke kledij, hobby's voor de kinderen, vakanties, auto, lekker vers eten van de bakker, de keurslager en de fruitboer (want ja, wij zijn fervente buurtwinkelkopers !). Neen, wij hebben in principe geen behoefte aan twee auto's en hippe kledij ... Maar geven wel veel geld uit aan lekker eten en fruit, veel fruit ... De auto en de kleding kan ik laten maar gezonde voeding ? B a s i c s !
Zou ik willen thuis blijven ? Ja .. Ik zou graag elke dag aan de poort willen staan .. Ik zou graag elke moment op foto willen leggen van mijn kinderen en niet schrikken wanneer ze op een dag ter hoogte van de borst komen ... Maar ... ik heb ook gestudeerd ! Ik heb een diploma, hard voor moeten werken trouwens .. Ik wil een zelfstandige vrouw blijven met een eigen potje, een vrouw die niet aangewezen is op haar partner zoals de zestigers van vandaag .. Oplossing ? De school niet sluiten om 15.30 maar stoppen met les geven om 15.30 en tijd en geld steken in een uur en half extra sport, muziek, tekenen, koken zodat een van de ouders hun kinderen kan ophalen aan school zonder een oma te vragen, zonder dat de kinderen zich stierlijk vervelen in de opvang of thuis om 16.00 voor de televisie kruipen !
Of het vroeger beter was ? Ik was géén sleutelkind, omwille van mijn gezondheid is mama thuis gebleven voor haar dochter .. Maar, zij is diegene die mij altijd in mijn oren geknopen heeft om te studeren en te blijven werken !! Ze noemen dat emancipatie mensen ... Nochtans, ik vond het zalig om om vier uur thuis te komen van school en een kommeke fruit te vinden .. Ik vond het zalig wanneer mama mij extra verwende tijdens de examens en mij door die lange, ellendige weken hielp ... Maar, onze mama's en oma's hebben gevochten voor meer zelfstandigheid en vrijheid .. en nee ik ben niet bereid dit op te geven ondanks het feit dat mijn moederhart overuren maakt en mijn agenda chaotische proporties aanneemt.
Wat ik bijzonder spijtig vind, dat heel veel moeders zeuren dat ze geen me-time meer hebben ... Dat is plannen beste mama's .. Ik heb twee kinderen, beiden kenden een zeer slechte start in hun jonge leventjes maar .. ik heb altijd tijd gemaakt om te gaan sporten ... En dat beste mama's, dat doe je door een goed georganiseerd agenda en een partner die ook niet vies is om de kinderen eten te geven, in bad te doen en een boek voor te lezen .. Dat, mama's, dat noemen ze communicatie ... Ik zeg niet dat het makkelijk is ... Ik ren soms op de meeste gekke momenten maar "waar een wil is, is een weg" !
Dus, moeders van nu .. Wij zullen altijd in de mallemolen zitten ...
Vergeet echter nooit wat je hebt, wat je kan, wat je wil .. Wat je kinderen willen ...
zondag 26 mei 2013
Mijn 20 km van Brussel
Na de teleurstellende abdijentocht heb ik in een flinke loopdip gezeten. Had er totaal geen zin meer in en bovendien te weinig tijd om degelijk te trainen. Hierdoor had ik mijn verwachtingen voor Brussel serieus bijgesteld en zelfs getwijfeld om te starten. Van overal kreeg ik te horen dat hij "loodzwaar" was en zoveel loopervaring heb ik nu ook nog niet ... Langs de andere kant, eens ingeschreven = lopen want uiteindelijk pik ik een inschrijvingsnummer dat een ander graag wil.
Dus, verwachtingen bijgesteld met als doel : uitlopen ! Meer niet, tijd speelde deze keer absoluut geen rol. Ik ken Brussel niet, kende het parcours niet, had alleen veel schrik voor de tunnels en vorige week werd ik ook nog geïnformeerd over de laatste drie kilometer stijgen ... Bovendien .. vorig jaar kon ik hiervan alleen maar dromen.
Het weer zat al mee, meer nog, het was behoorlijk koud deze ochtend. Het spel van "wel/niet met truitje" lopen nam wel wat tijd in beslag. Uiteindelijk besloten om zonder trui te starten ... K O U D en links en rechts een medelijdende blik van mensen die wel een truitje en lange broek droegen .. En, ik, ... bijgelovig .. mijn rokje !
Een les die ik alvast van de abdijentocht mee genomen heb; minder drinken en vooral niet zoveel Aquarius drinken voor de start. Mijn camelbag liet ik ook thuis want tijdens deze loop kregen we ruim voldoende Spa Water .. Wel mijn drankbelt mee met twee flesjes die vol heen en terug gingen.
Mijn maag vond het wel aardig en heeft geen enkele keer opgespeeld of voor krampen gezorgd. Weer wat bijgeleerd voor mezelf ... Minder drinken P !!!
Op voorhand ook al het parcours bekeken maar dan nog .. super veel zenuwen gisteren ...
Maar zo op voorhand ne keer spieken kan geen kwaad, onbewust herinner je de route en kan je makkelijker focussen.
Voor de start zagen we een zwarte ballon met de tijd 2.15 ... Ik besloot om te starten aan die ballon, we zouden wel zien na tien kilometer. Ben nogal een slechte starter waardoor ik na een vijftal kilometer meestal een klop van de hamer krijg en dat wilde ik absoluut vermijden. Het volgen van de ballon hebben we drie kilometer vol gehouden, het ging me te traag ... We besloten over te schakelen op ons eigen tempo en doken samen de tunnels in .. En eerlijk ... Die tunnels vallen best mee ... Ik vind de Kennedy en de Konijnenpijp veel enger !
Uit de tunnels vonden we aansluiting bij een groepje van vier, lopers voor Artsen Zonder Grenzen. Hun tempo zat goed, ze volgden een loophorloge en hun snelheid bleek 10 km / uur te zijn ..
Op dat moment was ik nog altijd overtuigd om uit te lopen en niet snel te lopen .. De zwarte ballon .. Zo lang die achter mij lag, zat ik goed ... Het aanklampen van deze vier lopers beviel echter zo goed dat we hen bleven volgend en redelijk vlot 10 km binnen het uur liepen .. Halfweg :o))
Met her en der vals plat en afdalen bleef het tempo redelijk tot we onze vier verloren aan een drankvoorraad .. Vloeken .. Terug op zoek naar dat eigen ritme ... Wat is het toch makkelijker om aan te klampen bij een groepje die elkaar opzwepen ! Te snel, te traag .. Niemand wist het, ik had ondertussen beslist om de KM-borden niet meer te bekijken ... Ik wilde het gewoon niet meer zien ... Leukere verrassing als je dan nadien merkt dat je al "zoveel" gerend hebt.
En ja, daar kom je dan aan de bewuste KM16, de Tervurenlaan ... Eén lang steile weg, dodelijk voor de stilaan niet meer zo frisse beentjes ... Gelukkig zat het voor ons mee, we konden redelijk vlot blijven lopen en passeerden meerdere renners ... Aan de zwarte ballon dacht ik al lang niet meer .. Mijn klok die werd belangrijker .. Zou het ? Zou ik deze 20 KM van Brussel binnen de twee uur kunnen uitlopen terwijl mijn doel rond 2u30 lag ???
Nieuw doel dus ... Eerlijk ? Moest Het Lief niet bij mij zijn, had ik deze laatste kilometer weer gewandeld. Op de een of andere manier wordt ik super emotioneel bij die laatste kilometer en begin ik ongecontroleerd naar adem te happen. Dankzij hem heb ik volgehouden en al huilend over de finish gegaan van pure emotie .. Binnen op exact 2u00 !!!!
Voor menig ervaren loper is dit wellicht lachwekkend .. Aan een gemiddelde van Tien per uur rennen is niet snel .. Maar, ik was fier !!! Over de finish wilde ik zo snel mogelijk die medaille en blij als een kind liep ik in de armen van een persfotograaf ...
De 20 KM van Brussel zijn mooi .... Het parcours is pittig maar :
- de organisatie is zeer goed : héél veel drinken onderweg, brede lanen, goed onderhouden lanen
- de route is mooi .. Ik ken Brussel niet ! Mooie dingen te zien, bos, tunnels, stijgen en dalen .. Perfect
- de loop zelf is relaxed .. In vergelijking met de Ten Miles waar ik het gevoel heb dat iedereen als opgefokte konijnen loopt .. Hier genieten de meeste mensen. Je moet nog altijd "zig-zaggen" maar je krijgt nergens een stomp in je romp
Enige vorm van nervositeit ondervond ik bij de start .. Véél te weinig toiletten .. Vreselijk !!!!
35 minuten wachten om een plasje te kunnen doen ?????
Dus, verwachtingen bijgesteld met als doel : uitlopen ! Meer niet, tijd speelde deze keer absoluut geen rol. Ik ken Brussel niet, kende het parcours niet, had alleen veel schrik voor de tunnels en vorige week werd ik ook nog geïnformeerd over de laatste drie kilometer stijgen ... Bovendien .. vorig jaar kon ik hiervan alleen maar dromen.
Het weer zat al mee, meer nog, het was behoorlijk koud deze ochtend. Het spel van "wel/niet met truitje" lopen nam wel wat tijd in beslag. Uiteindelijk besloten om zonder trui te starten ... K O U D en links en rechts een medelijdende blik van mensen die wel een truitje en lange broek droegen .. En, ik, ... bijgelovig .. mijn rokje !
Een les die ik alvast van de abdijentocht mee genomen heb; minder drinken en vooral niet zoveel Aquarius drinken voor de start. Mijn camelbag liet ik ook thuis want tijdens deze loop kregen we ruim voldoende Spa Water .. Wel mijn drankbelt mee met twee flesjes die vol heen en terug gingen.
Mijn maag vond het wel aardig en heeft geen enkele keer opgespeeld of voor krampen gezorgd. Weer wat bijgeleerd voor mezelf ... Minder drinken P !!!
Op voorhand ook al het parcours bekeken maar dan nog .. super veel zenuwen gisteren ...
Maar zo op voorhand ne keer spieken kan geen kwaad, onbewust herinner je de route en kan je makkelijker focussen.
Voor de start zagen we een zwarte ballon met de tijd 2.15 ... Ik besloot om te starten aan die ballon, we zouden wel zien na tien kilometer. Ben nogal een slechte starter waardoor ik na een vijftal kilometer meestal een klop van de hamer krijg en dat wilde ik absoluut vermijden. Het volgen van de ballon hebben we drie kilometer vol gehouden, het ging me te traag ... We besloten over te schakelen op ons eigen tempo en doken samen de tunnels in .. En eerlijk ... Die tunnels vallen best mee ... Ik vind de Kennedy en de Konijnenpijp veel enger !
Uit de tunnels vonden we aansluiting bij een groepje van vier, lopers voor Artsen Zonder Grenzen. Hun tempo zat goed, ze volgden een loophorloge en hun snelheid bleek 10 km / uur te zijn ..
Op dat moment was ik nog altijd overtuigd om uit te lopen en niet snel te lopen .. De zwarte ballon .. Zo lang die achter mij lag, zat ik goed ... Het aanklampen van deze vier lopers beviel echter zo goed dat we hen bleven volgend en redelijk vlot 10 km binnen het uur liepen .. Halfweg :o))
Met her en der vals plat en afdalen bleef het tempo redelijk tot we onze vier verloren aan een drankvoorraad .. Vloeken .. Terug op zoek naar dat eigen ritme ... Wat is het toch makkelijker om aan te klampen bij een groepje die elkaar opzwepen ! Te snel, te traag .. Niemand wist het, ik had ondertussen beslist om de KM-borden niet meer te bekijken ... Ik wilde het gewoon niet meer zien ... Leukere verrassing als je dan nadien merkt dat je al "zoveel" gerend hebt.
En ja, daar kom je dan aan de bewuste KM16, de Tervurenlaan ... Eén lang steile weg, dodelijk voor de stilaan niet meer zo frisse beentjes ... Gelukkig zat het voor ons mee, we konden redelijk vlot blijven lopen en passeerden meerdere renners ... Aan de zwarte ballon dacht ik al lang niet meer .. Mijn klok die werd belangrijker .. Zou het ? Zou ik deze 20 KM van Brussel binnen de twee uur kunnen uitlopen terwijl mijn doel rond 2u30 lag ???
Nieuw doel dus ... Eerlijk ? Moest Het Lief niet bij mij zijn, had ik deze laatste kilometer weer gewandeld. Op de een of andere manier wordt ik super emotioneel bij die laatste kilometer en begin ik ongecontroleerd naar adem te happen. Dankzij hem heb ik volgehouden en al huilend over de finish gegaan van pure emotie .. Binnen op exact 2u00 !!!!
Voor menig ervaren loper is dit wellicht lachwekkend .. Aan een gemiddelde van Tien per uur rennen is niet snel .. Maar, ik was fier !!! Over de finish wilde ik zo snel mogelijk die medaille en blij als een kind liep ik in de armen van een persfotograaf ...De 20 KM van Brussel zijn mooi .... Het parcours is pittig maar :
- de organisatie is zeer goed : héél veel drinken onderweg, brede lanen, goed onderhouden lanen
- de route is mooi .. Ik ken Brussel niet ! Mooie dingen te zien, bos, tunnels, stijgen en dalen .. Perfect
- de loop zelf is relaxed .. In vergelijking met de Ten Miles waar ik het gevoel heb dat iedereen als opgefokte konijnen loopt .. Hier genieten de meeste mensen. Je moet nog altijd "zig-zaggen" maar je krijgt nergens een stomp in je romp
Enige vorm van nervositeit ondervond ik bij de start .. Véél te weinig toiletten .. Vreselijk !!!!
35 minuten wachten om een plasje te kunnen doen ?????
dinsdag 23 april 2013
My Ten Miles 2013 : karakter en wilskracht
Dik tien dagen geleden werd ik 's nachts wakker en ontzettend ziek.
Over de vloer gerold heel de zondag van de pijn. Niet weten waar kruipen ..
Eng, naar, frustrerend, ellendig ... Verdict uiteindelijk : een voedselvergiftiging.
Een streep door de Ten Miles ... Dacht ik ... Toen ...
Maar P. zou P. niet zijn om daar alles aan te doen ...
Tot woensdagavond ... Een hele nacht doffe ellende met een bijna spoedopname tot gevolg.
Alle energie, elke vezel in mijn lijf, elke opgebouwde spier, conditie alles was leeg, weg !
Frustratie, boosheid en een doktersbezoek drongen zich opnieuw op.
Gelukkig was mijn vaste huisarts niet aanwezig en kreeg ik een arts die zelf ook zeer sportief en prestatiegericht ingesteld is !
Ik kreeg een vrijgeleide maar moest lopen met mijn verstand en vooral vaten vocht opnemen.
Zo gezegd zijnde; LITERS Aquarius heb ik gedronken zonder vaste voeding ...
Op vrijdag, zaterdag en zondag gewoon witte, lauwe, smaakloze pasta gegeten
Zondagochtend opnieuw een race naar de wc ... Weer die twijfel: zou ik/zou ik niet.
Uiteindelijk voor mezelf besloten om mee te rennen, niet zomaar in weer en wind getraind. De frustratie van de eindtijd zou ik er wel bijnemen, als ik uberhaupt kon finishen. En practisch gezien was het beter om te blijven lopen of wandelen want hoe geraak je anders opnieuw aan de Linkeroever.
Zij die De Tien al gelopen hebben, je verliest uren met reistijd, wachttijd en wandeltijd ...
Dus, tegen de tijd dat wij in ons startvak arriveerden was ik al moe. Weer die angst ...
Nog snel een banaan, een halve liter water en dan maar wachten op het startsein. Ondertussen was de zon er door gekomen en was het ook erg warm ... Opgepept door Het Lief en een collega startte ik dapper ... Het Lief liet me al snel achter en liep zijn eigen wedstrijd.
De start ... De eerste drie kilometer waren pure horror ... Alles deed zeer, doffe hoofdpijn, warm en veel te veel dorst. Bij aankomst aan de Kennedytunnel had ik al 1 bidon op en wilde ik alleen maar aan de eerste bevoorrading geraken op 6km. Op dat moment had ik nog niet door dat ik eigenlijk best pittig liep .. Ik negeerde mijn horloge en had geen idee hoe lang ik erover deed in de tunnel en nadien dat onmenselijke stuk tussen de Kennedytunnel richting Justitiepaleis (zwaar vals plat).
De afspraak met de arts was : stoppen aan elke bevoorrading en drinken !!!!!
Dus, op 6km mijn eerste "stop" .. Rustig twee bekers drinken en een eerste reep druivensuiker.
Toen kreeg ik ook in de mot dat ik best wel flink kon rennen aan een degelijk tempo.
Dus, focus op de 10km en gaan ! Verstand op nul, blik op oneindig ...
Die eerste 10km liep ik binnen de 57 minuten mét rusttijd om te drinken.
En gelukkig stond er al vrij snel een nieuwe bevoorrading waar ik opnieuw stopte en rustig dronk, deze keer drie bekers. Een man met luide mircofoon riep mijn naam want ja, ik viel natuurlijk op tussen alle renners die smeten met hun bekers. Maar, ik .. Ik bleef kalm en kordaat, stoppen/drinken/wandelen en nieuwe beker ...
Opnieuw druivensuiker en deze keer een focus op de 12km want ja, die liep ik eerder met de Urban Trail. Ik zat perfect op schema, de 12km liep ik rond 1u05, even wandelen dus, tweede adem zoeken, tweede bidon en verder.
En zo ging het altijd maar verder : blik op oneindig, focus op de hartslag, de tijd en af en toe een lieve glimlach naar een toeschouwer. En toen, toen draaide ik de Konijnepijp af en hop de tunnel in. Het was toen rond 1u20 en ik wilde perse binnen zijn op 1u30. Haalbaar, makkie ...
Helaas, ik heb (achteraf bekeken op runkeeper) geraced in die tunnel in de afdaling en was zo leeg dat ik het resterende stuk omhoog moest wandelen ... Ik wandelde weliswaar redelijk maar het was wandelen .. Uit de tunnel verzuring in mijn billen, kramp in mijn tenen en gedaan .. Mijn Ten Miles waren voorbij op 15km !!! En hoe luid dat iedereen ook riep naar mij, er was geen rennen meer aan ...
De bordjes, ik heb ze allemaal gezien : 1000m, 800m, 600m en toen op 300m had ik zoiets van ...
P, dit ga je niet doen, je gaat niet over de finish wandelen, hier heb je niet voor afgezien. Ik heb die laatste 300m al strompelend afgelegd, de finish bijna overgekropen van de pijn in mijn billen. Maar, ze deed het .. In knap 1u35 Weliswaar 5 minuten later dan mijn richttijd maar, het is mij opnieuw gelukt !!!
Achteraf mag ik terecht fier zijn, over de finish heb ik echter enorm hard gevloekt en geroepen!!
Er zat meer in .. Het feit dat ik een voedselvergiftiging had en eigenlijk niet mocht lopen en niets van voedingsstoffen in mijn lijf had zitten ? Dat was ik allang vergeten ... Boos, gefrustreerd ...
Want, eigenlijk was de richttijd 1u25 en als ik in optima forma was geweest, had ik deze vlot gehaald.
We zien wel wat de volgende wedstrijd brengt, mijn honger naar meer en sneller is nog lang niet gestild. Nu eerst herstellen want ... we blijven tussentijdse sprints afleggen naar de pot !
Over de vloer gerold heel de zondag van de pijn. Niet weten waar kruipen ..
Eng, naar, frustrerend, ellendig ... Verdict uiteindelijk : een voedselvergiftiging.
Een streep door de Ten Miles ... Dacht ik ... Toen ...
Maar P. zou P. niet zijn om daar alles aan te doen ...
Tot woensdagavond ... Een hele nacht doffe ellende met een bijna spoedopname tot gevolg.
Alle energie, elke vezel in mijn lijf, elke opgebouwde spier, conditie alles was leeg, weg !
Frustratie, boosheid en een doktersbezoek drongen zich opnieuw op.
Gelukkig was mijn vaste huisarts niet aanwezig en kreeg ik een arts die zelf ook zeer sportief en prestatiegericht ingesteld is !
Ik kreeg een vrijgeleide maar moest lopen met mijn verstand en vooral vaten vocht opnemen.
Zo gezegd zijnde; LITERS Aquarius heb ik gedronken zonder vaste voeding ...
Op vrijdag, zaterdag en zondag gewoon witte, lauwe, smaakloze pasta gegeten
Zondagochtend opnieuw een race naar de wc ... Weer die twijfel: zou ik/zou ik niet.
Uiteindelijk voor mezelf besloten om mee te rennen, niet zomaar in weer en wind getraind. De frustratie van de eindtijd zou ik er wel bijnemen, als ik uberhaupt kon finishen. En practisch gezien was het beter om te blijven lopen of wandelen want hoe geraak je anders opnieuw aan de Linkeroever.
Zij die De Tien al gelopen hebben, je verliest uren met reistijd, wachttijd en wandeltijd ...
Dus, tegen de tijd dat wij in ons startvak arriveerden was ik al moe. Weer die angst ...
Nog snel een banaan, een halve liter water en dan maar wachten op het startsein. Ondertussen was de zon er door gekomen en was het ook erg warm ... Opgepept door Het Lief en een collega startte ik dapper ... Het Lief liet me al snel achter en liep zijn eigen wedstrijd.
De start ... De eerste drie kilometer waren pure horror ... Alles deed zeer, doffe hoofdpijn, warm en veel te veel dorst. Bij aankomst aan de Kennedytunnel had ik al 1 bidon op en wilde ik alleen maar aan de eerste bevoorrading geraken op 6km. Op dat moment had ik nog niet door dat ik eigenlijk best pittig liep .. Ik negeerde mijn horloge en had geen idee hoe lang ik erover deed in de tunnel en nadien dat onmenselijke stuk tussen de Kennedytunnel richting Justitiepaleis (zwaar vals plat).
De afspraak met de arts was : stoppen aan elke bevoorrading en drinken !!!!!
Dus, op 6km mijn eerste "stop" .. Rustig twee bekers drinken en een eerste reep druivensuiker.
Toen kreeg ik ook in de mot dat ik best wel flink kon rennen aan een degelijk tempo.
Dus, focus op de 10km en gaan ! Verstand op nul, blik op oneindig ...
Die eerste 10km liep ik binnen de 57 minuten mét rusttijd om te drinken.
En gelukkig stond er al vrij snel een nieuwe bevoorrading waar ik opnieuw stopte en rustig dronk, deze keer drie bekers. Een man met luide mircofoon riep mijn naam want ja, ik viel natuurlijk op tussen alle renners die smeten met hun bekers. Maar, ik .. Ik bleef kalm en kordaat, stoppen/drinken/wandelen en nieuwe beker ...
Opnieuw druivensuiker en deze keer een focus op de 12km want ja, die liep ik eerder met de Urban Trail. Ik zat perfect op schema, de 12km liep ik rond 1u05, even wandelen dus, tweede adem zoeken, tweede bidon en verder.
En zo ging het altijd maar verder : blik op oneindig, focus op de hartslag, de tijd en af en toe een lieve glimlach naar een toeschouwer. En toen, toen draaide ik de Konijnepijp af en hop de tunnel in. Het was toen rond 1u20 en ik wilde perse binnen zijn op 1u30. Haalbaar, makkie ...
Helaas, ik heb (achteraf bekeken op runkeeper) geraced in die tunnel in de afdaling en was zo leeg dat ik het resterende stuk omhoog moest wandelen ... Ik wandelde weliswaar redelijk maar het was wandelen .. Uit de tunnel verzuring in mijn billen, kramp in mijn tenen en gedaan .. Mijn Ten Miles waren voorbij op 15km !!! En hoe luid dat iedereen ook riep naar mij, er was geen rennen meer aan ...
De bordjes, ik heb ze allemaal gezien : 1000m, 800m, 600m en toen op 300m had ik zoiets van ...
P, dit ga je niet doen, je gaat niet over de finish wandelen, hier heb je niet voor afgezien. Ik heb die laatste 300m al strompelend afgelegd, de finish bijna overgekropen van de pijn in mijn billen. Maar, ze deed het .. In knap 1u35 Weliswaar 5 minuten later dan mijn richttijd maar, het is mij opnieuw gelukt !!!
Achteraf mag ik terecht fier zijn, over de finish heb ik echter enorm hard gevloekt en geroepen!!
Er zat meer in .. Het feit dat ik een voedselvergiftiging had en eigenlijk niet mocht lopen en niets van voedingsstoffen in mijn lijf had zitten ? Dat was ik allang vergeten ... Boos, gefrustreerd ...
Want, eigenlijk was de richttijd 1u25 en als ik in optima forma was geweest, had ik deze vlot gehaald.
We zien wel wat de volgende wedstrijd brengt, mijn honger naar meer en sneller is nog lang niet gestild. Nu eerst herstellen want ... we blijven tussentijdse sprints afleggen naar de pot !
maandag 15 april 2013
Buikgriep
Een buikgriep krijgen ... Een kadootje van de kinders ...
En dan rol je over de grond van de buikpijn, krampen etc ... En vraag je aan Je Lief naar hulpmiddelen en dan :
- Is de Motilium vervallen ... drie doosjes !!
- Is de Immodium vervallen ... twee doosjes !!
- Zijn er zakjes Enterol die weliswaar niet vervallen zijn maar zéér bizar smaken
- Beschuiten die net nog niet vervallen zijn
- Coca Cola die al twee jaar vervallen is
Moraal van het verval .. Wij zijn hier zelden ziek en drinken geen frisdrank !
Maar, hemel, als je aan de race zit en je moet zo nodig ... Dan zou je een moord plegen voor zo'n pilletje ... En dan is er gelukkig de Smoelenboek en word je gered door de buurman met een lekker doosje Motilium ...
Gelukkig stond Het Lief deze ochtend aan mijn bedje, speciaal terug gekeerd met een apothekerszakje vol lekkers ...
Helaas ook een boel frustraties.
Want, eind deze week moest het onze knaldag worden, The Ten van Antwerpen !
En net dan kruip en rol je letterlijk en figuurlijk over de grond van de pijn ... En ben je op 1,5 dagen bijna twee kilo lichter ...
En dan rol je over de grond van de buikpijn, krampen etc ... En vraag je aan Je Lief naar hulpmiddelen en dan :
- Is de Motilium vervallen ... drie doosjes !!
- Is de Immodium vervallen ... twee doosjes !!
- Zijn er zakjes Enterol die weliswaar niet vervallen zijn maar zéér bizar smaken
- Beschuiten die net nog niet vervallen zijn
- Coca Cola die al twee jaar vervallen is
Moraal van het verval .. Wij zijn hier zelden ziek en drinken geen frisdrank !
Maar, hemel, als je aan de race zit en je moet zo nodig ... Dan zou je een moord plegen voor zo'n pilletje ... En dan is er gelukkig de Smoelenboek en word je gered door de buurman met een lekker doosje Motilium ...
Gelukkig stond Het Lief deze ochtend aan mijn bedje, speciaal terug gekeerd met een apothekerszakje vol lekkers ...
Helaas ook een boel frustraties.
Want, eind deze week moest het onze knaldag worden, The Ten van Antwerpen !
En net dan kruip en rol je letterlijk en figuurlijk over de grond van de pijn ... En ben je op 1,5 dagen bijna twee kilo lichter ...
Abonneren op:
Posts (Atom)