Een buitenkans : buiten racen

Vorige week diende zich een buitenkans aan.  Ik had vrijaf op mijn werk, de kinderen waren op hun dagje kamp, tijd om mijn stalen ros van stal te halen ! Twee maanden geleden alweer dat ik mijn sponzen broekje aanhad. Lekker zonnetje, warm, ideaal fietsweer ! Doelen stellen, materiaal nakijken, de MIO instellen, nieuw fietspakje aan en gaan !

Zij die mij iets beter kennen, weten dat ik zelden de moed vind om alleen te gaan fietsen. Ik denk altijd dat ik ga verdwalen, dat mij iets overkomt, dat ik plat rijd, wordt aangesproken etc.  Maar, nu was de drang te hoog en dit buitenkansje diende zich zo mooi aan, ik wilde dit niet afgeven.

Mijn bestemming werd even overlopen met De Man, dat hij mij op zijn minst kon komen depanneren in geval van panne. Ik had op dat moment geen idee hoe lang de rit zou duren en besloot dus ook als een slak te starten. Ik MOEST en ZOU de route rijden die in mijn hoofd rondspookte.  De MIO gaf er na tien kilometer al de brui aan; iets met een geheugen dat vol zat; lees: ik moet hem dringend aan de pc koppelen! Werd dus aan mijn afstandslot overgelaten want nu had ik helemaal geen idee meer hoe lang ik zou rijden.  De heenrit was best winderig, weinig andere fietsmaatjes op de baan, het hoofd dat alweer begon te denken aan eten en drank ...

Na veertig kilometer bereikte ik mijn bestemming. Gemiddelde snelheid lag niet zo hoog; ik had rustig mijn tijd genomen en de wind speelde mij onderweg parten. Gelukkig werd ik niet al te dikwijls gepasseerd door anderen :o)) Na het eten van een koekje en een energy drankje besloot ik de volgende veertig kilometer een tandje bij te steken.  Mijn lichaam voelde goed; ik had heel even het gevoel dat al het harde revalidatie werk zijn vruchten had afgeworpen en ik beschikte over voldoende kracht in mijn lichaam.

Het lukte, de veertig kilometer terug werden sneller afgelegd, alhoewel de laatste tien kilometer mijn tong tot onder mijn fietsschoenen hing.  Onderweg gespeeld met mijn klikpedalen die ik sinds mijn val niet meer gebruikt had, oefenen met van het zadel komen en besluitend dat ik dringend mijn koersbandjes moet opleggen.

Het was een zalig ritje, heerlijk genoten van drie uur me-time en een lichaam dat vraagt om meer! Heel even dus weer de gedachte in mijn hoofd om te trainen voor de Stelvio volgend jaar.  Maar, dan wordt het bikkelhard trainen, moet heel het gezin zich weer aan mij aanpassen, kan er niet meer gelopen worden ....

Een gemiddelde snelheid van 22,51 km is niet snel maar ik ben er blij mee.  Legde de rit alleen af, zonder koersbandjes, zonder klikkers, met pauzes om te drinken en te eten. Of ik in combinatie met de ligfiets er ooit in slaag de Stelvio te bereiken weet ik niet maar ergens diep in mijn hoofd denk ik wel dat dit op termijn haalbaar is!

Het nieuwe fietsen : de ligfiets

Als er iets is wat niet pijnlijk is, is het fietsen ! Spinning op de fitness zit er alsnog niet in maar er zijn alternatieven. Als ik op de fitness bezig ben met krachttraining, heb ik geen zin meer om nadien nog een spinningles mee te pikken. Bovendien ben ik op dit moment niet zo'n groepsmens meer; ik heb tijd nodig om mij af te zonderen in mijn cocon met lekkere muziek en gewoon marcheren en alles afwerken! Heb geen zin om het gevoel te hebben dat ik zwakker ben als mijn buurtje; bovendien draai ik dan toch weer te strak aan en beland ik opnieuw in de lappenmand.

Buiten fietsen is momenteel praktisch niet altijd haalbaar. Ja, ik weet het, ik zou het praktische niet als excuus gebruiken maar als je buiten fietst en je wil een deftige toer doen, ben je algauw vier uur weg en dat lukt momenteel organisatorisch niet in ons huishouden.

Heb dus het nieuwe fietsen ontdekt, de ligfiets. Vraag mij niet voor wat het allemaal goed is maar dat het mentaal een flinke boost geeft ! Op een uur tijd fiets je vlot 34 kilometer hellingen !

Op een niveau van 0 tot 20 kan je je route zo zwaar maken als je zelf wenst; cardio, manueel, hellingen, verrassingen .. Alles kan, alles mag ...

Op die manier zit ik nu dus twee keer per week op de fiets. Ondertussen beul ik mezelf af op niveau 11 en dat een uur aan een stuk. In het gezelschap van een boekje .. Een Runners's World, kwestie van mijn mentale weerbaarheid nog wat te versterken. Ik maal kilometers af en ondertussen lees ik hoe ik mijn lichaam kan vrijwaren van blessures; hoe cynisch.

Na een uurtje heuvels vreten kom je zeiknat van je fiets en heb je écht het gevoel dat je gesport hebt ... Lichamelijk zie en voel ik geen veranderingen maar het gevoel dat ik een snelheid haal van 34 km/u .. Zalig ! Onderweg droom ik van echte heuvels, mijn gedachten dwalen af naar bergen en dalen in Oostenrijk, Frankrijk, Italie ... Of ik dit dan weer lang zal volhouden, geen idee .. Maar voorlopig helpt het om mijn onrustige geest toch twee keer per week te kalmeren !

Fietsen op muren enzo …

Of ik mee wilde gaan fietsen naar de Ardennen ? Z O T ! 
Of ik dan een route wilde kiezen ? G R A A G !

Om een lang verhaal kort te maken; ik wilde wel fietsen maar niet naar de Ardennen ..
Sinds onze vakantie in de Moezel had ik geen trapper meer aangeraakt, té druk op het werk, té weinig tijd voor de fitness, té veel familiale verplichtingen (ook leuke !).
Fietsen in de Ardennen vergt toch wel wat kracht, energie, doorzetting en dat zag ik niet direct in mezelf na enkele vermoeiende weken.

Ik koos dus voor een trip in de buurt van St Truiden. Eigenlijk wou ik vooral de bloesems zien van de appel- en perenbomen … Zodoende kreeg ik mijn goesting .. Dacht ik :o))
De dag voor het vertrek nog enkele werkverplichtingen 's avonds, weinig eten (lees : kom soep) en veel te weinig slaap … 's Morgens rond zessen eruit om om zeven uur te vertrekken met een halfvolle maag én teveel koffie.

De tocht begon inderdaad in St Truiden tot ik op een geven moment Franstalige bordjes opmerkte .. Het werd al snel steiler en wranger op mijn fiets. Na ruim tien kilometer was de fun er af, kon ik fluiten naar mijn bloesems die allang vervangen waren door vruchten, had ik honger en kou .. Maar, opgeven is geen optie dus gaan ! De tocht op zich zou ongeveer 80 km in beslag nemen, geen probleem in principe.

De Milo's waren geïnstalleerd, de route geïntegreerd. Als snel viel mijn Euro .. Dit werd een trip veel verder, moeilijker en hoger dan ooit voordien (althans toch sinds de zwangerschappen).
Na ruim veertig kilometer, stond hij daar ineens … De Muur van Huy !

De Muur van Huy is de zwaarste beklimming van de wielerklassieker van De Waalse Pijl.  Meestal moeten de renners deze heuvel meermaals beklimmen.  Ik zou al blij zijn, mocht ik er na veertig kilometer stijgen en dalen op geraken zonder vallen !  

De beklimming gaat voorbij zeven kapelletjes, die ik wel gezien heb maar niet geteld, het stijgingspercentage is moordend (boven 21 percent) en het gaat bovendien slingerend omhoog met scherpe bochten.

Als ik dacht dat ik de weg niet zou vinden … had ik al snel een zorg minder.  de naam Huy word constant in het wit geschilderd, er  mogen geen auto's door en je ziet alleen maar mede fietsmaatjes die zich een weg naar boven wringen. Totale afstand van deze helletocht : 1,5 km, het lijkt banaal maar het stijgingspercentage gaat bijna direct naar tien percent …

Eerlijk ? Toen ik aan de start kwam, was ik eigenlijk al leeg, hongerig en moe.  Daarvoor moesten we spijtig genoeg ook al ruim acht kilometer afleggen op een zeer drukke autobaan waar automobilisten duidelijk geen oog hadden voor twee fietsers die al zwoegend de hellingen aflegden. Omdat het zo gevaarlijk was op de baan, weigerde ik om stil te vallen en gaf ik me volledig .. Geen denken aan om hier stil te vallen of te stoppen. Maar ja, je krijgt geen hersteltijd, geen tijd om te drinken/eten want dan moet je stoppen (ik kan niet eten/drinken al fietsend) dus ja, ineens staat dat hellebeest voor je …

Ik was nog niet goed gestart of viel al bijna om.  Stilstaan noemen ze dat, omhoog kruipen aan 5 km / uur is niet fietsen ! Ben met veel gevloekt boven geraakt; aan 4,5 km / uur .. wandelend !

Ssst, tegen niemand vertellen; het klinkt stoer maar ik heb gefoefeld. Boven kreeg ik bewonderende blikken; ik was op dat moment de enige vrouw.

Helaas, heb ik nog iets te weinig kilometers in mijn benen om dit op een veilige manier te volbrengen. Bovendien fiets ik nog steeds niet mij a) koersbandjes en b) durf ik nog steeds mijn klikkers niet te gebruiken .. het lijkt banaal maar levert mij toch wat achterstand op.

En, niet onbelangrijk; ik zit nog steeds in mijn revalidatie periode; lichamelijk heb ik al wel terug de nodige kracht opgebouwd maar mentaal ben ik nog steeds een watje !

Na Huy moest er nog 40 km afgelegd worden, even de weg zoeken om alweer tegen een helling aan te kijken van ruim 14 percent.  Gevloekt heb ik, op de fiets, op de baan, op de zon, op de warmte, op het gebrek aan eten en drinken … Maar, gedaan heb ik het !

Na die helse drukke baan waar we ons weer volledig gaven, terug genieten van de nodige ups & downs tussen de appel- en perenbomen, de provincie Luik, de mooie wegen, hoeves, paarden etc.  Op het einde gaf de Mio nog vier kilometer aan, ik blij en opgelucht, denkend aan mijn vers flesje water dat in de auto op me stond te wachten.  Helaas, een wegomlegging voor fietsers verplichtte ons om er nog een extra tien kilometer uit te knijpen.  Deze waren er teveel aan maar een keuze heb je niet !

Na al het vloeken en inwendig gefoeter komt nadien wel de euforie.  Grenzen verlegd, spieren opgebouwd, genoten van een mooie omgeving, lekker weet en leuk gezelschap ! Daar doe je het uiteindelijk voor en al snel worden er nieuwe plannen gesmeed !

Fietsknooppunten : route to do !

… Vlaams Brabant 
… Hageland
… Dijleland
… Brabante Kouters 

Klinkt als muziek in de oren ?
Wel, dan wordt het tijd om deze route uit te proberen met de fiets .. Maakt niet uit welk type; koersfiets, mountainbike, elektrische fiets, ligfiets .. het is een échte aanrader !!! Wel opletten want met de koersfiets moet je soms door steentjes bollen en daar houden die bandjes niet van !

Startpunt is Hofstade … Als je de E-19 afrijdt richting Zemst en je slaat linksaf, zie je op je rechterkant na een 500 m een frituur, daar kan je parkeren en het is meteen ook je startpositie …

Voor hen die niet gewend zijn om te werken met het fietsknooppunten netwerk is het even wennen .. De bordjes zijn heel duidelijk en eenvoudig te volgen maar soms mis je ze en wordt het zoeken.  Voor het gemak, snijd ik altijd een repel uit van alle nummers en kleef ik deze op de lange buis van mijn fiets .. Op die manier kan je redelijk veilig alles aflezen en snel inspelen op het desbetreffende nummer.

De route zelf heeft een afstand van ongeveer 80 km en het stuk in Leuven is behoorlijk heuvelachtig.  Maar, niemand zegt dat je moet racen, je moet vooral genieten van de pracht die Vlaanderen te bieden heeft … Ah zo, hier de punten :

61, 54, 77, 20, 97, 28, 32, 31, 35, 81, 82, 29, 83, 80, 33, 93, 38, 95, 94, 37, 36, 35, 34, 12, 56, 48, 49, 18, 75, 62, 61

Voor hen die er een daguitstap van willen maken, je komt overal een pittoreske plek tegen voor een picnic en in een aantal mooie dorpen (of Leuven !!!!) vind je altijd wel een cafétje waar je een pintje kan pakken ! Vergeet bovendien je camera niet, de omgeving van Kortenberg, Steenokkerzeel is zeer fotogeniek en wie weet zie je wel een Ryanair toestel landen op Zaventem !!!

Geniet ervan en laat weten wat je ervan vond !

New (bike)toy...

Na heel lang twijfelen is de kogel door de kerk …

Vanaf nu ben ik trotse eigenaar van een MIO 505 Fietscomputer. (www.mio.com)
Dankzij mijn werk kon ik deze aankopen met een korting van 30 percent …
Uiteraard blijft het alsnog een dure aankoop maar verdwalen met mijn fiets zie ik ook liever niet meer gebeuren …

Tot hiertoe fiets ik eigenlijk altijd in een omgeving die ik ken .. Omdat ik a) een bangepeut ben b) geen technisch materiaal op zak heb c) niet met het technische materiaal overweg kan d) ik meestal alleen reed. Maar de rondjes rond de kerktoren begonnen wel behoorlijk saai te worden en de afstanden worden alsmaar langer …

Gelukkig kan ik ondertussen terug wat beter mee met een fietsmaatje en besloten we uiteindelijk om het wat verder van huis te zoeken … Veel mooier en leuker en je leert Belgie beter kennen.
Dankzij de www.fietsrouteplanner.vlaanderen-fietsland.be komt je al ver, héél ver .. Zodoende hebben we ondertussen de "lichte" heuvels ontdekt rond Leuven en Zaventem.

Bovendien durven "vlegels" de bordjes al eens verwijderen en voor je euro valt, ben je alweer kilometers verder en kan je beginnen zoeken.  En ik ben lui, té lui en geraak nog al snel over mijn toeren wanneer ik de weg moet zoeken.

Die verder van huis betekent ondertussen ook dat er plannen zijn om naar de (Vlaamse) Ardennen te rijden en vermits ze daar geen 'fietsknooppuntennetwerk' kennen en ik nog altijd een bangepeut ben, drong de vraag zich op .. al dan niet een fietshebbeding aanschaffen … Als je dan ook nog beslist om je fiets mee te nemen naar De Moezelstreek in Duitsland, tja …  Het blijft echter een dure aankoop en de twijfel bleef spoken.

Een kort marktonderzoek kwam al snel op de Mio terecht.  Even de twijfel om een Garmin aan te schaffen maar ik ben a) niet slim b) ongeduldig c) onhandig … De Garmin vraagt om over alle drie de kwaliteiten te beschikken en je vind alleen maar informatie via het net.

En toen kwam de werkgever dus af met dit schitterend aanbod en ging ik meteen overstag.
Vanaf nu kan ik aan mijn Mio vertellen dat ik a) zoveel kilometer wil afleggen b) in een bepaalde omgeving .. Wil ik even gek doen dan kies ik voor een verrassingsroute van Mio zelf … Alles kan opgeladen worden via de computer etc … Bovendien is heel Europa opgeladen en kan ik zonder problemen fietsen in Oostenrijk en Duitsland … Als ik écht de durf heb, kan mijn fiets bovendien mee naar het Gardameer deze zomer … Als ik durf :o))

PS de Mio is ondertussen reeds in gebruik en makkelijker kan écht niet ! Gewoon inpluggen en vertrekken. Hij heeft een minuut nodig om een GPS signaal te vinden maar nadien ben je vlot vertrokken. Je hoeft dus geen wiskunde gedaan te hebben of informatica gestudeerd te hebben om met die hebbeding overweg te kunnen.
En wat ik vooral belangrijk vind … Ik zal nooit mijn weg nog verliezen naar mijn huis én wellicht heb ik nu de durf om meer alleen op pad te gaan (zoals vandaag) én in het buitenland te fietsen (wat ik tot hiertoe alleen deed met mijn wederhelft.

Beste aankoop 2014 ????

Zes maanden verder

Ondertussen gaan we dapper verder met revalideren …

Er blijft simpelweg geen tijd over om te bloggen .. Van werk naar fitness en naar huis … Drie tot vier keer per week; krachttoesteltraining, core-training, op de ligfiets, crosstrainer, loopband, planking en squads … Alles passeert de revue. En hoe beter alles lukt, hoe langer we bezig blijven …

Als ik het zelf lees, moet ik eruit zien als een OS-sporter !

Of ik vorderingen maak ? Euh … Soms denk ik van wel, andere dagen heb ik zin om heel het gebeuren op te geven … Vermoedelijk zal ik wel aan kracht toenemen, zien doe ik het niet …

Maar, mag ik dat nu al hopen iets te zien ? Ben nu eenmaal geen gespierde brok mannelijk testosteron. Misschien dat je na een jaar ziet dat je er zoveel energie en tijd in steekt ? Want daar ligt mijn finish .. In september van dit jaar wil ik opnieuw in staat zijn om tien kilometer te lopen .. Of het buiten of binnen is weet ik niet, buiten ben ik mentaal absoluut nog niet sterk genoeg. Van zodra ik 's morgens mijn schoenen aandoe en buiten wandel, lijk ik op slag dertig jaar ouder en loop ik als een oud vrouwtje.

Heb ondertussen wel mijn allereerste looprondje op de band overleefd en dat ging redelijk makkelijk … Of ik blij mag zijn met twintig minuten lopen aan 7 km/u weet ik niet maar lukken doet het alvast wel en als ik de kine mag geloven, moet de kracht toch toegenomen zijn want anders zou ik het simpelweg niet kunnen. Eigenlijk was ik zelfs blij verrast dat ik ineens van 0km naar 3,5km kon gaan … Conditioneel gezien zit het snor want mijn HS is nog nooit zo laag geweest.

Waar ik meer voldoening uithaal is fietsen buiten met de koersfiets !
Als het weekend het toelaat ben ik weg .. Laatste ritje dateert alweer van twee weken geleden maar leverde net geen 90km op .. Of deze afstanden echt nodig zijn ? Geen idee maar pijn doet het niet en dat is dankbaar, bewegen zonder pijn … En dan maar malen, liefst langs de dijken.

Misschien moet ik heel het sportgebeuren gewoon herzien en mij focussen op de fiets ? Maar, dat kost me véél meer tijd en tijd is kostbaar wanneer je werkt en een gezin hebt. Het leven was zoveel eenvoudig toen ik liep; schoenen, broek en truitje aan en weg … Fietsen vraagt meer voorbereiding en er kruipt gewoon veel meer tijd in … 90km leg je nu eenmaal niet in 3 uur af … Althans ik niet :o))

Anyway; we zijn bezig en de ups zijn groter dan de downs .. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen (of fietsen) denk ik niet maar zoals de kine zegt : never say never :o))

Als stappen niet lukt ...

… Ga je fietsen, veel fietsen, ver fietsen .. Me like !

Vrijdag ging ik goedgemutst naar de fitness .. Ik voelde gewoon dat het plezant zou worden.
Vol goede moed begon ik met mijn opwarming op de fiets om nadien na enkele krachtoefeningen te werken aan mijn evenwicht ..

Zoals ik eerder vernoemde zorgt dit voor hilariteit bij andere sporters en ja; het lijkt ook banaal en dom dat het niet lukt .. Maar he, dat etiket kleeft er nog steeds niet ! Muziek voluit en oefenen maar ..
Volume hoog genoeg om mijn gedachten volledig los te laten .. En warempel, uiteindelijk is het mij gelukt zonder stok ! Ik fier want vanaf nu zal er met mij niet meer gelachen worden, neh ..

Nadien een core-training en ook hier een ontspannen gevoel en zelfs een andere sportster die me raad komt vragen omdat het bij haar niet lukt.  Het streelt mijn ego en stilaan begeef ik mij op een wolk waar ik niet meer afval.   De ligfiets op en opnieuw ogen dicht en trappen maar .. Het beeld van Alpes d'Huez oproepen en weg met de gedachten.

Wandelen is echter nog steeds een hel, het heeft mij zweet en tranen gekost om aan de twee kilometer te geraken maar uiteindelijk is het mij gelukt .. De "2" staat te blinken en die geef ik niet meer af.

Na de 2,5u durende training is het weer bang afwachten wat de knie zal doen .. Zwellen, water, pijn .. het zijn mijn bondgenoten de voorbije maanden.  Gelukkig valt alles mee. Zondag besluit ik om met een zeer goede vriend te gaan fietsen.  Ook nu met een bang hartje .. Het is mijn tweede rit buiten sinds een dik half jaar en het is afwachten of mijn lichaam het zal trekken.

De omstandigheden zijn super; zeer koud maar zonnig .. helaas wordt het heftig windbeuken en slaat de twijfel toe.  Het grote voordeel van samen fietsen is dat je een "tettertje" kan doen en de kilometers sneller voorbij vliegen.  Met mijn grote mond had ik gezegd om 20km verder te fietsen als twee weken geleden.  Typisch ik, altijd een Grote Mond opsteken …

Of ik het gehaald heb ? Ja, ik heb mijn eerste rit van 60 km erop zitten. Weliswaar in een vrij rustige tijd maar daar gaat het niet om (23 km/u). Het gaat om de kilometers in de benen. Kilometers die mijn spier- en krachtmassa moet doen aansterken.  En of ik pijn had ? Vooral mijn maag ging aan het knorren de laatste tien kilometers. En als de man met de hamer eraan komt, is het liedje voorbij !!!

De rest van de zondag genoot ik van mijn roze wolk .. Genietend van het fietsen, de buitenlucht, de koude.  's Avonds nog steeds een zeer warme gloed op mijn snoet en met een brede smile mijn bed in.  Ik hoop dat de trein stilaan vertrokken is en ik eindelijk terug kan denken aan deftig sporten !

Lopen ziet er alsnog niet in maar er is nog altijd die andere passie; kilometers malen op de fiets en wie weet binnenkort Een Ronde of Een Van Petegem en enkele cols in Duitsland of Oostenrijk !