vrijdag 29 november 2013
woensdag 27 november 2013
QOTSA
Maandag QOTSA-avond in het Antwerpse Sportpaleis.
Na het ietwat teleurstellende concert van Editors en het annuleren van het concert van The National lag mijn lat niet erg hoog … Ik hoopte uiteraard op een prachtconcert maar het geluid van het Sportpaleis als zittend toeschouwer is echt mager, ronduit slecht ! En ook deze keer had ik mijn staan tickets omgeruild rekening houden met de knie.
Met een klein, bang hartje naar onze stoelen die zo goed als op dezelfde rij te vinden waren als bij Editors. (en ook vandaag weer een hel aan geluiden en bovendien loeihard zelfs met oordoppen !!!)
Ik ben fan van QOTSA als van in het begin, lekkere harde, ruwe, donkere muziek en Josh … Wel, Josh is … (denkt) Josh is, lekker !
Het concert was voor mijzelf AF tot in het kwadraat ! Ze begonnen meteen al met een kanon aan hits waardoor ik even het gevoel kreeg "wat straks" maar het heeft mij geen minuut verveeld, alhoewel ik wel meer fan ben van het hardere werk. Bij de rustigere nummers dreigde ik af te wijken naar andere oorden !
De drummer is AF ! Waar halen ze de energie om met zoveel "ziel" te rocken ? Goede keuze die nieuwe drummer én dat hij een aantal drumsticks kapot gedrumpt heeft kan ik best begrijpen.
Het publiek was AF ! Bij Editors vond ik het publiek slaperig, hier werd de band op handen gedragen. Zelden een zaal meegemaakt waar bijna iedereen rechtstond, waar iedereen mee zong, in de handen sloeg .. Kortom, een genot als toeschouwer maar wellicht ook voor de band zelf.
Zoals al eerder gezegd ben ik geen goed schrijvers, De Morgen hun recensie vond ik wel een goede om te delen … Lees en geniet !
http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1747134/2013/11/26/Queens-of-the-Stone-Age-brengen-Sportpaleis-in-extase.dhtml
Na het ietwat teleurstellende concert van Editors en het annuleren van het concert van The National lag mijn lat niet erg hoog … Ik hoopte uiteraard op een prachtconcert maar het geluid van het Sportpaleis als zittend toeschouwer is echt mager, ronduit slecht ! En ook deze keer had ik mijn staan tickets omgeruild rekening houden met de knie.
Met een klein, bang hartje naar onze stoelen die zo goed als op dezelfde rij te vinden waren als bij Editors. (en ook vandaag weer een hel aan geluiden en bovendien loeihard zelfs met oordoppen !!!)
Ik ben fan van QOTSA als van in het begin, lekkere harde, ruwe, donkere muziek en Josh … Wel, Josh is … (denkt) Josh is, lekker !
Het concert was voor mijzelf AF tot in het kwadraat ! Ze begonnen meteen al met een kanon aan hits waardoor ik even het gevoel kreeg "wat straks" maar het heeft mij geen minuut verveeld, alhoewel ik wel meer fan ben van het hardere werk. Bij de rustigere nummers dreigde ik af te wijken naar andere oorden !
De drummer is AF ! Waar halen ze de energie om met zoveel "ziel" te rocken ? Goede keuze die nieuwe drummer én dat hij een aantal drumsticks kapot gedrumpt heeft kan ik best begrijpen.
Het publiek was AF ! Bij Editors vond ik het publiek slaperig, hier werd de band op handen gedragen. Zelden een zaal meegemaakt waar bijna iedereen rechtstond, waar iedereen mee zong, in de handen sloeg .. Kortom, een genot als toeschouwer maar wellicht ook voor de band zelf.
Zoals al eerder gezegd ben ik geen goed schrijvers, De Morgen hun recensie vond ik wel een goede om te delen … Lees en geniet !
http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1747134/2013/11/26/Queens-of-the-Stone-Age-brengen-Sportpaleis-in-extase.dhtml
Hoever staan we ...
Maandag was controle-dag .. Stress, zenuwen, angst .. Wel of niet in orde …
Ik weet van hoever ik kom en was zelf best tevreden over mijn vooruitgang, idem voor de kinesisten die best fier waren op het resultaat na 2,5 maanden van hard werken !
Je weet echter nooit hoe een sport-specialist reageert, die werken met topsporters en niet met mama's van twee kinders die werken en een huishouden runnen :o)
Dus met een klein hartje op controle en hopen dat zijn voormiddag nogal vlotjes verliep.
Ik liet me nogal gezwierd op de controle-tafel vallen en dat zorgde al meteen voor hilariteit … Hij zag wel duidelijk vooruitgang, was zelfs fier op het gepresteerde !
Ondertussen plooi ik vlot boven de 90 graden, een mijlpaal. Rechts zijn mijn beenspieren behoorlijk zichtbaar en stilaan merk ik links ook vooruitgang. Hij wist me te vertellen dat mijn ligamenten langs beide kanten steviger worden maar dat ik én water én opnieuw ontsteking in mijn linkerknie heb !
Bovendien kreeg ik ook te horen dat ik wellicht blijvend schade heb aan mijn linkerknie, ik zal ze wellicht nooit meer geheel kunnen plooien .. Maar, zover zijn we nog niet, toch !
Een maand geleden was hij boos, zéér boos en zei hij dat ik nooit zou kunnen lopen in 2014, nu is er zelfs al sprake van een herstart rond maart en over een operatie wordt momenteel niet meer gesproken.
Er is echter een "maar" .. Een zware "maar" .. Ik zal mij voor de rest van mijn dagen ALLE dagen moet inspannen met oefeningen en sport … Fietsen, zwemmen, lopen en training van billen en hamstrings … En nee, ik ben geen topsportster .. Ik heb een job én een gezin .. Maar, ondertussen wel een kandidate om met triatlons te starten :o))
Omdat ik vandaag opnieuw ontstekingen heb, kreeg ik nog twee weken bij.
Vanaf gisteren slik ik dagelijks twee roze pillen, deze kuur moet ik twee weken volhouden.
Op die manier hopen ze dat de pijn stilaan ook weg-ebt.
De kine wordt dagelijks verder gezet met oefeningen die altijd maar zwaarder worden. Oefeningen die een maand geleden onhaalbaar leken, kan ik ondertussen wel … Stapje voor stapje boek ik vooruitgang.
Vandaar, we blijven vechten, alle dagen opnieuw en stilaan hoop ik op een eerste loopje in het voorjaar van 5km … We zien wel …
Ik weet van hoever ik kom en was zelf best tevreden over mijn vooruitgang, idem voor de kinesisten die best fier waren op het resultaat na 2,5 maanden van hard werken !
Je weet echter nooit hoe een sport-specialist reageert, die werken met topsporters en niet met mama's van twee kinders die werken en een huishouden runnen :o)
Dus met een klein hartje op controle en hopen dat zijn voormiddag nogal vlotjes verliep.
Ik liet me nogal gezwierd op de controle-tafel vallen en dat zorgde al meteen voor hilariteit … Hij zag wel duidelijk vooruitgang, was zelfs fier op het gepresteerde !
Ondertussen plooi ik vlot boven de 90 graden, een mijlpaal. Rechts zijn mijn beenspieren behoorlijk zichtbaar en stilaan merk ik links ook vooruitgang. Hij wist me te vertellen dat mijn ligamenten langs beide kanten steviger worden maar dat ik én water én opnieuw ontsteking in mijn linkerknie heb !
Bovendien kreeg ik ook te horen dat ik wellicht blijvend schade heb aan mijn linkerknie, ik zal ze wellicht nooit meer geheel kunnen plooien .. Maar, zover zijn we nog niet, toch !
Een maand geleden was hij boos, zéér boos en zei hij dat ik nooit zou kunnen lopen in 2014, nu is er zelfs al sprake van een herstart rond maart en over een operatie wordt momenteel niet meer gesproken.
Er is echter een "maar" .. Een zware "maar" .. Ik zal mij voor de rest van mijn dagen ALLE dagen moet inspannen met oefeningen en sport … Fietsen, zwemmen, lopen en training van billen en hamstrings … En nee, ik ben geen topsportster .. Ik heb een job én een gezin .. Maar, ondertussen wel een kandidate om met triatlons te starten :o))
Omdat ik vandaag opnieuw ontstekingen heb, kreeg ik nog twee weken bij.
Vanaf gisteren slik ik dagelijks twee roze pillen, deze kuur moet ik twee weken volhouden.
Op die manier hopen ze dat de pijn stilaan ook weg-ebt.
De kine wordt dagelijks verder gezet met oefeningen die altijd maar zwaarder worden. Oefeningen die een maand geleden onhaalbaar leken, kan ik ondertussen wel … Stapje voor stapje boek ik vooruitgang.
Vandaar, we blijven vechten, alle dagen opnieuw en stilaan hoop ik op een eerste loopje in het voorjaar van 5km … We zien wel …
vrijdag 22 november 2013
Mijn sanseveria
Zelfkennis is het begin van alles !
Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.
Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.
Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.
Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.
P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot. Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.
Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.
De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water. Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.
Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …
Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje Spoed. Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.
Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !
- wordt vervolgd -
Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.
Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.
Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.
Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.
P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot. Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.
Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.
De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water. Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.
Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …
Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje Spoed. Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.
Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !
- wordt vervolgd -
donderdag 21 november 2013
Afscheid van mijn held
Twee weken geleden nam ik afscheid van mijn held …
Die held was mijn onkel. Eerder dit jaar namen we ook afscheid van zijn vrouw, mijn tante.
En het zijn niet zomaar mijn "onkel" en mijn "tante". Wij waren hun "kinderen", ze waren zelf kinderloos. Afscheid nemen doet pijn, maar, hier was vechten geen optie meer, ze waren beiden op, vechtend tegen het vieze "K". Het ging snel, té snel .. Mijn held, mijn superman; weg, voorgoed, of toch niet ?????
Tegen mijn kinderen zeg ik altijd dat iemand een Ster wordt wanneer hij/zij overlijdt.
Voorlopig werkt dit, hoe lang nog .. En eerlijk ? Ik trek mij wel op aan dit verhaal … Ik ben niet gelovig en voor mij is sterven gelijk aan Het Einde .. Maar, het verhaal van de sterretjes sleurt mij ook wel door het verdriet. Tante Pif was al een schitterend sterretje en nu, als je heel goed kijkt, zie je twee schitterende sterretjes, dicht bij elkaar … Hij wou dolgraag naar zijn vrouwke, ze waren onafscheidelijk, een super koppel; zo maken ze ze niet meer !!!!
Tijdens de uitvaart heb ik een zelf geschreven tekst voorgelezen maar ook een gedicht .. Een gedicht gevonden via een Tweetfriend … Een dame die zich elke dag inzet voor mensen die een liefdevol iemand verliezen. Dat gedicht wil ik met jullie delen, ook om haar blog ed. onder de aandacht te brengen :
Afscheid, ik zie je (Floortje Agema)
Ik zie je
strijden, vechten, iedere dag
vasthouden, vastklampen
alsof je niet loslaten mag
Ik zie je
ergens nog die grote vent
maar je wordt zo klein
en ik zie hoe ziek je bent
Ik zie je
en soms weet ik niet
wat ik kan zeggen, wat ik kan delen
zoveel liefde, zoveel verdriet
Ik zie je
jij bent gewoon jij
ook nu, ook hier
en je houdt van mij
Ik zie je
en ik ben zo trots op jou
je klaagt niet, je leeft
en ik hou van jou
Ik zie je
zeg jij heel kordaat
alsof je zeker weet
dat je heus niet dood gaat
Ik zie je
en woorden verstillen in mij
omdat ik afscheid voel
zo dichtbij
Ik zie je
zeggen mijn tranen zacht
binnenkort
in een heldere sterrennacht
www.farba.nl
Toen ik het gedicht voor de eerste keer las, had ik in mijn hart en hoofd stilaan afscheid genomen van mijn beste vriend. Hij was er nog maar toch ook weer niet .. De dagelijkse ziekenhuisbezoeken werden een kwelling voor mij … En de namiddag voor hij stierf, riep ik tegen mijn ouders dat de hel mocht stoppen. De persoon die er lag was niet mijn onkel …
Soit, die eerste keer was ik overdonderd door het gedicht, het paste perfect bij hem … Keer op keer herlas ik het gedicht en uiteindelijk heb ik Floortje ook gezegd dat ik het wilde voorlezen.
Het was alsof het voor "hem" geschreven was; op zijn lijf.
Ik herlees het nog bijna dagelijks …
Die held was mijn onkel. Eerder dit jaar namen we ook afscheid van zijn vrouw, mijn tante.
En het zijn niet zomaar mijn "onkel" en mijn "tante". Wij waren hun "kinderen", ze waren zelf kinderloos. Afscheid nemen doet pijn, maar, hier was vechten geen optie meer, ze waren beiden op, vechtend tegen het vieze "K". Het ging snel, té snel .. Mijn held, mijn superman; weg, voorgoed, of toch niet ?????
Tegen mijn kinderen zeg ik altijd dat iemand een Ster wordt wanneer hij/zij overlijdt.
Voorlopig werkt dit, hoe lang nog .. En eerlijk ? Ik trek mij wel op aan dit verhaal … Ik ben niet gelovig en voor mij is sterven gelijk aan Het Einde .. Maar, het verhaal van de sterretjes sleurt mij ook wel door het verdriet. Tante Pif was al een schitterend sterretje en nu, als je heel goed kijkt, zie je twee schitterende sterretjes, dicht bij elkaar … Hij wou dolgraag naar zijn vrouwke, ze waren onafscheidelijk, een super koppel; zo maken ze ze niet meer !!!!
Tijdens de uitvaart heb ik een zelf geschreven tekst voorgelezen maar ook een gedicht .. Een gedicht gevonden via een Tweetfriend … Een dame die zich elke dag inzet voor mensen die een liefdevol iemand verliezen. Dat gedicht wil ik met jullie delen, ook om haar blog ed. onder de aandacht te brengen :
Afscheid, ik zie je (Floortje Agema)
Ik zie je
strijden, vechten, iedere dag
vasthouden, vastklampen
alsof je niet loslaten mag
Ik zie je
ergens nog die grote vent
maar je wordt zo klein
en ik zie hoe ziek je bent
Ik zie je
en soms weet ik niet
wat ik kan zeggen, wat ik kan delen
zoveel liefde, zoveel verdriet
Ik zie je
jij bent gewoon jij
ook nu, ook hier
en je houdt van mij
Ik zie je
en ik ben zo trots op jou
je klaagt niet, je leeft
en ik hou van jou
Ik zie je
zeg jij heel kordaat
alsof je zeker weet
dat je heus niet dood gaat
Ik zie je
en woorden verstillen in mij
omdat ik afscheid voel
zo dichtbij
Ik zie je
zeggen mijn tranen zacht
binnenkort
in een heldere sterrennacht
www.farba.nl
Toen ik het gedicht voor de eerste keer las, had ik in mijn hart en hoofd stilaan afscheid genomen van mijn beste vriend. Hij was er nog maar toch ook weer niet .. De dagelijkse ziekenhuisbezoeken werden een kwelling voor mij … En de namiddag voor hij stierf, riep ik tegen mijn ouders dat de hel mocht stoppen. De persoon die er lag was niet mijn onkel …
Soit, die eerste keer was ik overdonderd door het gedicht, het paste perfect bij hem … Keer op keer herlas ik het gedicht en uiteindelijk heb ik Floortje ook gezegd dat ik het wilde voorlezen.
Het was alsof het voor "hem" geschreven was; op zijn lijf.
Ik herlees het nog bijna dagelijks …
Revalideren …
Ondertussen ben ik meer als twee maanden thuis.
Hoe ik me voel ? Er zijn goede en slechte dagen, voornamelijk echter mindere dagen.
Neen, het is geen vakantie .. Het is hard werken, geloof het of niet, maar, ik ben nog meer vermoeid als anders. Een dag geraakt aardig gevuld als revaliderend persoon.
Nog steeds alle dagen 1 uur kine. De afstand van en naar leg ik ondertussen per fiets af, niet dat die zover is, maar, de kine blijft erin hakken. Nu ik terug kan fietsen doe ik ook de meeste boodschappen; daar kruipt veel tijd in …Fietsen is leuk maar voor mij nog altijd een hele opdracht, ik fiets niet soepel … Dat lukt gewoon nog niet. Revaliderend fietsen is vermoeiend .. Maar, leuk ! Ik ben mijn oma-fiets nog meer gaan appreciëren.
Gelukkig maak ik ook vorderingen. Weken zat alles vast, geen doorkomen aan. Tot ik dat helse hometrainerwiel rond kreeg. In het begin met heel veel pijn en ooooh zo onnatuurlijk maar ondertussen draai ik flink dat wiel rond, beleef ik er plezier aan en verleg ik alle dagen mijn grenzen. Ik steek een goed DVD in en hop, weg voor een uur, uur en half … En dat voel je .. Ik ben waarschijnlijk nog meer in form als toen ik liep ! Wekelijks zit ik gemiddeld 150 km op de (home)fiets, verbrand ik meer als 3000 Kcal … En toch voelt het anders als "sporten".
Rechts zie ik ondertussen opnieuw een gespierd been, links zie ik een been, geen homp vlees. Maar, het blijft een lucifer zo mager en kwetsbaar. Doel is uiteraard om daar ook terug spiermassa te kweken en daar is fietsen goed voor. Ik trek me op aan kleine dingen die ik twee maanden geleden niet kon … fietsen, stappen, negentig graden plooien, terug mooie kledij, haar terug netjes … Terug wat meer sociaal contact omdat je met de fiets naar de winkel gaat … Het lijkt banaal maar voor mij zo belangrijk. De apotheek die vraagt hoe het met je gaat, informeert naar je vorderingen, een klant die je onderweg tegenkomt .. Zwanzen bij de kinesist die je ondertussen meer ziet als je partner en waar je stilaan maar glimlachend binnen en buiten gaat als in de beginperiode.
Begin december start ik in principe terug met werken en dan is het weer even aftasten. Hoe combineer ik werken, huishouden, gezin met revalideren ??? Ik maak me daar nu al zorgen over want kwam anders al tijd te kort. Maar, het moet, wil ik terug normaal functioneren en ooit terug hardlopen, zal ik nu keihard moeten blijven vechten. Alle dagen opnieuw … En waar een wil is, is een weg !!! Doelen stellen, doelen bijsturen .. Maar vooral : terug beter worden !
Hoe ik me voel ? Er zijn goede en slechte dagen, voornamelijk echter mindere dagen.
Neen, het is geen vakantie .. Het is hard werken, geloof het of niet, maar, ik ben nog meer vermoeid als anders. Een dag geraakt aardig gevuld als revaliderend persoon.
Nog steeds alle dagen 1 uur kine. De afstand van en naar leg ik ondertussen per fiets af, niet dat die zover is, maar, de kine blijft erin hakken. Nu ik terug kan fietsen doe ik ook de meeste boodschappen; daar kruipt veel tijd in …Fietsen is leuk maar voor mij nog altijd een hele opdracht, ik fiets niet soepel … Dat lukt gewoon nog niet. Revaliderend fietsen is vermoeiend .. Maar, leuk ! Ik ben mijn oma-fiets nog meer gaan appreciëren.
Gelukkig maak ik ook vorderingen. Weken zat alles vast, geen doorkomen aan. Tot ik dat helse hometrainerwiel rond kreeg. In het begin met heel veel pijn en ooooh zo onnatuurlijk maar ondertussen draai ik flink dat wiel rond, beleef ik er plezier aan en verleg ik alle dagen mijn grenzen. Ik steek een goed DVD in en hop, weg voor een uur, uur en half … En dat voel je .. Ik ben waarschijnlijk nog meer in form als toen ik liep ! Wekelijks zit ik gemiddeld 150 km op de (home)fiets, verbrand ik meer als 3000 Kcal … En toch voelt het anders als "sporten".
Rechts zie ik ondertussen opnieuw een gespierd been, links zie ik een been, geen homp vlees. Maar, het blijft een lucifer zo mager en kwetsbaar. Doel is uiteraard om daar ook terug spiermassa te kweken en daar is fietsen goed voor. Ik trek me op aan kleine dingen die ik twee maanden geleden niet kon … fietsen, stappen, negentig graden plooien, terug mooie kledij, haar terug netjes … Terug wat meer sociaal contact omdat je met de fiets naar de winkel gaat … Het lijkt banaal maar voor mij zo belangrijk. De apotheek die vraagt hoe het met je gaat, informeert naar je vorderingen, een klant die je onderweg tegenkomt .. Zwanzen bij de kinesist die je ondertussen meer ziet als je partner en waar je stilaan maar glimlachend binnen en buiten gaat als in de beginperiode.Begin december start ik in principe terug met werken en dan is het weer even aftasten. Hoe combineer ik werken, huishouden, gezin met revalideren ??? Ik maak me daar nu al zorgen over want kwam anders al tijd te kort. Maar, het moet, wil ik terug normaal functioneren en ooit terug hardlopen, zal ik nu keihard moeten blijven vechten. Alle dagen opnieuw … En waar een wil is, is een weg !!! Doelen stellen, doelen bijsturen .. Maar vooral : terug beter worden !
vrijdag 8 november 2013
maandag 4 november 2013
Editors Sportpaleis
Novembermaand = concertmaand .. Geheel toevallig ...
Novembermaand = nog steeds revalidatiemaand ...
Concerten = rechtstaan = sfeer
En net dat is vandaag onmogelijk; ik kan rechtstaand geen concert meemaken !
Wilde daarom eerst mijn tickets verkopen maar Editors staan al zolang op het lijstje en hun voorbije twee concerten op Belgische bodem heb ik ook moeten missen ... wegens een baby die geen flesje wilde én een zware griep. Ik en Editors, het lukt maar niet ...
Zoeken maar naar een oplossing. Eerste een aanvraag ingediend bij het Sportpaleis of ik met een rolstoel mocht komen .. Neen, ik had dat maar bij de aankoop moeten aanvinken, deuh !
Gelukkig een lieve collega van de man die haar zitplaatsen wilde omruilen ! Thanks !
Alleen, hoe zou ik die lange stelten op een stoeltje moeten krijgen ... Koortsachtig oefenen dus de voorbije week om dat been zodanig geplooid te krijgen dat ik het tussen die stoeltjes kon wringen. De dag nadien zouden we wel zien wat voor resultaat een avondje zitten betekende voor de knie.
Het voorprogramma hebben we gelaten voor wat het was; hoe langer ik kon staan, hoe beter. En trouwens, de pintjes smaakten ... Na zes weken met tweede sociale contact met de buitenwereld dus ja .. Nood aan een babbel en een pint !
Die zitplaatsen vielen al bij al mee ... We zaten op de eerste tribuneplaats waardoor ik alsnog mijn benen buiten de tralies kon steken. Maar, een zitplaats betekent voor mij ook minder sfeer en minder genieten. Soit; ogen dicht dan maar ???? Helaas buiten de akoestiek van het Sportpaleis gerekend, mensen, wat is die slecht geworden na de hoeveelste verbouwing ???? In het begin verstonden we Tom niet eens .. Laat staan dat je kan genieten. Soit, koppig die ogen dicht blijven houden.
Had voor mezelf de belofte gemaakt niet te janken. Zijn eerdere bezoek van Smith&Burrows in Bourla deden me janken van ontroering en hier in dat Grote, onpersoonlijke Sportpaleis zou dat zeker niet lukken. Helaas ... Tom is donker, héél donker en die stem ... Die stem kan alles aan en dus ook weer janken ... Even maar, een minuutje of zo dat ik de tergende, lijdende Tom ontdekte ... Dat intieme in zijn stem en teksten. Genoeg om mijn avond goed te maken.
Maar, eerlijk ? Ik zie Tom liever in een klein zaaltje, intiem, gekwetst ...
Hun hit Papillon heb ik zelfs gemist omdat deze kreupele dame na iets teveel pintjes dringend een plasje moest doen. Of ik het erg vind ? Neen, ik hoef geen massa-erectie op één succesnummer met vuurkolommen.
Sfeer ? Waar ? Nogmaals, ik hoef geen vuur en confetti ...
En Tom zelf ? Hij heeft een blaft van een stem, een teder figuur, een donker kantje ...
Ik dacht altijd dat hij hield van Belgie, heb het alleen niet ondervonden vanavond.
Tom speelde routineus zijn nummers af, weinig of geen contact met zijn publiek ...
Blijkbaar spelen ze effectief ELKE avond dezelfde nummers .. En ja, wij waren duidelijk de zoveelste op rij ... Is het spelen op veiligheid, wellicht wel.
Van deze band verwacht ik echter meer ... Maar kom, ik stop zijn nieuwe wel in mijn auto en tover het karakter van de Bourla er wel bij ...
Novembermaand = nog steeds revalidatiemaand ...
Concerten = rechtstaan = sfeer
En net dat is vandaag onmogelijk; ik kan rechtstaand geen concert meemaken !
Wilde daarom eerst mijn tickets verkopen maar Editors staan al zolang op het lijstje en hun voorbije twee concerten op Belgische bodem heb ik ook moeten missen ... wegens een baby die geen flesje wilde én een zware griep. Ik en Editors, het lukt maar niet ...
Zoeken maar naar een oplossing. Eerste een aanvraag ingediend bij het Sportpaleis of ik met een rolstoel mocht komen .. Neen, ik had dat maar bij de aankoop moeten aanvinken, deuh !
Gelukkig een lieve collega van de man die haar zitplaatsen wilde omruilen ! Thanks !
Alleen, hoe zou ik die lange stelten op een stoeltje moeten krijgen ... Koortsachtig oefenen dus de voorbije week om dat been zodanig geplooid te krijgen dat ik het tussen die stoeltjes kon wringen. De dag nadien zouden we wel zien wat voor resultaat een avondje zitten betekende voor de knie.
Het voorprogramma hebben we gelaten voor wat het was; hoe langer ik kon staan, hoe beter. En trouwens, de pintjes smaakten ... Na zes weken met tweede sociale contact met de buitenwereld dus ja .. Nood aan een babbel en een pint !
Die zitplaatsen vielen al bij al mee ... We zaten op de eerste tribuneplaats waardoor ik alsnog mijn benen buiten de tralies kon steken. Maar, een zitplaats betekent voor mij ook minder sfeer en minder genieten. Soit; ogen dicht dan maar ???? Helaas buiten de akoestiek van het Sportpaleis gerekend, mensen, wat is die slecht geworden na de hoeveelste verbouwing ???? In het begin verstonden we Tom niet eens .. Laat staan dat je kan genieten. Soit, koppig die ogen dicht blijven houden.
Had voor mezelf de belofte gemaakt niet te janken. Zijn eerdere bezoek van Smith&Burrows in Bourla deden me janken van ontroering en hier in dat Grote, onpersoonlijke Sportpaleis zou dat zeker niet lukken. Helaas ... Tom is donker, héél donker en die stem ... Die stem kan alles aan en dus ook weer janken ... Even maar, een minuutje of zo dat ik de tergende, lijdende Tom ontdekte ... Dat intieme in zijn stem en teksten. Genoeg om mijn avond goed te maken.
Maar, eerlijk ? Ik zie Tom liever in een klein zaaltje, intiem, gekwetst ...
Hun hit Papillon heb ik zelfs gemist omdat deze kreupele dame na iets teveel pintjes dringend een plasje moest doen. Of ik het erg vind ? Neen, ik hoef geen massa-erectie op één succesnummer met vuurkolommen.
Sfeer ? Waar ? Nogmaals, ik hoef geen vuur en confetti ...
En Tom zelf ? Hij heeft een blaft van een stem, een teder figuur, een donker kantje ...
Ik dacht altijd dat hij hield van Belgie, heb het alleen niet ondervonden vanavond.
Tom speelde routineus zijn nummers af, weinig of geen contact met zijn publiek ...
Blijkbaar spelen ze effectief ELKE avond dezelfde nummers .. En ja, wij waren duidelijk de zoveelste op rij ... Is het spelen op veiligheid, wellicht wel.
Van deze band verwacht ik echter meer ... Maar kom, ik stop zijn nieuwe wel in mijn auto en tover het karakter van de Bourla er wel bij ...
donderdag 24 oktober 2013
Als de klassieke kine niet helpt ...
Als de klassieke fysiotherapie niet helpt, ga je op zoek naar alternatieven.
Na vijf weken klassieke kine-therapie waarmee ze mij elke dag tot over mijn pijngrens drijven zonder al teveel resultaat .. Kwam het voorstel om de alternatieve geneeskunde te combineren met de klassieke.
Geen probleem ...
Bij mij mogen ze momenteel ALLES uitproberen, ik wil na vijf weken a) pijnvrij zijn en b) vooruitgang zien .. Als ze mij op dat moment zouden verplichten om één of ander vies plantje te kauwen, zou ik zonder twijfel kauwen.
Het grote probleem momenteel zijn mijn bovenste beenspieren, zowel ter hoogte van de billen, hamstrings als knie. Het is b e t o n ... keihard en geen doorkomen aan. En neen, ik ben niet diegene die haar spieren zo hard getraind heeft in het verleden zodat ik deze met paardenkracht kan opspannen. Het zijn mijn hersenen die dat doen.
Van zodra de kine begint te plooien, voel ik alles opspannen in mijn benen. Binnen de kortste keren heb ik ook een volledig gevoel van verzuring ... Vind ik dat leuk, nee !
Kan ik er iets aan doen ? Misschien wel ... Gezien de omstandigheden van het ongeval waarbij ik in een vrij onnatuurlijke positie gelegen heb, misschien begrijpelijk ??? Wie zal het zeggen ...
De eerste stap die we gezet hebben is die van "Dry Needling".
De kine gaat op zoek naar 'triggerpoints' in mijn beenspieren.
De methode werd ontwikkeld in Canada en is ondertussen bijzonder populair in Nederland.
De triggerpoints zijn pijnlijke en verharde plekken in gespannen spieren. Bij mij is dit dus eigelijk het gehele bovenbeen ...
Mijn zenuwen functioneren niet meer naar behoren. Bovendien zorgt dit voor véél pijn, stijfheid, en bovenal enorm veel krachtverlies. Mijn linkerbeen is ondertussen al even dun als mijn kruk !
Tijdens de behandeling wordt gebruikt gemaakt van acupunctuurnaalden waarmee ze mijn spieren proberen te prikkelen. Als je dan weet dat ze zelfs de naalden niet in mijn been krijgen, is er nog duchtig veel werk aan de winkel. Als de naald er toch in slaagt, krijg je net een stroomstoot door je spier. Niet echt aangenaam maar zeker niet pijnlijk ! Ik ben ondertussen meer gewend.
Bedoeling is dat de spier op een snelle manier gaat ontspannen waardoor je spieren soepeler worden en dus ook beweeglijker.
De eerste keer dat ik dit kreeg toegepast, voelde ik bij die ene naald die erin slaagde tot in de spier te dringen en geweldig gevoel van opluchting ... Gisteren was het succes al een pak minder .. Ga ik deze methode opgeven ? Neen, na twee niet volwaardige behandelingen ga ik niet stoppen.
Hoe ik me na de behandeling voel ? Duizelig, misselijk, stijf .. Maar, dat schijnt erbij te horen.
En ja, een mens heeft er ALLES voor over om terug te stappen en te functioneren.
Of de behandeling op lange termijn zijn heil zal vinden weet ik nog niet ... Na een week is het echter zo dat het been terug stijver aanvoelt ...
Een andere stap is die van "acupunctuur".
Ook hier wordt er gebruik gemaakt van naalden die geprikt worden op acunpunctuurpunten.
Deze manier van behandelen komt van China en is meer gebaseerd op energiekanalen die in regelmatige patronen door je lichaam lopen. Deze kanalen worden ook meridianen genoemd. Je kan het vergelijken met een rivier die door je lichaam voert. Is er ergens een opstopping dan is er een dam gebouwd .. (schoon verwoord).
Ook hier zorgt het prikken van de naalden ervoor dat het zenuwstelsel gestimuleerd wordt zodat spieren en hersenen gestimuleerd worden.
Deze techniek hebben ze nu een keer toegepast met een focus op a) daling zwelling knie b) verlaging pijn ... Of het zijn doel bereikt heeft ? Ja .. pijn en zwelling zijn minder. Beweeglijkheid is niet verbeterd voorlopig .. Maar ja, willen we weer niet te snel resultaat na een enkele behandeling.
Of het aangenaam is ? Ik vond het prikken pijnlijk ... Ook hier krijg je een shock doorheen je been, een warm gevoel maar niet aangenaam. Eens de naalden erin zitten, voel je niets meer. Na de behandeling voel je je ook hier duizelig en ijl.
Na beide behandeling kwam ik thuis en had ik alleen maar behoefte aan "rust" ...
Je moet even gaan liggen en echt bekomen van deze vorm van geneeskunde.
Hopelijk heeft het een positieve invloed en zal ik mij binnenkort een pak beter in mijn vel voelen want .. er is nog veel werk aan de winkel !
Na vijf weken klassieke kine-therapie waarmee ze mij elke dag tot over mijn pijngrens drijven zonder al teveel resultaat .. Kwam het voorstel om de alternatieve geneeskunde te combineren met de klassieke.
Geen probleem ...
Bij mij mogen ze momenteel ALLES uitproberen, ik wil na vijf weken a) pijnvrij zijn en b) vooruitgang zien .. Als ze mij op dat moment zouden verplichten om één of ander vies plantje te kauwen, zou ik zonder twijfel kauwen.
Het grote probleem momenteel zijn mijn bovenste beenspieren, zowel ter hoogte van de billen, hamstrings als knie. Het is b e t o n ... keihard en geen doorkomen aan. En neen, ik ben niet diegene die haar spieren zo hard getraind heeft in het verleden zodat ik deze met paardenkracht kan opspannen. Het zijn mijn hersenen die dat doen.
Van zodra de kine begint te plooien, voel ik alles opspannen in mijn benen. Binnen de kortste keren heb ik ook een volledig gevoel van verzuring ... Vind ik dat leuk, nee !
Kan ik er iets aan doen ? Misschien wel ... Gezien de omstandigheden van het ongeval waarbij ik in een vrij onnatuurlijke positie gelegen heb, misschien begrijpelijk ??? Wie zal het zeggen ...
De eerste stap die we gezet hebben is die van "Dry Needling".
De kine gaat op zoek naar 'triggerpoints' in mijn beenspieren.
De methode werd ontwikkeld in Canada en is ondertussen bijzonder populair in Nederland.
De triggerpoints zijn pijnlijke en verharde plekken in gespannen spieren. Bij mij is dit dus eigelijk het gehele bovenbeen ...
Mijn zenuwen functioneren niet meer naar behoren. Bovendien zorgt dit voor véél pijn, stijfheid, en bovenal enorm veel krachtverlies. Mijn linkerbeen is ondertussen al even dun als mijn kruk !
Tijdens de behandeling wordt gebruikt gemaakt van acupunctuurnaalden waarmee ze mijn spieren proberen te prikkelen. Als je dan weet dat ze zelfs de naalden niet in mijn been krijgen, is er nog duchtig veel werk aan de winkel. Als de naald er toch in slaagt, krijg je net een stroomstoot door je spier. Niet echt aangenaam maar zeker niet pijnlijk ! Ik ben ondertussen meer gewend.
Bedoeling is dat de spier op een snelle manier gaat ontspannen waardoor je spieren soepeler worden en dus ook beweeglijker.
De eerste keer dat ik dit kreeg toegepast, voelde ik bij die ene naald die erin slaagde tot in de spier te dringen en geweldig gevoel van opluchting ... Gisteren was het succes al een pak minder .. Ga ik deze methode opgeven ? Neen, na twee niet volwaardige behandelingen ga ik niet stoppen.
Hoe ik me na de behandeling voel ? Duizelig, misselijk, stijf .. Maar, dat schijnt erbij te horen.
En ja, een mens heeft er ALLES voor over om terug te stappen en te functioneren.
Of de behandeling op lange termijn zijn heil zal vinden weet ik nog niet ... Na een week is het echter zo dat het been terug stijver aanvoelt ...
Een andere stap is die van "acupunctuur".
Ook hier wordt er gebruik gemaakt van naalden die geprikt worden op acunpunctuurpunten.
Deze manier van behandelen komt van China en is meer gebaseerd op energiekanalen die in regelmatige patronen door je lichaam lopen. Deze kanalen worden ook meridianen genoemd. Je kan het vergelijken met een rivier die door je lichaam voert. Is er ergens een opstopping dan is er een dam gebouwd .. (schoon verwoord).
Ook hier zorgt het prikken van de naalden ervoor dat het zenuwstelsel gestimuleerd wordt zodat spieren en hersenen gestimuleerd worden.
Deze techniek hebben ze nu een keer toegepast met een focus op a) daling zwelling knie b) verlaging pijn ... Of het zijn doel bereikt heeft ? Ja .. pijn en zwelling zijn minder. Beweeglijkheid is niet verbeterd voorlopig .. Maar ja, willen we weer niet te snel resultaat na een enkele behandeling.Of het aangenaam is ? Ik vond het prikken pijnlijk ... Ook hier krijg je een shock doorheen je been, een warm gevoel maar niet aangenaam. Eens de naalden erin zitten, voel je niets meer. Na de behandeling voel je je ook hier duizelig en ijl.
Na beide behandeling kwam ik thuis en had ik alleen maar behoefte aan "rust" ...
Je moet even gaan liggen en echt bekomen van deze vorm van geneeskunde.
Hopelijk heeft het een positieve invloed en zal ik mij binnenkort een pak beter in mijn vel voelen want .. er is nog veel werk aan de winkel !
maandag 14 oktober 2013
Dag 33 : zuchten ...
Ondertussen zijn we een maand verder en is er weinig of niets geschreven op de blog ...
Geen goesting, geen inspiratie, geen zin om veel te zeuren ...
Het gaat snel hoor zo'n maand ... Vrolijk word je er echter niet van ...
Een zware blessure gaat niet alleen gepaard met pijn, véél pijn .. Een blessure zorgt eigenlijk voor meer ellende, ellende waar je als gezond mens niet bij stil staat.
De eerste twee weken :
De eerste twee weken zat ik in het gips en een zware brace. In de auto zitten ging niet, ben gezegend met zeer lange benen die net niet in de auto passen in gestrekte toestand
Douchen is er niet bij, zeker niet wanneer je in het gips zit. Het zijn lavabo-toestanden en pas dan ondervind je hoe verwend we wel niet zijn om dagelijks te kunnen douchen. De eerste keer dat ik terug onder de douche stond, mensen .. Die geuren, puur genot ! Je voelt je op slag een stuk properder ook al doe je aan de lavabo nog zo je best om er spik en span uit te zien.
Naar het toilet gaan is een hel. Mijn been paste net in het toilet maar dan kon ik niet op de bril zitten. Want ja, dat gips komt tot vlak onder je poep. Ik bespaar je de details, maar, maak er zelf maar een foto van ... Hel. Op de duur ga je minder drinken en eet je bewust minder fruit, om zo min mogelijk naar het toilet te gaan.
Aankleden gebeurt met behulp van je partner of je kinderen. Een onderbroek aankrijgen lukt niet ! In het begin deed ik gewoon een loopshortje aan maar eerlijk, het is ondertussen zo'n slecht weer dat ik daar nu ook maar komaf mee gemaakt heb.
Aandacht besteden aan make-up en haren ? Vergeet het .. Je hebt er geen zin en tijd voor. Dus, je loopt erbij als een clochard, nu ja, ver liep ik toch niet maar toch ... Ik ben enorm gevoelig aan mijn haren, die moeten altijd goed liggen. En gezegend met een vijftal weerborstels zorgt dat voor problemen wanneer je je haren aan de lavabo moet wassen en er simpelweg geen tijd is voor een haardroger.
Make-up ? Voor wie of wat ? Tijdverlies dame .. Het gevolg is dat je niet alleen een gewond iemand in de spiegel ziet maar ook iemand die je nauwelijks herkent, bleek, afgeleefd, vermoeid met pijnlijke grimassen in het gezicht. Gevolg : mijdt de spiegel !
De laatste weken :
Heb je de eerste twee tot drie weken zoveel pijn dat je ligt te rillen in de zetel of net niet flauw valt, het weegt niet op tegen de slagen die je nadien te verwerken krijgt. En die heb ik enorm onderschat !
Toen alles net gebeurd was maakte ik mij in de eerste plaats enorm druk in het wegebben van je conditie, het afsterven van je spiermassa en mijn gewicht. Na mijn zwangerschappen ben ik enorm hard op mijn voeding en levensstijl beginnen letten om zo gezond te zijn als midden september het geval was. Dus, mijn belangrijkste bekommernis was vooral dat gewicht ...
Helaas zijn dat dingen waar je weinig aan kan veranderen .. als je niet kan stappen, kan je niet aan je conditie, spiermassa en gewicht werken. Punt !
Er is echter meer ... Je komt in een vicieuze neerwaartse cirkel terecht. Want ... Je drinkt minder water, je wil de toiletbezoeken tot het minimum herleiden waardoor je minder aandacht besteed aan drank. Je eet minder fruit .. Wat doe je echter wel .. Naar chocolade en koekjes grijpen. Bovendien is dat het typische geschenkje dat je krijgt wanneer mensen je komen bezoeken, een grote doos pralines .. Waar je hoe dan ook op vliegt. Want hé, chocolade geeft je dan toch even het gevoel van instant happiness !
Zo heb ik mij de voorbije weken te goed gedaan aan pralines, pure chocolade, prince koeken en zelfs chips ! Ik eet zelden chips ! Begrijpe wie begrijpe kan ...
Niet alleen voeding zorgt voor die neerwaartse spiraal.
Je sociaal leven wordt herleid naar nul ! Nu ben ik wel iemand die heel veel tijd voor zichzelf nodig heeft maar je kan er niet onderuit .. Je werk zorgt voor een sociaal patroon en dat valt volledig weg !
Voor veel mensen heb je niet alleen een lichamelijke blessure maar ben je ook geestelijk ziek. Akkoord; ik heb een stevige smak gemaakt ook op mijn hoofd maar zover ik weet beschik ik nog steeds over mijn geestelijk vermogen !
In tijden van internet, mail, facebook, sms, twitter is het ongelofelijk te moeten ontdekken dat mensen je mijden. Er wordt vooral aan de partner gevraagd hoe het met je gaat ! Het lijkt alsof je over je kinderen bezig bent tegen een andere moeder terwijl ze erbij staan. Je telt niet meer ... Het is niet erg hoor wanneer je vraagt hoe het met mij gaat. Heb ik geen zin dan neem ik die telefoon niet op ! Zo heb ik mijn collega's snel duidelijk gemaakt dat ik het niet zag zitten om ze ineens alle veertien over de vloer te krijgen ... Want de revalidatie hakt er serieus in ... Na de kine ben ik een aantal uren gewoon niet aanspreekbaar en wil ik vooral rust !
Dus, je sociale leven herleid zich tot internet, facebook en twitter.
Gelukkig is er hier ook een televisie .. Wordt zelden gebruikt maar biedt nu toch wel een beetje amusement. Goedkoop amusement waar ik niet teveel bij moet nadenken.
Dankzij een lieve collega/vriendin kennis gemaakt met de topreeks Prison Break die mij doorheen de dagen haalt !
Lezen ? Toen het net gebeurd was dacht ik bij mezelf "yes, tijd om te lezen". Wel ik heb nog geen boek aangeraakt ... Ik kan mij niet concentreren .. Vermoeidheid van slechte nachten, pijn, zorgen ... Het lukt me niet om die pagina's er door te krijgen ... Nochtans liggen er hier een aantal parels te wachten om gelezen te worden.
Wat doe je dan zo heel de dag ? Weinig en toch vliegt die dag voorbij !
Alles duurt gewoon veel langer. Wil ik iets drinken ben ik wel even zoet. Ga ik naar het toilet lijk ik net een marathon te lopen. Liep ik een maand geleden 20 km dan word ik nu al moe bij 5 meter.
Je gaat naar de kine voor een uur pijn lijden, nadien wil je even bekomen in de zetel.
Je krijgt van de kine heel veel oefeningen mee, domme oefeningen voor een gezond persoon maar aartsmoeilijk voor iemand die moet herstellen.
Ondertussen slaag ik erin de strijken omdat dat een belangrijke oefening voor me geworden is in evenwicht bewaren en mijn gewicht te leggen op mijn linkerbeen. Maar eer de strijkplank en het strijkijzer er staat .. Hemel !
Een droogkast ledigen ... Makkie toch ? Niet dus .. Tegen de tijd dat ik de was aan de tafel krijg, ligt heel de vloer bezaaid met spullen. Je moet dan door je benen buigen maar dat lukt niet !
En toch, mag ik klagen ? Wellicht niet ... "Het kan nog veel erger", "leer te relativeren", "het komt wel goed", "er zijn nog andere dingen in het leven dan hardlopen". Allemaal goed en wel maar eerlijk ? Ik heb enorm veel moeite met die woorden .. Voor "mij" is het wel erg .. En JA, er zijn mensen die van veel verder moeten terugkomen. Akkoord, maar het gaat hier nu eens over "mijzelf" ... En ik zie iemand die niet uit de voeten kan, sociaal compleet van de buitenwereld afgesloten is, pijn heeft en na 33 dagen nog steeds geen fysieke vooruitgang geboekt heeft.
Is het raar ? Ja ... Want bij de vorige luxaties kan ik mij niet herinneren zoveel pijn geleden te hebben. Bij de vorige luxaties had ik geen voet/enkel dat aan het afsterven was omdat er geen bloedcirculatie door kwam. Bij de vorige luxaties had ik geen knie die op dag 33 nog drie keer zo dik is en nog altijd een prachtig kleurenpalet biedt van groen en blauw. Bij de vorige luxaties had ik geen gezin om voor te zorgen, was ik nog jong .. Nu heb ik het gevoel in een lijf te zitten dat niet van mij is .. Een oud en lelijk lijf dat stilaan begint af te zien van 30 dagen niets doen. Ik probeer het hoor te relativeren .. Maar het is lastig, bijzonder lastig. Niemand die zegt wat er aan de hand is, niemand die zegt hoe lang het nog duurt voor je je been kan plooien, wanneer je dat stomme wiel van die hometrainer rond krijgt, of er meer aan de hand is ... Neen, het hangt van mijzelf af ... En .. Ik doe mijn best, echt. ALLE Dagen verbijt ik de pijn bij de kine, alle dagen zit ik van 's morgens tot 's avonds oefeningen te doen om dat verdomde been te plooien. ALLE Dagen bots ik op dezelfde problemen.
Maar ja, het kan erger .. En daarvoor mijn oprechte excuses en meteen ook een reden waarom er geen berichtjes meer gepost zijn tussen Dag 10 en Dag 33 omdat het verdomd moeilijk is Gezwind en Goe gezind op te staan na alweer een slapeloze nacht.
Geen goesting, geen inspiratie, geen zin om veel te zeuren ...
Het gaat snel hoor zo'n maand ... Vrolijk word je er echter niet van ...
Een zware blessure gaat niet alleen gepaard met pijn, véél pijn .. Een blessure zorgt eigenlijk voor meer ellende, ellende waar je als gezond mens niet bij stil staat.
De eerste twee weken :
De eerste twee weken zat ik in het gips en een zware brace. In de auto zitten ging niet, ben gezegend met zeer lange benen die net niet in de auto passen in gestrekte toestand
Douchen is er niet bij, zeker niet wanneer je in het gips zit. Het zijn lavabo-toestanden en pas dan ondervind je hoe verwend we wel niet zijn om dagelijks te kunnen douchen. De eerste keer dat ik terug onder de douche stond, mensen .. Die geuren, puur genot ! Je voelt je op slag een stuk properder ook al doe je aan de lavabo nog zo je best om er spik en span uit te zien.
Naar het toilet gaan is een hel. Mijn been paste net in het toilet maar dan kon ik niet op de bril zitten. Want ja, dat gips komt tot vlak onder je poep. Ik bespaar je de details, maar, maak er zelf maar een foto van ... Hel. Op de duur ga je minder drinken en eet je bewust minder fruit, om zo min mogelijk naar het toilet te gaan.
Aankleden gebeurt met behulp van je partner of je kinderen. Een onderbroek aankrijgen lukt niet ! In het begin deed ik gewoon een loopshortje aan maar eerlijk, het is ondertussen zo'n slecht weer dat ik daar nu ook maar komaf mee gemaakt heb.
Aandacht besteden aan make-up en haren ? Vergeet het .. Je hebt er geen zin en tijd voor. Dus, je loopt erbij als een clochard, nu ja, ver liep ik toch niet maar toch ... Ik ben enorm gevoelig aan mijn haren, die moeten altijd goed liggen. En gezegend met een vijftal weerborstels zorgt dat voor problemen wanneer je je haren aan de lavabo moet wassen en er simpelweg geen tijd is voor een haardroger.
Make-up ? Voor wie of wat ? Tijdverlies dame .. Het gevolg is dat je niet alleen een gewond iemand in de spiegel ziet maar ook iemand die je nauwelijks herkent, bleek, afgeleefd, vermoeid met pijnlijke grimassen in het gezicht. Gevolg : mijdt de spiegel !
De laatste weken :
Heb je de eerste twee tot drie weken zoveel pijn dat je ligt te rillen in de zetel of net niet flauw valt, het weegt niet op tegen de slagen die je nadien te verwerken krijgt. En die heb ik enorm onderschat !
Toen alles net gebeurd was maakte ik mij in de eerste plaats enorm druk in het wegebben van je conditie, het afsterven van je spiermassa en mijn gewicht. Na mijn zwangerschappen ben ik enorm hard op mijn voeding en levensstijl beginnen letten om zo gezond te zijn als midden september het geval was. Dus, mijn belangrijkste bekommernis was vooral dat gewicht ...
Helaas zijn dat dingen waar je weinig aan kan veranderen .. als je niet kan stappen, kan je niet aan je conditie, spiermassa en gewicht werken. Punt !
Er is echter meer ... Je komt in een vicieuze neerwaartse cirkel terecht. Want ... Je drinkt minder water, je wil de toiletbezoeken tot het minimum herleiden waardoor je minder aandacht besteed aan drank. Je eet minder fruit .. Wat doe je echter wel .. Naar chocolade en koekjes grijpen. Bovendien is dat het typische geschenkje dat je krijgt wanneer mensen je komen bezoeken, een grote doos pralines .. Waar je hoe dan ook op vliegt. Want hé, chocolade geeft je dan toch even het gevoel van instant happiness !
Zo heb ik mij de voorbije weken te goed gedaan aan pralines, pure chocolade, prince koeken en zelfs chips ! Ik eet zelden chips ! Begrijpe wie begrijpe kan ...
Niet alleen voeding zorgt voor die neerwaartse spiraal.
Je sociaal leven wordt herleid naar nul ! Nu ben ik wel iemand die heel veel tijd voor zichzelf nodig heeft maar je kan er niet onderuit .. Je werk zorgt voor een sociaal patroon en dat valt volledig weg !
Voor veel mensen heb je niet alleen een lichamelijke blessure maar ben je ook geestelijk ziek. Akkoord; ik heb een stevige smak gemaakt ook op mijn hoofd maar zover ik weet beschik ik nog steeds over mijn geestelijk vermogen !
In tijden van internet, mail, facebook, sms, twitter is het ongelofelijk te moeten ontdekken dat mensen je mijden. Er wordt vooral aan de partner gevraagd hoe het met je gaat ! Het lijkt alsof je over je kinderen bezig bent tegen een andere moeder terwijl ze erbij staan. Je telt niet meer ... Het is niet erg hoor wanneer je vraagt hoe het met mij gaat. Heb ik geen zin dan neem ik die telefoon niet op ! Zo heb ik mijn collega's snel duidelijk gemaakt dat ik het niet zag zitten om ze ineens alle veertien over de vloer te krijgen ... Want de revalidatie hakt er serieus in ... Na de kine ben ik een aantal uren gewoon niet aanspreekbaar en wil ik vooral rust !Dus, je sociale leven herleid zich tot internet, facebook en twitter.
Gelukkig is er hier ook een televisie .. Wordt zelden gebruikt maar biedt nu toch wel een beetje amusement. Goedkoop amusement waar ik niet teveel bij moet nadenken.
Dankzij een lieve collega/vriendin kennis gemaakt met de topreeks Prison Break die mij doorheen de dagen haalt !
Lezen ? Toen het net gebeurd was dacht ik bij mezelf "yes, tijd om te lezen". Wel ik heb nog geen boek aangeraakt ... Ik kan mij niet concentreren .. Vermoeidheid van slechte nachten, pijn, zorgen ... Het lukt me niet om die pagina's er door te krijgen ... Nochtans liggen er hier een aantal parels te wachten om gelezen te worden.
Wat doe je dan zo heel de dag ? Weinig en toch vliegt die dag voorbij !Alles duurt gewoon veel langer. Wil ik iets drinken ben ik wel even zoet. Ga ik naar het toilet lijk ik net een marathon te lopen. Liep ik een maand geleden 20 km dan word ik nu al moe bij 5 meter.
Je gaat naar de kine voor een uur pijn lijden, nadien wil je even bekomen in de zetel.
Je krijgt van de kine heel veel oefeningen mee, domme oefeningen voor een gezond persoon maar aartsmoeilijk voor iemand die moet herstellen.
Ondertussen slaag ik erin de strijken omdat dat een belangrijke oefening voor me geworden is in evenwicht bewaren en mijn gewicht te leggen op mijn linkerbeen. Maar eer de strijkplank en het strijkijzer er staat .. Hemel !
Een droogkast ledigen ... Makkie toch ? Niet dus .. Tegen de tijd dat ik de was aan de tafel krijg, ligt heel de vloer bezaaid met spullen. Je moet dan door je benen buigen maar dat lukt niet !
En toch, mag ik klagen ? Wellicht niet ... "Het kan nog veel erger", "leer te relativeren", "het komt wel goed", "er zijn nog andere dingen in het leven dan hardlopen". Allemaal goed en wel maar eerlijk ? Ik heb enorm veel moeite met die woorden .. Voor "mij" is het wel erg .. En JA, er zijn mensen die van veel verder moeten terugkomen. Akkoord, maar het gaat hier nu eens over "mijzelf" ... En ik zie iemand die niet uit de voeten kan, sociaal compleet van de buitenwereld afgesloten is, pijn heeft en na 33 dagen nog steeds geen fysieke vooruitgang geboekt heeft.
Is het raar ? Ja ... Want bij de vorige luxaties kan ik mij niet herinneren zoveel pijn geleden te hebben. Bij de vorige luxaties had ik geen voet/enkel dat aan het afsterven was omdat er geen bloedcirculatie door kwam. Bij de vorige luxaties had ik geen knie die op dag 33 nog drie keer zo dik is en nog altijd een prachtig kleurenpalet biedt van groen en blauw. Bij de vorige luxaties had ik geen gezin om voor te zorgen, was ik nog jong .. Nu heb ik het gevoel in een lijf te zitten dat niet van mij is .. Een oud en lelijk lijf dat stilaan begint af te zien van 30 dagen niets doen. Ik probeer het hoor te relativeren .. Maar het is lastig, bijzonder lastig. Niemand die zegt wat er aan de hand is, niemand die zegt hoe lang het nog duurt voor je je been kan plooien, wanneer je dat stomme wiel van die hometrainer rond krijgt, of er meer aan de hand is ... Neen, het hangt van mijzelf af ... En .. Ik doe mijn best, echt. ALLE Dagen verbijt ik de pijn bij de kine, alle dagen zit ik van 's morgens tot 's avonds oefeningen te doen om dat verdomde been te plooien. ALLE Dagen bots ik op dezelfde problemen.
Maar ja, het kan erger .. En daarvoor mijn oprechte excuses en meteen ook een reden waarom er geen berichtjes meer gepost zijn tussen Dag 10 en Dag 33 omdat het verdomd moeilijk is Gezwind en Goe gezind op te staan na alweer een slapeloze nacht.
vrijdag 27 september 2013
Koppen en kinderopvang
Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens naar Koppen gekeken.
Dat had ik beter gelaten want het eerste onderwerp was meteen al een schot in de roos: Kinderopvang
Nog maar eens een reportage over het prangende tekort aan opvang ... Vooral in grote steden een Probleem. Wel ... Voor zover ik weet, was dit al een probleem tien jaar geleden !
Voor wij hier zwanger werden, waren wij al op zoek naar opvang voor kinderen. Een geluk bij een ongeluk vonden wij een plaatsje in een opvang waarbij we van bij de start niet echt een goed gevoel bij hadden. Maar, je mag niet kieskeurig zijn, nemen wat er vrij komt en voor de rest niet teveel nadenken. Ons plaatsje hadden we gevonden net na de positieve zwangerschapstest. Ongelukkig voor mij, eindigde die eerste zwangerschap in een miskraam. Gelukkig voor mij, stonden we op dat moment op de "wachtlijst" in een Zelfstandig Dagverblijf van wie het mij altijd verbaasde dat ze überhaupt een vergunning hadden. Maar kom, het was dat of niets. Op dat ogenblik woonden we in een gemeente aan de Stadsrand !
Ik werd al gauw zwanger van nummer twee en zo blij dat ik wist dat mijn kind ergens terecht kon. En zo gebeurde, vijf dagen opvang, elke week opnieuw in een crèche waar ik niet volledig achter stond, die veel geld kostte maar met super juffen. Ik trok mij dan maar op aan de Juffen en het voelde goed; onze eerste spruit voelde zich er goed op haar plaats en werd bovendien ook zeer goed begeleid (slechte start !). Elke dag opnieuw bad ik dat er niets zou fout lopen in de crèche op het vlak van veiligheid.
Na verloop van tijd vonden we een huis dichter bij de Stad. Geen probleem, we maakten elke ochtend een ommetje van ettelijke kilometers naar de crèche waar de Juffen voor onze spruit met liefde zorgden.
Na enige tijd werd ik zwanger van nummer twee (of drie) en begonnen we stilaan toch te denken aan een overstap naar een andere crèche. Twee kinderen in een zelfstandige crèche op voltijdse basis was financieel een enorm zware domper in ons budget dus ik besloot onze kansen te wagen bij een Crèche van De Stad ! Ik werd er vriendelijk ontvangen, kreeg een rondleiding, was onder de indruk van het gebouw en de werking .. Helaas ... Wachtlijst ! Want De Stad werkt nog op een andere manier; bepaalde mensen krijgen voorrang op het vlak van opvang en een voltijds werkend gezin behoort niet tot de prioriteiten ... Ook hier was ik net zwanger, de test was nog niet koud of ik was al beginnen rondhoren ... Gedurende negen maanden was ik lekker zwanger en hoorde ik niets over opvang. Gelukkig voor ons, ging de oudste nog naar de andere crèche en kon onze kersverse spruit daar ook terecht. Want zo gaat dat met broers en zussen, die krijgen voorrang.
Na de bevalling bleef ik zes maanden thuis om dan terug voltijds aan het werk te gaan. Elke dag opnieuw de ommetjes van ettelijke kilometers en enorm gepeperde facturen voor de opvang van twee kinderen in een Zelfstandig Kinderdagverblijf waar ik meer een meer een naar gevoel aan over hield.
Na lange tijd een telefoontje van De Stad dat mijn kind bij hen terecht kon gedurende twee dagen in de week ! T W E E dagen opvang wanneer je beiden voltijds werkt !!!! Nou ... We beten dan maar op onze tanden en betaalden braaf elke maand onze gepeperde factuur van een ondermaatse crèche.
... Maar dan ... Op een vrijdag gingen we onze dochters halen en kregen we koud te horen dat we maandag niet meer in de crèche terecht konden, ze was "failliet" verklaard want voldeed niet langer aan de normen van Kind & Gezin ... Die normen lagen zo hoog dat er bijkomende investeringen nodig waren en dat liep op een sisser af. 75 kinderen stonden op het einde van de week gewoon op Straat !
Nu, dat de crèche in kwestie beter zijn deuren sloot was mij al langer duidelijk, er schortte van alles aan het gebouw en ik was altijd opgelucht dat er nooit iets fout liep. Maar, los het maar op !
Het weekend staat voor de deur en maandag is het werkendag en moet je opvang zien te vinden voor twee kinderen !!! Bovendien waren we op dat moment ook onze waarborg kwijt voor twee kinderen ! Nogmaals een zure appel om door te bijten ... Het heeft echter geen zin om te zitten kniezen, er moest gezocht worden ... 's Avonds dus alle crèche in onze omgeving afgemaald/gebeld etc ... Overal de situatie uitgelegd dat er een crèche onverwacht zijn deuren gesloten had en er op die manier 75 kinderen op straat stonden. Gelukkig hadden heel wat crèches in de buurt weet van de situatie en konden we opnieuw terecht bij een Zelfstandig Kinderdagverblijf iets dichter bij ons thuis. Het was bij vele crèche een beetje wringen en organiseren maar de meeste van die 75 kinderen vonden al snel ergens anders opvang.
Twee vliegen in 1 klap: opvang voor twee kinderen, dicht bij huis maar ... Een nog grotere inbreuk op ons budget, want deze crèche was nog duurder. Gelukkig voor ons ging de oudste al snel naar school waardoor er nog maar opvang nodig was voor 1 kindje à 660 euro / maand !! Reken maar uit .... Ik heb mij toen ontelbare keren afgevraagd waarom ik ging werken ... Het loon dat binnenkwam ging voor de helft naar opvang ... Over de opgang zelf geen kwaad woord, alles is er perfect georganiseerd, ook hier enthousiaste juffen die zich ontfermden over onze jongste (ook alweer een kind met een valse start). Maar hemel ... Beide kinderen zijn elk twee jaar naar een opvang geweest ... Mijn verstand weigert gewoon uit te rekenen wat het kostenplaatje was van dit gebeuren.
Kinderopvang is goed voor mensen die beiden werken ... Het is anders financieel niet haalbaar. In een grote stad zoals "A" mag je al blij zijn een Zelfstandig Kinderdagverblijf te vinden, die van de Stad zelf zijn - in mijn ogen - niet toegankelijk voor een Jong Gezin met twee werkende mensen .. Voor ons was de opvang een lopende rekening die ervoor gezorgd heeft dat sparen geen optie was.
Loopbaanonderbreking nemen is ook een optie ... Maar, iedereen weet dat het nefast is voor je verdere ontwikkeling als werknemer ... Enige tijd uit de running is streep door je loopbaan als vrouw. Het is sowieso altijd lastig om door te groeien als moeder, laat staan dat je dan twee jaar stopt met werken !
Ik heb het mij meermaals afgevraagd of ik niet beter zou stoppen en naderhand had ik het beter gedaan.
Want hé, ik ben twee maal zwanger geweest, twee maal mijn ouderschapsverlof opgenomen en dus ook enige tijd out geweest. Ik sta momenteel nog even ver op de ladder als wanneer ik voltijds thuis gebleven was.
Gelukkig ben ik wel een moeder die er 's morgens en 's avonds is voor haar kinderen en die tijdens de vakantie alles doet om bij haar kinderen te zijn. De dame in Koppen met haar zelfstandig uitgebate koffiebar deed zelfs op zaterdag een hele dag beroep op een crèche bij wie ze binnen de week ene plek veroverd had (in ruil voor gratis koffie en gebak ????). Zes dagen op zeven zat het kind in de crèche van 's morgens tot 's avonds waar het door een vriendin werd opgehaald .. Ik stel mij dan toch de vraag waarom ze aan kinderen begonnen is !
De grootouders zijn ook een optie. Maar ... ik ben opgevoed vanuit het standpunt; Wij hebben jouw opgevoed, wij zijn nu met pensioen en gaan jouw kinderen niet opvoeden. Die stelling klopt als een bus. Grootouders zijn er niet om te zorgen voor je kinderen. En de stelling dat Grootouders niet beschikbaar zijn omdat ze zelf nog op de arbeidsmarkt zitten, klopt als een bus. Als ze ons verplichten te werken tot na ons 65, zal de kinderopvang alleen maar nijpender worden. Het kan absoluut niet door de beugel dat een 70-jarige grootouder nog zorgt voor kleine kinderen !
De Nanny passeerde ook even in Koppen. Een beginnende Nanny verdient al snel 1600 euro / maand (!!!!!!) en zorgt ervoor dat de kindjes van school gehaald worden, speelt met ze, kookt voor ze, steekt ze in bad/bed en doet dan nog licht huishoudelijke taken. De Nanny in Koppen werkte bij een gezin van zelfstandigen en te zien aan de grootte van de woning leek het mij een gezin van Dokters of Advocaten. Wie in godsnaam kan een Nanny betalen ???????
En waarom in godsnaam heb je drie kinderen wanneer deze voltijds worden opgevoed door een Nanny. En volgens het bureau overheerst de vraag het aanbod ...
Dat er te weinig Opvangplaatsen zijn, ga ik volmondig mee akkoord, we hebben het zelf meegemaakt ... Je bent nog niet zwanger en loopt al te zoeken naar een plekje. Dikwijls aanvaard je een plek waar je eigenlijk niet zo gelukkig mee bent .. Het is dat of niets. Maar hé, je bent dan alvast voorbereid op het schoolmoment van je kind want een school zelf kiezen is ook uit den boze ... Want ook hier zijn er opvangproblemen ! Je geeft electronisch een lijstje van vijf scholen door en er wordt voor jou gekozen in welke school jouw kind terecht kan. Ik maak mij nu al druk over het feit dat ik wellicht binnen een jaar of zes ergens aan een school mag gaan kamperen ... In de hoop dat mijn kind daar terecht kan en verder kan genieten van degelijk onderwijs. Maar tegen dan heb ik beslist al een olifantenvel ontwikkeld !
Thuis blijven en voor je kinderen zorgen is een optie maar in deze tijden zo goed als onmogelijk ... Als koppel wil je nog altijd je eigen woning en die zijn vandaag de dag onbetaalbaar geworden. Als je een eigen woonst wil, ben je sowieso verplicht om beiden te gaan werken.
Waarom gaat alles hier altijd zo moeizaam ? Neem een voorbeeld aan de Scandinavische Landen waar moeders wel een aantal jaren thuis kunnen blijven om voor hun kinderen te zorgen zonder dat ze van de bedrijfsladder donderen en een streep door hun carrière (als je het zo al wil noemen) moeten trekken.
Waarom is het voor een Jong koppel vandaag de dag bijna onmogelijk om een eigen woonst te betalen, zodat je als gezin niet anders kan dan beiden te werken ?
Moeten we dan gewoon onze kinderwens opbergen ???? Neen, want dan zitten we binnen ettelijke jaren weeral met het vergrijzingsprobleem.
Dat had ik beter gelaten want het eerste onderwerp was meteen al een schot in de roos: Kinderopvang
Nog maar eens een reportage over het prangende tekort aan opvang ... Vooral in grote steden een Probleem. Wel ... Voor zover ik weet, was dit al een probleem tien jaar geleden !
Voor wij hier zwanger werden, waren wij al op zoek naar opvang voor kinderen. Een geluk bij een ongeluk vonden wij een plaatsje in een opvang waarbij we van bij de start niet echt een goed gevoel bij hadden. Maar, je mag niet kieskeurig zijn, nemen wat er vrij komt en voor de rest niet teveel nadenken. Ons plaatsje hadden we gevonden net na de positieve zwangerschapstest. Ongelukkig voor mij, eindigde die eerste zwangerschap in een miskraam. Gelukkig voor mij, stonden we op dat moment op de "wachtlijst" in een Zelfstandig Dagverblijf van wie het mij altijd verbaasde dat ze überhaupt een vergunning hadden. Maar kom, het was dat of niets. Op dat ogenblik woonden we in een gemeente aan de Stadsrand !
Ik werd al gauw zwanger van nummer twee en zo blij dat ik wist dat mijn kind ergens terecht kon. En zo gebeurde, vijf dagen opvang, elke week opnieuw in een crèche waar ik niet volledig achter stond, die veel geld kostte maar met super juffen. Ik trok mij dan maar op aan de Juffen en het voelde goed; onze eerste spruit voelde zich er goed op haar plaats en werd bovendien ook zeer goed begeleid (slechte start !). Elke dag opnieuw bad ik dat er niets zou fout lopen in de crèche op het vlak van veiligheid.
Na verloop van tijd vonden we een huis dichter bij de Stad. Geen probleem, we maakten elke ochtend een ommetje van ettelijke kilometers naar de crèche waar de Juffen voor onze spruit met liefde zorgden.
Na enige tijd werd ik zwanger van nummer twee (of drie) en begonnen we stilaan toch te denken aan een overstap naar een andere crèche. Twee kinderen in een zelfstandige crèche op voltijdse basis was financieel een enorm zware domper in ons budget dus ik besloot onze kansen te wagen bij een Crèche van De Stad ! Ik werd er vriendelijk ontvangen, kreeg een rondleiding, was onder de indruk van het gebouw en de werking .. Helaas ... Wachtlijst ! Want De Stad werkt nog op een andere manier; bepaalde mensen krijgen voorrang op het vlak van opvang en een voltijds werkend gezin behoort niet tot de prioriteiten ... Ook hier was ik net zwanger, de test was nog niet koud of ik was al beginnen rondhoren ... Gedurende negen maanden was ik lekker zwanger en hoorde ik niets over opvang. Gelukkig voor ons, ging de oudste nog naar de andere crèche en kon onze kersverse spruit daar ook terecht. Want zo gaat dat met broers en zussen, die krijgen voorrang.
Na de bevalling bleef ik zes maanden thuis om dan terug voltijds aan het werk te gaan. Elke dag opnieuw de ommetjes van ettelijke kilometers en enorm gepeperde facturen voor de opvang van twee kinderen in een Zelfstandig Kinderdagverblijf waar ik meer een meer een naar gevoel aan over hield.
Na lange tijd een telefoontje van De Stad dat mijn kind bij hen terecht kon gedurende twee dagen in de week ! T W E E dagen opvang wanneer je beiden voltijds werkt !!!! Nou ... We beten dan maar op onze tanden en betaalden braaf elke maand onze gepeperde factuur van een ondermaatse crèche.
... Maar dan ... Op een vrijdag gingen we onze dochters halen en kregen we koud te horen dat we maandag niet meer in de crèche terecht konden, ze was "failliet" verklaard want voldeed niet langer aan de normen van Kind & Gezin ... Die normen lagen zo hoog dat er bijkomende investeringen nodig waren en dat liep op een sisser af. 75 kinderen stonden op het einde van de week gewoon op Straat !
Nu, dat de crèche in kwestie beter zijn deuren sloot was mij al langer duidelijk, er schortte van alles aan het gebouw en ik was altijd opgelucht dat er nooit iets fout liep. Maar, los het maar op !
Het weekend staat voor de deur en maandag is het werkendag en moet je opvang zien te vinden voor twee kinderen !!! Bovendien waren we op dat moment ook onze waarborg kwijt voor twee kinderen ! Nogmaals een zure appel om door te bijten ... Het heeft echter geen zin om te zitten kniezen, er moest gezocht worden ... 's Avonds dus alle crèche in onze omgeving afgemaald/gebeld etc ... Overal de situatie uitgelegd dat er een crèche onverwacht zijn deuren gesloten had en er op die manier 75 kinderen op straat stonden. Gelukkig hadden heel wat crèches in de buurt weet van de situatie en konden we opnieuw terecht bij een Zelfstandig Kinderdagverblijf iets dichter bij ons thuis. Het was bij vele crèche een beetje wringen en organiseren maar de meeste van die 75 kinderen vonden al snel ergens anders opvang.
Twee vliegen in 1 klap: opvang voor twee kinderen, dicht bij huis maar ... Een nog grotere inbreuk op ons budget, want deze crèche was nog duurder. Gelukkig voor ons ging de oudste al snel naar school waardoor er nog maar opvang nodig was voor 1 kindje à 660 euro / maand !! Reken maar uit .... Ik heb mij toen ontelbare keren afgevraagd waarom ik ging werken ... Het loon dat binnenkwam ging voor de helft naar opvang ... Over de opgang zelf geen kwaad woord, alles is er perfect georganiseerd, ook hier enthousiaste juffen die zich ontfermden over onze jongste (ook alweer een kind met een valse start). Maar hemel ... Beide kinderen zijn elk twee jaar naar een opvang geweest ... Mijn verstand weigert gewoon uit te rekenen wat het kostenplaatje was van dit gebeuren.
Kinderopvang is goed voor mensen die beiden werken ... Het is anders financieel niet haalbaar. In een grote stad zoals "A" mag je al blij zijn een Zelfstandig Kinderdagverblijf te vinden, die van de Stad zelf zijn - in mijn ogen - niet toegankelijk voor een Jong Gezin met twee werkende mensen .. Voor ons was de opvang een lopende rekening die ervoor gezorgd heeft dat sparen geen optie was.
Loopbaanonderbreking nemen is ook een optie ... Maar, iedereen weet dat het nefast is voor je verdere ontwikkeling als werknemer ... Enige tijd uit de running is streep door je loopbaan als vrouw. Het is sowieso altijd lastig om door te groeien als moeder, laat staan dat je dan twee jaar stopt met werken !
Ik heb het mij meermaals afgevraagd of ik niet beter zou stoppen en naderhand had ik het beter gedaan.
Want hé, ik ben twee maal zwanger geweest, twee maal mijn ouderschapsverlof opgenomen en dus ook enige tijd out geweest. Ik sta momenteel nog even ver op de ladder als wanneer ik voltijds thuis gebleven was.
Gelukkig ben ik wel een moeder die er 's morgens en 's avonds is voor haar kinderen en die tijdens de vakantie alles doet om bij haar kinderen te zijn. De dame in Koppen met haar zelfstandig uitgebate koffiebar deed zelfs op zaterdag een hele dag beroep op een crèche bij wie ze binnen de week ene plek veroverd had (in ruil voor gratis koffie en gebak ????). Zes dagen op zeven zat het kind in de crèche van 's morgens tot 's avonds waar het door een vriendin werd opgehaald .. Ik stel mij dan toch de vraag waarom ze aan kinderen begonnen is !
De grootouders zijn ook een optie. Maar ... ik ben opgevoed vanuit het standpunt; Wij hebben jouw opgevoed, wij zijn nu met pensioen en gaan jouw kinderen niet opvoeden. Die stelling klopt als een bus. Grootouders zijn er niet om te zorgen voor je kinderen. En de stelling dat Grootouders niet beschikbaar zijn omdat ze zelf nog op de arbeidsmarkt zitten, klopt als een bus. Als ze ons verplichten te werken tot na ons 65, zal de kinderopvang alleen maar nijpender worden. Het kan absoluut niet door de beugel dat een 70-jarige grootouder nog zorgt voor kleine kinderen !
De Nanny passeerde ook even in Koppen. Een beginnende Nanny verdient al snel 1600 euro / maand (!!!!!!) en zorgt ervoor dat de kindjes van school gehaald worden, speelt met ze, kookt voor ze, steekt ze in bad/bed en doet dan nog licht huishoudelijke taken. De Nanny in Koppen werkte bij een gezin van zelfstandigen en te zien aan de grootte van de woning leek het mij een gezin van Dokters of Advocaten. Wie in godsnaam kan een Nanny betalen ???????
En waarom in godsnaam heb je drie kinderen wanneer deze voltijds worden opgevoed door een Nanny. En volgens het bureau overheerst de vraag het aanbod ...
Dat er te weinig Opvangplaatsen zijn, ga ik volmondig mee akkoord, we hebben het zelf meegemaakt ... Je bent nog niet zwanger en loopt al te zoeken naar een plekje. Dikwijls aanvaard je een plek waar je eigenlijk niet zo gelukkig mee bent .. Het is dat of niets. Maar hé, je bent dan alvast voorbereid op het schoolmoment van je kind want een school zelf kiezen is ook uit den boze ... Want ook hier zijn er opvangproblemen ! Je geeft electronisch een lijstje van vijf scholen door en er wordt voor jou gekozen in welke school jouw kind terecht kan. Ik maak mij nu al druk over het feit dat ik wellicht binnen een jaar of zes ergens aan een school mag gaan kamperen ... In de hoop dat mijn kind daar terecht kan en verder kan genieten van degelijk onderwijs. Maar tegen dan heb ik beslist al een olifantenvel ontwikkeld !
Thuis blijven en voor je kinderen zorgen is een optie maar in deze tijden zo goed als onmogelijk ... Als koppel wil je nog altijd je eigen woning en die zijn vandaag de dag onbetaalbaar geworden. Als je een eigen woonst wil, ben je sowieso verplicht om beiden te gaan werken.
Waarom gaat alles hier altijd zo moeizaam ? Neem een voorbeeld aan de Scandinavische Landen waar moeders wel een aantal jaren thuis kunnen blijven om voor hun kinderen te zorgen zonder dat ze van de bedrijfsladder donderen en een streep door hun carrière (als je het zo al wil noemen) moeten trekken.
Waarom is het voor een Jong koppel vandaag de dag bijna onmogelijk om een eigen woonst te betalen, zodat je als gezin niet anders kan dan beiden te werken ?
Moeten we dan gewoon onze kinderwens opbergen ???? Neen, want dan zitten we binnen ettelijke jaren weeral met het vergrijzingsprobleem.
maandag 23 september 2013
Dag 10 : nu al ?
Ondertussen is Dag 10 alweer bijna voorbij ..
Wat vliegt de tijd als zetelhanger ... Tussen dag 6 en dag 10 had ik het verschrikkelijk moeilijk.
Allee, nu nog maar ik ben alle mogelijke pogingen aan't ondernemen om de "klik" te maken tussen mijn oren. De weg is vooruit .. Een weg vol obstakels maar ik heb nu eenmaal geen keuze.
Voorbije vrijdag (Dag 7) mocht ik de knie-specialist gaan opzoeken, ga hier geen namen noemen !
Bij het binnenkomen van hun 'fabriek' had ik direct terug zin om te vertrekken. Het leek net geen bandwerk ... Overal hingen ook gesigneerde spullen van bekende Topsporters .. En ik ? Ik ben een recreatief loopstertje dat in de praktijk geen zak voorstelt.
Al snel mocht ik het wahala binnen strompelen waar ik niet eens de kans kreeg deftig afscheid te nemen van mijn gips. Direct de schaar in mijn open goot en weg. Ik bespaar u de details maar ik herkende mijn eigen been niet meer. Het zag er niet uit, een been twee keer zo smal, een knie vier keer zo dik en voor de rest alles bont en blauw .. Een shock .. En uiteraard ... tranen.
En mijnheer de specialist heeft het niet zo voor tranen ... De eerste preek rolde direct over zijn lippen .. Als ik op een snelle manier wil revalideren, dien ik mentaal sterker te worden. Voilà .. Dit is hoe Topsporters behandeld worden .. En dus ook zielige loopstertjes met kleine kindertjes ...
Ik wilde er nog iets tussenin brengen over de omstandigheden maar kreeg hiertoe niet de kans ... Met een snelle en naar mijn gevoel ongeïnteresseerde blik (wat ik mij verbeeld uiteraard want hij heeft arendsogen de goede man) werd beslist om de daaropvolgende week een MRI te maken en dan zien we wel weer verder. En weg was hij ...
Kreeg een taaie brace rond mijn knie geschoven en mocht vertrekken. En dat ik maar al direct met kine zou starten want mijn spiermassa mocht niet verder achteruit. Dag 7 was dus een dag om snel te vergeten. De dagen erna werd ik langs alle kanten gesust dat ik écht wel één van de allerbesten op de knie-markt had en dat ik zeker goed geholpen zou worden. Nou ... De start kon voor mij toch wat beter.
Soit ... de dagen erna waren dagen om snel te vergeten. Zonder gips voelt dat been al snel naakt en kwetsbaar én vooral pijnlijk .. Heel veel pijn .. In al zijn vormen en formaten. Het weekend heel rusteloos doorgekomen .. Slecht slapen, niet weten hoe liggen/hangen/zitten .. Overdag vechten tegen de slaap maar er dan toch aan toegeven en maar uren tellen.
En nu zitten we dus aan Dag 10 en zit de eerste kine-beurt er al op. Naar de kine ga je beter niet om een koffietje te drinken .. Maar, het zijn zij wel die aan je moeten trekken en sleuren om je terug op de been te helpen. Vandaag begon alvast moeizaam, plooien is onmogelijk, de binnenkant van de knie doet al zeer wanneer je er naar kijkt .. Langs de andere kant deed het deugd, oefeningen doen .. oefeningen mee naar huis nemen zodat de dag gebroken wordt.
En wie weet kan ik volgende week maandag al stoer vertellen aan de knie-specialist dat ik op een week tijd al véél vooruitgang geboekt heb, alhoewel het allemaal nog bang afwachten is naar de resultaten van de MRI.
Dat het een lange rit zal worden, er staan mijn waarschijnlijk 60 kine-beurten te wachten ... Maar, ik zal er alles aan doen om mobiel te worden want ik wil terug starten waar ik mee geëindigd ben ... Lopen is een passie en misschien moet ik stilaan toch eens nadenken over de combinatie lopen/zwemmen/fietsen ...
Wat vliegt de tijd als zetelhanger ... Tussen dag 6 en dag 10 had ik het verschrikkelijk moeilijk.
Allee, nu nog maar ik ben alle mogelijke pogingen aan't ondernemen om de "klik" te maken tussen mijn oren. De weg is vooruit .. Een weg vol obstakels maar ik heb nu eenmaal geen keuze.
Voorbije vrijdag (Dag 7) mocht ik de knie-specialist gaan opzoeken, ga hier geen namen noemen !
Bij het binnenkomen van hun 'fabriek' had ik direct terug zin om te vertrekken. Het leek net geen bandwerk ... Overal hingen ook gesigneerde spullen van bekende Topsporters .. En ik ? Ik ben een recreatief loopstertje dat in de praktijk geen zak voorstelt.
Al snel mocht ik het wahala binnen strompelen waar ik niet eens de kans kreeg deftig afscheid te nemen van mijn gips. Direct de schaar in mijn open goot en weg. Ik bespaar u de details maar ik herkende mijn eigen been niet meer. Het zag er niet uit, een been twee keer zo smal, een knie vier keer zo dik en voor de rest alles bont en blauw .. Een shock .. En uiteraard ... tranen.
En mijnheer de specialist heeft het niet zo voor tranen ... De eerste preek rolde direct over zijn lippen .. Als ik op een snelle manier wil revalideren, dien ik mentaal sterker te worden. Voilà .. Dit is hoe Topsporters behandeld worden .. En dus ook zielige loopstertjes met kleine kindertjes ...
Ik wilde er nog iets tussenin brengen over de omstandigheden maar kreeg hiertoe niet de kans ... Met een snelle en naar mijn gevoel ongeïnteresseerde blik (wat ik mij verbeeld uiteraard want hij heeft arendsogen de goede man) werd beslist om de daaropvolgende week een MRI te maken en dan zien we wel weer verder. En weg was hij ...
Kreeg een taaie brace rond mijn knie geschoven en mocht vertrekken. En dat ik maar al direct met kine zou starten want mijn spiermassa mocht niet verder achteruit. Dag 7 was dus een dag om snel te vergeten. De dagen erna werd ik langs alle kanten gesust dat ik écht wel één van de allerbesten op de knie-markt had en dat ik zeker goed geholpen zou worden. Nou ... De start kon voor mij toch wat beter.
Soit ... de dagen erna waren dagen om snel te vergeten. Zonder gips voelt dat been al snel naakt en kwetsbaar én vooral pijnlijk .. Heel veel pijn .. In al zijn vormen en formaten. Het weekend heel rusteloos doorgekomen .. Slecht slapen, niet weten hoe liggen/hangen/zitten .. Overdag vechten tegen de slaap maar er dan toch aan toegeven en maar uren tellen.
En nu zitten we dus aan Dag 10 en zit de eerste kine-beurt er al op. Naar de kine ga je beter niet om een koffietje te drinken .. Maar, het zijn zij wel die aan je moeten trekken en sleuren om je terug op de been te helpen. Vandaag begon alvast moeizaam, plooien is onmogelijk, de binnenkant van de knie doet al zeer wanneer je er naar kijkt .. Langs de andere kant deed het deugd, oefeningen doen .. oefeningen mee naar huis nemen zodat de dag gebroken wordt.
En wie weet kan ik volgende week maandag al stoer vertellen aan de knie-specialist dat ik op een week tijd al véél vooruitgang geboekt heb, alhoewel het allemaal nog bang afwachten is naar de resultaten van de MRI.
Dat het een lange rit zal worden, er staan mijn waarschijnlijk 60 kine-beurten te wachten ... Maar, ik zal er alles aan doen om mobiel te worden want ik wil terug starten waar ik mee geëindigd ben ... Lopen is een passie en misschien moet ik stilaan toch eens nadenken over de combinatie lopen/zwemmen/fietsen ...
De boekskeus of het net ?
De boekskeus ... Na mijn niet zo positieve Libelle Mama ervaring, lag er vorige week ineens uit het niets een Vitaya Magazine in de brievenbus. Nog nooit van gehoord .. Maar, ik lees graag boekskeus dus vond het best aangenaam dat zomaar in mijn bus te vinden ...
In dit blad stond een geweldig artikel in over 'delen' met je omgeving .. En ik vond dat zo interessant dat ik het gewoon met jullie wil delen ... Want, in tijden van crisis is elke tip om geld uit te sparen ne goeien tip ... (En voor het blad Vitaya aardige reclame !) .. Surf bij gelegenheid eens naar volgende sites .. Lees en leer :
- www.samenhuizen.be
- www.cohousingprojects.be
- www.autodelen.be
- www.cambio.be
- www.tapazz.com
- www.degage.be
- www.carpool.be
- www.samenstaanwesterker.be
- www.acospace.be
- www.bardoffice.be
- www.barburo.be
- www.burooz.be
- www.thuisafgehaald.be
- www.samentuinen.org
- www.tuindelen.be
- www.letsvlaanderen.be
- www.repaircafe.be
- www.iedereenruiltmee.be
- www.huizenruil.com
Onder het moto 'delen spaart geld uit' deel ik dit artikel met jullie ...
En een zeer dikke pluim aan het blad want ik heb met smaak gelezen
In dit blad stond een geweldig artikel in over 'delen' met je omgeving .. En ik vond dat zo interessant dat ik het gewoon met jullie wil delen ... Want, in tijden van crisis is elke tip om geld uit te sparen ne goeien tip ... (En voor het blad Vitaya aardige reclame !) .. Surf bij gelegenheid eens naar volgende sites .. Lees en leer :
- www.samenhuizen.be
- www.cohousingprojects.be
- www.autodelen.be
- www.cambio.be
- www.tapazz.com
- www.degage.be
- www.carpool.be
- www.samenstaanwesterker.be
- www.acospace.be
- www.bardoffice.be
- www.barburo.be
- www.burooz.be
- www.thuisafgehaald.be
- www.samentuinen.org
- www.tuindelen.be
- www.letsvlaanderen.be
- www.repaircafe.be
- www.iedereenruiltmee.be
- www.huizenruil.com
Onder het moto 'delen spaart geld uit' deel ik dit artikel met jullie ...
En een zeer dikke pluim aan het blad want ik heb met smaak gelezen
donderdag 19 september 2013
Dag 6 : wat valt er te vertellen
Ondertussen zit de eerste week "zetel-hangen" er bijna op !
Wat valt er over zulke dagen te vertellen ? n i e t s ...
's Morgens sta ik gelijk met de kids op, sta ik te knoeien in de badkamer, kom ik al zittend naar beneden om samen te ontbijten en hang dan gemiddeld zestien uur in de zetel ...
Er gaat dan vanalles door je heen, gaande van woede tot verdriet ... medelijden tot moed ..
Een wirwar aan emoties .. Een film die altijd afspeelt, de gekende "waarom-ik" vraag ..
Je gaat doen wat iemand anders doet : googlen ... Je wil nu eenmaal zoveel mogelijk informatie opslorpen ook al weet je dat je beter niet googled op "patella-luxatie". Anyway, je doet het toch.
Veel valt er niet over te vinden .. Altijd weer die link naar luxaties bij honden (P. blaft !).
En toch ben ik zeker dat ik niet de enige ben met dit mechanisch probleem.
En zo blijkt, na zoeken vind je dan toch een "forum" met gelijke zielen .. En ja, daar blijf je dan beter weg en toch begin je dan te lezen en keert je maag om bij al die verhalen van anderen.
Het helpt je niet vooruit maar in tijden van WorldWideWeb is de drang gewoon te groot ..
Links en rechts krijg je de gevatte opmerkingen : "het kon erger", "relativeer", "het is maar sport", "er zijn erger dingen", "het is geen vieze ziekte" etc ... En ja, allemaal waar .. Maar neen, je wil het niet horen ! De overheersende pijn weigert te aanvaarden dat het inderdaad nog erger kon. En die pijn .. Die begrijpen alleen mensen in dezelfde situatie, de gelijkgestemde zielen onder ons .. Want hé, bij een gebroken been kan iedereen zich wel iets inbeelden, hier niet ...
Je zit op een eilandje achter gesloten muren; het sociale isolement loert achter de rug. En ja, er zijn de sociale media zoals Facebook en Twitter maar echt contact is er niet .. Leuke uitjes worden al snel geschrapt want .. Ik geraak er toch niet .. Zolang ik niet op een stoel kan zitten, in een auto kan, hoef ik niets leuks af te spreken ... Op die manier mis ik alvast een etentje, een huwelijk, mijn eigen vrijgezellen, een uitje met kids/vrienden, een brunch etc ... Wellicht ook mijn eigen huwelijk ..
En toch altijd die gevatte opmerking : "het komt allemaal weer goed" ...
Herhaal deze opmerking binnen een maand of twee wanneer de pijn achter de rug is, mijn sociale leven terug wat meer actief is en ik beter kan relativeren. Verwacht echter niet dat ik zes dagen na een ernstig loopongeval r e l a t i v e e r .. ook al ben ik volwassen en moet ik beter weten !!!!
Wat valt er over zulke dagen te vertellen ? n i e t s ...
's Morgens sta ik gelijk met de kids op, sta ik te knoeien in de badkamer, kom ik al zittend naar beneden om samen te ontbijten en hang dan gemiddeld zestien uur in de zetel ...
Er gaat dan vanalles door je heen, gaande van woede tot verdriet ... medelijden tot moed ..
Een wirwar aan emoties .. Een film die altijd afspeelt, de gekende "waarom-ik" vraag ..
Je gaat doen wat iemand anders doet : googlen ... Je wil nu eenmaal zoveel mogelijk informatie opslorpen ook al weet je dat je beter niet googled op "patella-luxatie". Anyway, je doet het toch.
Veel valt er niet over te vinden .. Altijd weer die link naar luxaties bij honden (P. blaft !).
En toch ben ik zeker dat ik niet de enige ben met dit mechanisch probleem.
En zo blijkt, na zoeken vind je dan toch een "forum" met gelijke zielen .. En ja, daar blijf je dan beter weg en toch begin je dan te lezen en keert je maag om bij al die verhalen van anderen.
Het helpt je niet vooruit maar in tijden van WorldWideWeb is de drang gewoon te groot ..
Links en rechts krijg je de gevatte opmerkingen : "het kon erger", "relativeer", "het is maar sport", "er zijn erger dingen", "het is geen vieze ziekte" etc ... En ja, allemaal waar .. Maar neen, je wil het niet horen ! De overheersende pijn weigert te aanvaarden dat het inderdaad nog erger kon. En die pijn .. Die begrijpen alleen mensen in dezelfde situatie, de gelijkgestemde zielen onder ons .. Want hé, bij een gebroken been kan iedereen zich wel iets inbeelden, hier niet ...
Je zit op een eilandje achter gesloten muren; het sociale isolement loert achter de rug. En ja, er zijn de sociale media zoals Facebook en Twitter maar echt contact is er niet .. Leuke uitjes worden al snel geschrapt want .. Ik geraak er toch niet .. Zolang ik niet op een stoel kan zitten, in een auto kan, hoef ik niets leuks af te spreken ... Op die manier mis ik alvast een etentje, een huwelijk, mijn eigen vrijgezellen, een uitje met kids/vrienden, een brunch etc ... Wellicht ook mijn eigen huwelijk ..
En toch altijd die gevatte opmerking : "het komt allemaal weer goed" ...
Herhaal deze opmerking binnen een maand of twee wanneer de pijn achter de rug is, mijn sociale leven terug wat meer actief is en ik beter kan relativeren. Verwacht echter niet dat ik zes dagen na een ernstig loopongeval r e l a t i v e e r .. ook al ben ik volwassen en moet ik beter weten !!!!
maandag 16 september 2013
Dag 3 : help, ik moet plassen ...
De voorbije twee dagen hebben we hier druk geoefend .. In die zin dat het vooral zoeken was naar datgene ik het dichtste bij me heb wanneer het .. Dag 3 zou worden :o))
Ik ben verwend op dat vlak ..
We hebben een kleine zetel in huis maar wel in L-vorm en mijn lange stengel past hier net op.
Het zwangerschapskussen werd terug van zolder gehaald als ondersteuning van mijn benen (mensen, dat is voor mij DE uitvinding geweest !) en ik word omringd door boeken, tijdschriften, mijn laptop, GSM, ipad, afstandsbediening, voldoende programma's op de TV-theek (chance dat wij hier nooit televisie kijken) en nog een lekker fles water, pijnstillers en zakdoeken voor wanneer het weer even teveel wordt .. Ja, mensen, ik geef toe dat ik al heel veel frustraties van me afgejankt heb !
Het is alleszins beter als een ziekenhuiskamer ... 's morgens/'s avonds ga ik al zittend de trap af en beleef ik de resterende zestien uur op de zetel beneden met uitzicht op de tuin en twee katten die me nog steeds negeren en dus weigeren om bij me te zitten (bastards!). Ik ga de bladeren hier letterlijk en figuurlijk zien vallen de komende weken .. Zelden zo extreem dicht bij een seizoenswissel gestaan.
Tot deze ochtend ook het gezelschap van mijn man en twee kinderen. Helaas, maandag is school- en werkdag .. Heel veel mensen zouden hiervoor tekenen toch, rust, stilte .. Boekjes lezen, spellekes spelen op de pc, tv kijken .. Mijn God, ik zou hier ook voor tekenen .. Ware het niet dat ik geen weg op kan .... en het dus na Dag 1 al serieus voor bekeken hield !
En zodoende heb ik er deze ochtend al een rondje plassen opzitten. En dat is echt een onderneming ...
Uit de zetel geraken, dat kussen van onder dat zware been krijgen, die krukken, mensen ... ik kan nog steeds niet met krukken stappen en heb al zoveel ervaring met die dingen en dan de lange weg naar de wc maar mijn lange been net in kan. N E T zeg ik ... Je zou mij moeten zien hangen ... Een papiertje van de rol wc-papier trekken is ook al een hele onderneming maar héééé, ... mijn dag krijgt zo wat verstrooiing ! Nadien de lange weg terug naar de zetel, beetje comfort zoeken want dat hele lijf doet ondertussen zo'n pijn van het liggen en hangen ... En dan zit/hang/lig je eindelijke comfortabel, kussen onder je been, lekker warm dekentje over je lichaam (ik zit nog steeds in de rilfase) ..... En dan gaat die verdomde deurbel !!
De deurbel mensen, die wordt hier niet gebruikt ... Ofwel komt ons bezoek gewoon zo binnen met een sleutel (de mama), ofwel kloppen de mensen aan (koter 2 kan slapen), ofwel komt er niemand :o))
En dan gaat die fucking doorbell .... Ik herkende niet eens het geluid ... Even de twijfel of het die van ons wel was, of de morfine eindelijk begon te werken .. Maar neen, echt, het was onze bel ...
Ze kwamen foto's afleveren ...
Spannend he zo'n dag en hij is nog niet half voorbij :o)) Houdt u vast mensen, er valt nog wat te beleven in P. Land ! Dag drie is nog niet halverwege en we moeten nog naar Dag 90 of zo …
Ik ben verwend op dat vlak ..
We hebben een kleine zetel in huis maar wel in L-vorm en mijn lange stengel past hier net op.
Het zwangerschapskussen werd terug van zolder gehaald als ondersteuning van mijn benen (mensen, dat is voor mij DE uitvinding geweest !) en ik word omringd door boeken, tijdschriften, mijn laptop, GSM, ipad, afstandsbediening, voldoende programma's op de TV-theek (chance dat wij hier nooit televisie kijken) en nog een lekker fles water, pijnstillers en zakdoeken voor wanneer het weer even teveel wordt .. Ja, mensen, ik geef toe dat ik al heel veel frustraties van me afgejankt heb !
Het is alleszins beter als een ziekenhuiskamer ... 's morgens/'s avonds ga ik al zittend de trap af en beleef ik de resterende zestien uur op de zetel beneden met uitzicht op de tuin en twee katten die me nog steeds negeren en dus weigeren om bij me te zitten (bastards!). Ik ga de bladeren hier letterlijk en figuurlijk zien vallen de komende weken .. Zelden zo extreem dicht bij een seizoenswissel gestaan.
Tot deze ochtend ook het gezelschap van mijn man en twee kinderen. Helaas, maandag is school- en werkdag .. Heel veel mensen zouden hiervoor tekenen toch, rust, stilte .. Boekjes lezen, spellekes spelen op de pc, tv kijken .. Mijn God, ik zou hier ook voor tekenen .. Ware het niet dat ik geen weg op kan .... en het dus na Dag 1 al serieus voor bekeken hield !
En zodoende heb ik er deze ochtend al een rondje plassen opzitten. En dat is echt een onderneming ...Uit de zetel geraken, dat kussen van onder dat zware been krijgen, die krukken, mensen ... ik kan nog steeds niet met krukken stappen en heb al zoveel ervaring met die dingen en dan de lange weg naar de wc maar mijn lange been net in kan. N E T zeg ik ... Je zou mij moeten zien hangen ... Een papiertje van de rol wc-papier trekken is ook al een hele onderneming maar héééé, ... mijn dag krijgt zo wat verstrooiing ! Nadien de lange weg terug naar de zetel, beetje comfort zoeken want dat hele lijf doet ondertussen zo'n pijn van het liggen en hangen ... En dan zit/hang/lig je eindelijke comfortabel, kussen onder je been, lekker warm dekentje over je lichaam (ik zit nog steeds in de rilfase) ..... En dan gaat die verdomde deurbel !!
De deurbel mensen, die wordt hier niet gebruikt ... Ofwel komt ons bezoek gewoon zo binnen met een sleutel (de mama), ofwel kloppen de mensen aan (koter 2 kan slapen), ofwel komt er niemand :o))
En dan gaat die fucking doorbell .... Ik herkende niet eens het geluid ... Even de twijfel of het die van ons wel was, of de morfine eindelijk begon te werken .. Maar neen, echt, het was onze bel ...
Ze kwamen foto's afleveren ...
Spannend he zo'n dag en hij is nog niet half voorbij :o)) Houdt u vast mensen, er valt nog wat te beleven in P. Land ! Dag drie is nog niet halverwege en we moeten nog naar Dag 90 of zo …
zondag 15 september 2013
Energizer Nightrun om nooit meer te vergeten
Vrijdag de Dertiende .. Wie gelooft er in ? ik alleszins niet ..Vrijdag de Dertiende ... Energizer Night Run in Deurne, eerste wave ..
We keken er naar uit, gezellig avondje in het donker hardlopen, niet te snel vooral genieten.
Voor de start een vies voorgevoel .. Twijfel om al dan niet te starten stak de kop op .. Versterkte zich alleen maar wanneer ik onderweg naar het startvak mijn linkervoet omsloeg ...
Voor de start begon het hard te regenen, we wisten toen al dat het én donker én nat én modderig én dus ook gevaarlijk zou zijn. Maar, we stonden goed, vooraan zelfs .. het zou wel goed komen.
Na drie kilometer Ventlief die zei : "het is het niet waard om hier je enkel pijn te doen".
Na drie kilometer en half een gil .. mijn gil ... gillen wordt brullen. Ik lig tegen de vlakte te krijsen als een varken .. Knie uit de kom en een lekkere smak gemaakt. "Niet hier is het eerste wat door mijn hoofd spookt" ..
Niet in een donker park, ver weg van alles, in regen en koude .. Helaas ...
Lopers rennen voorbij, niemand stopt .. Al snel toch mensen die willen helpen. Iemand gaat iemand van de organisatie roepen, een fietser zet zijn fiets dwars zodat de lopers niet op mijn kunnen botsen. Andere lopers zijn boos omdat "ik" in "hun" weg lig .. Lopers die roepen dat ik opzij moet ..
En ik ? Ik kan niets .. Mijn benen hangen in de lucht, mijn knie puilt er enorm hard uit, ik ben versteend, letterlijk en figuurlijk.
Vrienden die me voorbij rennen en schrikken. Bij mij blijven, hun wedstrijd laten voor wat het is en helpen. Hulp betekent in eerste instantie de lopers omleiden zodat er zeker niets op mij knalt. Hulp betekent op mij inpraten want ik lig er nog steeds te gillen als een varken .. Mijn kinderen, mijn feest, mijn bevallingen, mijn halve marathontraining, alles passeert de revue.
Organisatie erbij .. maar nog geen hulp, een verpleger die me niet kan helpen, een kinesiste die me heel de tijd bij zal staan. Na een tijd belt manlief in grote wanhoop dan zelf maar het Noodnummer. Helaas, geraken zij niet zomaar bij mij.
Ik blijf liggen, gillend, nat, koud, bibberend ... Na verloop van tijd een verpleegteam op een Quad die me - gelukkig - een pijnstillend middel toedient. Geknoei met prikken, aders die niet te vinden zijn. Ach, ik kan het ze niet kwalijk nemen .. Het is er donker, nat, druk ... Ik sta stijf van de kou, ga licht in shock en kramp .. Verpleging die op mijn inpraat om te blijven ademen, de kine die mijn goed been probeert te vrijwaren van kramp .. Kortom een hele drukte ..
Seconden worden minuten, minuten worden kwartieren, kwartieren lijken uren .. De MUG wordt er bij gehaald, de MUG geraakt niet bij mij ... Bummer .. Gelukkig een urgentiearts die ziet dat het ernstig is en niet wil wachten. Ik word ter plekke behandeld met morfine, krijg zuurstof en val in slaap ...Tijdens mijn slaap wordt de knie er terug in gezet, wordt ik op de Quad gehezen en zo naar de MUG gebracht ... In het ziekenhuis word ik wakker, rillend van de kou en de pijn .. Dringend foto's maken om te zien of er niets gebroken is en dan wachten .. wachten en nog eens wachten.
Ondertussen lig ik thuis in de zetel. Van mijn enkel tot mijn lies in het gips, niets maar dan ook niets kan ik nog. De trap op/af is een onderneming, plassen is een heel gedoe. Alles doet pijn, niets gaat zoals het moet. Frustraties over van alles; het feit dat ik moet liggen, mijn loopdroom die voorbij is .. Vragen die door mijn hoofd spoken over mijn sporttoekomst, mijn spiermassa, mijn gewicht etc ...
Volgende week vrijdag naar de specialist om te beslissen of er geopereerd zal worden. En dan wellicht maanden van revalidatie voor de boeg. Voor mij zal vrijdag de dertiende nooit meer hetzelfde zijn. Maar, ik heb alvast met mijn helpende helden afgesproken dat we op deze dag elk jaar een toast doen !
maandag 9 september 2013
De Libelle Mama
De Libelle mama !
Via mijn werk kon ik een jaar een abonnement nemen aan een lager tarief.
Was ik er voor te vinden ? Bwah .. Ik ben een trouwe Humo en Standaard lezer maar ik wilde het een kans geven ..
Veel "vrouwen" lezen Libelle, een typisch vrouwenblad en ik dacht dat ik mijzelf dan ook wat meer "vrouw" en "moeder" ging voelen.
Is het een hoogstaand blad ? Goh ... Er is sowieso meer diepgang in als ne Flair van wie mij de doelgroep nog steeds ontglipt .. Maar, .. meer vrouw en meer mama word ik er alvast niet van !
Er staan tips in .. Veel tips .. Over moederen, over knutselen met kinderen, over mode (dat haast altijd onbetaalbaar lijkt) enz ...
Om een voorbeeld te geven : deze maand zat blijkbaar mijn laatste exemplaar in de bus. Raar want ik dacht dat mijn abonnement al in mei verlopen was en meen me te herinneren dat ik er geen meer gekregen had ... Hierin staat oa. een artikel over Je kind dat trakteert op school ... En meteen word ik als moeder alweer opgezadeld met het gekende schuldgevoel .. Want, mijn kinderen gaan met een eenvoudige (soms zelfgemaakte maar meestal van de bakker) cake naar school. Vorig jaar heb ik eens een effort gedaan om voor 25 kindjes zakken popcorn te maken (in boterhamzakjes) maar .. ik ga echt geen cakemannetjes maken .. Ik heb daar geen tijd én zin voor !
Er staat ook een mode-reportage in over de eerste schooldagen van je kinderen .. Eerlijk ? Ik koop geen kledij van Van Hassels, Terre Bleue, Hilde & Co, Replay, Bellerose, Maan, Fred & Ginger ..
En ja, ik geeft toe, er staan ook spullen in van H&M en C&A maar die duurdere merken, kleden altijd net iets hipper .. Mijn kinderen zijn ook hip .. Maar, ik zoek kledij bij Zeeman en Wibra en probeer die te combineren met hippe schoenen, muts/sjaal ... Want, eerlijk ? Als mijn dochter(s) na een eerste dag school met een gat in hun broek thuis komen .. Een broek van ruim 100,- .. Dan mogen ze van mij niet meer buiten ... Kelder in, deur op slot en sleutel weg !
Er staan ook altijd super veel (en meestal leuke) uitstappen in .. Maar, eerlijk .. Als het weekend is (en zeker wanneer ik zaterdag werk), dan heb ik meestal geen zin meer in een kinderuitstap ! Bovendien doen de kinderen al zoveel: sport, academie, school ... Ik heb gewoon de energie en de goesting niet om vrolijk te wandelen in Bokrijk, één of andere binnenspeeltuin, een pretpark of wat dan ook .. En ja, dan voel ik weer dat vieze, enge gevoel opsteken .. "Jij bent een slechte moeder, slechte moeder, slechte moeder" ....
Ga ik mijn abonnement verlengen van de Libelle Mama ?
Neen .. Het spijt me .. Het is een maandblad dat ik na twee uur in een de papierbak smijt wegens "uitgelezen" en "niet blijven hangen".
Via mijn werk kon ik een jaar een abonnement nemen aan een lager tarief.
Was ik er voor te vinden ? Bwah .. Ik ben een trouwe Humo en Standaard lezer maar ik wilde het een kans geven ..
Veel "vrouwen" lezen Libelle, een typisch vrouwenblad en ik dacht dat ik mijzelf dan ook wat meer "vrouw" en "moeder" ging voelen.
Is het een hoogstaand blad ? Goh ... Er is sowieso meer diepgang in als ne Flair van wie mij de doelgroep nog steeds ontglipt .. Maar, .. meer vrouw en meer mama word ik er alvast niet van !
Er staan tips in .. Veel tips .. Over moederen, over knutselen met kinderen, over mode (dat haast altijd onbetaalbaar lijkt) enz ...
Om een voorbeeld te geven : deze maand zat blijkbaar mijn laatste exemplaar in de bus. Raar want ik dacht dat mijn abonnement al in mei verlopen was en meen me te herinneren dat ik er geen meer gekregen had ... Hierin staat oa. een artikel over Je kind dat trakteert op school ... En meteen word ik als moeder alweer opgezadeld met het gekende schuldgevoel .. Want, mijn kinderen gaan met een eenvoudige (soms zelfgemaakte maar meestal van de bakker) cake naar school. Vorig jaar heb ik eens een effort gedaan om voor 25 kindjes zakken popcorn te maken (in boterhamzakjes) maar .. ik ga echt geen cakemannetjes maken .. Ik heb daar geen tijd én zin voor !
Er staat ook een mode-reportage in over de eerste schooldagen van je kinderen .. Eerlijk ? Ik koop geen kledij van Van Hassels, Terre Bleue, Hilde & Co, Replay, Bellerose, Maan, Fred & Ginger ..
En ja, ik geeft toe, er staan ook spullen in van H&M en C&A maar die duurdere merken, kleden altijd net iets hipper .. Mijn kinderen zijn ook hip .. Maar, ik zoek kledij bij Zeeman en Wibra en probeer die te combineren met hippe schoenen, muts/sjaal ... Want, eerlijk ? Als mijn dochter(s) na een eerste dag school met een gat in hun broek thuis komen .. Een broek van ruim 100,- .. Dan mogen ze van mij niet meer buiten ... Kelder in, deur op slot en sleutel weg !
Er staan ook altijd super veel (en meestal leuke) uitstappen in .. Maar, eerlijk .. Als het weekend is (en zeker wanneer ik zaterdag werk), dan heb ik meestal geen zin meer in een kinderuitstap ! Bovendien doen de kinderen al zoveel: sport, academie, school ... Ik heb gewoon de energie en de goesting niet om vrolijk te wandelen in Bokrijk, één of andere binnenspeeltuin, een pretpark of wat dan ook .. En ja, dan voel ik weer dat vieze, enge gevoel opsteken .. "Jij bent een slechte moeder, slechte moeder, slechte moeder" ....
Ga ik mijn abonnement verlengen van de Libelle Mama ?
Neen .. Het spijt me .. Het is een maandblad dat ik na twee uur in een de papierbak smijt wegens "uitgelezen" en "niet blijven hangen".
zondag 8 september 2013
Nieuw Lid in de Familie
Manlief beleefde gisteren zijn eerste vrijgezellenDAG.
Heel de dag was hij vergezeld van een rosse opblaaspop.
's Morgens : Oooooh, papa, dat is een leuke "pop" !
Day after : De opblaaspop ligt een beetje plat te wezen in onze berging ..
Jongste dochter : Papa, die "Mevrouw" is een beetje plattekes !
Van mij mag ons nieuwe Familie-lid blijven, doch .. Ik heb toch even voorgesteld om ze wat ondergoed en kledij aan te doen ... Zodat ze fris en monter kan deelnemen aan ons avondfeest.
Als mijn man heel de dag vastgeketend wordt aan een Rosse Pop, awel, .. Ze mag mee feesten op ons avondfeest !!!! Zij en ik worden vast dikke vriendjes !
Heel de dag was hij vergezeld van een rosse opblaaspop.
's Morgens : Oooooh, papa, dat is een leuke "pop" !
Day after : De opblaaspop ligt een beetje plat te wezen in onze berging ..
Jongste dochter : Papa, die "Mevrouw" is een beetje plattekes !
Van mij mag ons nieuwe Familie-lid blijven, doch .. Ik heb toch even voorgesteld om ze wat ondergoed en kledij aan te doen ... Zodat ze fris en monter kan deelnemen aan ons avondfeest.
Als mijn man heel de dag vastgeketend wordt aan een Rosse Pop, awel, .. Ze mag mee feesten op ons avondfeest !!!! Zij en ik worden vast dikke vriendjes !
zaterdag 7 september 2013
Werken op zaterdag ... Quote(s)
Klant : Ik zou vijf euro geven om elke sproet te mogen zien op je lichaam
Klant : Ik zou dan wel willen dat je jezelf uitkleed
Ik : Beste klant, dan kan jij mij bijlange niet betalen !!!
Klant : Ik zou dan wel willen dat je jezelf uitkleed
Ik : Beste klant, dan kan jij mij bijlange niet betalen !!!
vrijdag 6 september 2013
Hardlopen op locatie : doen !!!!
Luxe-beesten die we zijn, gingen we deze vakantie twee keer op reis, beetje onverwacht maar ... als het zich aandient, grijpen die kans !
We besloten beiden om onze loopspullen mee te nemen en te trainen voor Eindhoven later dit jaar. Er is nog werk aan de winkel want met die warme temperaturen was vooral ik flink aan't slabakken.
De extra trip ging naar het Gardameer en stiekem hoopte ik toch elke twee dagen te kunnen trainen.
Het Gardameer is echter Zuiders dus heet, een lang en druk meer met heel veel toerisme, niet vlak maar hellend ... De motivatie was dus hoog maar zou het practisch wel lukken, want geen van deze drie elementen liggen me.
Maar, ik houd wel van lopen in het buitenland en dit jaar is mijn jaar .. Reeds eerder gerend in Nederland, Duitsland, Oostenrijk en Italie. En .. Wat een geluk ... We zaten op een camping in de buurt van Salo, een klein stadje met een pracht van een wandelboulevard .. Als je van onze camping vertrok en tot aan het einde van Salo en terug rende, kwam je aan tien kilometer .. Ideaal toch om te doen tijdens warme vakantiedagen !!!!
Dus, liefhebbers van rennen, reizen, én Italie ... Ga in de buurt van Salo op vakantie, het is er prachtig, rustig en héérlijk hardlopen !!! Zelf vertrok ik rond zeven uur 's morgens, het was dan al véél te warm maar nog lekker rustig ... Ik geef toe, snelheidsrecords heb ik niet verbroken en echt schematisch was het niet qua trainingsevolutie maar ... We bleven in beweging ... Want eerlijk ? Italie is toch het mekka van een lekkere keuken !!!!!
We besloten beiden om onze loopspullen mee te nemen en te trainen voor Eindhoven later dit jaar. Er is nog werk aan de winkel want met die warme temperaturen was vooral ik flink aan't slabakken.
De extra trip ging naar het Gardameer en stiekem hoopte ik toch elke twee dagen te kunnen trainen.Het Gardameer is echter Zuiders dus heet, een lang en druk meer met heel veel toerisme, niet vlak maar hellend ... De motivatie was dus hoog maar zou het practisch wel lukken, want geen van deze drie elementen liggen me.
Maar, ik houd wel van lopen in het buitenland en dit jaar is mijn jaar .. Reeds eerder gerend in Nederland, Duitsland, Oostenrijk en Italie. En .. Wat een geluk ... We zaten op een camping in de buurt van Salo, een klein stadje met een pracht van een wandelboulevard .. Als je van onze camping vertrok en tot aan het einde van Salo en terug rende, kwam je aan tien kilometer .. Ideaal toch om te doen tijdens warme vakantiedagen !!!!
Dus, liefhebbers van rennen, reizen, én Italie ... Ga in de buurt van Salo op vakantie, het is er prachtig, rustig en héérlijk hardlopen !!! Zelf vertrok ik rond zeven uur 's morgens, het was dan al véél te warm maar nog lekker rustig ... Ik geef toe, snelheidsrecords heb ik niet verbroken en echt schematisch was het niet qua trainingsevolutie maar ... We bleven in beweging ... Want eerlijk ? Italie is toch het mekka van een lekkere keuken !!!!!De Eerste Schoolweek ... HELP !
Wegens omstandigheden is de start van ons schooljaar iets anders gelopen dan gepland (daarover later meer). Het komt erop neer dat wij zondagNACHT thuis kwamen van een extra vakantie en de kinders er op maandag vroeg uit moesten voor hun eerste schooldag .. Tijdens die NACHT viel er dus nog véél te regelen : boekentassen, drinkenbussen, brooddozen, kleertjes etc ...
Chaos .. Nu, in het algemeen kan ik best om met chaos en kan ik best verschillende dingen tegelijk .. Want ja, ik ben vrouw en vrouwen kunnen dat .. Die regelen dingen en zijn eigenlijk al een week verder met plannen. Maar, deze keer was P. doodop, zowel lichamelijk als geestelijk .. Is vakantie er niet om te genieten en mentaal de batterijen op te laden ????? Alvast buiten twee vrouwelijke koters gerekend die spijtig genoeg iets te hard op de mama lijken !
En die eerste schoolweek ging ook nog eens gepaard met een Iphone die zijn geest gaf .. En een pc-knoeier die niet geheel correct kon synchroniseren, een auto van de grootouders die stuk was zodat ik mijn autootje aan hen doorgaf ... een aannemer die in oktober plots wel kan starten en wij die nog niets besteld hebben van badkamermeubelen ... Het regelen van tennis, korfbal, tekenacademie, het betalen ervan .... kortom .. Horror ! Oh ja, en terug werken ... En we weten allemaal hoe dat start na vakantie.
En dan de school !
Dit jaar heb ik een Dame die naar het eerste leerjaar gaat en een Kleinere Dame die in de eerste kleuterklas start.
De kleine dame slaapt in principe in de namiddag nog twee uur dus daar verwachten we problemen in de zin dat die zich wellicht over de stoep sleept op weg naar huis en ik wellicht met het schaamrood op de wangen in een winkel sta met een klein kind met metersdikke wallen en een kind dat zich op de grond laat vallen om eens lekker te gillen.
De oudere dame is nog een graad erger want zij verwacht dat ze na week 1 kan lezen, schrijven en rekenen !!! Frustratie alom gepaard met vieze gezichten, onhandelbaarheid, brutaal en kort ! Een oudere dame ook dat plots vindt dat haar kleine zus nog een "prutske" is en zich meteen gaat gedragen als een berispende moeder (van wie heeft ze het).
En dan een moeder die in die eerste week een late heeft en twee oudercontacten (of info-avonden).
En laat die oudercontact van de oudste nu net weer als Chinees in de oren klinken.
Hebben jullie nog enig idee hoe jullie hebben leren schrijven, rekenen en lezen ?
Awel, ik dacht altijd dat het op de klassieke manier zou zijn .. Niet dus !
Een mens moet eerste de opdrachten al ontrafelen alvorens ze kan starten.
Leren rekenen is niet gewoon 1+1, neenee, het is is werken met oa. bruggen (het enige woord dat ik onthouden heb), ballonnetjes, werken tot 20 maar als basis tot 10 gaan !
Leren lezen is niet gewoon "a", "b", "c" .. Neenee, de uitspraken van de letters zijn totaal anders dan hoe ik het geleerd heb .. Probeer maar eens "mol" te lezen beste mensen ...
Kortom, een twee uur durende info-avond na een lange dag werken en probeer dat dan maar te vertalen naar een .. Man, echtgenoot, partner, vriend, huisgenoot ...
Agenda's ook die elke dag gelezen en aangevuld moeten worden x 2 !
Huiswerk dat gemaakt moet worden en bekeken moet worden met de dame in kwestie. En meteen de kleinere dame ook maar wat huiswerk geven !
Erop toezien dat de ouder niet spontaan gaat verbeteren .. Wij begrijpen de opdrachten anders :o)
Tijd maken om samen te lezen, te rekenen, te schrijven ..
Als het ook kan nog een verhaaltje lezen voor het slapen gaan én indien mogelijk het kind het verhaal nog laten navertellen (goed voor hun ontwikkeling).
Vers koken voor de kinderen en de rest van het gezin, gezond eten is de basis !
Taxi spelen naar alle activeiteiten .. Daarbij komend de nieuwe start van zwemlessen van de oudere dame zwemt geen schoolslag meer maar alleen nog onder water, oeps !!!)
De kinderen moet ook elke avond in bad met dit hete weer ..
.. En op tijd naar bed !
En dat wanneer je als ouder tegen half zes naar huis komt !!! Mmmmm ..
Maar ikke ploeteren ? Neeeeeeeeeeen :o))
Eens de kinders in bed liggen, wordt de ontbijttafel klaar gezet, de kleertjes klaargelegd, de boekentassen geleegd en klaar gelegd, de broodDOZEN, koekenDOZEN, fruitDOZEN en drinkenbussen klaar gezet voor het ganse gezin ..
En dan om half tien mag je even rekenen op me-time terwijl je eigenlijk al lang moet gaan slapen.
Kortom .. blijf hem volgen mama's ... Het wordt weer een prachtiger ploeterjaar !
Nog een tip die ik meekreeg van school : laat uw kinderen 's morgens op tijd opstaan zodat ze op een rustige manier kunnen wakker worden en ontbijten .. En laten we in dit gezin nu net vier mensen zijn die NIET uit hun bed kunnen 's morgens !!!
Chaos .. Nu, in het algemeen kan ik best om met chaos en kan ik best verschillende dingen tegelijk .. Want ja, ik ben vrouw en vrouwen kunnen dat .. Die regelen dingen en zijn eigenlijk al een week verder met plannen. Maar, deze keer was P. doodop, zowel lichamelijk als geestelijk .. Is vakantie er niet om te genieten en mentaal de batterijen op te laden ????? Alvast buiten twee vrouwelijke koters gerekend die spijtig genoeg iets te hard op de mama lijken !
En die eerste schoolweek ging ook nog eens gepaard met een Iphone die zijn geest gaf .. En een pc-knoeier die niet geheel correct kon synchroniseren, een auto van de grootouders die stuk was zodat ik mijn autootje aan hen doorgaf ... een aannemer die in oktober plots wel kan starten en wij die nog niets besteld hebben van badkamermeubelen ... Het regelen van tennis, korfbal, tekenacademie, het betalen ervan .... kortom .. Horror ! Oh ja, en terug werken ... En we weten allemaal hoe dat start na vakantie.
En dan de school !
Dit jaar heb ik een Dame die naar het eerste leerjaar gaat en een Kleinere Dame die in de eerste kleuterklas start.
De kleine dame slaapt in principe in de namiddag nog twee uur dus daar verwachten we problemen in de zin dat die zich wellicht over de stoep sleept op weg naar huis en ik wellicht met het schaamrood op de wangen in een winkel sta met een klein kind met metersdikke wallen en een kind dat zich op de grond laat vallen om eens lekker te gillen.
De oudere dame is nog een graad erger want zij verwacht dat ze na week 1 kan lezen, schrijven en rekenen !!! Frustratie alom gepaard met vieze gezichten, onhandelbaarheid, brutaal en kort ! Een oudere dame ook dat plots vindt dat haar kleine zus nog een "prutske" is en zich meteen gaat gedragen als een berispende moeder (van wie heeft ze het).
En dan een moeder die in die eerste week een late heeft en twee oudercontacten (of info-avonden).
En laat die oudercontact van de oudste nu net weer als Chinees in de oren klinken.
Hebben jullie nog enig idee hoe jullie hebben leren schrijven, rekenen en lezen ?
Awel, ik dacht altijd dat het op de klassieke manier zou zijn .. Niet dus !
Een mens moet eerste de opdrachten al ontrafelen alvorens ze kan starten.
Leren rekenen is niet gewoon 1+1, neenee, het is is werken met oa. bruggen (het enige woord dat ik onthouden heb), ballonnetjes, werken tot 20 maar als basis tot 10 gaan !
Leren lezen is niet gewoon "a", "b", "c" .. Neenee, de uitspraken van de letters zijn totaal anders dan hoe ik het geleerd heb .. Probeer maar eens "mol" te lezen beste mensen ...
Kortom, een twee uur durende info-avond na een lange dag werken en probeer dat dan maar te vertalen naar een .. Man, echtgenoot, partner, vriend, huisgenoot ...
Agenda's ook die elke dag gelezen en aangevuld moeten worden x 2 !
Huiswerk dat gemaakt moet worden en bekeken moet worden met de dame in kwestie. En meteen de kleinere dame ook maar wat huiswerk geven !
Erop toezien dat de ouder niet spontaan gaat verbeteren .. Wij begrijpen de opdrachten anders :o)
Tijd maken om samen te lezen, te rekenen, te schrijven ..
Als het ook kan nog een verhaaltje lezen voor het slapen gaan én indien mogelijk het kind het verhaal nog laten navertellen (goed voor hun ontwikkeling).
Vers koken voor de kinderen en de rest van het gezin, gezond eten is de basis !
Taxi spelen naar alle activeiteiten .. Daarbij komend de nieuwe start van zwemlessen van de oudere dame zwemt geen schoolslag meer maar alleen nog onder water, oeps !!!)
De kinderen moet ook elke avond in bad met dit hete weer ..
.. En op tijd naar bed !
En dat wanneer je als ouder tegen half zes naar huis komt !!! Mmmmm ..
Maar ikke ploeteren ? Neeeeeeeeeeen :o))
Eens de kinders in bed liggen, wordt de ontbijttafel klaar gezet, de kleertjes klaargelegd, de boekentassen geleegd en klaar gelegd, de broodDOZEN, koekenDOZEN, fruitDOZEN en drinkenbussen klaar gezet voor het ganse gezin ..
En dan om half tien mag je even rekenen op me-time terwijl je eigenlijk al lang moet gaan slapen.
Kortom .. blijf hem volgen mama's ... Het wordt weer een prachtiger ploeterjaar !
Nog een tip die ik meekreeg van school : laat uw kinderen 's morgens op tijd opstaan zodat ze op een rustige manier kunnen wakker worden en ontbijten .. En laten we in dit gezin nu net vier mensen zijn die NIET uit hun bed kunnen 's morgens !!!
... alweer .. excuses
Alweer mijn oprechte excuses voor het doodbloeien van de blog.
Weet niet wat er aan de hand is .. Heb zelden zo hard het gevoel gehad dat ik mezelf voorbije ren, nochtans is mijn leven niet veranderd : werken, gezin van vier, huis in opbouw, twee katten, loop(dip), vakanties ... En neen, ik weiger te geloven dat een avondje spinning in de week heel mijn time-management naar de knoppen helpt .. After all, what's an hour in a life !
Weet niet hoe jullie het aanvoelen maar hoe ouder de kinders worden, hoe hectischer het leven wordt .. En dan was het nog V A K A N T I E, althans voor de kinderen die wel heen-en-weer naar de speelpleinen gesleurd werden maar er duidelijk minder last mee hadden dan de mama !
De dagen worden net hetzelfde ingevuld tijdens de zomermaanden en toch lijkt alles tijdens het schooljaar beter te lukken .. (alhoewel : dit in gedachten geknutseld bericht dateert nog van voor de schoolstart !).
Ik ga echt mijn best doen om terug meer te posten en liefst nog wat constructieve dingen ook !!!
Weet niet wat er aan de hand is .. Heb zelden zo hard het gevoel gehad dat ik mezelf voorbije ren, nochtans is mijn leven niet veranderd : werken, gezin van vier, huis in opbouw, twee katten, loop(dip), vakanties ... En neen, ik weiger te geloven dat een avondje spinning in de week heel mijn time-management naar de knoppen helpt .. After all, what's an hour in a life !
Weet niet hoe jullie het aanvoelen maar hoe ouder de kinders worden, hoe hectischer het leven wordt .. En dan was het nog V A K A N T I E, althans voor de kinderen die wel heen-en-weer naar de speelpleinen gesleurd werden maar er duidelijk minder last mee hadden dan de mama !
De dagen worden net hetzelfde ingevuld tijdens de zomermaanden en toch lijkt alles tijdens het schooljaar beter te lukken .. (alhoewel : dit in gedachten geknutseld bericht dateert nog van voor de schoolstart !).
Ik ga echt mijn best doen om terug meer te posten en liefst nog wat constructieve dingen ook !!!
zaterdag 3 augustus 2013
Verslaafd aan snoep !
Ik mag dan al ontzettend veel bezig zijn met sport, fruit eten .. en veel te veel wijn drinken ..
Er is nog een andere lekkernij die ik absoluut niet te baas kan ... De Cuberdon !
Mag het zakje niet in mijn handen krijgen, want het is OP, ... OP ZEG IK U !
Voor de Nederlandse volgers ...
Een Cuberdon is ook bekend als een neus en is een typisch Belgisch snoepje.
Meestal is De Cuberdon paars van kleur, een breedte van ruim 2 cm ...
Voor de viezerikken onder ons lijkt het wellicht ook een beetje op een tepel die stijf naar boven staat te pronken ! Voor de braven onder ons, lijkt het op een kegel ...
De buitenkant is hard maar de binnenkant is lekker lopend ...
Cuberdons vind je alleen in Belgie, omdat de houdbaarheid zeer beperkt is, wordt het snoepje niet geexporteerd !
De originele Cuberdon smaakt een beetje naar frambozen met héél veel suiker ! Ahum .. Niet bepaald gezond dus !
Het snoepje zou in Brugge geboren zijn, ergens in de 19de Eeuw.
Of je het zelf kan maken ? Ik begin er alvast niet aan .. Precisiewerk, een recept dat onvindbaar is en het duurt een week om een kegeltje te maken ...
Dus, beste Buitenlander .. Als u ooit aan de Belgisch Kust of in Brugge terecht komt, koop uzelf een zakje Cuberdons en geniet ... Doe uw ogen dicht en laat de kegel zacht smelten in de mond .. Een smaakbommetje om U tegen te zeggen ...
Er is nog een andere lekkernij die ik absoluut niet te baas kan ... De Cuberdon !
Mag het zakje niet in mijn handen krijgen, want het is OP, ... OP ZEG IK U !
Voor de Nederlandse volgers ...
Een Cuberdon is ook bekend als een neus en is een typisch Belgisch snoepje.
Meestal is De Cuberdon paars van kleur, een breedte van ruim 2 cm ...
Voor de viezerikken onder ons lijkt het wellicht ook een beetje op een tepel die stijf naar boven staat te pronken ! Voor de braven onder ons, lijkt het op een kegel ...
De buitenkant is hard maar de binnenkant is lekker lopend ...
Cuberdons vind je alleen in Belgie, omdat de houdbaarheid zeer beperkt is, wordt het snoepje niet geexporteerd !
De originele Cuberdon smaakt een beetje naar frambozen met héél veel suiker ! Ahum .. Niet bepaald gezond dus !
Het snoepje zou in Brugge geboren zijn, ergens in de 19de Eeuw.
Of je het zelf kan maken ? Ik begin er alvast niet aan .. Precisiewerk, een recept dat onvindbaar is en het duurt een week om een kegeltje te maken ...
Dus, beste Buitenlander .. Als u ooit aan de Belgisch Kust of in Brugge terecht komt, koop uzelf een zakje Cuberdons en geniet ... Doe uw ogen dicht en laat de kegel zacht smelten in de mond .. Een smaakbommetje om U tegen te zeggen ...
donderdag 1 augustus 2013
Trouwen in het buitenland .. het "waarom" verhaal
Mijn "man" en ik zouden nooit trouwen .. En zij die me beter kennen, zouden hier volledig mee akkoord gaan, wij zijn niet het type om in het echtelijke huwelijk te treden ... Samenwonen was al mooi genoeg ...
.. Ooit in een ver verleden toen de dieren nog praten konden, gingen Het Lief en ik rondtrekken in Toscane .. Gewoon .. in een impulsieve bui beslist en vermits Aardrijkskunde niet mijn beste vak was, dacht ik dat wel even te kunnen zonder al te veel heuveltraining met de fiets.
Ahum, dat sloeg tegen .. Maar, het was wel een fantastische vakantie.
Afzien als de beesten maar niets is leuker als fietsen tussen de wijnvelden. 's Avonds genieten van lekkere wijnen op Agriturismo's, pasta's "vreten", genieten van mooie dorpen zoals Volterra, Firenze, Greve in Chianti, San Gimignano, Certaldo etc ....
En toen in een onbewaakt moment vereeuwigden we de woorden "als we ooit trouwen, is het hier in Toscane" !!! Wellicht ook wel vanuit het standpunt .. We trouwen toch nooit ! Maar, waren smoorverliefd geworden op de streek en zouden hier beslist terug komen !
Tot Het Lief mij een aanzoek deed aan The Tower of London .. Nog een tweede liefde van mij !!
Ik zei ja en in een zin rolde eruit "Wel in Toscane dan" ...
Terug thuis begonnen we na te denken over dit impulsieve idee ..
Wie nemen we mee, waar trekken we naartoe ... Heel wat practische vragen .. Maar P. zou P. niet zijn om er als een een kip op te beginnen broeden .. In December gevraagd door Mijn Lief, in januari al alles beginnen plannen.
En zodoende zijn wij dus in juli getrouwd met mijn ouders en onze meest intieme vrienden .. Op een prachtige Agriturismo in de buurt van San Gimignano. Een weekend vol warmte, liefde, super lekker eten en drinken .. Tranen en lachen .. Gedichten, foto's, speeches .. ... Een aanbeveling ? Zeker maar ... seek for a wedding planner!!!! Want een Italiaan spreekt zo goed als geen Engels of Frans en een trouw .. Tja, daar hoort wel wat geregel bij ...
En ondertussen moet ik mijzelf continu verbeteren wanneer ik begin over "Mijn Lief" ..
Want, hemel, ik ben een getrouwde vrouw ondertussen :o))
.. Ooit in een ver verleden toen de dieren nog praten konden, gingen Het Lief en ik rondtrekken in Toscane .. Gewoon .. in een impulsieve bui beslist en vermits Aardrijkskunde niet mijn beste vak was, dacht ik dat wel even te kunnen zonder al te veel heuveltraining met de fiets.
Ahum, dat sloeg tegen .. Maar, het was wel een fantastische vakantie.
Afzien als de beesten maar niets is leuker als fietsen tussen de wijnvelden. 's Avonds genieten van lekkere wijnen op Agriturismo's, pasta's "vreten", genieten van mooie dorpen zoals Volterra, Firenze, Greve in Chianti, San Gimignano, Certaldo etc ....
En toen in een onbewaakt moment vereeuwigden we de woorden "als we ooit trouwen, is het hier in Toscane" !!! Wellicht ook wel vanuit het standpunt .. We trouwen toch nooit ! Maar, waren smoorverliefd geworden op de streek en zouden hier beslist terug komen !
Tot Het Lief mij een aanzoek deed aan The Tower of London .. Nog een tweede liefde van mij !!
Ik zei ja en in een zin rolde eruit "Wel in Toscane dan" ...
Terug thuis begonnen we na te denken over dit impulsieve idee ..
Wie nemen we mee, waar trekken we naartoe ... Heel wat practische vragen .. Maar P. zou P. niet zijn om er als een een kip op te beginnen broeden .. In December gevraagd door Mijn Lief, in januari al alles beginnen plannen.
En zodoende zijn wij dus in juli getrouwd met mijn ouders en onze meest intieme vrienden .. Op een prachtige Agriturismo in de buurt van San Gimignano. Een weekend vol warmte, liefde, super lekker eten en drinken .. Tranen en lachen .. Gedichten, foto's, speeches .. ... Een aanbeveling ? Zeker maar ... seek for a wedding planner!!!! Want een Italiaan spreekt zo goed als geen Engels of Frans en een trouw .. Tja, daar hoort wel wat geregel bij ...
En ondertussen moet ik mijzelf continu verbeteren wanneer ik begin over "Mijn Lief" ..
Want, hemel, ik ben een getrouwde vrouw ondertussen :o))
Abonneren op:
Posts (Atom)