Het mooiste loopmoment van 2015

De dag dat ik 21K liep tijdens de Natuurloop in Lier, februari eerder dit jaar ! De dag dat ik besefte dat al dat harde werk van de voorbije maanden resultaten opleverden. Resultaten zoals in "je kan opnieuw hardlopen" !!! Op dat moment leek het mij te vroeg om deze afstand af te leggen; ik had onvoldoende kilometers in de benen. Maar, ik had wel karakter om door te zetten. Ik ben dan ook breed glimlachend over de streep gerend! Een overwinning op meerdere vlakken en een boost om door te zetten met mijn wekelijkse oefeningen! 

Tot op vandaag blijf ik koppig trainen. De goesting is soms ver te zoeken, je ziet fysiek geen verbetering meer in mijn lichaam. Maar, ik ben nu eenmaal het pezige type dat nog zo hard mag blijven proberen. Op een goede dag zie ik beenspieren, op een slechte dag zie ik opnieuw een put in mijn benen.  Op een goede dag loop ik vol zelfvertrouwen, op een slechte dag zie ik mijzelf honderd keer vallen ... Helaas zal ik constant waken op mijn wandelen, stappen, lopen.  Een keer mijn voet omslaan is prijs en einde passie ! Ik verlies op die manier sowieso energie tijdens het rennen .. Momenteel kan ik het hardlopen niet lossen of opgeven; ik heb het mentaal gewoon nodig om te blijven gaan!

Dankzij mijn blessure besteed ik vandaag meer aandacht aan krachttraining.  Het mag altijd een beetje meer zijn, maar, de dagen dat ik intervallen doe op de fitness, doe ik ook aan core-training. Op mijn vrijdag (week)dag -voorlopig toch- ren ik 's morgens en ga ik op de middag nog fietsen en core op de fitness. Voor een werkende mama met twee kinderen is dit ruim voldoende ook al zou ik graag nog meer werken aan mijn lichaam en conditie. Het is was het is ... Het leven bestaat uit keuzes maken. 

Brussel, we gaan ervoor

Er was ook Brussel, jawel, Dé 20km; in 2014 was het idee al ongeloofwaardig.  IK die terug 20KM zou lopen én in Brussel, loodzwaar, tunnel in/tunnel uit, heuvels op en af, Het Bos .. De massa, de eenzaamheid, de laatste kilometer op vreselijke kasseien, de kasseien rond de Wetstraat .. Jawel, ik ging opnieuw mee rennen in Brussel .. Opnieuw mij ingeschreven via mijn werk zodat ik wel moest starten! Opnieuw dezelfde demonen, jawel, zelfs na de schitterende loop in Antwerpen, blijft het spoken in mijn hoofd.  Opnieuw de zoveelste herhaling van heel die ellendige film, slaapproblemen, zenuwen, gewichtsverlies. Waarom ????? .. Inderdaad, waarom ? Deze keer stond ik er ook helemaal alleen voor; mijn collega's haakten af voor deze afstand.  Geen handje dus om mij te steunen in de startvakken.

Waarom ik Brussel opnieuw gelopen heb is mij een raadsel.  Het is er hectisch, je reist lang, stress in de metro, stress in de kleedruimte, stress om te plassen, te starten, de massa .. Het plasmoment was al chaos; rijen dik stonden ze te wachten en ik moest ooooh zo dringend. Vermits ik mij voor niets meer geneer, ben ik gewoon bij de mannen de bossen ingedoken. Zij hadden het moeilijker dan ik .. So be it! Het startvak; nog een ramp.  Ik moest officieel in startvak 5 starten en had daar geen zin in. Ik hoopte dus naar startvak 4 te geraken.  Denkende dat ik daar ook effectief instond, begon ik de kanonschoten te volgen en moest ik al snel bekennen dat ik mij compleet vergist had. Uiteindelijk ben ik hierdoor in het laatste startvak beland, tussen oa. de snelle wandelaars!
De ballons; ook altijd voer voor twijfel.  Wegens mijn Dieselgedrag start ik altijd in de buurt van een ballon wanneer dit mogelijk is.  Dus, op zoek naar de ballon 2.15 omdat ik zelf een tijd in gedachten had van 2.10 (rare kronkel maar kom).

De ballon vond ik, het startvak frustreerde.  De eerste 5km waren een drama qua looptempo. Het was constant zigzaggen tot wandelen toe; ik werd boos en verloor hierdoor energie.  Vaak moest ik zelfs de ballon van 2.15 voor laten en hing ik er half strompelend achter.  De tunnels waren hierdoor ook 1 stressy gebeurtenis; de ballon begon me mateloos te irriteren; er waren teveel renners die hetzelfde dachten als ik en we liepen dus als mieren rond een stukje suiker.  In de tweede tunnel besloot ik om de ballon los te laten en mijn eigen wedstrijd te lopen.  Dit hield risico's in want ik had geen idee of die 20K vlot verteerd zouden worden in mijn ukkie (in 2013 liepen mijn man en ik samen en hebben we elkaar voort getrokken op momenten dat de ander het moeilijk had).  Er was ook niemand in mijn buurt die min of meer hetzelfde tempo liep want ik zat in het laatste startvak.  Zo ben ik blijven knoeien tot aan Het Bos. Op dat moment kreeg je eindelijk meer ruimte om soepeler te lopen en wist ik dat ik in dat Bos een aantal kilometers achter de kiezen zou hebben.

Eenmaal uit het Bos was ik vertrokken en ook vast overtuigd dat ik de finish zou halen.  Had mijn ritme en snelheid gevonden (ook nu weer rond de 10k/u) waar ik niet van afweek.  Ook het gevoel dat ik meer genoot van de omgeving, mijn manier van rennen was denkelijk ook mooier om te zien voor mijn omgeving.  Flarden van eenzaamheid verbande ik door te genieten van de volgende loopprestatie.

Rond 16k kwam eindelijk de zon opzetten en werd het broeierig. Tot dan was er constant een miezerige regen die ik zalig vond.  Als wintertype hét weer om lekker te lopen. Je begrijpt dat eens de zon op je vochtige lichaam zit,  je al snel het gevoel hebt dat je opbrandt.  Ik had tot daar ook altijd vlot gedronken van mijn flesjes Spa waardoor ik het op die kilometerstand gewoon gehad had met drank.  Maar, die vervelende "heuvel" moest er nog aan geloven.  Daar waar ik in 2014 mijn tweede adem vond, had ik nu het gevoel mijzelf erop te slepen. 2km leek eerder 4km. Het enige wat door mijn hoofd maalde "begin nu niet te stappen P want dan is het voorbij".  Hoe traag ook ik heb die 2k afgelegd tot op het tandvlees.  Eens op 18k ging het vlot en soepel tot aan de finish!

Dacht ik op voorhand dat ik ging huilen als een kind, bleef ik verdacht rustig over die lijn.  Niets van emotie, nada .. De medaille ontvangen en klaar! Netjes aan 10k/u liep ik het zware parcours met al zijn hindernissen aan alweer een zuinige hartslag. Ook nu heb ik mij aan de finish zitten inpeperen dat snelheid er niet meer toe doet maar dat ik dankbaar moet zijn voor mijn nieuwe kansen ! Want ja, ik vloek nog altijd als een ketter als ik nog maar het gevoel heb dat ik sneller kan. En sneller ben ik na twee jaar revalideren !!! Uiteindelijk liep ik mijn 20K in 2u02 en ben ik er zelfs in geslaagd om de vorige ballon in te halen :o))

Rustweek zowel fysiek als mentaal

Na de halve vorige week had ik mezelf voor genomen om een week te rusten.

In de praktijk komt het er dan eigenlijk op neer dat ik een week voor de boeg heb waarbij er gewoon geen tijd is om te sporten .. Lange dagen op het werk, vergaderingen, voordrachten, moeilijke planningen thuis etc.

Anyway, het kwam goed uit om even wat te minderen, ik heb niet het gestel om constant te blijven rennen.  Nu, op dinsdag begon dat lichaam alweer te hunkeren naar beweging en voelde ik opnieuw beesten in mijn lijf.  Bovendien was mijn lichaam vrij snel hersteld van de loop.

Woensdag naar de fitness om vijf kilometer te rennen op de band, een half uur cross (doe ik omdat mijn hartslag dan veel lager blijft) en nog wat core. De beesten in mijn lichaam waren even getemperd!

Tegen vrijdag alweer die onrust dus opnieuw de fitness in voor intervaltraining op de band (neem die intervaltraining maar met een korreltje zout omdat ik nog steeds niet tegen 11 km/u durf te rennen), even uitlopen op de cross en core.  Dat laatste onderdeel wordt meer en meer een frustratie-oefening omdat ik na al die maanden van hard werk -in mijn ogen- nog steeds geen resultaat zie!

Die relatieve rustweek is gelukt op fysiek vlak maar op mentaal vlak was het een erge jojo de voorbije week.

Na de loop zat ik in een looproes, nog steeds niet ten volle beseffend wat ik eigenlijk bereikt had.  Voor mij was dit gewoon het hoogtepunt van al die maanden keihard werken.  Links en rechts kreeg ik ook felicitaties wat het allemaal natuurlijk nog leuker maakt.

Vrijdagnamiddag trek ik naar het Running Center voor nieuwe loopsokken (Herzog) en begint de eigenaar een babbel.  Wat een kort blitzbezoek moest worden, werd een gesprek van vlot een uur! De eigenaar kent mijn geschiedenis en is altijd oprecht geïnteresseerd in mijn herstelverhaal.  Als ik hem vertel dat ik mijn eerste marathon opnieuw gerend heb, valt zijn mond open.  Over tijden wordt er niet gesproken; logisch ook .. Wat voor mij een prachtprestatie is aan 10 km/u is voor mensen die daar werken een jogmomentje.  Dit zijn de mannen die aan 16 km/u rennen en zich al lang niet meer bezig houden met een Antwerp Ten of een Halve van Brussel.

Neen, wat hem interesseert is hoe ik die prestatie in godsnaam bereikt heb! Met hard werken zeg ik.  Hij wil weten hoe ik in godsnaam geslaagd ben om mijn lichaam terug zo krachtig te krijgen.  Hijzelf weet perfect wat blessures betekenen en wat het is om terug te komen.  Als ik mijzelf hoor vertellen wat ik allemaal doe in de week, bedenk ik hardop dat ik eigenlijk bijna spartaans leef.  Ik heb er zelf nooit bij stil gestaan dat ik bijna maniakaal bezig ben geweest met mijn revalidatie.  De kine op de fitness had mij ooit al wel gezegd dat ze zelden mensen ziet die zo strict hun programma afwerken.  Maar, nu ik mijzelf hardop hoor vertellen wat ik allemaal doe, moet ik toegeven dat het naar het ziekelijke neigt ... De man in kwestie begint nog niet niet te applaudiseren.

Hij weet even niet wat gezegd omdat hij wellicht ook wel beseft wat ik allemaal doe.  Core op de fitness, fietsen op de hometrainer, lopen buiten, lopen op de band om terug te leren intervallen, krachtoefeningen op ettelijke toestellen ... Het is veel en eigenlijk vraagt het ook veel van ons gezin en moet ik dankbaar zijn dat we het hier thuis allemaal geregeld krijgen.

Mocht ik twintig jaar jonger geweest zijn en op deze manier trainen en fysiek niet een lichte handicap hebben; ik zou schitteren! Nu vraag ik mij ter plekke af waarom ik het eigenlijk allemaal blijf doen.  We praten onderling over pijn, fysieke en mentale pijn. Ik vertel hem dat mensen wellicht mijn pijn relativeren omdat ik die halve gerend hebben. Wat mensen niet weten is dat ik nog steeds leef met pijn, elke dag opnieuw.  Dat wanneer ik een dag niets gedaan heb; mijn been helemaal opstijft en geen kant meer uitkan.  Dat wanneer ik stretch op de fitness ik mijn been nog met twee handen moet optrekken tot aan mijn poep wil ik volledig kunnen stretchen ... Dat ik wel spartaans moet leven om te kunnen functioneren.

Ik ga naar huis met een dubbel gevoel.
Enerzijds ben ik enorm blij (en toch wat fier) dat de eigenaar zo onder de indruk is van mijn prestaties en mijn manier van werken.
Langs de andere kant, speelt de film van die avond weer af, voel ik mij opnieuw onzeker wanneer ik over straat wandel en verwacht mijn voet om te slagen over elk randje dat ik tegen kom.
Over één ding waren de man en ik het eens ... Dit overleef ik maar eenmalig .. Als er nu nog iets fout loopt met mijn been of knie is het voorbij, zowel fysiek als mentaal!

Een wedstrijd, of niet ?

Zondag dus het Marathon schema opgeborgen, maandag alweer vragen die in mijn hoofd spoken ..
Wat nu ? Wel of niet deelnemen aan Antwerpen, tussen een massa van 40.000 lopers ?
Over de afstand maak ik mij alvast geen zorgen, die zit in de beentjes.  Ik maak mij echter enorm veel zorgen over de massa, de organisatie, het hoofd waartussen het nog steeds heen-en-weer gaat.

Via mijn werk krijg ik tijd tot nu woensdag om te beslissen .. Overigens sta ik al veel sneller voor een beslissing want op 15 maart is het de Urban Trail Antwerpen, een loop waarop ik ook ben ingeschreven; heel impulsief zoals met alles .. Aha, ik wil wel eens door zo'n metro-tunnel rennen dus ik schrijf me in .. zonder nadenken. Nadien breken dan de zweetaanvallen uit ... Want deze organisatie heeft het voor mij de vorige keer heel erg verknald.

Dus, maandag hoofdbrekersdag ... Ik besluit tussen de middag de nieuwe Runner's Nederland te lezen en zie een artikel passeren over De Natuurloop van Lier ... Juist ja, een loop waarop een aantal mensen waren ingeschreven. Ik lees het artikel aandachtig en er blijven maar twee dingen hangen "zeer goed georganiseerd" en "relaxed" ... De afstand ? Die is mij compleet ontgaan. Ik maal de rest van de dag verder in mijn hoofd .. Wat ga ik doen met mijn werk in april ?

Dinsdag bestudeer ik alweer Lier en lees ik dat het de laatste dag is om mij in te schrijven. Zonder nadenken schrijf ik mijzelf in, schrijf ik centjes over en hop ... Nu is het van dat ! Op zaterdag 28 februari ga ik opnieuw een officiële wedstrijd lopen, een halve marathon nog wel.  Heel impulsief beslist .. Maar, zijn dat niet de beste beslissingen ?

De rest van de week probeer ik niet te piekeren, ik zie wel wat zaterdag brengt.  Het is een loop in de namiddag, wel spijtig want ik ren liever 's morgens. Langs de andere kant is het dan wellicht wat warmer.  Ik spreek af met vrienden en we gaan samen naar de piste in Lier. Het is er inderdaad gemoedelijk en rustig.  Net zoals vroeger, zorg ik ervoor dat alles klaar ligt de dag ervoor zodat ik niets kan vergeten.  Boterhammen smeren met siroop, voldoende water, bananen, gels en druivensuiker.  Op voorhand heb ik het parcours bestudeerd zodat ik weet waar er drank wordt uitgedeeld en kan rekenen hoeveel drinken ik zelf zal mee sleuren.

Ondertussen heb ik mijn eigen manier van rennen. Bij een loop van 21km, neem ik op 8 en 16 kilometer sowieso een gel en op 5 en 12 en 18 kilometer druivensuiker. Ik zorg er altijd voor dat ik elke vijf kilometer meer dan voldoende drink. Geen idee of het correct is maar het werkt voor mij wel. Ik sta er altijd van verbaasd hoe geweldig die gels werken (of zit dat eerder tussen de oren)?  Dus aan de hand van het parcours ben ik perfect voorbereid ..

Bij de start denk ik niet teveel na. Een aantal rondjes langs de piste om warm te lopen en hop, de start wordt ingezet.  Stond ik het uur ervoor nog te twijfelen om te beginnen, ga ik nu gewoon mee.  In het begin is het wat drummen maar eens we de dijk op zijn, wordt het meteen een lange trein (snelle) lopers.  De vrienden die mee lopen, zitten allen in een loopclub, zijn perfect op elkaar ingespeeld, kennen elkaar en lopen perfect samen op een vaste snelheid, op dat ogenblik rond de 10,5 km/u.
Veel te snel voor mij maar ik wil niet alleen rennen en heb nu al het gevoel dat ik achter in de trein hang.   Het laatste wat ik wil is als laatste loper eindigen op een plaats waar ik mijn weg niet ken.

Van bij de start hol ik achter hun aan; zij lekker taterend met hun drietjes; ik continu denkend "dit trek ik niet".  Elke keer ik hun inhaal, kan mijn hartslag wat omlaag maar ik besef al snel dat ik geen halve marathon aan dit tempo zal vol brengen.  Op de een of andere bizarre reden echter, passeren we het Tien kilometer bordje ... Op voorhand had ik hun gezegd dat ik al blij zou zijn, mocht ik dat samen met hun halen.  Op voorhand had ik ook gezegd dat ik mij dan desnoods wel zou laten zakken naar achteren toe .. Maar wat is dat ? Het is een snelle wedstrijd met allemaal ervaren lopers die wellicht de Natuurloop beschouwen als een stevige marathontraining voor april.  Ik kan mij dus nog steeds niet ontdoen van het idee dat ik écht wel de laatste in de rij ben (wat overigens niet waar is maar kom).

Ik besluit dus te blijven bijten en deel mee dat ik blijf aanklampen tot kilometer vijftien.  Nog steeds aan hun tempo van een stevige tien per uur.  Regelmatig bekijk ik mijn hartslag die dapper tegen de 170 hangt. Ik meen mij ergens vaag te herinneren dat dit niet eens zo slecht is tijdens een wedstrijd (wedstrijd, moi ????), mocht ik niet nog hoger gaan volgens Energy Lab ? Dan ineens, na het op en neer haspelen van een aantal bruggen, krijgen we de man met de hamer ... Het is te zeggen, de weergoden met de hamers ... Vanaf twaalf kilometer krijgen we wind op kop ! Een stevige, felle, ijskoude wind besluit om ons te pesten.

Vanaf nu is het iedereen voor zich.  Elke loper krijgt met deze harde wind te maken, elke loper begint een gevecht tegen zichzelf.  En ik ? Tja, ik vecht al sinds de eerste kilometer en ben dan ook niet van plan op te geven.  De vrienden van de club lopen nog steeds voor mij en kan ik nog steeds aanklampen.  Tot ik opnieuw besluit om wat druivensuiker te nemen en mij gewoon keihard verslik!

Boos, ontzettend boos moet ik even stappen en rustig drinken.  Het is voorbij, zij gaan door, ik hink achterop en kan niet meer mee. Gelukkig ben ik het gewend om alleen te lopen, ik doe niets anders dan alleen kilometers malen en kan het wel aanvaarden dat ik er voor de komende acht kilometer alleen voor sta, het is te zeggen; ik zie het groepje altijd wel voor me maar aanklampen kan ik nooit meer.  Op kilometer vijftien besluit mijn batterij er de brui aan te geven en valt alles uit, telefoon weg, muziek weg maar erger nog .. Afstanden en gemiddelde snelheid weg.  Nog bozer foeter ik op mijn GSM omdat de Mophie mij voor de zoveelste keer in de steek laat.  Ik sla even in paniek want voel mij zo afhankelijk van die mobiel dat ik compleet het noorden kwijt ben.

Op zestien kilometer ongeveer staat een nieuwe drankbevoorrading en zijn de vrienden ook nog aan't drinken. Ik hoor van hun dat ze het ook moeilijk hebben in die stormwind en dat ik mij zeker niet moet schamen voor mijn snelheid.  Ik word geïnformeerd over de afstand, neem twee bekers water en vertrek.  Die vijf extra kilometers zullen nu ook wel lukken.  ik geef hun een vrijgeleide om verder te rennen aan hun tempo en besluit even bij een koppel te blijven waarvan het meisje het ook moeilijk heeft.  Om de zoveel tijd hoor ik hem de afstand zeggen, wat het voor mij ook comfortabeler maakt want ik ben het afstandsbesef kwijt op dat moment.

Op achttien kilometer besluit ik van hun weg te lopen, die laatste kan ik wel alleen af en ik heb ondertussen ook al wel ondervonden dat het voor de meeste lopers lastig wordt.  Sommigen zijn al lang gesopt met rennen en dat geeft mij dan weer een boost om verder te gaan.  Een eind voor mij zie ik de anderen en besef ik dat ik niet eens zo slecht bezig ben. Geen idee van snelheid, tijd, niks, nada.

Uiteindelijk bereik ik de piste en na een laatste rondje ga ik breed glimlachend de finish over in 2u10 (mijn tijd).  Ik besef op dat moment totaal niet wat ik gepresteerd heb.  Ik heb 21 kilometer gemaald aan tien kilometer per uur waarvan acht kilometer in stormweer ... Maar belangrijker nog; ik heb een officiële loop afgelegd, samen met andere lopers, ervaren lopers, snelle lopers ... Ik ben terug een renner! Sinds september 2013 ben ik alleen maar bezig geweest met herstel ... Leren bewegen, leren buigen, leren steunen, leren stappen, leren fietsen, leren wandelen, leren joggen ... Ik die nooit meer zou lopen, l o o p ... r e n zelfs ...

(de foto is overigens niet mijn wedstrijdfoto, ik wacht nog op die breed glimlachende foto)

Die schema's toch

Mijn vorig bericht dateert alweer van een dikke maand geleden ...
Ik knoeide toen maar wat met schema's (ook nu nog maar dit terzijde) en had besloten om een Asics-schema te maken voor de Hele Marathon in Antwerpen, eind april.
Bizar ? Ja .. Maar, alle andere schema's voldeden niet meer aan mijn noden. Elk schema dat je opstart in februari voor The Ten of The Twenty waren te makkelijk omdat ik al ver voorop zat. En neen dat is absoluut niet om te stoefen maar ik zat al aan zestien kilometers malen op de loopmaatjes .. En het moet uitdagend genoeg blijven, toch.
Dus, het marathon schema .. Dat beviel mij goed (dat bevalt mij nu nog goed).
Vorig weekend echter stond ik voor de beslissing; wat te doen ?
Ondertussen ben ik zover gevorderd met dit schema dat stilaan de hele lange duurlopen eraan komen. Duurlopen van 20, 24, 28, 32 kilometer. En eerlijk gezegd vind ik dat zelf wel heel debiel als ik toch aan niets officieels mee doe.
Op mijn werk viel ondertussen ook de vraag in de mailbox of ik mij zou inschrijven voor The Antwerp Ten of The Marathon van Antwerpen.
De marathon is in principe uit de boze, ik ben pas terug gestart met lopen in mei 2014 en heb dus veel te weinig kilometers in de benen. Bovendien zit ik nog steeds in een herstelfase en moet ik nog altijd voorzichtig zijn richting de knie. Ik vind van mezelf ook niet dat ik het mij kan veroorloven om nu weer iets ernstigs mee te maken.
Een kort gesprek met de kine op de fitness en enkele andere loopmaatjes waren kort en bondig "begin er niet aan". Niet zozeer omdat ik het niet kan maar ik moet aan mijn toekomst denken ...
Wellicht kan ik die marathon wel op karakter lopen in een tijd van tegen de 4u30 - 5u maar verantwoord niet ..
Dus, .. Schema voorlopig in het archief en ik verder hongerig en hunkerend naar meer .

Knoeien met schema's ...

Dat hardlopen van mij gebeurt weer zoals een kieken zonder kop ...
We zijn ondertussen op dreef, de snelheid is redelijk, de pijn ook ...

Stilaan wordt er nagedacht over loopjes, wordt de loopkalender bekeken, worden er afstanden ingepland .. En dan ? Mijn doel voor dit jaar is om opnieuw een halve marathon te rennen ...
En liefst -zoals al eerder gezegd- zo eentje waar je op het einde een medaille krijgt.

De kalender wordt bekeken, onderzocht, opnieuw bekeken, zonder resultaat.
Ergens eind februari en eind maart is er een halve die je kan rennen in Lier .. zonder medaille.
Je kan de dag zelf inschrijven dus ik besluit dat deze op mijn kalender geprikt wordt. Denk er voor de rest niet over na, bam, die datum staat erin; de rest zien we wel.

En zodoende maak ik dezelfde fout als een beginnend renner, gewoon wat loss gehen zonder nadenken ! P; waarom ? Als P zin heeft om te rennen, rent ze .. De ene keer al wat sneller en verder. Ik behoud mijn drie trainingen per week, combineer met fietsen op de niet zo elegante hometrainer en zorg ervoor dat ik op zondag wat langer ren en voldoende aandacht besteed aan core- training.
Kortom, een overvolle agenda zonder echt doel. Want eerlijk ? Ik wil die natuurloop eigenlijk niet rennen; ik wil een medaille voor mijn succes dit jaar !

Onbewust ben ik echter wel degelijk bezig met schematisch trainen ! Ik zorg ervoor dat alles netjes ingepland wordt in de agenda, zorg voor afwisseling in mijn lopen, probeer stilaan de intervallen terug op te nemen .. En vorige zondag liep ik dus net geen 16 km ! V o r i g e    z o n d a g dus; in januari loop ik op een ochtend op mijn sokken 16 km aan 10 km / uur ... Onbewust; het ging goed, ik had er zin in, had voldoende drinken mee, wat druivensuiker. Nieuwe route uitgeprobeerd en gaan. Maar, ... ik heb vroeger nooit die afstand afgelegd in januari, op mijn sokken ... Ineens klokte de TomTom af op die afstand en dacht ik "tiens" .. Ik genoot zelfs van die loop!

Zodoende ben ik ondertussen opnieuw die loopkalender aan het bekijken want als dit vlot blijft gaan, zit ik in februari wel degelijk aan die halve marathon afstand .. zonder medaille (jaja, noem mij maar een klein kind!) ...  Ik had dit jaar mijn zinnen gezet op De Urban Trail maar die komt al in gevaar want vermoedelijk kan De Man tegen dan niet mee lopen (ingreep) én de 20K van Brussel (wel een medaille maar pas in mei).

Opvallend; in Nederland worden veel meer lopen georganiseerd waar je een mooie medaille ontvangt, hier in Belgie is het niet te vinden, grom! Ben ik dan de enige Belg die gevoelig is aan een kapstok waar al die medailles aanhangen, waar je naar kijkt, over wrijft en even terug gaat?

Ik besluit om mijn Energy Lab schema er bij te halen en merk al snel op dat ik vandaag vlotter loop dan in 2013 en dus ook al ver op schema zit.  Ik ondervind dat een kennis van mij afstanden post op Runkeeper die vergelijkbaar zijn met de mijne en vraag haar naar haar plannen.   Zij heeft een nieuw schema opgeladen via My Asics en traint ondertussen voor De Marathon van Antwerpen. Die plannen heb ik echter niet want ik wil eventueel mee doen aan The Antwerp Ten (aan een lage snelheid om niet te vallen in de massa) en reken meer naar die 16 km.

Uit nieuwsgierigheid besluit ik ook een schema op te starten op My Asics en uit nieuwsgierigheid laad ik een schema op voor de marathon met als einddoel Antwerpen. Ik heb wel zin om mee te trainen met die kennis van mij en geniet van onze gezamenlijke resultaten op Runkeeper.  Ik heb echter niet de intentie om een marathon te rennen ... Maar, de te leggen afstanden lukken mij momenteel wel ... Wat te doen ? Train ik gewoon verder met dit schema zonder een finish ? Bouw ik terug af naar de klassiek kleine afstanden en bouw ik terug op in april voor The Ten of Mei voor Brussel ? Wat als ik in februari zonder problemen 24 km ren maar niets officieels plan en dat getalletje alleen maar in de historiek van mijn Runkeeper beland ?

Ik maal maar door want ik kan en mag geen marathon afleggen zo kort na mijn herstel.
In mei net terug begonnen aan nul kilometer en een tussenpauze in de maand november met mijn nek. Ik weet te weinig over voeding (ook al liggen hier ettelijke boeken!); mijn lichaam is wel krachtig dankzij 18 maanden revalideren maar 42km ... Hoe reageert mijn lichaam bij het afleggen van 24 km, 28 km en 32 km. Ik ren altijd alleen, in mijn ukkie. Momenteel ren ik langs huizen en plaatsen die me heel vertrouwd zijn maar als er een Lange Duurloop van 24 km moet afleggen, moet ik afwijken van mijn klassieke omgeving en het elders gaan zoeken.  Moet ik geen contact opnemen met een diëtiste die me leert hoe ik moet omgaan met voeding zodat ik mijn spiermassa niet kapot maak.  Soit, ik maal ... én droom .. Onbewust droom ik ... En ik mag niet dromen; ik moet realistisch blijven. Maar het gaat zo lekker .. lekker.

Ga ik na het afleggen van zulke afstanden het lot niet tarten en alsnog mijn knie opgeven aan de wetenschap en zodoende helemaal moeten stoppen met hardlopen ...  Stilaan komt ook het fietsseizoen eraan en ook dat wil ik niet missen. Want ergens dit jaar moet ik nog op tweedaagse met Mijnheer Museeuw; een wedstrijd die ik in een zotte bui gewonnen heb en waarbij ik niet eens meer wist dat ik mee gedaan had ...

Ga ik volgend jaar nog zoveel aandacht besteden aan mijn programma van vandaag. Want; dankzij mijn revalidatie periode, is het systeem hier thuis ingebakken in de de agenda planningen.  Heb ik volgend jaar nog de energie om drie keer per week te gaan rennen, drie keer per week aan core- en krachttraining te doen, een keer per week te fietsen ... Heb ik er volgend jaar nog zin in om mij te blijven focussen aan het ritme van een pater ??? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden ... En het erge; ik sta alleen in mijn beslissingen ...

Dat hardlopen van mij ...

OMG, mijn laatste bericht over hardlopen dateert van 15 oktober, lijkt alweer een eeuwigheid geleden! Nochtans I am a happy runner again ...

Tot midden november heb ik keurig getraind op de crosser en eerlijk ? Ik hield er van. Een uur trainen op dat toestel levert op en het is nog leuk ook.  Maar, het bloed kruipt waar het niet kruipen kan. Midden november ben ik -iets te vroeg- terug beginnen rennen, stiekem want ... Tot gisteren ging ik nog naar de kinesist voor mijn nek en rug (kuch).

Het kriebelde zo erg; ik was niet langer meer te houden.  De goesting en het karakter overwonnen ook de angst want ik ben meteen ook buiten gaan trainen en dat in een periode van veel vuiligheid, nat, koude etc .. Goede dagen gaan uiteraard nog altijd gepaard met slechte dagen maar daar zal ik mee moeten leren leven.

Bij een koude, vochtige, mistige dag snijden er naalden door mijn knie-gewricht en weet ik niet waar kruipen. Het wordt dan zo erg dat ik tegen de avond nauwelijks nog kan stappen, niet kan plooien en niet weet waar kruipen van de pijn. Maar, gelukkig wegen die slechte dagen niet op tegen al de goede sportmomenten.

En dat de crosstrainer een goed vervanger is ? We zijn nu iets meer als een maand opnieuw keurig aan't rennen en ik liep vorig weekend 14,5 km in 1u25, met een vrij degelijke hartslag. Ik kan nog steeds vroeg opstaan en in koude, mist en wind gaan hardlopen. Zalig ! De demonen in mijn hoofd ebben stilaan weg en ik slaag erin om ook ontspannen te rennen.

Vandaar dat ik stilaan rond kijk om opnieuw mee te doen aan lopen.  Weliswaar niet aan de snelheid van vroeger maar, de 10 km/u gluurt om de hoek en is makkelijk haalbaar. Want, heel die revalidatie heeft ook zijn voordelen. Mijn lichaam is gewoon veel krachtiger als vroeger en daar ben ik stiekem heel erg blij mee.

Het lopen gaat erg comfortabel momenteel en ik heb bovendien nu al het gevoel dat ik verder kan.  Ben dus links en rechts aan het zoeken naar lopen en heb ondertussen gekozen voor de Urban Trail Antwerpen en The Antwerp Ten Miles maar stiekem hoop ik op meer ... Ergens volgend jaar wil ik opnieuw een halve marathon lopen, liefst een loop waar een medaille aan vast hangt.

Klinkt kinderachtig ? So be it ! Ik wil stilaan een bewijs van al dat harde werk en dat bewijs wil ik kunnen ophangen aan mijn medaille-kast :o)) Want zo een halve lopen op training, die levert net iets te weinig voldoening op vrees ik (alhoewel).

So I am in again! Hopelijk blijf ik nu gespaard van blessures en mag ik een volledig jaar genieten van mijn loopschoenen en fysieke arbeid.  2015 wordt mijn jaar !

De Elliptical trainer

De Elliptical .. Wat een mooi woord !
Week word ik ervan !
Bij ons ook wel droogweg De Crosstrainer genoemd !

Na mijn crash nu drie weken geleden, zat ik met een probleem ...
Lopen mag niet, schoolslag mag niet.
Maar, het been en de knie willen wel, MOETEN WEL .. Een dag niet bewegen zorgt voor een stijf ben en een stijve knie. En dat wil ik niet, niet na een volledig jaar keihard trainen met de nodige tranen (en zweet).

Zoeken dus naar een oplossing .. Ik besloot te gaan crosstrainen.  Had er een enorm slecht beeld van overigens. Voor mij was de crosstrainer hét toestel in de fitness dat diende voor vrouwen die geen zin hadden in zweet, vrouwen die meer met hun hippe pak als met hun gezondheid bezig waren, vrouwen/mannen die op een vlotte manier wilden afvallen. Zoiets dus .. Ik zag er de meerwaarde niet van in. Bovendien werd dit beeld bevestigd toen ik eerder eens mee op de trainer ging en de functie vetverbranding koos ... Na twintig minuten koos het toestel voor pauze en stapte ik gefrustreerd af!

Er zat echter niets anders op dan het toestel te bezigen.  Het zou mijn lichaam soepel houden, zou mijn rug en nek niet belasten en hopelijk mijn conditie niet teveel aantasten.  Omdat de kine van de fitness mij al iets beter kent dan ik mezelf ken, besloten we te opteren voor "heuveltraining".

De eerste keer was ik nogal cynisch en besloot ik alvast niet te gaan voor een zwaar niveau, noch voor een lange training .. Ik kreeg echter de smaak te pakken en ging volledig loss ... Ondertussen sta ik 45min op de cross aan een behoorlijk niveau, zweet ik mij een ongeluk, verbrand ik keiveel Kcal en heb ik wel degelijk het gevoel gesport te hebben. Bovendien leg ik op die 45min 5km heuveltraining af .. ik kan er mee leven !!!

Maar, uiteraard wil ik de voordelen kennen van zo'n crosstrainer, net zoals bij fietsen, rennen, zwemmen .. Ik wil weten waarom ik daar sta te zwoegen tussen al die mooie blondines in hun reuze loopschoenen en dito pakjes. Dus alweer op zoek naar info op het net ... to be continued !

Dat hardlopen van mij ...

Toen ik gisteren door mijn berichten scrolde, ontdekte ik dat ik eigenlijk helemaal niets geschreven heb over mijn herstart als loopster, terwijl dat toch een zeer belangrijke (korte) periode was .. op vakantie !!! Jawel !!!!

Voorbije zomer (augustus) zijn we net zoals vorig jaar naar een camping aan het Gardameer getrokken. Ervoor een week gewandeld in de bergen van Oostenrijk .. Een bewuste keuze.  De camping moest geboekt worden in oktober 2013, net na mijn ongeval.

Omdat ik toen absoluut geen beeld had van mijn herstel en het nogal sober inzag, besloten we een kopie te doen van onze zomer 2013. Lekker makkelijk. Je weet wat de camping te bieden heeft, kent de omgeving, kent de voor- en de nadelen. Die week in de bergen is pas nadien geboekt omdat ik in februari het gevoel had dat die tochten wel zouden lukken met onze dames ...

Wij zijn bergliefhebbers, wandelaars, houden van natuur, tochten met rugzakken, berghutten etc .. Wij hopen natuurlijk dat onze meisjes hier ook van zullen houden, vandaar dat we elk jaar "oefenen".  Dit jaar de eerste keer zonder buggy op vakantie met een meisje van net dan vier !!! Een beproeving, dachten we .. Maar, omdat ik nog niet volledig hersteld ben, waren we genoodzaakt om het toch wat easy going te houden .. We kozen dus voor wandeltochten die haalbaar leken voor mezelf (en de meisjes).  Een totale verrassing ... Mijn meisjes wandelden beter als hun mama !!!! Geef hen een rugzak en stokken en ze wandelen niet door de bergen maar rennen door de bergen.  Op die manier deed de jongste tochten van vier uur !

Mijn moederhart compleet onderste boven want hier droom ik natuurlijk van, dat de toekomst ons mooie wandeltochten brengt met de rugzak en dat we kunnen logeren in berghutten. Spijtig voor mijzelf waren de tochten kindvriendelijk maar voor mezelf nog behoorlijk heftig ... Doemscenario's natuurlijk .. Wat als ik mijn meisjes in de toekomst niet kan volgen in de bergen en simpelweg niet meer beter kan ... Soit, mijn meisjes zijn zot van de bergen, hun mama ook, de toekomst is onzeker maar zien we wel !!!

Nadien dus richting Gardameer.  In 2012 liep ik daar elke twee dagen een kilometer of tien om niet te krap te zitten met mijn trainingsschema voor de halve van Eindhoven. Ik kende het parcours, wist waar ik moest op letten ... Het parcours is pittig, aan het Gardameer is het niet zo plat als bij ons ... Bovendien was het er in 2012 bloedheet.  Ik vertrok toen altijd rond zes uur in de ochtend om ervoor te zorgen dat ik de warmte voor was .. 2013 was echter anders .. Ik starte van nul; conditie wel in orde maar mentaal nog altijd een wrak.  Toch had ik voor mezelf uitgemaakt dat dit dé moment was om terug te starten .. Niemand die je daar kent, niemand die je uitlacht, niemand die ziet wanneer de tranen in je ogen staan, niemand die je scheef bekijkt dat je even wandelt .. Starten om zes uur zat er dit jaar niet in omdat ik mentaal gezien in een situatie zat (zit) die me nog steeds fysiek vermoeid tijdens het lopen.  Maar, het Gardameer is zo ontzettend mooi, hardlopen langs het water, over een boulevard, de bergen op ... Aan de nadelen wilde ik niet denken; stel dat je hier valt, stel dat je hier valt en niemand ziet het, stel dat je valt, iemand ziet het en je verstaat elkaar niet, hoever is het naar het ziekenhuis, welke behandelingen krijg je daar ... Ik weigerde bovendien te bevatten dat het parcours hier moeilijker was dan de piste thuis .. Slechte wegen, onverhard, putten ...

Ik besloot mijn muur te doorbreken in Italie, op mijn manier ... Mijn doel was om terug tien kilometer te rennen zonder al te veel stil te staan bij mogelijke vallen ...

En of ik gerend heb ? Braaf elke twee dagen, weer of geen weer ... Loodzwaar, want, helaas, wij hadden herfstweer daar aan het Gardameer ... Regen, ontzettend veel regen en tussen de buien door, werd het dan bloedheet en vochtig.

Omdat ik echt wilde streven naar die tien kilometer werd het alsnog stevig plannen tussen de buien door en vertrok ik op momenten tussen zes uur 's morgens tot vijf uur in de namiddag en zelfs op de middag, een uur dat je eigenlijk niet mag rennen.  De natuur zorgde er echter voor dat ik mijn mentale muren wel moest doorbreken ... Als je ergens naartoe rent en je moet terug en er hangt een ware muur van onweer, donder en bliksem boven je hoofd .. Dan ren je, snel !


Op deze manier ben ik geslaagd in mijn opzet :

- rennen buiten zonder gezelschap
- rennen op moeilijk parcours
- rennen tegen de tijd
- rennen zonder er rekening mee te houden dat je kan vallen .. lelijk kan vallen
- rennen zonder de taal machtig te zijn mocht er iets gebeuren.

Mission completed !!! En ja, eind augustus liep ik opnieuw 12 kilometer en de derde week van september -net voor mijn autocrash- rende ik aan Tien per uur ...  Ik kom terug ! Echt, ... ik kom terug. Ik weet dat het kan, heb de mentale weerbaarheid en wil perse in 2015 een halve marathon lopen.

En toen liep het mis ...

Vrijdag 26 september, exact twee weken volgend op mijn zwaar loopongeval en revalidatiejaar ...
Op pad met de auto ... braaf, netjes de baan op, .. Absoluut geen cowboy allures, kortom een super braaf automobilist .. Je ziet ze niet vaak, mensen zoals ik die nog nooit een bekeuring gehad hebben.

Exacte details kan ik niet geven, daarvoor is er nog een onderzoek maar plotsklaps staat mijn leven stil. Gelukkig staat het nog stil ... De klap is enorm; ik word links tegen een hoge snelheid geraakt door een zware jeep.  Gelukkig reed ik niet met mijn favoriete Fiat500 (mijn cruise-bakje) maar met de auto van De Man .. Hierdoor staat mijn leven even stil maar tikt de klok nadien wel verder.

Misschien kan ik ooit wel wat meer details kwijt, geen idee.  Misschien betere klasseren en verder!
Het komt er eigenlijk op neer dat ik met een ziekenwagen en met verwondingen aan nek/rug/schouders wordt afgevoerd naar de Spoed.  Ik krijg zo'n lekkere nekkraag en lig welgeteld twee uur op een spoedbedje te wachten op röntgen.  Niets dan goed over de mensen daar, ze zijn vriendelijk, behulpzaam en mijn cynisch gevoel voor humor redt mij hier wel door.  Een beetje valium in mijn lijf zorgt ervoor dat de operatielampen lijken op de figuren uit een clip van Gotye of Pink Floyd. Kortom, humor op zijn best !

Er worden geen breuken van wervels ed vastgesteld maar ik krijg wel al snel een stempel "whiplash" op mijn voorhoofd gedrukt.  Voor ik het goed en wel besef, sta ik op straat met verschillende medicijnen: pijnstillers, spierontspanners, ontstekingsremmers en met de duidelijke opdracht om die zeker te slikken. Op dat moment zit ik nog volop in adrenaline fase en voel ik niet eens erge pijn en wil ik die medicijnen al snel in de kast smijten.  Ze drukken mij echter op het hart dat het ergste nog moet komen en ik dankbaar zal zijn ze te mogen slikken.

Op maandag moet ik mij opnieuw aanmelden voor verder onderzoek van mijn rug ed.
Voilà, kous af .. En ja, dat ik nog zal ondervraagd worden door de politie enzo .. Formaliteiten, u kent het wel .. Nou, daar sta je dan ... Je bent nog volop aan't revalideren en opbouwen van een afgestorven been en slechte knie en het volgende dient zich aan.  Bovendien kunnen ze er ook geen tijd op kleven op zo'n herstel ... Bij mijn knie wist ik tenminste dat het mij minstens een jaar zou kosten voor ik terug kun joggen !!!

Ik prent mezelf goed in mijn oren dat ik leef, dat ik geluk gehad heb en blij mag zijn dat het dat maar weer is .. Tot ik mij maandag meld aan de balie bij Specialist X.  Het blijkt dat mijn hele lijf flink door elkaar geschud is en ik wel degelijk een whiplash heb opgelopen.  Voor ik het weet, heeft hij mij in een wurggreep genomen en zegt mijn rug op verschillende plaatsen "krak".  Ik word boos maar het is reeds gebeurd ... Voor het eerst in mijn leven ben ik "gekraakt". Wat hij er niet bij zegt is dat ik tegen de avond zal kermen van de pijn .. Ik krijg ook nog een briefje mee voor kine-beuren.

Leuk ... de vorige beurten zijn net voorbij en de nieuwe reeks biedt zich aan.  Ik vraag voorzichtig hoe het zit met sport maar wordt afgesnauwd dat sporten niet belangrijk is, mijn lichaam wel. Wat hij natuurlijk niet weet is dat ik nog volop revalideer voor mijn been/knie en dat die snel opstijft bij geen beweging.  Ik krijg het order om te rusten en vooral niet zot te doen.  Daar hang je dan .. Sinds januari van dit jaar heb ik leren stappen, leren wandelen, leren fietsen, leren buigen, leren strekken, leren gewichtjes heffen, leren op 1 been staan, leren op mijn tippen staan, leren mijn voet plooien etc .... En dat wordt met een klap weggeveegd.  Een jaar geleden wisten mijn hersenen niet meer hoe ik moest stappen, hoe ik mijn voet moest plaatsen en afrollen ... E e n J a a r !

Ik ben boos, woest, teleurgesteld, verdrietig alles tegelijk ... Ik heb pijn in heel mijn lichaam maar kan de pijn niet meer beschrijven. Ik heb al 380 dagen pijn, 24u/24, 7d/7d .. Door de rust en het niet mogen sporten, stijft mijn been op, doet mijn knie pijn en daar bovenop zorgt de kine er opnieuw voor dat nu ook mijn romp zodanig pijn doet dat ik niet meer weet waar kruipen.  Ben ik flauw en is deze pijn draaglijk of ben ik hard en ligt mijn pijngrens hoger zodat ik echt mag kermen ???

Zelfmedelijden heb ik niet; ik ben eerder boos op de wereld en mezelf.  Het vraagt karakter om bijna een jaar dagelijks met je lichaam te oefenen in de hoop dat het wordt zoals vroeger en je beseft dat dat niet meer zal gebeuren.  Het vraagt echter nog meer karakter om te beseffen dat er nu nog meer bij kijken komt.

Het hardlopen is dus weer even voorbij. Ik hoop stiekem dat het snel goed komt en gelukkig heb ik een kinetherapeute die me hierin volgt en positief mee denkt. Ik had nu eindelijk doelen gesteld; ik ga me inschrijven voor een 1/2 marathon, lees terug over hardlopen, probeer op mijn voeding te letten ... Maar, hardlopen, helaas, schat ... Streep erdoor ! Tijdslimiet: onbekend !

Wat ik dan wel moet doen ? Op de crosstrainer en zwemmen.
Zwemmen akkoord, dit stond al op de planning. Maar, ik mag geen schoolslag doen want dat is slecht voor de nek.  Wordt nu wel verplicht om crawl te zwemmen maar houd het maar 100m vol alvorens mijn longen op springen staan.  Het zal enorm veel van mij vragen om dit vol te houden. Bovendien heb ik geen zin om tussen al die taterende, drijvende moeders te hangen wanneer ik met mijn armslagen passeer en een linkse of rechtse uitdeel zonder het te willen. Als je op het net zoekt naar lesgevers kom je ook van een kale reis terug en sinds de media zich moeit met fake-lesgevers heb ik al helemaal mijn twijfels ...

En dan de crosstrainer ... Ik heb hier niet zoveel ervaring mee. Zoekresultaten op het net leveren niet zoveel op ... Kan je door middel van de crosstrainer je loopniveau evenaren ? Ook hier schiet Google te kort .. Er valt zo weinig over te vinden ... En als er nu iets is wat ik momenteel niet wil is het terug van nul starten met hardlopen !!!! Ik stond bijna terug aan mijn niveau van vroeger zijnde 10k/u en had eindelijk terug zin om te starten met intervallen en duurlopen ... Dat een crosstrainer je hele lichaam traint, akkoord. Dat een crosstrainer een goed vetverbrander zou zijn, akkoord ... Maar, ik hoef geen vet te verbranden, ik hoef niet te vermageren .. Neen, ik wil mijn huidig niveau aan houden en verbeteren ...

Wereld, wat wil je van mij vraag ik mij dan af ...

Bloggers onder elkaar .. interview

Een aantal maanden geleden verscheen er een berichtje op de blog van "Ren mama, ren" .(www.renmamaren.com).
Ze doet graag interviews met hardlopende mama's en ze zocht kandidaten ...
Ik had er wel zin in, wilde eigenlijk mijn verhaal nog eens kwijt en de drogreden dat lopen en moederen niet samen gaan kwijt schelden.

Het werd een lang interview; ik kreeg een vragenlijst en liet me gaan, volledig !
Het resultaat hiervan kan je lezen via volgende link :

http://www.renmamaren.com/2014/09/peggy-loopt-hard.html

Gelukkig zijn er nadien wel wat dingen gewijzigd :
- ondertussen ren ik terug "buiten" weliswaar nog steeds met de track in mijn hart en hoofd
- loop ik ALTIJD met mijn ID-tag. Vind ik hem niet, loop ik niet *
- loop ik terug vlot 10 kilometer in een behoorlijke tijd (net geen 10 km/u)
- ben ik een jaar verder na mijn ongeval en heb ik een aantal zaken kunnen klasseren
- ben ik terug naarstig boeken aan't bestuderen over lopen, trainingen, voeding, kracht, core
- bestudeer ik het net op zoek naar lopen die ik graag zou willen mee maken (weliswaar niet onder tijdsdruk)
- loop ik nog altijd niet pijnvrij, functioneer ik nog steeds niet pijnvrij maar ik gaf het een plaats
- heb ik gemerkt dat mijn kleerkast bestaat uit sportkledij ... en sportkledij
- kan ik er terug van genieten als anderen een wedstrijd rennen zonder geprikkeld te worden
- is mijn lichaam krachtiger geworden dankzij de fitness waar ik veel aandacht besteed aan core en krachtoefeningen (ondanks dat het resultaat visueel uitblijft)
- heb ik een nieuw loop/fiets/zwemhorloge aangeschaft (een TomTom, heerlijk)
- plan ik stilaan terug intervaltrainingen op de loopband, weliswaar aan een slakkentempo en lange intervallen (10 minuten aan X, 10 minuten aan X,....)
- ben ik naarstig op zoek naar mijn trainingsschema's van Energylab die ik ergens in een hoek geklasseerd heb
- ben ik bijkomend begonnen met zwemmen, in de hoop mijn benen krachtiger te maken
- begin ik mij mentaal ook terug sterker te voelen

Of ik terug ben ? Dat niet ... Maar stilaan kan ik terug genieten van mijn loopjes en stilaan zit ik terug aan mijn runners' high ...


* de ID-tag zou elke loper met meenemen. Het is een hanger rond je nek vergelijkbaar met de mannen van het leger.  Je kan er belangrijke informatie op melden zoals je naam, bloedgroep, noodnummer, RISIV-nummer, mogelijke allergieën etc ! Je kan deze bestellen via www.goedgemerkt.nl ... Het kost niet zo erg veel en je bent meteen in goede handen mocht er iets gebeuren. Onlangs las ik een bericht van een loper die onwel geworden was, viel en die ze niet konden identificeren. Liever niet !

Buiten hardlopen !

Het concert van Eels zorgde voor een ommezwaai.
Of was het gewoon omdat het voorbije weekend proppevol zat met activiteiten met gezin, vrienden, kennissen ... Anyway; dat weekend gebeurde wat al maanden niet lukte !

In principe zorg ik er nog steeds voor dat ik drie keer per week aandacht besteed aan mijn revalidatie. Dat houdt in dat ik nog steeds probeer naar de fitness te gaan en daar mijn programma af te werken van lopen, fietsen, core-training en krachttraining.

Dat gebeurt niet altijd met de volle goesting. Zeker omdat mijn grootste vooruitgang al lang achter de rug is en ik nauwelijks nog verbetering merk.  Bovendien is het ook zomer en zomer betekent buiten eten, meer genieten van eten, drank en gezin; iets meer activiteiten buiten etc.  Reken daar nog lange dagen op je werk bij en je raadt het; het energie- en motivatiepeil valt als een baksteen naar beneden.

Het is ook zo dat ik moeten leren aanvaarden dat ik wellicht nooit nog dezelfde zal worden en dat ik een tenger lichaam heb dat simpelweg niet gemaakt is om kracht uit te stralen.  Het gewenste zicht van een gespierd lichaam blijft voorlopig achterwege, zelfs na zes maanden trainen ...

Soit; die drie keer per week, die wil en moet ik absoluut halen en laat dat nu praktisch voor problemen zorgen; ik haal het momenteel niet.  Het voorbije weekend was er werkelijk geen vijf minuten me-time bij en als ik geen enkel moment van rust krijg, ontplof ik, word ik onhandelbaar en lastig.  Maandag was het Nationale feestdag en was de fitness en de piste ook nog eens dicht !

Er zat dus niets anders op dan te gaan hardlopen ... BUITEN ... op straat !!!!!
Wellicht zat ik nog in mijn overwinningsroes van het Rivierenhof want zonder nadenken deed ik mijn hardloopspullen aan en ben ik vertrokken ! De kinderen, de man .. ze zaten erbij en keken ernaar. Vlak na het avondeten (lekker ongezond) en bovendien in regen en wind ... Ik MOEST weg ...

Het werd een onzeker loopje, zeker bij de start.  In het begin deed ik 7,2 minuten over 1 kilometer, het was alsof mijn benen niet vooruit wilden.  Daar bovenop nog eens stoppen aan een licht, stoppen voor een tram .. Maar, dan kam de ommekeer ... Mijn knie en been begonnen minder stram te worden, mijn lichaam werd warmer, vertrouwd met een gekend toertje ... De regen en wind in mijn gezicht; die 7 minuten gingen na verloop van tijd naar 6,2 mintuten per kilometer .. ik genoot, met volle teugen hapte ik naar regendruppels, neus in de wind, zorgen even ver weg.

Uiteindelijk heb ik 7,3 kilometer gerend! Voor de ervaren lopers onder jullie (en eigenlijk ook mezelf) lijkt 7 kilometer nergens op maar voor mij was het alsof ik een halve marathon gelopen had.  Er kwamen geen tranen bij te pas; ik was toch al doornat maar hemel .. Een vreugdedans omdat ik ook dan weer een muur gesloopt heb!

Rivierenhof, what's in a name

Voorbije zondag was er een concert van Eels in het Rivierenhof ...

Rivierenhof ... het woord doet me rillen ....
Rivierenhof ... plaats des onheils ... De plek van mijn val.
Een plek die ik de voorbije elf maanden heb vermeden, het woord niet willen uit spreken ... De film passeert al genoeg van die avond ... Ja, zelfs na al die maanden gaat er geen dag voorbij of ik herbeleef die avond.  Het slijt weliswaar maar voorbij is het nog niet.

Maar, deze keer was er Eels ... Eerder was er ook Ed Kowalczyk, de ex leadzanger van Live.
Hiervoor had ik ook tickets. Deze heb ik echter door gegeven omdat mijn lichaam en brein weigerde naar daar te trekken.

Ik hoor u al denken "belachelijke" trienemie maar het lukte me niet om er naartoe te gaan.  Het was alsof mijn lichaam verstijfde bij het idee door dat ellendig donkere park te moeten stappen. De moed ontbrak me, toen !

Deze keer ging De Man en kennissen mee en wilde ik dapper zijn.
De nacht ervoor alweer die enge film maar de dag zelf ging aardig vooruit ...

's Avonds op pad, zoeken naar parkeerplek, uitstappen en dan merken dat je eigenlijk bijna op de plaats van je ongeval geparkeerd staat. Koude rillingen maar dapper verder.  Blijven tateren !

Zolang het licht was, geen probleem, tijdens Eels geen probleem ... Na Eels ? Een lichte paniek .. Door het donker naar de auto stappen ging iets minder dapper.  Een park is écht donker zonder lichten .. En ja, ook een beetje eng, zelfs in gezelschap.

Anayway .. ik deed het ! En het was het waard, Eels was een onvergetelijk concert; een intiem concert, een donker optreden en toch ook niet.  Ik heb met volle teugen genoten en mezelf doorheen een muur gewerkt.  Vanaf nu ga ik geen angst meer krijgen als het woord R i v i e r e n h o f passeert, ik beloof het u !

http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1950573/2014/07/21/Eels-speelt-magisch-optreden-in-het-Openluchttheater-van-Deurne.dhtml

Een buitenkans : buiten racen

Vorige week diende zich een buitenkans aan.  Ik had vrijaf op mijn werk, de kinderen waren op hun dagje kamp, tijd om mijn stalen ros van stal te halen ! Twee maanden geleden alweer dat ik mijn sponzen broekje aanhad. Lekker zonnetje, warm, ideaal fietsweer ! Doelen stellen, materiaal nakijken, de MIO instellen, nieuw fietspakje aan en gaan !

Zij die mij iets beter kennen, weten dat ik zelden de moed vind om alleen te gaan fietsen. Ik denk altijd dat ik ga verdwalen, dat mij iets overkomt, dat ik plat rijd, wordt aangesproken etc.  Maar, nu was de drang te hoog en dit buitenkansje diende zich zo mooi aan, ik wilde dit niet afgeven.

Mijn bestemming werd even overlopen met De Man, dat hij mij op zijn minst kon komen depanneren in geval van panne. Ik had op dat moment geen idee hoe lang de rit zou duren en besloot dus ook als een slak te starten. Ik MOEST en ZOU de route rijden die in mijn hoofd rondspookte.  De MIO gaf er na tien kilometer al de brui aan; iets met een geheugen dat vol zat; lees: ik moet hem dringend aan de pc koppelen! Werd dus aan mijn afstandslot overgelaten want nu had ik helemaal geen idee meer hoe lang ik zou rijden.  De heenrit was best winderig, weinig andere fietsmaatjes op de baan, het hoofd dat alweer begon te denken aan eten en drank ...

Na veertig kilometer bereikte ik mijn bestemming. Gemiddelde snelheid lag niet zo hoog; ik had rustig mijn tijd genomen en de wind speelde mij onderweg parten. Gelukkig werd ik niet al te dikwijls gepasseerd door anderen :o)) Na het eten van een koekje en een energy drankje besloot ik de volgende veertig kilometer een tandje bij te steken.  Mijn lichaam voelde goed; ik had heel even het gevoel dat al het harde revalidatie werk zijn vruchten had afgeworpen en ik beschikte over voldoende kracht in mijn lichaam.

Het lukte, de veertig kilometer terug werden sneller afgelegd, alhoewel de laatste tien kilometer mijn tong tot onder mijn fietsschoenen hing.  Onderweg gespeeld met mijn klikpedalen die ik sinds mijn val niet meer gebruikt had, oefenen met van het zadel komen en besluitend dat ik dringend mijn koersbandjes moet opleggen.

Het was een zalig ritje, heerlijk genoten van drie uur me-time en een lichaam dat vraagt om meer! Heel even dus weer de gedachte in mijn hoofd om te trainen voor de Stelvio volgend jaar.  Maar, dan wordt het bikkelhard trainen, moet heel het gezin zich weer aan mij aanpassen, kan er niet meer gelopen worden ....

Een gemiddelde snelheid van 22,51 km is niet snel maar ik ben er blij mee.  Legde de rit alleen af, zonder koersbandjes, zonder klikkers, met pauzes om te drinken en te eten. Of ik in combinatie met de ligfiets er ooit in slaag de Stelvio te bereiken weet ik niet maar ergens diep in mijn hoofd denk ik wel dat dit op termijn haalbaar is!

Het nieuwe fietsen : de ligfiets

Als er iets is wat niet pijnlijk is, is het fietsen ! Spinning op de fitness zit er alsnog niet in maar er zijn alternatieven. Als ik op de fitness bezig ben met krachttraining, heb ik geen zin meer om nadien nog een spinningles mee te pikken. Bovendien ben ik op dit moment niet zo'n groepsmens meer; ik heb tijd nodig om mij af te zonderen in mijn cocon met lekkere muziek en gewoon marcheren en alles afwerken! Heb geen zin om het gevoel te hebben dat ik zwakker ben als mijn buurtje; bovendien draai ik dan toch weer te strak aan en beland ik opnieuw in de lappenmand.

Buiten fietsen is momenteel praktisch niet altijd haalbaar. Ja, ik weet het, ik zou het praktische niet als excuus gebruiken maar als je buiten fietst en je wil een deftige toer doen, ben je algauw vier uur weg en dat lukt momenteel organisatorisch niet in ons huishouden.

Heb dus het nieuwe fietsen ontdekt, de ligfiets. Vraag mij niet voor wat het allemaal goed is maar dat het mentaal een flinke boost geeft ! Op een uur tijd fiets je vlot 34 kilometer hellingen !

Op een niveau van 0 tot 20 kan je je route zo zwaar maken als je zelf wenst; cardio, manueel, hellingen, verrassingen .. Alles kan, alles mag ...

Op die manier zit ik nu dus twee keer per week op de fiets. Ondertussen beul ik mezelf af op niveau 11 en dat een uur aan een stuk. In het gezelschap van een boekje .. Een Runners's World, kwestie van mijn mentale weerbaarheid nog wat te versterken. Ik maal kilometers af en ondertussen lees ik hoe ik mijn lichaam kan vrijwaren van blessures; hoe cynisch.

Na een uurtje heuvels vreten kom je zeiknat van je fiets en heb je écht het gevoel dat je gesport hebt ... Lichamelijk zie en voel ik geen veranderingen maar het gevoel dat ik een snelheid haal van 34 km/u .. Zalig ! Onderweg droom ik van echte heuvels, mijn gedachten dwalen af naar bergen en dalen in Oostenrijk, Frankrijk, Italie ... Of ik dit dan weer lang zal volhouden, geen idee .. Maar voorlopig helpt het om mijn onrustige geest toch twee keer per week te kalmeren !

Lopen in de boze wereld

Ondertussen zijn we ruim tien maanden verder ... TIEN ! Jawel, bijna een jaar geleden liep ik mijn lichaam aan flarden. Blij mee ? NOT .. Ik zet wekelijks nog altijd kruisjes, dagelijks verbijt ik nog steeds de pijn !

Op de piste lukt het allemaal; we rennen opnieuw tien kilometer aan een menselijk tempo ie. 9 à 9,5 km/u. Kan ik mee leven, ik ging toch opnieuw genieten van lopen niet ? En of ik geniet ... Neen dus !
Ik maak mij al opnieuw druk in mijn snelheid, tenminste tussen mijn twee oren, in de praktijk lukt het mij nog niet.  En ja, ik weet het, mijn vorige post was nogal heftig; ik MOEST ne ZOU genieten van hardlopen, snelheid was bijkomstig etc ... En Runkeeper helpt mij alvast niet; op hetzelfde moment vorig jaar liep ik tien kilometer in nog geen 54 minuten, nu doe ik er nog ruim een uur over ...
Soit; op de piste voel ik geen pijn en maal ik gewoon 26 rondjes, in mezelf afvragend waarom ik nog steeds niet buiten durf te rennen.

Dus, vorige maandag waren we over de middag toevallig samen thuis. Ik kreeg mijn loopspullen aangereikt en werd onder lichte dwang buiten gewerkt voor een rondje buiten ! Was hierop niet voorbereid en had dus geen tijd om te panikeren, mij zorgen te maken voor een eventuele val, de gevolgen van dit rondje etc.

Het voelde fantastisch, absoluut ... Beetje wind op de snoet, lekker rustig  joggen bij ons in de buurt, in alle rust, zonder pottekijkers, zonder auto's, ...

Het liep goed, na een tijdje vergat ik de oneffenheden in de grond, vergat ik even de film in mijn hoofd, kortom ik straalde!

De man blij, ik blij dat hij mij had buiten geduwd ... 7 km genoten aan 9 km/u. Nadien zag ik op de foto's dat mijn lichaam zich onnatuurlijk gedroeg, mijn loophouding was krampachtig, slecht, houterig, niet mooi ... Maar dat gezicht, mensen, ik gaf zonlicht af !

Tot 's avonds .. Pijn of hoe noem je dat ondertussen ? Als je ruim 300 dagen pijn hebt, wat is dan de definitie van pijn ? Een horizontale lijn onder mijn knieschijf, linksbuiten, ligamenten, ALLES stak, plooien kon niet meer ... Gezwollen knie, broeierig heet ... Kortom, voor mij ging het idee aan buiten rennen weer even de kast in. Hier was ik niet op voorbereid wereld ! Ook de dag nadien met de ijszakjes op het werk, pijnstillertje, manken ...

De loopschoenen en het loopgrief zijn in een hoek gesmeten; mijn hoofd is weer een vat frustratie en twijfel ... Waarom lukt het op de piste wel en in het park niet ? Ik wil net zoals vorig jaar vroeg opstaan en genieten van mijn kilometers in het park tussen het groen en niet rennen als een maniak op een oranje veld ... Akkoord, ik vind volgende week mijn moed wel weer terug maar deze week wordt er alvast niet gerend en ook niet getraind in de fitness ... Boe, ik steek even mijn hoofd in het zand!

Mental workout !

Hoe het gaat ? Goed, denk ik .. Dankzij mijn vriendin E. heb ik een -voor mij zeer grote stap- vooruit gezet.  Vriendin E. is mijn "zus" .. De meesten weten dat ik IRL geen zus heb, maar, we lijken op elkaar en overal worden we als zusjes bekeken. Omdat we er op de duur een sport van maakten, heb ik dus voortaan een zus ! Zo goed als wekelijks gaan we samen naar de fitness om te sporten, elk met een andere reden.  Ik om te revalideren, zij om fit te blijven omdat ze sukkelt met rug en hart ...

Omdat de fitness even mijn oren uitkwam, vroeg ik op een avond of ze mee naar buiten wou.  Voor mij is buiten momenteel een atletiekpiste, verder krijg je mij voorlopig nog niet.  Gelukkig wilde ze mee, want zelf loopt ze zelden buiten.  Vooral de eerste keer op de piste was ik blij dat ze aan mijn zijde stond. Had ze er niet geweest, had ik wellicht niet gestart ! De nacht ervoor geen oog dicht gedaan, pure zenuwen voor een zeer belangrijk moment !

Maar E. stond er .. En E. moedigde mij aan om die piste op te wandelen ... Voor ik het wist, waren we weg. De eerste keer ging vlot, het is te zeggen, op papier leek het allemaal in orde. Vlot zes kilometer in een nog aanvaardbare tijd (kuch).  In de praktijk voelde ik na vijf kilometer dat beiden knietjes enorm protesteerden.  Ik wilde vriendin E. echter ook blijven motiveren, zij had ervoor nog nooit vijf kilometer gelopen ... Beiden hebben we die dag grenzen verlegd en kregen we beiden de smaak te pakken ! Bovendien is er niets leuker dan te rennen en te tetteren, voor je het weet is je looptijd om.

De keer erop begonnen we een pak moeizamer aan de start en waren we verbaasd dat het de keer ervoor zo vlot ging ... Ik moest mijn redenen niet ver gaan zoeken, de avond ervoor had ik enkel een soep gegeten en 's morgens had ik mij zo moeten haasten dat ik nauwelijks eten en drinken in mijn lichaam had zitten.  Op die dag ook meteen een school met Jeugd die een verplicht nummertje moesten doen op de piste ... (het is triest gesteld met de jeugd ! Lopen in allstars en jeans ? In mijnen tijd had dit nooit gelukt ! De resultaten waren navenant, na nog geen ronde lagen de meesten op de grond).  Soit, voor mij betekende die drukte echter weer een struikelblok ... Teveel volk is een aanslag op mijn concentratie dus de angst was al snel aanwezig om opnieuw te vechten.

E. en ik wilden echter niet onderdoen en bleven dapper verder rennen.  Voor we het wisten, hadden we net geen acht kilometer afgelegd ! Vuistje en bovendien, deze keer ging het behoorlijk pijnvrij ! Ikke blij en fier tegelijkertijd ... Tegen de avond zou ik het echter bekopen en werd ik meteen afgestraft, mijn lichaam was niet zo gelukkig met dat loopmoment.  Ach, ik ben de pijn ondertussen gewend en volhard.

Vandaag een nieuw loopmoment op de piste .. Alleen, vriendin E. kon niet mee ! Drie avonden piekeren want ik "moest" en "zou" starten deze ochtend.  Voor ik naar de piste reed, zat mijn hartslag al ruim boven de 100 slagen/minuut, véél te hoog. Aangekomen op de piste even twijfel ... De eerste twee rondjes waren moordend, heel de film die opnieuw passeert, de angst om te vallen, angst om eenzaam en alleen achter gelaten te worden ... Gelukkig had ik mijn muziek en op de tonen van Evanescence vond ik mijn rust en ritme.  Buiten dat het -voor mij- al bloedheet was, ging het voor de rest behoorlijk vlot ! Ik blijf mezelf nog steeds verbazen dat ik op zo'n korte tijd aan bijna tien kilometer zit .. Lopen op een piste is niet leuk .. Rondjes malen is saai en vraagt behoorlijk wat wilskracht.

Zodoende geef ik mij momenteel een derde plaats ! Qua afstand hoef ik mijzelf niet langer te schamen, de tien is héél erg dichtbij.  Mijn doel was om tegen september tien kilometer te rennen, dat is dus alvast maanden op voorhand gelukt.  Alleen, ik houd niet van 21 rondjes rennen ... Mijn volgend doel is om "buiten" te rennen in de boze, enge wereld én ik zou nog een ietsje sneller willen gaan.  Momenteel niet aan de orde natuurlijk want na dit rondje rennen, duik ik nog de fitness is voor krachttraining en een rondje fietsen ...

Hoe lang ik over die stap ga doen om "buiten" te rennen, weet ik niet.  Voor mij blijft dit de engste stap van heel de revalidatie. Alhoewel dit zeer absurd klinkt als je weet van waar ik kom.  En het ergste .. vriendin E. verhuist bijna naar het andere eind van Belgie ... Wie gaat me dan mee over de streep trekken ?

Hardlopen moet plezant blijven

Dat er de laatste tijd heel veel geschreven wordt over hardlopen en ongezond enzo ...
Iedereen heeft er een mening over; of de persoon in kwestie sport of niet ... Iedereen moet zijn zegje doen.  Awel, ik ga het ook doen .. Alleen, hoe schrijf ik het neer ? Er gaan honderden woorden door mijn brein, heb over zoveel dingen een mening, wil alles neerpennen maar ik krijg het er niet uit !

Ik ben eigenlijk een schitterend voorbeeld van hoe het vooral niet moet ... Of ik daar fier op ben, nee .. Maar, ik liet mij ook erg meeslepen door vooral "verder" en "sneller" terwijl ik daartussen zoveel dingen vergat ... Er is niet alleen het lopen, de schema's, de snelheid etc. Lopen is zoveel meer !

Een jaar of drie geleden ben ik écht frequent beginnen lopen. Mijn eerste deelname aan The Ten van Antwerpen was geen groot succes; verkeerd trainen, te weinig trainen .. Eigenlijk was ik er niet klaar voor; de tijd sprak voor zich : 1u50 ! Man, ik schaamde me toen ik over de streep ging. Moest ik mij schamen ? NEEN ! Maar hemel heb ik gevloekt over die tijd ! Maar, ik deed het terwijl zovelen gewoon in de zetel hangen.

Dat kon en moest gewoon beter (lees je het al !) ... Mijn eerst volgende Ten moest sneller.  Maar, nog steeds deed ik maar wat ... Verkeerd trainen, veel trainen maar op de foute manier, nog steeds niet letten op signalen van mijn lichaam, voeding en vooral .. alleen maar hardlopen ! En ja, de volgende Ten ging vlot; 1u35 ! Blij mee .. Of toch niet ? De ene kant van mezelf was fier, ik voelde me al meer een loper, de andere kant ging alweer vloekend over de meet .. Dit kan gewoon sneller !

Grenzen verleggen, de druk verhogen en als een freak beginnen trainen.  Een onderzoek bij Energy Lab, een schitterende loopschema die me tegen een veel snellere tijd doorheen die Tien moest leiden. En omdat ik dan toch als een freak bezig was; schreef ik me in voor de 20 van Brussel, de 21 van Eindhoven en ja .. waarom niet .. De Marathon van Rotterdam !

Dankzij mijn schema begon ik aandacht te besteden aan intervaltraining, ik "probeerde" op mijn voeding te letten, nog gezonder te leven .. Waar ik geen aandacht aan besteedde; extra voedingsstoffen, slaap (geen tijd want kleine kinders) maar vooral bijkomende training voor mijn tere lichaam !

Dankzij mijn intervaltraining maakte ik enorme sprongen voorwaarts; de volgende Tien moesten lukken rond de 1u20 ... Een week ervoor kreeg ik echter een enorme voedselvergiftiging die me volledig leeg zoog ... Ik had niet mogen starten maar deed het toch. Dankzij als het harde trainen, haalde ik de finish in 1u30, vloekend en tierend ... en kruipend ! Mijn lichaam was volledig op van het ziek zijn, ik had geen reserve en balanceerde op het randje.  Maar, de Aquarius etc hielp om de finish nog in een iets betere tijd te halen.  Boos, gefrusteerd, triest .. Ik was het allemaal ... Mijn vooropgestelde tijd had ik niet gehaald ... Volg je ? Nadien liep ik Brussel binnen de twee uur en was ik voor het eerst blij met mijn prestaties. Alhoewel, na de roze wolk kwam al heel snel de vraag "kan ik nog sneller" !?

Ik besloot om nog harder te trainen, de rest van het jaar door .. Koud of te warm weer, op vakantie om zes uur eruit om mijn kilometers te malen, ik hernam het spinnen en had nog steeds niet door dat ik mijzelf stilaan stuk liep .. op meerdere vlakken ... Ik "moest" en "zou" Scoren.  Mijn hoogtepunt moest Eindhoven worden; die 21 zou ik malen rond de 1u50.

Wellicht had ik die tijd gehaald; in september haalde ik snelheden van 11 à 11,5 km / uur.
Helaas besloot Het Lot mij een lesje te leren en kwam ik zeer zwaar ten val .. Een maand voor Eindhoven hingen mijn loopschoenen aan de haak en moest ik mij focussen op andere zaken, belangrijker zaken ... een afstervende voet, een been waar geen beweging meer in te krijgen was, een deadline van dagen en uren !

Ondertussen sta ik negen maanden verder in mijn revalidatie en stapsgewijs maak ik progressie ...
Wat ik gedurende die maanden geleerd heb ? Lopen is veel meer dan afstanden afmalen ... Ik maak nu veel meer tijd om mijn lichaam sterker te maken op alle vlakken.  Logischerwijs heb ik de voorbije negen maanden vooral aandacht besteed aan mijn benen en voeten maar, ook mijn bovenlichaam krijgt meer aandacht.  Vandaag liet ik bijkomende oefeningen inplannen voor mijn armen, schouders en rug .. Nog meer aandacht voor core-training, water drinken, gezonde voeding en extra vitamines.

Door mijn revalidatie moet ik "leren gelukkig zijn" met wat ik kan en mag.  Mijn perfectionisme wordt constant geprikkeld; ik "kan" momenteel niet meer wat ik vroeger kan .. Stilaan ben ik mij ook bewust dat dat niet hoeft ? Voor wie liep ik zo snel, maalde ik zoveel kilometers ???? Er is niemand in mijn vrienden- en kennissenkring die zich ook maar iets interesseert in wat P wekelijks doet ... Wat zegt een snelheid van 11 km een niet sporter ? Weinig ? Of ja, je krijgt debiele opmerkingen in de trant van "is dat het .. maar" ...

Het is waar dat je vandaag moet presteren ... Als je minder dan 100 km op je koersfiets zit, heb je niet gereden ... Als je die 20 km van Brussel niet loopt binnen de twee uur ben je een watje. En ja, de Ventoux rijden we liefst twee keer op en af ... Maar, voor wie doen we dit ? Voor wie leggen we die druk zo hoog ? Ik heb zelf die fout ook gemaakt en ben mezelf heel hard tegen gekomen met zeer zware gevolgen ... Ondertussen heb ik echter geleerd dat gezond bewegen zoveel beter is .. Ik hoef in principe geen tien kilometer te malen, ik hoef geen 100 km te fietsen .. Ik hoef geen gemiddelden te halen van 12 km / u of 30 km / u op de fiets ...

Neen, wat ik vooral moet doen is bewegen, aandacht besteden aan het trainen van gans mijn lichaam, gezonde voeding, voldoende slaap en veel vochtiname ...  Mijn lichaam is vandaag veel sterker als voor mijn val daar ben ik van overtuigd.  Ik loop vandaag net 6 km aan een enorm lage snelheid .. En ja, er zullen links en rechts weer smalende meningen zijn over die snelheid ... Maar, mijn lichaam is krachtig, mijn hart is gezond en vooral ik geniet van sport ... Als ik eerlijk ben ? Vorig jaar lag de lat zodanig hoog en liep ik zo schematisch dat er van genieten nog weinig sprake was ...

Want heel mijn (sociale) leven hing af van mijn loopagenda .. Moest ik trainen, moest ik ervoor vroeg slapen, geen alcohol, pasta eten, ...  onbewust was ik zo ontzettend hard bezig met voeding dat ik niet de juiste voedingsmiddelen meer binnen kreeg ...

Ik hoop dat ik deze manier van leven kan volhouden ... Dat ik die lat niet meer onmenselijk hoog leg. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen ? Beter van niet want garantie herval ik in het oude patroon ... Of ik opnieuw 20 km zal lopen ? Vandaag zeg ik nee, binnen twee maanden zit ik misschien terug aan 16 km ... Maar, het is het mij niet meer waard om snelheden te halen van 11 km / u .. Ik zal nooit een topsporter worden ... Neen, ik ben een werkende moeder die moet genieten van sport !!!

Of iemand zich medisch moet laten keuren ? Ik vind zelf van wel maar het is ieders eigen verantwoordelijkheid.  Mijn keuring liet prachtige cijfers zien over hoe lang ik over bepaalde afstanden zou doen ... Die keuring zorgde ervoor dat ik ontevreden liep, ik was nooit content.
Blij mee dat ik een gezond hart heb dat wel .. Ik heb "vermoedelijk" geen afwijkingen en beschik "vermoedelijk" over een  gezond sporthart ... Dit is evenwel geen garantie om niet aan mijn tikker te krijgen tijdens een wedstrijd .. Andere factoren: het weer, je voeding de dagen voor je wedstrijd, je slaappatroon, stress op het werk, de massa die samen met je start, een stadsomgeving ... Allemaal factoren die er voor kunnen zorgen dat ook ik kan neer vallen ...

Maar .. als ik sommige mensen zie verschijnen aan een start van een wedstrijd .. Soms denk ook ik van "houd ermee op" ... Je "ziet" gewoon aan mensen dat ze niet in form zijn, onvoldoende getraind hebben, het foute materiaal gebruiken .. Ik huiver dan in hun plaats ... Ik loop ondertussen al jaren op zeer regelmatige basis en was daarvoor een fervent fietster ... Toch heb ik ook maar een gemiddelde conditie ! Mensen die vier maanden voor de 16 starten met trainen ? Het kan niet gezond zijn ...

Zelf zal ik ALTIJD met een hartslagmeter rennen. Mijn bovengrens ligt enorm hoog en toch weiger ik zover te gaan ... Wellicht zat er vorig jaar een snellere tijd in tijdens De Tien .. Ik had nog ruimte over op tikkervlak .. Alleen, jezelf tot het uiterste drijven ? Nee ... Vandaag liep ik voor het eerst in maanden buiten op een piste met mijn meter .. Heel even had ik de neiging om te versnellen en om al langer te lopen dan nodig .. Het voelde goed .. Ik heb het echter niet gedaan. Vanaf nu ga ik genieten van mijn rondjes, bepaal ik zelf mijn bovengrens van mijn hartslag en spijtig .. Die 11 km / u haal ik niet meer ... Tevreden over de huidige 8 km ben ik ook niet .. Ik zit echter in een revalidatie periode .. Snelheid is niet alles ...

Mijn val heeft mij voluit met de neus op de feiten gedrukt, sporten doe je voor je plezier, voor een gezond leven ... Wat een ander ervan denkt ? Dat ze het zelf maar proberen ... Ook ik ben bezeten van statistieken dankzij mijn Runkeeper en sportwatch ... Maar presteren omdat het nu eenmaal hoort .. Dat is voorbij ! Ik liep vandaag voor het eerst in maanden .. buiten .. met een enorm grote glimlach .. Mijn lichaam straalde in een stel stevige loopschoenen en vanaf nu zal ik met een glimlach blijven lopen ...

Nieuwe Loopmaatjes

Na ruim acht maanden heb ik vandaag al mijn moed bij elkaar gezocht en ben ik het running center binnen gestapt die al enige tijd mijn loopschoenen verzorgd.

Heb het altijd uitgesteld, ah ja, geen reden om nieuwe schoenen te kopen als je toch niet rent.
Nu het echter altijd wat beter gaat op de loopband, ben ik er mij van bewust dat ik mijn goedkope Asics van 60 euro (die ik snel aankocht in hoge nood) dringend moet vervangen door nieuwe, deftige en wat duurdere loopschoenen.

Mijn oude loopmaatjes liggen sinds begin september nog altijd in dezelfde hoek van de garage. Ik heb ze sindsdien niet meer vastgehad, bekeken, besnuffeld .. Het idee alleen al doe me tranen.  Vind het erg daar niet van, ze hebben me ruim 900 km gezelschap gehouden maar mentaal gezien lukt het me niet.  En eerlijk; ze waren dringend aan vervanging toe.

Vandaag dus opnieuw geïnvesteerd in nieuwe schoenen. Enerzijds dus uit hoge nood omdat het onverantwoord is om met "noodschoenen" op de band te staan, anderzijds omdat dit mij verplicht om stilaan terug te denken aan buiten rennen. "Denken" want de stap naar buiten toe blijft momenteel nog iets te hoog (maar ik heb een Plan B en C).

Aangekomen in het running center opnieuw even mijn verhaal en een verkoper wiens nekharen direct overeind staan. Ja, het blijft vreselijk maar neen, ik blijf niet bij de pakken zitten en mag mij gelukkig prijzen dat ik vandaag de dag sta waar ik sta .. (of hoe zeg je dat !?).

Het was als thuis komen, straf ! Sinds vorig jaar loop ik met Brooks Defyance omdat Saucony zijn hiel ingekort heeft en ik een haat-liefde relatie heb opgebouwd … De nieuwe Brooks voelen zoals thuis komen.  En het bizarre; bij de test jog ik gewoon alsof ik de voorbije acht maanden niets anders gedaan heb (akkoord; nadien breekt me dat zuur op).

Even test ik nog een stel Asics maar Brooks voelt als thuis komen.  Het was direct liefde op het eerste zicht én ik vind de nieuw Brooks best wel vrouwelijk .. ook in maatje 42 ! Vorig jaar had ik Versie 6 en die was net iets te mannelijk, zeker ook als je een grote voet hebt zoals ik. Overigens, eigenlijk doet dat er niet toe, een loopschoen moet vooral lekker zitten, stevig zijn, ondersteunen !

De eerste stap is ondertussen gezet; ik heb geïnvesteerd in nieuwe schoenen … Stap twee is mijn moed bij elkaar rapen en beginnen buiten rennen. De afstand is ondertussen geen probleem, de conditie is op peil. Het is alleen de deur openen en beginnen lopen op een egale ondergrond …

En gelukkig is de vaste verkoper (eigenaar) mee en geeft hij mij meteen de tip om te starten op de lokale atletiekpiste en toch eens contact te nemen met een Sport Psycholoog in de buurt, iets wat ik tot op heden ook altijd maar uitgesteld heb.  Mentaal blijf ik problemen hebben om mij buiten te begeven, baadt het niet, het schaadt ook niet.

Of ik ooit opnieuw wedstrijden zal lopen is een vraagteken … De kriebel is er en die zal mij hopelijk zover krijgen dat ik opnieuw met plezier mijn rondjes ga rennen buiten. En als je binnenkort ergens in "A" een Vrouw tegenkomt die tranen met tuiten jankt; dat ben ik .. Waarschijnlijk blij omdat ik terug buiten loop, waarschijnlijk ook omdat ik doodsangsten uitsta op te vallen ! Neem het mij niet kwalijk … Het is zoals autorijden na een zeer zwaar ongeval !

Onderdeel fitness programma : planking

Als mensen aan mij vragen wat ik zoal doe in de week om er bovenop te geraken, is het lastig om hierop een antwoord te geven. Ik zit bijna 2 uur tot 2,5 uur in de fitness maar niemand die een idee heeft wat er zoal uitvoer … In het begin was alles uiteraard ook beperkt; de kracht- en core oefeningen die ik uitvoerde waren van bedenkelijk niveau (lage gewichten) maar beter ging niet, punt …

Alles ging ook behoorlijk moeizaam en traag en buiten mijn kracht/core leerde ik vooral terug "wandelen" en "fietsen" op de band/ligfiets.  Fietsen op een ligfiets en wandelen op een band, tja, dat kent wellicht iedereen maar zo kracht- en core training .. Tja … Wat moet een mens zich daar bij voorstellen.   Vandaar wat verduidelijking …

Over de toestellen ga ik het later hebben, wat me vooral nieuwsgierig maakte was het begrip "planking" …  Je gaat eigenlijk in pomphouding om de grond liggen en houdt deze houding voor geruime tijd aan.

Pompen kent natuurlijk iedereen maar planken ??? Het zei mij ook niets, nochtans is de houding vrij eenvoudig … De praktijk leert echter dat deze houding in stand houden niet zo eenvoudig is … Omdat het zo lastig was, ben ik op zoek gegaan naar meer informatie en vooral de meerwaarde van deze oefening maakte me curieus … Waarom moest ik dat magere, gekwetste lijf in die houding leggen én vooral waarom doet het zo'n pijn !!!

Het laatste wellicht omdat mijn gekwetste lichaam nooit aandacht besteed heeft aan de core van mijn lichaam en alleen maar aan kuit- en bilspieren



Globaal gezien werk je aan je kracht over je ganse lichaam :

a) schouders, nek en biceps (arm!) : In plaats van je hoofd in te trekken, kijk je naar voren. Akkoord, als je deze houding 20 seconden aanhoudt, zal je weinig voelen … Doe je dit echter 3 x 45 seconden dan weet je dat je over een nek beschikt en dat het best raar aanvoelt … Wanneer je dagelijks achter een pc zit, best wel een constructieve oefening …
Buiten de fitnessers onder ons, zijn er weinig momenten waarop we onze schouders trainen, althans toch niet in een dagdagelijkse functie op kantoor … Bovendien zie ik weinig of geen mensen die spontaan gaan pompen … Idem eigenlijk voor je biceps … Als je geen echte fitness oefeningen uitvoert, zijn er weinig mensen die dagelijks hun armspieren verstevigen tenzij in jobgerelateerde omgevingen .. Met het planken train je deze spieren en word je lichaam sterker ! En planken .. het kan overal … Doe het wanneer je wakker wordt of voor je gaat slapen .. het duurt niet lang maar op termijn zal je voelen dat je bovenlichaam sterker wordt … (allez, ik wacht nog steeds, kuch maar houd wel vol)

b) je gehele onderlichaam : onderrug, borst, poep, billen en kuiten : geef toe met welke oefening train je in één elke keer zoveel lichaamsonderdelen ? Probeer maar eens die plank (of pomp) houding en je zal direct merken dat je buikspieren aardig wat krachtsinspanning vragen …. Ik geef toe, ook hier wacht ik nog op resultaat maar ik moet eerlijk toegeven dat wanneer je pilatesgewijs de juiste houding aanneemt (zijnde bekkenbodemspier intrekken en buik intrekken), de oefening een pak lastiger wordt en je gewoon voelt dat je buikspieren getraind worden …
En vrouwen; wie wil er geen Lopez-kont ? Elke vrouw toch … Een strakke poep zonder cellulitis … Met deze eenvoudige oefening ben je aardig op weg ..

"Op weg" .. Want, geloof nooit alle reclame-stunts .. Een mooi lijf krijg je nooit door wat oefeningen te doen .. het vraagt veel meer discipline en nog een resem ander oefeningen … Maar, deze oefening kan je gewoon in je slaapkamer doen en vraagt niet veel tijd .. Er is niemand die je beveelt om vijf minuten als een plank op je vloer te hangen; maar 3 x 1 minuut moet volgens mij best mogelijk zijn !!!
Voor de rest vraagt een mooi lijf naar meer beweging, meer variatie in beweging en uiteraard een gezonde voeding, veel slaap en niet teveel drank en sigaretten (dat laatste best niet !!!).

Ik doe mijn oefening nog steeds vrij kort maar als je de 30-dagen challenge aandurft en je 5 minuten (!!!) in plankhouding ligt/hangt; volgens mij ben je flink op weg om een six-pack te trainen !
Mijn doel is niet om die vijf minuten uit te doen maar ik zou toch graag zover geraken dat ik probleemloos 3 x 3 minuten kan planken .. En wat is er leuker als 's avonds met je man voor het slapen gaan gezellig samen te planken voor dat net iets strakkere figuur ?!

Voor de overtuigende sporters; er bestaat een App om te planken op verschillende manier zowel voor Android als Apple : www.plankexerciseapp.com