Kinesisten en dromen

De schema's werden gemaakt, alles werd netjes ingepland in mijn agenda.
Ik moest echter bijkomend nog altijd blijven aandacht schenken aan mijn benen (om een idee te geven; ik kan tot op heden mijn linkerbeen nog steeds niet volledig plooien, mijn knie maakt met de nodige signalen duidelijk dat vocht en vriesweer niet aangenaam is, er blijft nog steeds een put net boven de knie waar ik nog altijd niet in slaag om spiermassa te kweken) ...

Mijn officiële kinesist die me maanden begeleid heeft in mijn revalidatie bracht ik niet op de hoogte; ik wist dat geen van allen pro marathon waren.  Mijn specialist had altijd gezegd dat ik blij mocht zijn ooit nog 10km te rennen, laat staan dat ik terug in staat zou zijn om halve marathons of marathons te rennen.

Er was echter ook nog een kinesist die me wekelijks zag zwoegen op de fitness.  Haar bracht ik wel op de hoogte van mijn dromen.  Zij wist van zichzelf dat ze het mij niet uit mijn hoofd moest praten; ze wist dat ik niet zou luisteren en koppig zou verder trainen.  Maanden aan een stuk zat ik elk vrij moment op de fitness te vechten met mezelf en mijn fysieke beperkingen, zij wist dat ik beschikte over het karakter, de moed en het doorzettingsvermogen.  Ik MOEST en ZOU sterker worden.

Het enige waar ze mij niet mee kon helpen was in openlucht trainen.  Het heeft me maanden gekost voor ik terug buiten durfde lopen.  Ik leerde terug stappen op een loopband, begon met lopen van 200m, 500m en bouwde zo verder op .. Tot eind vorig jaar liep ik nog altijd wekelijks een rondje op de band.  Tot eind vorig jaar weigerde ik pertinent om buiten aan intervaltraining te doen.  Ik geraakte maar niet door die mentale muur van harder rennen als 10km/u, de snelheid die netjes gegraveerd stond als het ware op mijn sporthorloge.  Overal verkondigde ik dat ik nooit nog sneller zou rennen!

Maar, als ik een marathon wilde rennen, zou ik elk vrij moment buiten moeten rennen; ik had geen tijd meer om op de fitness te lopen want daar moest ik mij bezig houden met de krachttrainingen voor mijn lichaam en benen.   Als ik die marathon wilde rennen, moest ik die snelheidsmuur doorbreken.  Ik had nu eenmaal zones waarin ik diende te trainen; ik moest bepaalde hartslagzones halen en werd bijna verplicht om sneller te rennen op trainingen.  Stilaan begon ik buiten te intervallen .. Mijn eerste intervaltraining werd eentje op een recht fietspad.  Het was waarschijnlijk geen zicht om mij eerst te zien spurten en dan te zien wandelen.  Menig auto chauffeur vond het nodig te claxonneren wanneer ze mij zagen wandelen .. En ja, een recht fietspad is saai ... Heen en weertjes gedurende 50 minuten zijn .. slaafs (hier heb je het woord weer). Helpen deed het wel.

Vanaf februari dit jaar (!!) liep ik al mijn trainingen buiten en ging ik naar de fitness om te fietsen en aan krachttraining te doen.

Stilte ... Voor de storm

Sinds augustus vorig jaar heb ik niets meer geschreven op de blog. Bewust? Niet echt maar rond die periode ben ik van functie veranderd op mijn werk, sindsdien draai ik daar ook shiften wat de organisatie thuis wat veranderde.  Bovendien zat ik toen al met secret thoughts in my mind.

Anyway; bij deze een throwback naar mijn Halve Marathon van Brussel.  Die verdienen jullie nog. Het is zes maanden geleden maar het lijkt wel gisteren.  Het zit allemaal nog enorm vers in mijn geheugen, die halve ... Het ging voor geen kilometer toen; niet zo een mooie tijd gelopen, die dag : 2u13 en op dat moment zat ik eigenlijk al met mijn hoofd in een andere uitdaging: een stille uitdaging, een marathon uitdaging! Daarover later meer.

De Halve Marathon van Brussel. Als je de 20KM vlot loopt in mei, denk je dat je die extra kilometer wel vlot haalt. Wat is nu een kilometer, duizend meter, makkie toch ... Niet dus!
Wat er die dag zoal fout ging :

- Ik moest vroeg op. Samen met mijn redster in nood zouden we vandaag in Brussel lopen.  Een vriendin van haar zou starten op de marathon en we wilden haar aanmoedigen bij de start. Dus, vroeg op en knoeien met voeding .. Wanneer? Wat? Hoe?
- Het was koud in de vroege ochtend en eigenlijk legden we voor onze start al best wat kilometers af. Eerst het eerste loopmaatje begeleiden met het afhalen van haar nummer, het droppen van bagage, het droppen van drinken, plasstop, startsteun. Nadien deden we dit rondje nog eens opnieuw voor onszelf. Wij konden pas veel later starten; ik was toen eigenlijk als verkleumd en best hongerig.
-Bij de start had ik na vijf kilometer al het gevoel dat ik geheel opgebrand was.  Ik was veel te snel gestart en bovendien kwam ondertussen de zon erdoor. En die hadden we niet verwacht.  Het werd best benauwend om lekker te lopen.

-Op voorhand had ik de drankposten op mijn hand geschreven.  Had zelf geen drinken bij (doe ik nooit op die afstand) maar wilde wat spelen met de combinatie tussen gels (overigens niet de juiste weet ik nu) en water.  Dit ging geheel fout; hetgeen wat op mijn hand geschreven was, stemde niet overeen met de praktijk. Gevolg; ik naam gels zonder water en liep kokhalzend verder.   Bij één post was er geen water meer toen ik passeerde en één post heb ik gewoon overgeslagen uit pure frustratie omdat het te traag ging
-Bij de 20km van Brussel ren je vrij lang door het Ter Kamerenbos, het is er heerlijk rustig, groen en er hangt genoeg zuurstof.  Bij de halve van Brussel is dit niet het geval. Het is gewoon malen op beton, brede straten zonder bomen in de vlakke zon. Op en neer, OP en NEER, beetje doodgaan.
-Ook bij deze mag je dapper de Tervurenlaan opboksen.  Voordeel in mei, je weet dat je bijna bent, hier weet je dat je nog een tijdje verder moet.  Ook nu zie je mensen strompelen, op de grond liggen en deze keer ook een loper waar er medische hulp bij kwam kijken.  Ik verging toen al van de honger, de misselijkheid van de vieze gels, de warmte.

-De Triomfboog van het Jubileumboog, je weet dat je hem van ver ziet en dat je er dan nog niet direct bent. Maar, nu moet je eronder en dan nog eens ongeveer vier kilometer malen tot de Grote Markt. Het is niet plat daar, spijtig .. het is vechten tegen jezelf om die laatste "berg" om te rennen en dan ... Hemel, dan volgt een afdaling waarvan je lijf moord en brand gilt richting Grote Markt.

Ik was blij dat ik aangekomen ben maar man, die extra kilometer en dat veranderen van parcours, het doet wat met een mens ... Twijfel alom .. Ik voelde me niet lekker, liep een niet zo lekkere tijd en het kostte me veel moeite.  Op dat ogenblik leek lopen plots een opdracht, geen hobby. En plots leek al dat vechten niets meer waard. Ik had het even gehad; mijn lichaam was moe, mijn geest was moe. En ergens achterin borrelde stilaan een ander doel: een marathon lopen!

Het mooiste loopmoment van 2015

De dag dat ik 21K liep tijdens de Natuurloop in Lier, februari eerder dit jaar ! De dag dat ik besefte dat al dat harde werk van de voorbije maanden resultaten opleverden. Resultaten zoals in "je kan opnieuw hardlopen" !!! Op dat moment leek het mij te vroeg om deze afstand af te leggen; ik had onvoldoende kilometers in de benen. Maar, ik had wel karakter om door te zetten. Ik ben dan ook breed glimlachend over de streep gerend! Een overwinning op meerdere vlakken en een boost om door te zetten met mijn wekelijkse oefeningen! 

Tot op vandaag blijf ik koppig trainen. De goesting is soms ver te zoeken, je ziet fysiek geen verbetering meer in mijn lichaam. Maar, ik ben nu eenmaal het pezige type dat nog zo hard mag blijven proberen. Op een goede dag zie ik beenspieren, op een slechte dag zie ik opnieuw een put in mijn benen.  Op een goede dag loop ik vol zelfvertrouwen, op een slechte dag zie ik mijzelf honderd keer vallen ... Helaas zal ik constant waken op mijn wandelen, stappen, lopen.  Een keer mijn voet omslaan is prijs en einde passie ! Ik verlies op die manier sowieso energie tijdens het rennen .. Momenteel kan ik het hardlopen niet lossen of opgeven; ik heb het mentaal gewoon nodig om te blijven gaan!

Dankzij mijn blessure besteed ik vandaag meer aandacht aan krachttraining.  Het mag altijd een beetje meer zijn, maar, de dagen dat ik intervallen doe op de fitness, doe ik ook aan core-training. Op mijn vrijdag (week)dag -voorlopig toch- ren ik 's morgens en ga ik op de middag nog fietsen en core op de fitness. Voor een werkende mama met twee kinderen is dit ruim voldoende ook al zou ik graag nog meer werken aan mijn lichaam en conditie. Het is was het is ... Het leven bestaat uit keuzes maken. 

Brussel, we gaan ervoor

Er was ook Brussel, jawel, Dé 20km; in 2014 was het idee al ongeloofwaardig.  IK die terug 20KM zou lopen én in Brussel, loodzwaar, tunnel in/tunnel uit, heuvels op en af, Het Bos .. De massa, de eenzaamheid, de laatste kilometer op vreselijke kasseien, de kasseien rond de Wetstraat .. Jawel, ik ging opnieuw mee rennen in Brussel .. Opnieuw mij ingeschreven via mijn werk zodat ik wel moest starten! Opnieuw dezelfde demonen, jawel, zelfs na de schitterende loop in Antwerpen, blijft het spoken in mijn hoofd.  Opnieuw de zoveelste herhaling van heel die ellendige film, slaapproblemen, zenuwen, gewichtsverlies. Waarom ????? .. Inderdaad, waarom ? Deze keer stond ik er ook helemaal alleen voor; mijn collega's haakten af voor deze afstand.  Geen handje dus om mij te steunen in de startvakken.

Waarom ik Brussel opnieuw gelopen heb is mij een raadsel.  Het is er hectisch, je reist lang, stress in de metro, stress in de kleedruimte, stress om te plassen, te starten, de massa .. Het plasmoment was al chaos; rijen dik stonden ze te wachten en ik moest ooooh zo dringend. Vermits ik mij voor niets meer geneer, ben ik gewoon bij de mannen de bossen ingedoken. Zij hadden het moeilijker dan ik .. So be it! Het startvak; nog een ramp.  Ik moest officieel in startvak 5 starten en had daar geen zin in. Ik hoopte dus naar startvak 4 te geraken.  Denkende dat ik daar ook effectief instond, begon ik de kanonschoten te volgen en moest ik al snel bekennen dat ik mij compleet vergist had. Uiteindelijk ben ik hierdoor in het laatste startvak beland, tussen oa. de snelle wandelaars!
De ballons; ook altijd voer voor twijfel.  Wegens mijn Dieselgedrag start ik altijd in de buurt van een ballon wanneer dit mogelijk is.  Dus, op zoek naar de ballon 2.15 omdat ik zelf een tijd in gedachten had van 2.10 (rare kronkel maar kom).

De ballon vond ik, het startvak frustreerde.  De eerste 5km waren een drama qua looptempo. Het was constant zigzaggen tot wandelen toe; ik werd boos en verloor hierdoor energie.  Vaak moest ik zelfs de ballon van 2.15 voor laten en hing ik er half strompelend achter.  De tunnels waren hierdoor ook 1 stressy gebeurtenis; de ballon begon me mateloos te irriteren; er waren teveel renners die hetzelfde dachten als ik en we liepen dus als mieren rond een stukje suiker.  In de tweede tunnel besloot ik om de ballon los te laten en mijn eigen wedstrijd te lopen.  Dit hield risico's in want ik had geen idee of die 20K vlot verteerd zouden worden in mijn ukkie (in 2013 liepen mijn man en ik samen en hebben we elkaar voort getrokken op momenten dat de ander het moeilijk had).  Er was ook niemand in mijn buurt die min of meer hetzelfde tempo liep want ik zat in het laatste startvak.  Zo ben ik blijven knoeien tot aan Het Bos. Op dat moment kreeg je eindelijk meer ruimte om soepeler te lopen en wist ik dat ik in dat Bos een aantal kilometers achter de kiezen zou hebben.

Eenmaal uit het Bos was ik vertrokken en ook vast overtuigd dat ik de finish zou halen.  Had mijn ritme en snelheid gevonden (ook nu weer rond de 10k/u) waar ik niet van afweek.  Ook het gevoel dat ik meer genoot van de omgeving, mijn manier van rennen was denkelijk ook mooier om te zien voor mijn omgeving.  Flarden van eenzaamheid verbande ik door te genieten van de volgende loopprestatie.

Rond 16k kwam eindelijk de zon opzetten en werd het broeierig. Tot dan was er constant een miezerige regen die ik zalig vond.  Als wintertype hét weer om lekker te lopen. Je begrijpt dat eens de zon op je vochtige lichaam zit,  je al snel het gevoel hebt dat je opbrandt.  Ik had tot daar ook altijd vlot gedronken van mijn flesjes Spa waardoor ik het op die kilometerstand gewoon gehad had met drank.  Maar, die vervelende "heuvel" moest er nog aan geloven.  Daar waar ik in 2014 mijn tweede adem vond, had ik nu het gevoel mijzelf erop te slepen. 2km leek eerder 4km. Het enige wat door mijn hoofd maalde "begin nu niet te stappen P want dan is het voorbij".  Hoe traag ook ik heb die 2k afgelegd tot op het tandvlees.  Eens op 18k ging het vlot en soepel tot aan de finish!

Dacht ik op voorhand dat ik ging huilen als een kind, bleef ik verdacht rustig over die lijn.  Niets van emotie, nada .. De medaille ontvangen en klaar! Netjes aan 10k/u liep ik het zware parcours met al zijn hindernissen aan alweer een zuinige hartslag. Ook nu heb ik mij aan de finish zitten inpeperen dat snelheid er niet meer toe doet maar dat ik dankbaar moet zijn voor mijn nieuwe kansen ! Want ja, ik vloek nog altijd als een ketter als ik nog maar het gevoel heb dat ik sneller kan. En sneller ben ik na twee jaar revalideren !!! Uiteindelijk liep ik mijn 20K in 2u02 en ben ik er zelfs in geslaagd om de vorige ballon in te halen :o))

Het leven zoals is het ...

Het leven zoals het is, is niet altijd rozengeur en maneschijn.
Zo krijgen wij hier van tijd tot tijd de nodige portie ellende over ons.
De voorbije maanden stonden vooral in het teken van ernstige gezondheidsproblemen bij mijn man en mijn papa ... We zijn ondertussen zoveel maanden verder -met vallen en opstaan- en dus helemaal geen tijd om te bloggen. Het lopen probeerden we op vaste tijdstippen in te plannen; een noodzaak in deze drukke tijden. Er zijn een aantal lopen gepasseerd met vooral heel veel (sport)vreugde !

Er waren de Ten Miles :

De Tien, via mijn werk ingeschreven zodat ik er niet onderuit kon.  De avond ervoor wilde ik er de brui aan geven. Nochtans had ik voldoende getraind en was ik nog nooit zo goed voorbereid. Zelfs tijdens een sneeuwvakantie deed ik braaf mijn afstanden.  Na lang  twijfelen, besloot mijn man om mij te vergezellen tot aan de start ! Via de tent van mijn werk, kwam ik nog twee collega's tegen die zo lief waren mij te begeleiden tot het startvak. Ode aan hun want ik ben zelden zo rustig geweest als dat moment.

De start verliep ook erg kalm, met die verschillende vakken veel minder stress, minder lang wachten. Bovendien geen warm weer zodat ik al niet vermoeid startte.  Kortom de sfeer bij de start was leuk!

Was het lastig ? Heel de Ten Miles heb ik in een roes gelopen. Ik heb mij zodanig afgesloten van de buitenwereld dat ik niet eens iemand hoorde roepen naar mij.  Het enige waar ik op geconcentreerd was, was het plaatsen van mijn voeten, het vermijden van oneffenheden, pure concentratie op afstand, drinken en een gelletje.  Een snelle tijd had ik niet voor ogen, mijn PR zou ik toch niet kunnen verbeteren.

De eerste zes kilometer verliepen moeizaam maar dat is niet nieuw voor me. Ik ben een Diesel die net stil staat.  Bij de start was ik initieel van plan om te starten bij een ballon maar die vond ik niet.  Nu het parcours enigszins veranderd was en we door de andere tunnel renden, had ik mij licht mispakt aan de afstanden. Ik weet uit het verleden perfect waar welke kilometerafstand is en had mij nu vergist.  Dit heeft nadelen maar ook voordelen. Het nadeel was dat de drankpost er al sneller aan kwam dan ik voorzien had; dit hield in dat ik links liep en de waterpost rechts stond :o(  Het voordeel was dat er toen al 6km op de teller stond.  Eens die spreekwoordelijke grens van "nog 10km" eraan komt, begin ik als vanzelf te lopen. Er valt dan een hoeveelheid onzekerheid van mijn schouders die ervoor zorgen dat ook mijn lichaam soepeler beweegt. Het is dan gewoon een kwestie van aftellen en mij focussen op die 10km/u.  Voor mij is 10km lopen niet meer zo zwaar :o))

Ik ben aan elke drankpost gestopt met rennen om op het gemak te drinken. Vroeger bleef ik lopen en knoeien met bekers. Nu naam ik de tijd om mijn bekertje op te drinken.  Ik nam 250m voor een drankpost rond de 8km een gel, kortom, ik was enorm geconcentreerd en rende soepel. Na 12km wist ik gewoon dat ik een mooie loop achter de kiezen zou hebben. Enige struikelpunt is voor mij De Katelijnevest omdat ik sinds mijn val weiger over kasseien te lopen. Liep nu dus langs opzij, naast de tramsporen en kwam zo achter een rolstoel"renner" te hangen.  Hij ging als een pijl vooruit maar, ik geraakte er niet voorbij. Moest mij daar dus concentreren op de oneffenheden maar ook op hem omdat hij aldoor het risico liep met zijn banden in de tramsporen terecht te komen (het regende licht en de sporen waren spiegelglad)

Op 14km was het ondertussen loeihard aan't regenen, ik heb er niet eens wat van gemerkt.  Het enige was ik wou, was finishen.  Ik ben zelden zo blij geweest om die Pijp te zien, ook al wordt het dan loodzwaar en tanden bijten. Ben daar dan ook met een brede glimlach ingedoken terwijl de rest rondom mij heel hard op zijn lip moest bijten of simpel aan de kant hing (en zelfs lag).

In de tunnel een lastig mentaal moment.  Twee ziekenwagens waren bezig met lopers, waaronder eentje die aan reanimatie toe was.  Een volledig rijvak werd hierdoor afgesloten voor ons, waardoor het eigenlijk onmogelijk was om nog een sprintje te trekken. Maar wat vooral mijn keel dicht kneep was de aanwezigheid van die ziekenwagens. Heel even toch weer de nodige flitsen van mijn situatie.  Uit de tunnel toch opnieuw even een lastig moment maar daar waar ik in 2013 compleet out was, ging ik nu vlot door tot over de finish.  Geen moment heb ik het gevoel gehad aan het einde van mijn limiet te zitten. Mijn gemiddelde hartslag lag niet hoger als 160 s/m!

Vermoedelijk heb ik een snellere tijd geklokt als in 2013, totaal onverwacht want dat was zeker niet de bedoeling.  Het doel was starten, ontspannen lopen en finishen. Dit was een mooi extraatje.  Bovendien voelde ik mij nog erg fris en dat is al anders geweest.  Er had meer in gezeten in een vorig leven. Nu ben ik tevreden met die 10 k/u, die grens bewaak ik voortaan ook al ben ik fysiek veel sterker en sneller !

Een wedstrijd, of niet ?

Zondag dus het Marathon schema opgeborgen, maandag alweer vragen die in mijn hoofd spoken ..
Wat nu ? Wel of niet deelnemen aan Antwerpen, tussen een massa van 40.000 lopers ?
Over de afstand maak ik mij alvast geen zorgen, die zit in de beentjes.  Ik maak mij echter enorm veel zorgen over de massa, de organisatie, het hoofd waartussen het nog steeds heen-en-weer gaat.

Via mijn werk krijg ik tijd tot nu woensdag om te beslissen .. Overigens sta ik al veel sneller voor een beslissing want op 15 maart is het de Urban Trail Antwerpen, een loop waarop ik ook ben ingeschreven; heel impulsief zoals met alles .. Aha, ik wil wel eens door zo'n metro-tunnel rennen dus ik schrijf me in .. zonder nadenken. Nadien breken dan de zweetaanvallen uit ... Want deze organisatie heeft het voor mij de vorige keer heel erg verknald.

Dus, maandag hoofdbrekersdag ... Ik besluit tussen de middag de nieuwe Runner's Nederland te lezen en zie een artikel passeren over De Natuurloop van Lier ... Juist ja, een loop waarop een aantal mensen waren ingeschreven. Ik lees het artikel aandachtig en er blijven maar twee dingen hangen "zeer goed georganiseerd" en "relaxed" ... De afstand ? Die is mij compleet ontgaan. Ik maal de rest van de dag verder in mijn hoofd .. Wat ga ik doen met mijn werk in april ?

Dinsdag bestudeer ik alweer Lier en lees ik dat het de laatste dag is om mij in te schrijven. Zonder nadenken schrijf ik mijzelf in, schrijf ik centjes over en hop ... Nu is het van dat ! Op zaterdag 28 februari ga ik opnieuw een officiële wedstrijd lopen, een halve marathon nog wel.  Heel impulsief beslist .. Maar, zijn dat niet de beste beslissingen ?

De rest van de week probeer ik niet te piekeren, ik zie wel wat zaterdag brengt.  Het is een loop in de namiddag, wel spijtig want ik ren liever 's morgens. Langs de andere kant is het dan wellicht wat warmer.  Ik spreek af met vrienden en we gaan samen naar de piste in Lier. Het is er inderdaad gemoedelijk en rustig.  Net zoals vroeger, zorg ik ervoor dat alles klaar ligt de dag ervoor zodat ik niets kan vergeten.  Boterhammen smeren met siroop, voldoende water, bananen, gels en druivensuiker.  Op voorhand heb ik het parcours bestudeerd zodat ik weet waar er drank wordt uitgedeeld en kan rekenen hoeveel drinken ik zelf zal mee sleuren.

Ondertussen heb ik mijn eigen manier van rennen. Bij een loop van 21km, neem ik op 8 en 16 kilometer sowieso een gel en op 5 en 12 en 18 kilometer druivensuiker. Ik zorg er altijd voor dat ik elke vijf kilometer meer dan voldoende drink. Geen idee of het correct is maar het werkt voor mij wel. Ik sta er altijd van verbaasd hoe geweldig die gels werken (of zit dat eerder tussen de oren)?  Dus aan de hand van het parcours ben ik perfect voorbereid ..

Bij de start denk ik niet teveel na. Een aantal rondjes langs de piste om warm te lopen en hop, de start wordt ingezet.  Stond ik het uur ervoor nog te twijfelen om te beginnen, ga ik nu gewoon mee.  In het begin is het wat drummen maar eens we de dijk op zijn, wordt het meteen een lange trein (snelle) lopers.  De vrienden die mee lopen, zitten allen in een loopclub, zijn perfect op elkaar ingespeeld, kennen elkaar en lopen perfect samen op een vaste snelheid, op dat ogenblik rond de 10,5 km/u.
Veel te snel voor mij maar ik wil niet alleen rennen en heb nu al het gevoel dat ik achter in de trein hang.   Het laatste wat ik wil is als laatste loper eindigen op een plaats waar ik mijn weg niet ken.

Van bij de start hol ik achter hun aan; zij lekker taterend met hun drietjes; ik continu denkend "dit trek ik niet".  Elke keer ik hun inhaal, kan mijn hartslag wat omlaag maar ik besef al snel dat ik geen halve marathon aan dit tempo zal vol brengen.  Op de een of andere bizarre reden echter, passeren we het Tien kilometer bordje ... Op voorhand had ik hun gezegd dat ik al blij zou zijn, mocht ik dat samen met hun halen.  Op voorhand had ik ook gezegd dat ik mij dan desnoods wel zou laten zakken naar achteren toe .. Maar wat is dat ? Het is een snelle wedstrijd met allemaal ervaren lopers die wellicht de Natuurloop beschouwen als een stevige marathontraining voor april.  Ik kan mij dus nog steeds niet ontdoen van het idee dat ik écht wel de laatste in de rij ben (wat overigens niet waar is maar kom).

Ik besluit dus te blijven bijten en deel mee dat ik blijf aanklampen tot kilometer vijftien.  Nog steeds aan hun tempo van een stevige tien per uur.  Regelmatig bekijk ik mijn hartslag die dapper tegen de 170 hangt. Ik meen mij ergens vaag te herinneren dat dit niet eens zo slecht is tijdens een wedstrijd (wedstrijd, moi ????), mocht ik niet nog hoger gaan volgens Energy Lab ? Dan ineens, na het op en neer haspelen van een aantal bruggen, krijgen we de man met de hamer ... Het is te zeggen, de weergoden met de hamers ... Vanaf twaalf kilometer krijgen we wind op kop ! Een stevige, felle, ijskoude wind besluit om ons te pesten.

Vanaf nu is het iedereen voor zich.  Elke loper krijgt met deze harde wind te maken, elke loper begint een gevecht tegen zichzelf.  En ik ? Tja, ik vecht al sinds de eerste kilometer en ben dan ook niet van plan op te geven.  De vrienden van de club lopen nog steeds voor mij en kan ik nog steeds aanklampen.  Tot ik opnieuw besluit om wat druivensuiker te nemen en mij gewoon keihard verslik!

Boos, ontzettend boos moet ik even stappen en rustig drinken.  Het is voorbij, zij gaan door, ik hink achterop en kan niet meer mee. Gelukkig ben ik het gewend om alleen te lopen, ik doe niets anders dan alleen kilometers malen en kan het wel aanvaarden dat ik er voor de komende acht kilometer alleen voor sta, het is te zeggen; ik zie het groepje altijd wel voor me maar aanklampen kan ik nooit meer.  Op kilometer vijftien besluit mijn batterij er de brui aan te geven en valt alles uit, telefoon weg, muziek weg maar erger nog .. Afstanden en gemiddelde snelheid weg.  Nog bozer foeter ik op mijn GSM omdat de Mophie mij voor de zoveelste keer in de steek laat.  Ik sla even in paniek want voel mij zo afhankelijk van die mobiel dat ik compleet het noorden kwijt ben.

Op zestien kilometer ongeveer staat een nieuwe drankbevoorrading en zijn de vrienden ook nog aan't drinken. Ik hoor van hun dat ze het ook moeilijk hebben in die stormwind en dat ik mij zeker niet moet schamen voor mijn snelheid.  Ik word geïnformeerd over de afstand, neem twee bekers water en vertrek.  Die vijf extra kilometers zullen nu ook wel lukken.  ik geef hun een vrijgeleide om verder te rennen aan hun tempo en besluit even bij een koppel te blijven waarvan het meisje het ook moeilijk heeft.  Om de zoveel tijd hoor ik hem de afstand zeggen, wat het voor mij ook comfortabeler maakt want ik ben het afstandsbesef kwijt op dat moment.

Op achttien kilometer besluit ik van hun weg te lopen, die laatste kan ik wel alleen af en ik heb ondertussen ook al wel ondervonden dat het voor de meeste lopers lastig wordt.  Sommigen zijn al lang gesopt met rennen en dat geeft mij dan weer een boost om verder te gaan.  Een eind voor mij zie ik de anderen en besef ik dat ik niet eens zo slecht bezig ben. Geen idee van snelheid, tijd, niks, nada.

Uiteindelijk bereik ik de piste en na een laatste rondje ga ik breed glimlachend de finish over in 2u10 (mijn tijd).  Ik besef op dat moment totaal niet wat ik gepresteerd heb.  Ik heb 21 kilometer gemaald aan tien kilometer per uur waarvan acht kilometer in stormweer ... Maar belangrijker nog; ik heb een officiële loop afgelegd, samen met andere lopers, ervaren lopers, snelle lopers ... Ik ben terug een renner! Sinds september 2013 ben ik alleen maar bezig geweest met herstel ... Leren bewegen, leren buigen, leren steunen, leren stappen, leren fietsen, leren wandelen, leren joggen ... Ik die nooit meer zou lopen, l o o p ... r e n zelfs ...

(de foto is overigens niet mijn wedstrijdfoto, ik wacht nog op die breed glimlachende foto)

Die schema's toch

Mijn vorig bericht dateert alweer van een dikke maand geleden ...
Ik knoeide toen maar wat met schema's (ook nu nog maar dit terzijde) en had besloten om een Asics-schema te maken voor de Hele Marathon in Antwerpen, eind april.
Bizar ? Ja .. Maar, alle andere schema's voldeden niet meer aan mijn noden. Elk schema dat je opstart in februari voor The Ten of The Twenty waren te makkelijk omdat ik al ver voorop zat. En neen dat is absoluut niet om te stoefen maar ik zat al aan zestien kilometers malen op de loopmaatjes .. En het moet uitdagend genoeg blijven, toch.
Dus, het marathon schema .. Dat beviel mij goed (dat bevalt mij nu nog goed).
Vorig weekend echter stond ik voor de beslissing; wat te doen ?
Ondertussen ben ik zover gevorderd met dit schema dat stilaan de hele lange duurlopen eraan komen. Duurlopen van 20, 24, 28, 32 kilometer. En eerlijk gezegd vind ik dat zelf wel heel debiel als ik toch aan niets officieels mee doe.
Op mijn werk viel ondertussen ook de vraag in de mailbox of ik mij zou inschrijven voor The Antwerp Ten of The Marathon van Antwerpen.
De marathon is in principe uit de boze, ik ben pas terug gestart met lopen in mei 2014 en heb dus veel te weinig kilometers in de benen. Bovendien zit ik nog steeds in een herstelfase en moet ik nog altijd voorzichtig zijn richting de knie. Ik vind van mezelf ook niet dat ik het mij kan veroorloven om nu weer iets ernstigs mee te maken.
Een kort gesprek met de kine op de fitness en enkele andere loopmaatjes waren kort en bondig "begin er niet aan". Niet zozeer omdat ik het niet kan maar ik moet aan mijn toekomst denken ...
Wellicht kan ik die marathon wel op karakter lopen in een tijd van tegen de 4u30 - 5u maar verantwoord niet ..
Dus, .. Schema voorlopig in het archief en ik verder hongerig en hunkerend naar meer .

My Colours Vlissingen

Voorbije vrijdag was het dan zover ... Onze eerste Colour run in Vlissingen !

Met vijf dames en het Lief trokken we er op uit voor een avondje fun en beweging ...

Iedereen keek er al weken naar uit ... Want de foto's spraken boekdelen ...

Deze keer geen loopstress maar pure ontspanning, genieten !

Beetje spanning ook .. Want, wat houdt het in .. Rennen terwijl ze "verf" spuiten ?

Mmmm ...



Het was in 1 woord : G E W E L D I G en een dikke pluim voor de organisatie !
Perfecte locatie, perfect weer, een super leuk publiek, super veel sfeer ..
En ook al heb je geen ervaring met hardlopen, je wordt zodanig gestuwd door de menigte, de muziek en de kleurpoeder dat je simpelweg zonder al te veel problemen die 5km kan rennen.
En als het rennen niet lukt ? Dan wandel je toch ? En eerlijk ? Rennen doorheen het verfpoeder doe je niet, oh neen, je wil zoveel mogelijk volhangen met het goedje ... Dus, wandelen, huppelen, springen .. En zelfs rollen ...
Op naar de volgende Colour Run !!!

Colours by the Sea Vlissingen

Op vrijdag 14 juni ga ik een loopwedstrijd lopen dat eigenlijk geen wedstrijd is ..
Dat mag al eens .. de boog kan niet altijd gespannen staan .. Lekker voor de motivatie en leuke avond uit.

Op vrijdag 14 juni doen we mee aan Colours by The Sea in Vlissingen : www.coloursbythesea.nl
Het is een uniek loopevenement waar er gespetterd en gespeeld mag worden met verf en water ..
En vermits ik als ex-reizigster wel wild ben van die kleurenpoeders (India) kon dit niet ontbreken op mijn agenda ..

Een traject van vijf kilometer en elke kilometer prijs hebben .. Wie wil dit niet ...
Iedereen kan deel nemen, meedoen is veel belangrijker dan tijd .. Gewoon lekker genieten van je het gezelschap, de sfeer ..

Wij gaan alvast met een man of zes .. Verkleed met pruik, zonnebril, jurk etc.
Mocht er elke kilometer ook nog iemand met een pintje staan ... ::)

Mijn 20 km van Brussel

Na de teleurstellende abdijentocht heb ik in een flinke loopdip gezeten. Had er totaal geen zin meer in en bovendien te weinig tijd om degelijk te trainen.  Hierdoor had ik mijn verwachtingen voor Brussel serieus bijgesteld en zelfs getwijfeld om te starten. Van overal kreeg ik te horen dat hij "loodzwaar" was en zoveel loopervaring heb ik nu ook nog niet ... Langs de andere kant, eens ingeschreven = lopen want uiteindelijk pik ik een inschrijvingsnummer dat een ander graag wil.

Dus, verwachtingen bijgesteld met als doel : uitlopen ! Meer niet, tijd speelde deze keer absoluut geen rol. Ik ken Brussel niet, kende het parcours niet, had alleen veel schrik voor de tunnels en vorige week werd ik ook nog geïnformeerd over de laatste drie kilometer stijgen ... Bovendien .. vorig jaar kon ik hiervan alleen maar dromen.

Het weer zat al mee, meer nog, het was behoorlijk koud deze ochtend.  Het spel van "wel/niet met truitje" lopen nam wel wat tijd in beslag.  Uiteindelijk besloten om zonder trui te starten ... K O U D en links en rechts een medelijdende blik van mensen die wel een truitje en lange broek droegen .. En, ik, ...  bijgelovig .. mijn rokje !

Een les die ik alvast van de abdijentocht mee genomen heb; minder drinken en vooral niet zoveel Aquarius drinken voor de start.  Mijn camelbag liet ik ook thuis want tijdens deze loop kregen we ruim voldoende Spa Water .. Wel mijn drankbelt mee met twee flesjes die vol heen en terug gingen.
Mijn maag vond het wel aardig en heeft geen enkele keer opgespeeld of voor krampen gezorgd. Weer wat bijgeleerd voor mezelf ... Minder drinken P !!!

Op voorhand ook al het parcours bekeken maar dan nog .. super veel zenuwen gisteren ...
Maar zo op voorhand ne keer spieken kan geen kwaad, onbewust herinner je de route en kan je makkelijker focussen.

Voor de start zagen we een zwarte ballon met de tijd 2.15 ... Ik besloot om te starten aan die ballon, we zouden wel zien na tien kilometer.  Ben nogal een slechte starter waardoor ik na een vijftal kilometer meestal een klop van de hamer krijg en dat wilde ik absoluut vermijden.  Het volgen van de ballon hebben we drie kilometer vol gehouden, het ging me te traag ... We besloten over te schakelen op ons eigen tempo en doken samen de tunnels in .. En eerlijk ... Die tunnels vallen best mee ... Ik vind de Kennedy en de Konijnenpijp veel enger !

Uit de tunnels vonden we aansluiting bij een groepje van vier, lopers voor Artsen Zonder Grenzen. Hun tempo zat goed, ze volgden een loophorloge en hun snelheid bleek 10 km / uur te zijn ..
Op dat moment was ik nog altijd overtuigd om uit te lopen en niet snel te lopen .. De zwarte ballon .. Zo lang die achter mij lag, zat ik goed ... Het aanklampen van deze vier lopers beviel echter zo goed dat we hen bleven volgend en redelijk vlot 10 km binnen het uur liepen .. Halfweg :o))

Met her en der vals plat en afdalen bleef het tempo redelijk tot we onze vier verloren aan een drankvoorraad .. Vloeken .. Terug op zoek naar dat eigen ritme ... Wat is het toch makkelijker om aan te klampen bij een groepje die elkaar opzwepen ! Te snel, te traag .. Niemand wist het, ik had ondertussen beslist om de KM-borden niet meer te bekijken ... Ik wilde het gewoon niet meer zien ... Leukere verrassing als je dan nadien merkt dat je al "zoveel" gerend hebt.

En ja, daar kom je dan aan de bewuste KM16, de Tervurenlaan ... Eén lang steile weg, dodelijk voor de stilaan niet meer zo frisse beentjes ... Gelukkig zat het voor ons mee, we konden redelijk vlot blijven lopen en passeerden meerdere renners ... Aan de zwarte ballon dacht ik al lang niet meer .. Mijn klok die werd belangrijker .. Zou het ? Zou ik deze 20 KM van Brussel binnen de twee uur kunnen uitlopen terwijl mijn doel rond 2u30 lag ??? 

Nieuw doel dus ... Eerlijk ? Moest Het Lief niet bij mij zijn, had ik deze laatste kilometer weer gewandeld.  Op de een of andere manier wordt ik super emotioneel bij die laatste kilometer en begin ik ongecontroleerd naar adem te happen.  Dankzij hem heb ik volgehouden en al huilend over de finish gegaan van pure emotie .. Binnen op exact 2u00 !!!!

Voor menig ervaren loper is dit wellicht lachwekkend .. Aan een gemiddelde van Tien per uur rennen is niet snel .. Maar, ik was fier !!! Over de finish wilde ik zo snel mogelijk die medaille en blij als een kind liep ik in de armen van een persfotograaf ...

De 20 KM van Brussel zijn mooi .... Het parcours is pittig maar :

- de organisatie is zeer goed : héél veel drinken onderweg, brede lanen, goed onderhouden lanen
- de route is mooi .. Ik ken Brussel niet ! Mooie dingen te zien, bos, tunnels, stijgen en dalen .. Perfect
- de loop zelf is relaxed .. In vergelijking met de Ten Miles waar ik het gevoel heb dat iedereen als opgefokte konijnen loopt .. Hier genieten de meeste mensen. Je moet nog altijd "zig-zaggen" maar je krijgt nergens een stomp in je romp

Enige vorm van nervositeit ondervond ik bij de start .. Véél te weinig toiletten .. Vreselijk !!!!
35 minuten wachten om een plasje te kunnen doen ?????

Abdijentocht Tongerlo-Averbode

Een week geleden nog eens een wedstrijd gelopen.

Wat je onder een wedstrijd kan en mag verstaan .. Ik wilde deze keer "genieten" en ging zeker niet voor een snellere tijd (maar hoopte het stiekem wel).

De tocht van 16km bracht ons van Tongerlo naar Averbode door bossen .. Makkie toch als je al meerdere lange tochten achter de kiezen hebt ? Bovendien .. Geen tunnels of kasseitjes ...



Maar, meerdere obstakels maakten deze tocht kei hard :

- de week ervoor had ik 21 km gerend en dat mag eigenlijk niet voor een wedstrijd
- de week zelf gewoon niet kunnen rennen, zelfs niet loslopen
- de avond ervoor té laat gaan slapen en teveel rode wijn gedronken
- de dag zelf om elf uur thuis vertrokken om om drie uur in de namiddag te vertrekken
- eerst met de auto naar de finish om daar met een bus naar de start te rijden ... en dat liep volledig fout !
- om elf uur moesten we dus ons middageten oppeuzelen en buiten wat droge pasta was het mager
- aan de aankomst stonden gewoon te veel mensen voor het aanbod aan pendelbussen .. wachten ...
- wachten, wachten, wachten .. en wachten betekent ook recht staan .. We geraakten niet op de bus
- aan het vertrek rennen voor het startbewijs, ondertussen moe, zonder trui, zonder voeding
- aan de start opnieuw wachten, koud, verkleumd
- vlak na de start het eerste gevecht met ... kasseitjes !!!! En hemel, ik heb er zo'n schrik voor gekregen

En die angst maakte mijn loop hels :

- op km 3 moest ik Het Lief al lossen door te wandelen !!!! Ademhappen, pijnlijke knie ..
- de mede-lopers keken toen al behoorlijk zielig naar mij ... Ik moest nog starten en stapte al
- het Lief besloot er alleen voor te gaan dus .. Het werd voor mij weer een eenzame tocht
- de fout gemaakt om van 's morgens al Aquarius te drinken .. gevolg : mottig
- een camelbag die te zwaar gevuld was met ... sportdrank en bovendien niet vacuum stond
- "you make me walk like a camel" .. en de mede-lopers konden hun irritatie nauwelijks onderdrukken
- tussen km 6 en km 10 kramp in mijn maag .. de sportdrank ?  ik haalde nipt een uur op 10 km (fout)
- (op km 8 kreeg ik al een meelevend mede-organisatielid die me toevertrouwde dat ik bijna kon drinken) .. ja deuuuuh, ik had 2liter sportdrank mee !!!
- tussen km 10 en km 14 kreeg ik ineens een vreselijke pijn in mijn heupgewricht ... onbewust mijn rechter heup extra belast om de nog pijnlijke knie te ontlasten ...
- op km 13 viel ineens mijn euro .. ik liep wel een wedstrijd !!!! Tandje bijsteken, pijn of niet
- een korte race tegen de tijd om toch nog binnen te geraken op 1u35 :o((

De abdijentocht was prachtig .. maar, ik vond ze even zwaar als de Ten van Antwerpen ... Er zijn geen tunnels maar wel bossen, vals plat, veel modder, plassen en zand ... Een onbekend parcours is blijkbaar ook niet mijn dada want ik heb punten nodig waarop ik mij kan fixeren ... en dat lukte deze keer niet met mijn tijdfocus.  Het wachten voor de wedstrijd is zwaar ... Als je van 1u tot 3u alleen maar kan recht staan, geen eten meer hebt, geen truitje tegen de koude en je moet dan starten ?

Het was dus weer een finish in vloekende en kreupelstijl ... Tevreden ? Mmm, eerder ondervonden dat ik momenteel aan mijn limieten zijn qua kunnen en dus dit jaar niet veel beter meer zal zijn in tijd ondanks het schitterende schema van Energylab ...

My Ten Miles 2013 : karakter en wilskracht

Dik tien dagen geleden werd ik 's nachts wakker en ontzettend ziek.
Over de vloer gerold heel de zondag van de pijn. Niet weten waar kruipen ..
Eng, naar, frustrerend, ellendig ... Verdict uiteindelijk : een voedselvergiftiging.

Een streep door de Ten Miles ... Dacht ik ... Toen ...
Maar P. zou P. niet zijn om daar alles aan te doen ...

Tot woensdagavond ... Een hele nacht doffe ellende met een bijna spoedopname tot gevolg.
Alle energie, elke vezel in mijn lijf, elke opgebouwde spier, conditie alles was leeg, weg !
Frustratie, boosheid en een doktersbezoek drongen zich opnieuw op.

Gelukkig was mijn vaste huisarts niet aanwezig en kreeg ik een arts die zelf ook zeer sportief en prestatiegericht ingesteld is !

Ik kreeg een vrijgeleide maar moest lopen met mijn verstand en vooral vaten vocht opnemen.
Zo gezegd zijnde; LITERS Aquarius heb ik gedronken zonder vaste voeding ...

Op vrijdag, zaterdag en zondag gewoon witte, lauwe, smaakloze pasta gegeten
Zondagochtend opnieuw een race naar de wc ... Weer die twijfel: zou ik/zou ik niet.

Uiteindelijk voor mezelf besloten om mee te rennen, niet zomaar in weer en wind getraind. De frustratie van de eindtijd zou ik er wel bijnemen, als ik uberhaupt kon finishen. En practisch gezien was het beter om te blijven lopen of wandelen want hoe geraak je anders opnieuw aan de Linkeroever.

Zij die De Tien al gelopen hebben, je verliest uren met reistijd, wachttijd en wandeltijd ...
Dus, tegen de tijd dat wij in ons startvak arriveerden was ik al moe.  Weer die angst ...
Nog snel een banaan, een halve liter water en dan maar wachten op het startsein. Ondertussen was de zon er door gekomen en was het ook erg warm ... Opgepept door Het Lief en een collega startte ik dapper ... Het Lief liet me al snel achter en liep zijn eigen wedstrijd.

De start ... De eerste drie kilometer waren pure horror ... Alles deed zeer, doffe hoofdpijn, warm en veel te veel dorst.  Bij aankomst aan de Kennedytunnel had ik al 1 bidon op en wilde ik alleen maar aan de eerste bevoorrading geraken op 6km.  Op dat moment had ik nog niet door dat ik eigenlijk best pittig liep .. Ik negeerde mijn horloge en had geen idee hoe lang ik erover deed in de tunnel en nadien dat onmenselijke stuk tussen de Kennedytunnel richting Justitiepaleis (zwaar vals plat).

De afspraak met de arts was : stoppen aan elke bevoorrading en drinken !!!!!
Dus, op 6km mijn eerste "stop" .. Rustig twee bekers drinken en een eerste reep druivensuiker.
Toen kreeg ik ook in de mot dat ik best wel flink kon rennen aan een degelijk tempo.
Dus, focus op de 10km en gaan ! Verstand op nul, blik op oneindig ...
Die eerste 10km liep ik binnen de 57 minuten mét rusttijd om te drinken.

En gelukkig stond er al vrij snel een nieuwe bevoorrading waar ik opnieuw stopte en rustig dronk, deze keer drie bekers.  Een man met luide mircofoon riep mijn naam want ja, ik viel natuurlijk op tussen alle renners die smeten met hun bekers. Maar, ik .. Ik bleef kalm en kordaat, stoppen/drinken/wandelen en nieuwe beker ...

Opnieuw druivensuiker en deze keer een focus op de 12km want ja, die liep ik eerder met de Urban Trail.  Ik zat perfect op schema, de 12km liep ik rond 1u05, even wandelen dus, tweede adem zoeken, tweede bidon en verder.

En zo ging het altijd maar verder : blik op oneindig, focus op de hartslag, de tijd en af en toe een lieve glimlach naar een toeschouwer.  En toen, toen draaide ik de Konijnepijp af en hop de tunnel in. Het was toen rond 1u20 en ik wilde perse binnen zijn op 1u30.  Haalbaar, makkie ...

Helaas, ik heb (achteraf bekeken op runkeeper) geraced in die tunnel in de afdaling en was zo leeg dat ik het resterende stuk omhoog moest wandelen ... Ik wandelde weliswaar redelijk maar het was wandelen .. Uit de tunnel verzuring in mijn billen, kramp in mijn tenen en gedaan .. Mijn Ten Miles waren voorbij op 15km !!! En hoe luid dat iedereen ook riep naar mij, er was geen rennen meer aan ...

De bordjes, ik heb ze allemaal gezien : 1000m, 800m, 600m en toen op 300m had ik zoiets van ...

P, dit ga je niet doen, je gaat niet over de finish wandelen, hier heb je niet voor afgezien. Ik heb die laatste 300m al strompelend afgelegd, de finish bijna overgekropen van de pijn in mijn billen. Maar, ze deed het .. In knap 1u35 Weliswaar 5 minuten later dan mijn richttijd maar, het is mij opnieuw gelukt !!!

Achteraf mag ik terecht fier zijn, over de finish heb ik echter enorm hard gevloekt en geroepen!!
Er zat meer in .. Het feit dat ik een voedselvergiftiging had en eigenlijk niet mocht lopen en niets van voedingsstoffen in mijn lijf had zitten ? Dat was ik allang vergeten ... Boos, gefrustreerd ...
Want, eigenlijk was de richttijd 1u25 en als ik in optima forma was geweest, had ik deze vlot gehaald.

We zien wel wat de volgende wedstrijd brengt, mijn honger naar meer en sneller is nog lang niet gestild.  Nu eerst herstellen want ... we blijven tussentijdse sprints afleggen naar de pot !

Urban Trail Antwerpen

Een tip kreeg ik van een collega .. Over een "loopje" in Antwerpen, ergens in maart 2013 ..
Een loopje ? Aaaah, dat kan ik wel aan, toch ...

Dus, mij snel ingeschreven (merk je ook aan mijn startnummer dat laag is) zonder veel nadenken.
Tot ik het parcours bekeek .. 12 KM, stevige afstand en niet zomaar recht-op-recht. Links en rechts een kuitenbijter en meer nog kasseien .. En ik ben niet zo wild van kasseitjes ... Het loopt niet comfortabel, altijd die schrik om mijn voeten te kwetsen, je lijkt precies te waggelen ...

Maar, 12 KM is wel de ideale afstand richting Ten Miles ergens in april.
Dus, gaan .. En gaan deden we ... Dankzij mijn melkzuur-check in februari wist ik mijn limieten.


Nu, ik kan ver, zeer ver maar ik durf dat niet ... Die knop is nog steeds niet omgedraaid (denk altijd dat ik een hartfalen ga kweken). Maar, .. ik wist wel dat ik comfortabel kon uitlopen.  En gelukkig deden we dat ook, zij het nog steeds in een tragere tijd dan theoretisch mogelijk is.

Maar, dat is het hem he .. Theorie en praktijk !
Tijdens de praktijk krijg je te maken met factoren die niet op papier staan :

a) om half tien start de wedstrijd maar jij staat er al rond half negen te kou-kleumen
b) voor de start moet je al drie keer naar de pot om die 2L water te lossen zodat je bij de start al terug dorst hebt
c) je ontbijt van twee boterhammen is tegen half tien ook alweer verteerd
d) het drummen blijft toch ook een boosdoener ...
e) je word opgezweept door de andere lopers en de muziek waardoor je te snel start
f) je mag lopen in een prachtig kader : Steen, Vleeshuis, Felix Pakhuis, Vlaaikensgang, Schoon Verdiep, Steen, Sation, Parkspoor Noord, Stadspark waardoor je toch ook wel moet genieten, want dat is iets dat we menen te vergeten, je loopt voor de fun als amateur, voor je gezondheid !!!!
g) wachten en wandelen omdat een aantal stukken te smal zijn om 4000 lopers door te laten oa. Vlaaikensgang, Station, Parkspoort Noord .. Voor mij wel een meevaller want dan kon mijn hartslag terug omlaag ..
h) heel veel bochten en kantjes, wind en koude ...

Nu wat het resultaat betreft, ik liep ongeveer 11 KM/uur en ben trots op mijzelf, alhoewel ik dat niet was toen ik de finish overstak.  Een jaar geleden liep ik 9 KM/uur tijdens een wedstrijd, in oktober liep ik 10 KM/uur .. We maken dus vooruitgang ... Bovendien, zomer vorig jaar kon ik nauwelijks stappen, zitten, liggen van de rugproblemen.  We zijn dus enorm vooruitgegaan vandaar PLUIM aan MEZELF

Maar, ook een pluim aan de organisators en vrijwilligers van deze Urban Trail Antwerpen. Zonder hen geen leuke, ontspannen loop !!! Bedankt !!!!

Energizer Night Run

Gisteren was het dus de Energizer Night Run.

Eerlijk ? Ik ben dood gegaan maar heb er ontzettend van genoten.
Wat een organisatie ... Alles vlak bij elkaar .. Je haalt je enveloppe, schuift aan voor een (prachtig) t-shirt (ook voor vrouwen zodat je geen lakens aan hoeft) en ernaast overhandigen ze je headlight.
Je kan je spullen - bewaakt - achter laten ... Er staan banken (zodat je nog even kan rusten).
Eeeeeen, er zijn voldoende - propere - toiletten !!

Het is maar een beetje verwijderd van de startplek .. Een DJ die de mensen opwarmt, iedereen schuift rustig aan .. En dan gaan ! En dat is fenomenaal knap ... Al die lichtjes, iedereen met dat donkere t-shirt.

Mijn doel was uitlopen, de tijd was minder belangrijk.

Heb echter - voor mezelf - een zeer goede tijd neergezet. Afgeklokt op exact 1u ! Als je weet dat ik sinds juli niet meer gelopen heb, geen wedstrijdgevoel heb ... Mijn motivatie is er weer :o))
Met dank aan Het Lief die mij er door gesleurd heeft want eerlijk, na 7K had ik het gezien in het donker.  Want, ging het aanschuiven nog rustig, tijdens het lopen krijg je af en toe toch es een elleboog in je zij gepland.

Volgend jaar opnieuw, hopelijk in optima forma ... Toch een beetje afpitsen van die tijd :o))
Dit is veel leuker als The Ten Miles van Antwerpen.
Hopelijk limiteren zo ook in 2013 het aantal deelnemers, voor mij was het druk genoeg.


Bedankt aan de organisatoren en alle vrijwilligers .. U bent geweldig !!
(en ik smijt voor de tweede keer deze week met bloemekes)

Energizer Night Run

Vanavond is het zover, mijn tweede loopwedstrijd.
Pfff .. lang getwijfeld over "wel-niet" gezien de rug maar ga er anders spijt van hebben.
Een brok frustratie die er vanavond uit moet, zoveel is duidelijk.


Mijn rug is nog steeds pure hel ... en daarbovenop ben ik deze week uitgegleden en flink gevallen. Gevolg : én pijn, én stijf ...
Ben benieuwd naar de drukte.  Had ik er al veel moeite mee tijdens de Tien van Antwerpen, zal me dit vanavond ook parten spelen. 5000 man in een park, donker, druk en nadien nog een fuif .. Voor het laatste pas ik alvast want morgen is het helaas werkendag.

Voor een goede tijd ga ik niet, uitlopen is wel de bedoeling.
Na dik twee maanden out, zal het pijn doen ... Maar, pijn hebben we al dus er kan nog een schepje bovenop.
Ik ga ervan uit dat de meesten hier aan deelnemen voor de "fun" en niet zozeer voor de wedstrijd ... Of vergis ik mij ?

En mensen, ik was zo enthousiast na de Tien ... Tegen eind april liep ik - weliswaar traag - 20 km. Van zodra we konden inschrijven voor dit evenement was ik er als de kippen bij.  Noem mijn startnummer niet, maar het is laag .... Lopen in het donker, lichtjes, mooi loopshirt erbij ...

Hopelijk wordt de toon terug gezet, vind ik terug een vaste structuur in het lopen ...
Volgende week begin ik terug met de fitness en hoop ik daar wat intervallen te doen op de loopband want in het park of op de baan lukt mij dit niet zo goed.
En als we dan toch op de fitness zitten, meteen ook wa krachttraining zodat alles wat steviger aanvoelt ... En dan hopelijk hop naar de Tien volgend jaar ... Staat volgend jaar ook op de planning Averbode en heel misschien Brussel .. We zien wel !

Energizer Night Run in Antwerpen : de weg is vooruit

Loop mee en steun zo One Million Lights!

Energizer wil samen met One Million Lights zorgen voor veilige en gezonde verlichting in arme plattelandsdorpjes over heel de wereld die amper of geen elektriciteitsvoorziening hebben. Samen met jou wil Energizer 11 miljoen uur verlichting op zonne-energie aan One Million Lights schenken.

Voor elke deelnemer aan de Energizer Night Run schenkt Energizer één uur verlichting op zonne-energie aan One Million Lights.

 Stel je even voor dat je in een hut woont in Afrika zonder elektriciteit. De enige manier om de hut te verlichten zodat je kinderen kunnen studeren en jij nog wat kan werken om toch nog iets extra te verdienen, is door kerosine te verbranden. De kerosinelamp vult je hut echter met giftige rook, rook die jij en je kinderen inademen en die bovendien ook het milieu vervuilt. De lamp is uiterst brandbaar en niet zelden gebeuren er ongelukken. Daarenboven is kerosine zo duur dat je er minstens één derde van je inkomen aan besteedt. Je hebt echter geen alternatief... behalve in het donker leven.

In welvarende landen is men zich er niet van bewust dat dit in arme landen de dagelijkse realiteit is voor miljoenen mensen. One Million Lights is een non-profitorganisatie die deze problematiek onder de aandacht brengt en milieuvriendelijke, veilige en gezonde lampen op zonne-energie verdeelt. Hun missie is het verbeteren van de levensstandaard van kinderen en volwassen door hen te voorzien van veilige en gezonde verlichting. Hun doel is om één miljoen lampen op zonne-energie (one million lights) te verdelen en zo de gevaarlijke en vervuilende kerosinelampen te vervangen.

Meer info over One Million Lights: onemillionlights.org

http://sport.be.msn.com/nightrun/2012/nl/

Zo gezegd, zo gedaan .. Ik heb mijzelf ingeschreven voor dit evenement, tien kilometer doorheen het Rivierenhof en dat in't donker ... Heerlijk lijkt me dat .. Meteen ook een motivatie om door te gaan met lopen .. kZen content, écht ... Meteen ook een manier om te wennen aan de mensenmassa en de drukte ... Neen, echt, heb er goesting in :o))

The Ten Miles Antwerpen : Veni, vidi, vici

Veni, vidi, vici ! Gelukt !
Doel was uitlopen, tijd was niet belangrijk ... En jawel, uitlopen is gelukt maar ontevreden over de tijd .. So typical me ! Perfectionisme is een slechte eigenschap ...

Voor : Op tijd vertrekken was de boodschap, zeker als je gebruik maakt van het Openbaar Vervoer.  De wedstrijd zelf startte om half vier, ons openbare ritje startte rond half een ... Ruim op voorhand, toch ? Mmmm ... Bij aankomst nog een stevige wandeling op zoek naar de tenten.  Daar lagen t-shirts, startnummers en moest ik mijn centjes storten voor de cliniclowns.  Ook van outfit wisselen want, ik ging ervan uit dat we nog een stevige plensbui op ons hoofd zouden krijgen (is ook gebeurd). Nog eens plassen (dat ging als vanzelf, om het kwartier !).  En dan wachten ... wachten ... wachten !

Voor drie uur stonden we te wachten in ons vak.  Allemaal als beesten op elkaar gepropt wachten op een startshot. En dan komt dat shot eraan is is het nog wachten ... Wan tja, 20 duizend man krijg je niet zomaar in beweging.  Voor mij is dat hels .. Ik ben hier thuis gewend om mijn loopkledij aan te doen 's morgens vroeg en te vertrekken.  Alleen dat was al een hele onderneming voor mezelf.  Ook de hartslag zat toen al veel te hoog ...

Tijdens : De start ... Iedereen zei altijd om rustig te starten. Dat deden we dan ook, té rustig ... Langs alle kanten werd ik voorbijgerend door de meest gekke figuren, dik/dun, klein/groot, jong/oud IEDEREEN stak mij voorbij. En ik maar in mijn hoofd dreunen "rustig, rustig .. je moet die tunnels door".  Over de eerste kilometer deed ik dan ook 7 minuten !!!! Slakkegang ... maar, ik dacht altijd bij mezelf "ik zie jullie nog wel terug, na de tunnels, ne".

De Kennedy-tunnel was een makkie, genieten ... de rit na de Kennedy-tunnel tot het Justitiepaleis, genieten ... Ook al was dit continu vals plat.  De tunnel onder het Justitiepaleis, mmm, een tunnel ? Ik zweefde door die tunnel. En toen had ik zoiets van "ahum, ik moet een versnelling bijsteken want dit gaat te vlot", wist ik veel dat ik toen al veel te veel tijd verloren had.

Halverwege de kaaien zijn we dan een tandje beginnen bijsteken ... Over de Meir zweefde ik en dacht ik nog heel wat tijd in te halen. Toen kwam de Pijp, dé Konijnepijp van Antwerpen ... Voor zij die het kennen, ik vind het al claustrofobisch met de auto, laat staan al rennend.

Op de kaaien en de Meir had ik al heel wat renners ingehaald die mij in het begin racend voorbij staken. Oef ...En in de konijnepijp was het niet anders ... Alleen, er kwam maar geen einde aan. (opzoekwerk zegt me dat de tunnel 2,1 km lang is).  Halverwege dan nog een ziekenwagen die met gierende sirenes iemand mee nam ... Een taaie tunnel, zeker op het einde. Maar, mission completed.

Eindstreep in zicht, nog even vriendelijk lachen naar de camera (hoe krijg ik die foto ???) en hop, voorbij ! De Tien waren op en wip voorbij ... Het Lief gaf mij een compliment dat ik er nog fris uitzag ... Mijn eindtijd zegt dan ook genoeg; 1u55 ... Mijn angsten voor de tunnels waren de boosdoender en eigenlijk voor niets nodig.  Veel te lang gelopen over de eerste zeven kilometer. Als je tijdens een training 1u35 loopt, kan je tijdens een wedstrijd beter vind ik.

Ik heb alleszins genoten van deze trip ... De sfeer, het publiek dat je oppept.
Onderwerg handjes klappen met kleine kindjes, roepen naar het publiek, in de handen klappen in de tunnels ... De doedelzakspelers uitgebreid bedanken .. Dat zal ne loper die binnen het 1u15 loopt wel niet doen zeker ?

Na : Val je zo'n beetje in een zwart gat; het is voorbij ... Wat nu ? Medaille afhalen (blij als een kind!), kledij omwisselen en sjokken naar de Tram .. Drie kwartier wachten op "onze" lijn (no other options) en dan evalueren (erg he !).  Leerpunten voor 2013 : intervaltraning, hellingen trainen op de loopband, meer wedstrijden lopen, een club zoeken die je verder helpt, ... Meer zelfvertrouwen en minder schrik hebben voor tunnels ... Misschien mijzelf ook minder laten beïnvloeden door anderen.

Nog vroeger vertrekken of later in het startvak kruipen .. 's Morgens geen uren staren naar de marathon-lopers maar nog even rusten.  Leren om ook in de namiddag te lopen in plaats van alleen 's morgens. Leren genieten van bananen (jawel, heb er twee binnengewerkt terwijl ik dat eigenlijk ni lust). 

Niet in de hand : De kuren van de kleinste dochter. Hopelijk slaapt da meiske volgend jaar door; vier tot vijf uur slaap is dodelijk.  Het wiegendoodrisico van de kleinste; we naderen de vervaldatum van twee jaar; als ik die vervaldatum nu ook nog verwerkt krijg tussen mijn twee oren, verlies ik mentaal ook minder energie.  Verkoudheden en griepjes allerhande ... Als je immuunstelsel al aangetast wordt door slaapgebrek, neem je werkelijk alles over van je kinderen (en in mijn geval klanten).  Met twee kinders kan je zeer moeilijk plannen. Elke ochtend spanning alom, wordt het een rustige dag, worden ze ziek, zijn ze braaf of beslissen ze vandaag het varken uit te hangen. 

Als ik 1 ding geleerd heb, is het regelmaat in het lopen ... Vaste dagen .. moeilijk. Het weer ... Ideale temperatuur voor mezelf, rond de acht graden.  Alles boven de 12 graden doet mij wankelen.  Betekent dit dat ik een liefhebber ben van lopen tijdens vorst en sneeuw ? Neen, maar, tegen koude kan je jezelf beschermen, tegen hitte niet. 


Doel : Ten Miles van 2013 lopen in 1u40 !!!!