New (bike)toy...

Na heel lang twijfelen is de kogel door de kerk …

Vanaf nu ben ik trotse eigenaar van een MIO 505 Fietscomputer. (www.mio.com)
Dankzij mijn werk kon ik deze aankopen met een korting van 30 percent …
Uiteraard blijft het alsnog een dure aankoop maar verdwalen met mijn fiets zie ik ook liever niet meer gebeuren …

Tot hiertoe fiets ik eigenlijk altijd in een omgeving die ik ken .. Omdat ik a) een bangepeut ben b) geen technisch materiaal op zak heb c) niet met het technische materiaal overweg kan d) ik meestal alleen reed. Maar de rondjes rond de kerktoren begonnen wel behoorlijk saai te worden en de afstanden worden alsmaar langer …

Gelukkig kan ik ondertussen terug wat beter mee met een fietsmaatje en besloten we uiteindelijk om het wat verder van huis te zoeken … Veel mooier en leuker en je leert Belgie beter kennen.
Dankzij de www.fietsrouteplanner.vlaanderen-fietsland.be komt je al ver, héél ver .. Zodoende hebben we ondertussen de "lichte" heuvels ontdekt rond Leuven en Zaventem.

Bovendien durven "vlegels" de bordjes al eens verwijderen en voor je euro valt, ben je alweer kilometers verder en kan je beginnen zoeken.  En ik ben lui, té lui en geraak nog al snel over mijn toeren wanneer ik de weg moet zoeken.

Die verder van huis betekent ondertussen ook dat er plannen zijn om naar de (Vlaamse) Ardennen te rijden en vermits ze daar geen 'fietsknooppuntennetwerk' kennen en ik nog altijd een bangepeut ben, drong de vraag zich op .. al dan niet een fietshebbeding aanschaffen … Als je dan ook nog beslist om je fiets mee te nemen naar De Moezelstreek in Duitsland, tja …  Het blijft echter een dure aankoop en de twijfel bleef spoken.

Een kort marktonderzoek kwam al snel op de Mio terecht.  Even de twijfel om een Garmin aan te schaffen maar ik ben a) niet slim b) ongeduldig c) onhandig … De Garmin vraagt om over alle drie de kwaliteiten te beschikken en je vind alleen maar informatie via het net.

En toen kwam de werkgever dus af met dit schitterend aanbod en ging ik meteen overstag.
Vanaf nu kan ik aan mijn Mio vertellen dat ik a) zoveel kilometer wil afleggen b) in een bepaalde omgeving .. Wil ik even gek doen dan kies ik voor een verrassingsroute van Mio zelf … Alles kan opgeladen worden via de computer etc … Bovendien is heel Europa opgeladen en kan ik zonder problemen fietsen in Oostenrijk en Duitsland … Als ik écht de durf heb, kan mijn fiets bovendien mee naar het Gardameer deze zomer … Als ik durf :o))

PS de Mio is ondertussen reeds in gebruik en makkelijker kan écht niet ! Gewoon inpluggen en vertrekken. Hij heeft een minuut nodig om een GPS signaal te vinden maar nadien ben je vlot vertrokken. Je hoeft dus geen wiskunde gedaan te hebben of informatica gestudeerd te hebben om met die hebbeding overweg te kunnen.
En wat ik vooral belangrijk vind … Ik zal nooit mijn weg nog verliezen naar mijn huis én wellicht heb ik nu de durf om meer alleen op pad te gaan (zoals vandaag) én in het buitenland te fietsen (wat ik tot hiertoe alleen deed met mijn wederhelft.

Beste aankoop 2014 ????

Naaisels enzo …

Vorig jaar is mijn geliefde Tante overleden … Geliefd was ze alom, populair ook …

Maar, vooral … Ze was de enige die geduldig (en met een lach) tijd stak in mijn knoeisels van rokken.
Ik kreeg van haar een nieuwe naaimachine en ze bleef volhouden om alles uit te leggen .. Hoe ik de draad erin kreeg, hoe ik een spoel moest opwinden, waar ik welke kleur moest gebruiken etc.

Ik slaagde er met haar hulp in om een aantal deftige rokken te maken, althans vanop een afstand lijken ze deftig .. ondertussen is er bij eentje een rits los en bij  een andere en zoom gelost. Maar he, niemand die té dicht in mijn aura komt om het te doen opvallen .. En eerlijk; ik ben én te lui om het te maken én ik "zie het niet".

Het komt er eigenlijk op neer dat ik na haar dood mijn nieuwe machine niet meer aangeraakt heb.
Ook wel een beetje omdat ik hier nergens in huis een tafeltje heb staan waar het ding kan staan zonder dat ik heel het gebeuren moet in- en uitpakken want ook daar ben ik .. jawel .. lui !

We zijn nu iets meer als een jaar verder en stilaan begint het terug te kriebelen .. Alleen, ik heb geen leermeester meer en zal het dus met vallen en opstaan moeten leren.  Heb wel een Man die de patronen beter begrijpt als zijn vrouw maar; naaien doe je als vrouw, niet als man !

De voorbije dagen mijn stoffen bovengehaald en geaaid, meer niet .. Tot het besef gekomen dat ik mijn Fragile stoffen niet wil verknoeien dus die heb ik snel op het www geplaatst. Gelukkig zijn er andere dames die wel goed overweg kunnen met naald en draad en zodoende waren die binnen de twee uur de deur uit.  (eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik met de opbrengst een Sportwatch ga kopen, maar, stil he, tegen niemand zeggen :o))

Helaas zit ik dus zonder stofjes .. het is te zeggen; ik heb nog Ikea stof .. Geen idee of het gordijnstof of tafellakenstof is; het is s t o f … En Ikea is zo vriendelijk om te denken aan vrouwen zoals ik ik die én lui én onhandig zijn, dus, die katoen is behoorlijk dik en dus ideaal om mijn kunsten op bot te vieren.

Al heel de week kijk ik betoverend naar de schreeuwerige stof en meer en meer kom ik tot het besluit dat ik het gewoon opnieuw ga proberen ! Als Mdme Zaza een "luiven-wijvenrok" kan maken binnen de twintig minuten, dan moet ik dat toch kunnen klaren binnen een week ? Nee ????

Ben dus opnieuw op zoek naar patronen en liefst voor een makkelijk A-rok zonder beleg, zonder rits .. Gewoon zo'n ding dat je aan een aantal kanten vast stikt en dan over je hoofd trekt … Moet toch lukken ? Als ode aan mijn Tante die wellicht behoorlijk hard zal lachen daarboven .. Maar he; daar doe ik het voor …

Heb voldoende om wellicht vijf van die rokjes te maken, eentje zal dus zeker lukken.
En vermits de stof écht zoooo schreeuwerig is, hangt de rok wellicht nadien in mijn kast te pronken …

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne

Even dacht ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

Een aankoop op i-tunes dringt zich op .. ideaal loop- en spinningnummer !

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne

Even dat ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

Zes maanden verder

Ondertussen gaan we dapper verder met revalideren …

Er blijft simpelweg geen tijd over om te bloggen .. Van werk naar fitness en naar huis … Drie tot vier keer per week; krachttoesteltraining, core-training, op de ligfiets, crosstrainer, loopband, planking en squads … Alles passeert de revue. En hoe beter alles lukt, hoe langer we bezig blijven …

Als ik het zelf lees, moet ik eruit zien als een OS-sporter !

Of ik vorderingen maak ? Euh … Soms denk ik van wel, andere dagen heb ik zin om heel het gebeuren op te geven … Vermoedelijk zal ik wel aan kracht toenemen, zien doe ik het niet …

Maar, mag ik dat nu al hopen iets te zien ? Ben nu eenmaal geen gespierde brok mannelijk testosteron. Misschien dat je na een jaar ziet dat je er zoveel energie en tijd in steekt ? Want daar ligt mijn finish .. In september van dit jaar wil ik opnieuw in staat zijn om tien kilometer te lopen .. Of het buiten of binnen is weet ik niet, buiten ben ik mentaal absoluut nog niet sterk genoeg. Van zodra ik 's morgens mijn schoenen aandoe en buiten wandel, lijk ik op slag dertig jaar ouder en loop ik als een oud vrouwtje.

Heb ondertussen wel mijn allereerste looprondje op de band overleefd en dat ging redelijk makkelijk … Of ik blij mag zijn met twintig minuten lopen aan 7 km/u weet ik niet maar lukken doet het alvast wel en als ik de kine mag geloven, moet de kracht toch toegenomen zijn want anders zou ik het simpelweg niet kunnen. Eigenlijk was ik zelfs blij verrast dat ik ineens van 0km naar 3,5km kon gaan … Conditioneel gezien zit het snor want mijn HS is nog nooit zo laag geweest.

Waar ik meer voldoening uithaal is fietsen buiten met de koersfiets !
Als het weekend het toelaat ben ik weg .. Laatste ritje dateert alweer van twee weken geleden maar leverde net geen 90km op .. Of deze afstanden echt nodig zijn ? Geen idee maar pijn doet het niet en dat is dankbaar, bewegen zonder pijn … En dan maar malen, liefst langs de dijken.

Misschien moet ik heel het sportgebeuren gewoon herzien en mij focussen op de fiets ? Maar, dat kost me véél meer tijd en tijd is kostbaar wanneer je werkt en een gezin hebt. Het leven was zoveel eenvoudig toen ik liep; schoenen, broek en truitje aan en weg … Fietsen vraagt meer voorbereiding en er kruipt gewoon veel meer tijd in … 90km leg je nu eenmaal niet in 3 uur af … Althans ik niet :o))

Anyway; we zijn bezig en de ups zijn groter dan de downs .. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen (of fietsen) denk ik niet maar zoals de kine zegt : never say never :o))

Onzen trouw …

.. Daarnet snuisterde ik even tussen mijn "labels" en vond ik een label "trouwen"

Jaja, 2013 zag er sprookjesachtig uit .. Eind december 2012 werd ik "gevraagd" aan de Tower Bridge met mooie oorbellen en een prachtig fotoboek van ons tien jaar samen zijn …

Een maand later besloten we in intieme kring te huwen in Toscane en om een feest te geven in Antwerpen.  Ik zag de ellenlange teksten al verschijnen op de blog .. Man, over het organiseren van een huwelijk kan je boeken schrijven … De bedoeling was om jullie te doen watertanden van ons huwelijk .. Een "klassiek" huwelijk vooral bedoeld om iedereen te verrassen omdat vooral ik niet zo heel klassiek ben aangelegd.

Toscane bleek al niet zo eenvoudig als gedacht.  Een hele mallemolen aan administratie omdat Belgie (oh ja) als enige land in Europa een bepaald Verdrag niet getekend heeft waardoor Belgen die in Italie willen huwen langs het Consulaat in Rome (persoonlijk) moeten gaan om daar toestemming te vragen ! Nadien moeten alle mogelijke documenten door een vertaler vertaald worden .. Soit, ik ga er niet meer over uitweiden …. Een officieel huwelijk is het niet geworden. Dus mensen, bezin eer je begint .. Huwen in Italie is een ramp !

Gelukkig hadden we daar een weddingplanner die het spel mee wilde spelen waardoor we een "niet-zo-officiele-huwelijksviering" kregen in The Tower in Volterra met de nodige toeters en bellen.
Lachen, want Mijn man en ik waren eind juni in stilte gehuwd in Antwerpen ..

En dat huwen was ook al zo bijzonder; op de laatste schooldag, een kwartier voor schooltijd gingen we snel een papiertje tekenen op de Gemeente .. We werden ontvangen met één of andere bruidsmars en kwamen toen in jeans samen binnen .. ZONDER onze ringen want die waren we thuis vergeten.  Op ons verzoek niet de gehele preek ontvangen omdat we een kwartier later aan school moesten staan. Een burgemeester in shock wij breed glimlachend naar huis om in de namiddag pannenkoeken te gaan eten met een lekker glas Toscaanse wijn (exit huwelijksfeest).

Ons intiem huwelijk in Toscane was een droom die werkelijkheid werd .. Een huwelijk zoals wij het wilden. Met enkele heel close vrienden hadden we een Agriturismo geboekt, eentje waar Mijn Man en ik enorm goede herinneringen aan overhielden zoveel jaren geleden tijdens onze rondrit per fiets.  Ik droomde van lekker eten, wijn en een zeer lange tafel met wit tafelkleed .. Meer hoefde niet .. Vooral veel en lekkere pasta en rode wijn ! Super .. Een droom die werkelijkheid werd.

De dag zelf, een receptie voor The Tower in Volterra met de nodige hapjes en cava, een toneel van jewelste maar wij .. Wij genoten met volle teugen.  Lekker brunchen, avondeten, ontbijten .. Bezoekje links en rechts en zwemmen. De kindjes vonden het super, het gezelschap was top .. Het kon niet meer stuk … En met dat gevoel kwamen we richting Belgie om hier verder te werken aan ons eigenlijke feest in Antwerpen.

Het zou een dansfeest worden met heel veel muziek, een Jazz bandje dat we leerden kennen tijdens The Urban Trail in Antwerpen, lekker Italiaans eten … Tegen eind augustus had ik een viering in elkaar gebokst, een quiz in elkaar gestoken, versiering gekocht .. Alles was in paraatheid gebracht voor een onvergetelijke feest ! Alles was tot in de puntjes geregeld .. Tot ik viel !

De avond van mijn val heb ik liggen gillen als een varken .. Wat er toen allemaal door mij in de lucht gegild is … Ik vond mijn bevallingen leuker, miste mijn meisjes maar vooral .. Ik wist toen al dat ons feest in duigen viel … Gebruld, gegild, gehuild … De week nadien hebben we ons feest moeten annuleren … Tot vandaag ligt alles klaar, uitnodigingen, quiz boekjes, foto-kaders, photo-booth versiering, teksten voor de viering, onze openingsdans … Alles ligt in een doos, ik heb er sinds mijn val niet meer naar gekeken … Mijn boeket, mijn kleed, zijn kostuum .. Het ligt in de zakken en heeft nog geen lucht gezien .. De kindjes hun kleedjes zijn ondertussen té klein, de kaarten gedateerd !

Wat we van plan zijn ? Wellicht krijgen we in de loop van dit jaar weer een schitterend idee om op onze eigen manier iets te doen … Maar voorlopig denk ik niet aan "dansen" of "vieren"… Ergens dit jaar zal ik in mijn kleed rondhuppelen en hij in zijn nette pak .. We weten hoe te acteren want dat deden we ook in Italie .. Ergens dit jaar zullen we menig mens versteld doen staan :o))

Als stappen niet lukt ...

… Ga je fietsen, veel fietsen, ver fietsen .. Me like !

Vrijdag ging ik goedgemutst naar de fitness .. Ik voelde gewoon dat het plezant zou worden.
Vol goede moed begon ik met mijn opwarming op de fiets om nadien na enkele krachtoefeningen te werken aan mijn evenwicht ..

Zoals ik eerder vernoemde zorgt dit voor hilariteit bij andere sporters en ja; het lijkt ook banaal en dom dat het niet lukt .. Maar he, dat etiket kleeft er nog steeds niet ! Muziek voluit en oefenen maar ..
Volume hoog genoeg om mijn gedachten volledig los te laten .. En warempel, uiteindelijk is het mij gelukt zonder stok ! Ik fier want vanaf nu zal er met mij niet meer gelachen worden, neh ..

Nadien een core-training en ook hier een ontspannen gevoel en zelfs een andere sportster die me raad komt vragen omdat het bij haar niet lukt.  Het streelt mijn ego en stilaan begeef ik mij op een wolk waar ik niet meer afval.   De ligfiets op en opnieuw ogen dicht en trappen maar .. Het beeld van Alpes d'Huez oproepen en weg met de gedachten.

Wandelen is echter nog steeds een hel, het heeft mij zweet en tranen gekost om aan de twee kilometer te geraken maar uiteindelijk is het mij gelukt .. De "2" staat te blinken en die geef ik niet meer af.

Na de 2,5u durende training is het weer bang afwachten wat de knie zal doen .. Zwellen, water, pijn .. het zijn mijn bondgenoten de voorbije maanden.  Gelukkig valt alles mee. Zondag besluit ik om met een zeer goede vriend te gaan fietsen.  Ook nu met een bang hartje .. Het is mijn tweede rit buiten sinds een dik half jaar en het is afwachten of mijn lichaam het zal trekken.

De omstandigheden zijn super; zeer koud maar zonnig .. helaas wordt het heftig windbeuken en slaat de twijfel toe.  Het grote voordeel van samen fietsen is dat je een "tettertje" kan doen en de kilometers sneller voorbij vliegen.  Met mijn grote mond had ik gezegd om 20km verder te fietsen als twee weken geleden.  Typisch ik, altijd een Grote Mond opsteken …

Of ik het gehaald heb ? Ja, ik heb mijn eerste rit van 60 km erop zitten. Weliswaar in een vrij rustige tijd maar daar gaat het niet om (23 km/u). Het gaat om de kilometers in de benen. Kilometers die mijn spier- en krachtmassa moet doen aansterken.  En of ik pijn had ? Vooral mijn maag ging aan het knorren de laatste tien kilometers. En als de man met de hamer eraan komt, is het liedje voorbij !!!

De rest van de zondag genoot ik van mijn roze wolk .. Genietend van het fietsen, de buitenlucht, de koude.  's Avonds nog steeds een zeer warme gloed op mijn snoet en met een brede smile mijn bed in.  Ik hoop dat de trein stilaan vertrokken is en ik eindelijk terug kan denken aan deftig sporten !

Lopen ziet er alsnog niet in maar er is nog altijd die andere passie; kilometers malen op de fiets en wie weet binnenkort Een Ronde of Een Van Petegem en enkele cols in Duitsland of Oostenrijk !

Frustratie

Zes maanden geleden ging ik een rondje rennen ...

Vandaag bezocht ik een meubelzaak en hang/zit/lig/sta ik op de zetel. Een meubelzaak bezoeken op een zondag ? Vroeger beschouwde ik dit als een 'ouw-memmekes-uitje' … Vandaag gebruik ik het als excuus om even weg te vluchten uit mijn huis … 

Mijn lichaam is een bom die op ontploffen staat, vol van comfort food en mieren .. Nog maar eens een koekje en waarom niet nog eens een zakje chips … Eten uit verveling … Nooit gedacht dat dit mij ooit zou overkomen. 

Wanneer zie ik een lichtje aan het einde van deze donkere tunnel? Eerlijk, ik red het niet meer ... 

Vrijdag ga ik naar de fitness en stel ik vast dat mensen om me lachen bij een voor hen eenvoudige evenwichtsoefening ... Ik lach er wel mee maar eigenlijk ga ik door de grond van diepe schaamte .. Als ik alsnog weerwerk bied en zeg dat ik vier maanden geleden niet meer kon stappen en een rolstoel had, krijg ik een beleefd knikje ... Tot de volgende sporter zich met een grijns aan me voorbij gaat.

Ik ben boos, verdrietig ... Raap mijn moed bijeen om dan te ontdekken dat de  krachtoefeningen die dag ook niet lukken ... Zin om te tieren maar ik gedraag me ... Wandelen op de band terwijl naast mij iemand het beste van zichzelf geeft. Ik troost me met de gedachte dat ik vorige week 1,5 km wandelde aan 5 km/u, ik vandaag 1,8 km wandel aan 5,5 km/u. 

Boos en gefrustreerd vertrek ik na twee uur fitness. Geen wauw gevoel zoals na het rennen of fietsen ... Eerder in diepe tranen.  Heb het gevoel van niets gedaan te hebben, geen druppel zweet, geen inspanning .. alleen pijn en het weergaloze besef dat ik van ver kom.

's Avonds de confrontatie met mijn ziek lijf, tranen van pijn en een ijszak rijker. De borrel die erop volgt, brengt geen soelaas ... Die ene kilometer hardlopen zit er alsnog niet in .. De nacht is er eentje van regelmatig wakker worden en een sneer in mijn knie voelen, knietje is boos !!

Een lang en vermoeiend weekend bankhangen dient zich aan terwijl mijn omgeving weer heerlijk aan zijn/haar gezondheid werkt ... 

Zelf blijf ik zoeken naar het licht aan het einde van deze tunnel !

Revalideren vs. werken

Ondertussen zijn we alweer een beetje verder in ons revalidatie-programma.
Nog steeds gaat alles met vallen en opstaan .. Goede dagen worden makkelijk geruild met slechtere momenten van pijn, frustratie en verdriet.

Sinds midden december ben ik terug aan het werk … Tot eind december ging ik dagelijks naar de kine. Gekkenwerk maar je vindt je draai wel, ahum.  Het grote voordeel voor mij was dat ik onder de middag naar de kine kon en daar ook toestemming voor kreeg op mijn werk.  Het betere zweet-en-flauwvallen-werk is al een tijdje achter de rug waardoor ik nog best in mijn nette pak terug kon gaan werken.

's Avonds was het dan fietswerktijd thuis maar hè, ik heb nooit zoveel naar Thuis gekeken als de voorbije maanden.  Op een gegeven moment moet je beslissen om je revalidatie te proberen combineren met je werk … Omdat ik sociaal en mentaal gezien een ferme slag te verwerken had, besloot ik midden december de grote stap te wagen en te gaan werken .. De combinatie leek haalbaar, toen toch … Eind december nam de kine echter een besluit (in samenspraak met mij); alle dagen naar de kine gaan was niet langer een optie .. Ik boekte niet langer vooruitgang en moest dus mijn heil gaan zoeken in een fitness center waar ik aan het krachtigere werk mocht beginnen.

Hoe hard ik ook mijn best deed thuis, mijn linkerbeen bleef achterop hinken op kracht- en spiergebied. Bovendien bleef ik manken, pijn hebben, kon ik niet lang wandelen, autorijden etc.

Sinds januari probeer ik dus mijn werk en revalidatie te combineren in een fitness center. Balen .. Er kruipt veel tijd in de heen/terugrit en een avondje trainen met een revalidatieschema in een fitnesscenter kost mij algauw bijna twee uur !!

Maar, de weg is vooruit. Wil ik ooit terug hardlopen, zal ik nu moeten investeren in kracht en doorzettingsvermogen.  Bovendien kijk ik regelmatig terug naar de voorbije maanden en ben ik - terecht - fier op wat ik reeds bereikt heb.  Ons privé leven staat natuurlijk weer op stelten want probeer het maar te combineren met je werk en gezin .. Drie keer per week fitness, een keer per week fietsen ! En ja, ik liep vorig jaar ook drie tot vier keer per week in combinatie met fietsen maar he .. je loopschoentjes doe je thuis aan de voordeur aan, niet 20 minuten verder van je voordeur !

Mijn leven bestaat momenteel voornamelijk uit werken, revalideren, gezin en slapen .. Meer blijft er niet over … Wellicht moet ik dit programma nog maanden aanhouden. Met een klein beetje geluk en wat mentale weerbaarheid zit er een rondje op de loopband in vanaf maart .. Momenteel moet ik mij echter tevreden stellen met 20 minuten wandelen aan een snelheid van 5 km/uur !

Ook hier een vleugje van tanden knarsen.  Je gaat in sportieve outfit naar een fitness center om daar te wandelen op een loopband terwijl diegene naast jou aan zijn Ten Miles training bezig is.  Zelf sta je daar in loopoutfit, hartslagmeter, armband met Mobiel die alles registreert .. Ik voel me dan ook enorm belachelijk ja ! Want De Mijnheer of Mevrouw naast mij weet natuurlijk niet dat ik vorig jaar meermaals een halve marathon gelopen heb.

Het Sportgala

Het Sportgala …
Ik kan over dat gala uren drammen .. doordrammen.
Zou beter niet meer kijken maar .. Eens de televisie aanstaat op een bepaalde zender ben ik gewoon te lui om het bakje te halen en te wisselen naar een andere zender. Dus, Gala it will be … gecombineerd met links een Humo en rechts een boek en Iphone.

Voor zij die mij beter kennen, ik houd van sport … Enerzijds beoefen ik zeer graag sport, anderzijds kijk ik ook graag sport.  Alleen … ik blijf het moeilijk vinden met Belgie vs. Sport
In mijn ogen stelt dit land geen toeter voor op Internationaal niveau en dat vind ik zeer pijnlijk voor al die atleten die elke dag uren trainen in wat voor discipline ook. Neem nu onze zwemmers, ELKE dag liggen die om 5 uur 's morgens in het Wezenberg bad banen te trekken … Voor wat ? Waar blijven ze die motivatie halen om te blijven vechten voor resultaten in een land dat niet degelijk investeert in zijn sportcultuur ?

Neen, in dit land bestaat er maar een sport en dat is voetbal ! En laat ik over dit voetbal alvast ook een mening hebben .. Dit land leeft voor het voetbal terwijl het Belgische voetbal potje stampen is.
Zijt nu eerlijk, wat voor een niveau kennen wij hier nu in dit land ? Akkoord, er shotten veel voetballers in het buitenland maar daar houd het op .. Neen, ik heb al lang afgehaakt wat het Belgische voetbal betreft, ik kijk dolgraag Champions League en daar houd het op …

Zodoende dat ik gisteren dus weer rood, vuurrood werd bij het zien van het Gala ..
De Duivels zijn weer met de prijzen gaan lopen terwijl ze nog niets bewezen hebben. Ja, ze mogen naar het WK .. so what ? Wat betekent in godsnaam een kwalificatie voor een WK ? Moet je daarom de beste trainer worden, moet je daarom de beste ploeg zijn ? Nee toch … De prestatie van onze mannelijke (amateur) hockey-spelers en de prestaties van onze vrouwelijke volleybalsters vind ik véél mooier .. Maar neen, in dit voetballand draaien we allen door want we zijn .. nog eens … gekwalificeerd voor een WK .. Om wat te bereiken ? Denken we nu echt wat voor te stellen in Brazilie, nee toch !

Neenee, geld smijten om in Brugge twee stadia te bouwen in plaats van één .. Het kan weer niet op. In Brussel een stadium bouwen zonder atletiekbaan want ja alles draait nu eenmaal rond die lelijke bal en zijn pionnetjes … Wanneer houd het nu toch op ? We hebben zo'n mooie atleten in zo'n mooie disciplines die veel beter verdienen : atletiek, zwemmen, judo, turnen, schaatsen, hockey, basket, tennis, volley … Investeer daar wat geld in plaats van twee groene grasmatten !

Soit, ik ga verder dromen over WK's Turnen, zwemmen, schaatsen.
Ik ga verder dromen over de Spelen .. Zomer en Winter … Spelen waar ik elke keer opnieuw nieuwe sporten ontdek …

Weken waar ik UREN voor de televisie hang om al die strakke afgetrainde lichamen te bewonderen.
Voor mij vanaf nu geen Gala meer … Ik ben blij dat Van Lierde en Flipper gewonnen hebben.
Vooral van Lierde is mijn held van het jaar .. Net zoals Van Alphen een pracht van een all-round atleet .. Dat zijn de mensen die de aandacht verdienen … Geen vuile voetballers die meer Rode kaarten dan gele kaarten verdienen !

Wat doe je ...

… als je dagelijks ettelijke uren spendeert op je hometrainer ?

TV kijken : not !
DVD kijken : ja …

Wij zijn hier thuis geen televisie kijkers.  Buiten ons gebruikelijke Thuis-moment (jaja, lach maar), kijken we nauwelijks, laat staan dat we series volgen.
De voorbije drie maanden heb ik meer als 4000 minuten gespendeerd aan de topreeks Prison Break !
Het is de eerste serie die ik van het begin tot het einde gezien heb en ik was diep onder de indruk.
De serie heeft werkelijk alles : een blaft van een plot, knappe verfilming, top-acteurs, spanning, …
Kortom ik was er weg van .. Zo weg dat ik regelmatig tijdens een aflevering de tv op pauze moest zetten omdat ik zo in het verhaal werd meegezogen dat ik het gevoel kreeg dat ze mee over mijn schouders keken (jaja, lach maar).
Ook momenten gehad dat ik de pauze toets induwde omdat ik niet wilde dat de aflevering bijna ten einde was … Proberen rekken noemen ze dat !
Wanneer de DVD box van een bepaald seizoen ten einde was, vloog ik naar mijn mobieltje om de desbetreffende gever te informeren dat ik snakte naar meer …
Ik heb vervangers geprobeerd hoor … The Sopranos, Mad Men .. Niets kon tippen aan Prison Break.
Helaas zit het er voor mij op … ze zijn allen verteerd. Alhoewel ik ze best opnieuw kan bekijken want er gebeurt zoveel en het gaat zo snel .. Hopen dus op netfix in Belgie !!!
En dat ik mijn favorietje had in de reeks, ik was helemaal weg van T-Bag ! Verrassing … :

Revalidatie : wat nu ?

Exact drie maanden geleden voltrok de sportieve hel zich over mijn leven.
Maanden van pijn, verdriet, ellende, hoop, vragen, frustraties ….

Morgen sluit ik een eerste hoofdstuk af van mijn revalidatie; vanaf maandag ga ik terug werken !
Met wisselende gevoelens want nee, ik ben niet hersteld, er wachten mij nog maanden van herstel en vanaf maandag moet ik die proberen te combineren met mijn werk en huishouden.
Dat boezemt mij angst is ..

De voorbije drie maanden was ik thuis, voor een aantal wellicht een "vakantiegevoel" ..
Helaas, ben ik na drie maanden nog vermoeider dan voor het ongeval.
Het waren maanden van véél pijn, slecht slapen, dagelijkse kine-beurten, dagelijkse fysio thuis, fietsen op een hometrainer die vooral erg log is, het gebrek aan sociaal contact, mentale ongemakken, een gezin dat op stelten staat. Neen, .. Als ik écht brutaal zou zijn, zou ik zelfs naar vakantie verlangen ! Even geen kine, geen fysio, geen oefeningen, geen fiets … Gewoon niksen, een lekker boek, …
Want mensen … ik ben het BEU !!!!!

Het waren maanden van nadenken ook .. Nog dagelijks passeert de film van die avond .. Nog dagelijks ontwaar ik angst, angst om te vallen, angst om in het openbaar te komen, angst om geduwd te worden, angst dat het nooit meer goedkomt … Drie maanden heb ik mezelf bijna opgesloten, buiten komen deed ik niet, leuke feestjes afgezegd, mijn eigen trouwfeest geannuleerd … De weinige keren dat ik in het openbaar verscheen, kreeg ik links en rechts een venijnige opmerking, ben ik bijna gaan vechten tijdens een concert omdat ik té traag stapte, kreeg ik te horen dat het toch goed met me ging want dat ik -naar het einde toe- kon/kan stappen.

Jaja, ik kan stappen … Mooi hoor zo'n manke tred, leuk hoor als je 100m kan "stappen" en dan mankt en vertraagt en nog meer hobbelt …
Jaja, ik kan plooien … Met héél veel moeite .. Als ik drie uur in dezelfde positie sta of zit kan ook dat niet meer … Mijn been moet constant in beweging blijven of het gaat fout.
Mijn fiets is mijn beste vriend, liefst zou ik met mijn fiets gewoon binnen rijden bij de bakker of de beenhouwer .. Zolang ik maar niet hoef te stappen !
Wat mensen niet zien ??? De pijn, het ongemak van een been niet volledig te kunnen plooien, het gebrek aan kracht in je benen … De mentale pijn ..

Nadenken over mijn leven, nadenken over vriendschap, mijn ouders, gezin, werk …
Nog maar eens mogen ontdekken wat échte vriendschappen betekenen.
Contacten hersteld met mensen die ik eerder uit het oog verloren was.
Nieuwe, innige contacten, soms uit heel onverwachte hoek.

Er zijn ook positieve elementen uiteraard. Na het ongeval kon ik werkelijk niets meer ..
Als ik vandaag zie wat ik terug kan .. Magisch gewoon.
Na midden september heb ik mijn loopmaatjes in een hoek gesmeten, nu denk ik erover om vanaf maart terug te beginnen trainen op een loopband. Doelen worden gemaakt, bijgesteld .. Lopen zal ik !
Conditioneel gezien sta ik vandaag -denkelijk- sterker als in september.  Mijn nieuwe vriend de hometrainer heeft me tot in Oostenrijk geleid, deed me duizenden Kcal verbranden, zorgt er ook voor dat ik in de buitenlucht wellicht aardig mijn vrouwtje kan staan op de koersfiets .. Alleen, het lef ontbreekt me om momenteel buiten te fietsen … Komt wel …
Dacht ik vorig jaar aan de marathon van Rotterdam, denk ik nu aan de Ventoux !
Dacht ik vorig jaar aan 42 km, denk ik nu aan een wedstrijden van 5km .. Hoop ik dat ik de Ten Miles van Antwerpen mag "stappen".

Wat de toekomst zal brengen is echter onzeker. Dankzij het harde werk ben ik ondertussen voorzien van lekkere beenspieren, wanneer ik herstart met werken, zullen die spieren voor een stuk verdwijnen. Ik loop wellicht altijd het risico om dit opnieuw mee te maken.  Ik hoopte in september op een operatieve ingreep, die kwam er niet … Vanaf vorige week meng ik mij terug in de menigte en altijd maalt hetzelfde door mijn hoofd "niet vallen P" … Wat als ik voor de eerste keer alleen weg ben met mijn koersfiets … Wat als ik voor de eerste keer mijn eigen rondje buiten zal hardlopen ? Dat zijn beiden nog enorme bergen waar ik over zal moeten … Helaas …Volgens de specialist heb ik ondertussen het Peloton ingehaald, ik zal er ook niet meer afgereden worden … Enige vraag is of ik ooit nog als overwinnaar over de eindstreep zal komen !!!

De Sint

Gedicht van de Sint voor de mama's … De ploetermoeders onder ons :

De Sint kijkt vol bewondering naar jou
Wat ben je toch een geweldige vrouw
Je rent en vliegt de hele dag
Soms met een grimas, maar vaak met een lach
's Ochtends kinderen uit bed, kleren aan
Zodat iedereen op tijd naar de juiste plek kan gaan

Je buffelt de hele dag in of buiten huis
En maakt het 's avonds weer gezellig thuis
Nu maar hopen dat iedereen het eten lust
En er geen ruzies moeten worden gesust
Acht dan zet je ze gewoon voor tv
Of doet een dansje, nog een beter idee

Tot ze braaf naar bed toe gaan
Als er maar geen drama's ontstaan
Want dan is de tijd voor jezelf aangebroken
Tenzij er nog een klein monster gaat spoken
Acht is maar een fase denk je dan
En net zo makkelijk verander je je plan

Sint weet best dat dat niet altijd makkelijk is
Nee, moeder zijn is geen kattenpis
Maar jij doet het goed zoals je het doet
Ook al denk je soms dat het nog beter moet
Sint drukt daarom nog eens op het hart
Die andere moeders doen ook maar wat !

Kato uitspraak

Meisjes plagen = Boksen vragen 

QOTSA

Maandag QOTSA-avond in het Antwerpse Sportpaleis.

Na het ietwat teleurstellende concert van Editors en het annuleren van het concert van The National lag mijn lat niet erg hoog … Ik hoopte uiteraard op een prachtconcert maar het geluid van het Sportpaleis als zittend toeschouwer is echt mager, ronduit slecht ! En ook deze keer had ik mijn staan tickets omgeruild rekening houden met de knie.

Met een klein, bang hartje naar onze stoelen die zo goed als op dezelfde rij te vinden waren als bij Editors.  (en ook vandaag weer een hel aan geluiden en bovendien loeihard zelfs met oordoppen !!!)

Ik ben fan van QOTSA als van in het begin, lekkere harde, ruwe, donkere muziek en Josh … Wel, Josh is … (denkt) Josh is, lekker !

Het concert was voor mijzelf AF tot in het kwadraat ! Ze begonnen meteen al met een kanon aan hits waardoor ik even het gevoel kreeg "wat straks" maar het heeft mij geen minuut verveeld, alhoewel ik wel meer fan ben van het hardere werk. Bij de rustigere nummers dreigde ik af te wijken naar andere oorden !

De drummer is AF ! Waar halen ze de energie om met zoveel "ziel" te rocken ? Goede keuze die nieuwe drummer én dat hij een aantal drumsticks kapot gedrumpt heeft kan ik best begrijpen.

Het publiek was AF ! Bij Editors vond ik het publiek slaperig, hier werd de band op handen gedragen. Zelden een zaal meegemaakt waar bijna iedereen rechtstond, waar iedereen mee zong, in de handen sloeg .. Kortom, een genot als toeschouwer maar wellicht ook voor de band zelf.

Zoals al eerder gezegd ben ik geen goed schrijvers, De Morgen hun recensie vond ik wel een goede om te delen … Lees en geniet !

http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1747134/2013/11/26/Queens-of-the-Stone-Age-brengen-Sportpaleis-in-extase.dhtml

Hoever staan we ...

Maandag was controle-dag .. Stress, zenuwen, angst .. Wel of niet in orde …

Ik weet van hoever ik kom en was zelf best tevreden over mijn vooruitgang, idem voor de kinesisten die best fier waren op het resultaat na 2,5 maanden van hard werken !
Je weet echter nooit hoe een sport-specialist reageert, die werken met topsporters en niet met mama's van twee kinders die werken en een huishouden runnen :o)

Dus met een klein hartje op controle en hopen dat zijn voormiddag nogal vlotjes verliep.
Ik liet me nogal gezwierd op de controle-tafel vallen en dat zorgde al meteen voor hilariteit … Hij zag wel duidelijk vooruitgang, was zelfs fier op het gepresteerde !
Ondertussen plooi ik vlot boven de 90 graden, een mijlpaal. Rechts zijn mijn beenspieren behoorlijk zichtbaar en stilaan merk ik links ook vooruitgang.  Hij wist me te vertellen dat mijn ligamenten langs beide kanten steviger worden maar dat ik én water én opnieuw ontsteking in mijn linkerknie heb !
Bovendien kreeg ik ook te horen dat ik wellicht blijvend schade heb aan mijn linkerknie, ik zal ze wellicht nooit meer geheel kunnen plooien .. Maar, zover zijn we nog niet, toch !

Een maand geleden was hij boos, zéér boos en zei hij dat ik nooit zou kunnen lopen in 2014, nu is er zelfs al sprake van een herstart rond maart en over een operatie wordt momenteel niet meer gesproken.
Er is echter een "maar" .. Een zware "maar" .. Ik zal mij voor de rest van mijn dagen ALLE dagen moet inspannen met oefeningen en sport … Fietsen, zwemmen, lopen en training van billen en hamstrings … En nee, ik ben geen topsportster .. Ik heb een job én een gezin .. Maar, ondertussen wel een kandidate om met triatlons te starten :o))

Omdat ik vandaag opnieuw ontstekingen heb, kreeg ik nog twee weken bij.
Vanaf gisteren slik ik dagelijks twee roze pillen, deze kuur moet ik twee weken volhouden.
Op die manier hopen ze dat de pijn stilaan ook weg-ebt.
De kine wordt dagelijks verder gezet met oefeningen die altijd maar zwaarder worden.  Oefeningen die een maand geleden onhaalbaar leken, kan ik ondertussen wel … Stapje voor stapje boek ik vooruitgang.

Vandaar, we blijven vechten, alle dagen opnieuw en stilaan hoop ik op een eerste loopje in het voorjaar van 5km … We zien wel …

Mijn sanseveria

Zelfkennis is het begin van alles !

Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.

Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.

Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.

Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.

P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot.  Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.

Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.

De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water.  Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.

Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …

Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje  Spoed.  Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.

Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !

- wordt vervolgd -

Afscheid van mijn held

Twee weken geleden nam ik afscheid van mijn held …

Die held was mijn onkel. Eerder dit jaar namen we ook afscheid van zijn vrouw, mijn tante.
En het zijn niet zomaar mijn "onkel" en mijn "tante". Wij waren hun "kinderen", ze waren zelf kinderloos.  Afscheid nemen doet pijn, maar, hier was vechten geen optie meer, ze waren beiden op, vechtend tegen het vieze "K".  Het ging snel, té snel .. Mijn held, mijn superman; weg, voorgoed, of toch niet ?????

Tegen mijn kinderen zeg ik altijd dat iemand een Ster wordt wanneer hij/zij overlijdt.
Voorlopig werkt dit, hoe lang nog .. En eerlijk ? Ik trek mij wel op aan dit verhaal … Ik ben niet gelovig en voor mij is sterven gelijk aan Het Einde .. Maar, het verhaal van de sterretjes sleurt mij ook wel door het verdriet.  Tante Pif was al een schitterend sterretje en nu, als je heel goed kijkt, zie je twee schitterende sterretjes, dicht bij elkaar … Hij wou dolgraag naar zijn vrouwke, ze waren onafscheidelijk, een super koppel; zo maken ze ze niet meer !!!!

Tijdens de uitvaart heb ik een zelf geschreven tekst voorgelezen maar ook een gedicht .. Een gedicht gevonden via een Tweetfriend … Een dame die zich elke dag inzet voor mensen die een liefdevol iemand verliezen.  Dat gedicht wil ik met jullie delen, ook om haar blog ed. onder de aandacht te brengen :

Afscheid, ik zie je (Floortje Agema)

Ik zie je
strijden, vechten, iedere dag
vasthouden, vastklampen
alsof je niet loslaten mag

Ik zie je
ergens nog die grote vent
maar je wordt zo klein
en ik zie hoe ziek je bent

Ik zie je
en soms weet ik niet
wat ik kan zeggen, wat ik kan delen
zoveel liefde, zoveel verdriet

Ik zie je
jij bent gewoon jij
ook nu, ook hier
en je houdt van mij

Ik zie je
en ik ben zo trots op jou
je klaagt niet, je leeft
en ik hou van jou

Ik zie je
zeg jij heel kordaat
alsof je zeker weet
dat je heus niet dood gaat

Ik zie je
en woorden verstillen in mij
omdat ik afscheid voel
zo dichtbij

Ik zie je
zeggen mijn tranen zacht
binnenkort
in een heldere sterrennacht

www.farba.nl

Toen ik het gedicht voor de eerste keer las, had ik in mijn hart en hoofd stilaan afscheid genomen van mijn beste vriend.  Hij was er nog maar toch ook weer niet .. De dagelijkse ziekenhuisbezoeken werden een kwelling voor mij … En de namiddag voor hij stierf, riep ik tegen mijn ouders dat de hel mocht stoppen.  De persoon die er lag was niet mijn onkel …
Soit, die eerste keer was ik overdonderd door het gedicht, het paste perfect bij hem … Keer op keer herlas ik het gedicht en uiteindelijk heb ik Floortje ook gezegd dat ik het wilde voorlezen.
Het was alsof het voor "hem" geschreven was; op zijn lijf.
Ik herlees het nog bijna dagelijks …

Revalideren …

Ondertussen ben ik meer als twee maanden thuis.

Hoe ik me voel ? Er zijn goede en slechte dagen, voornamelijk echter mindere dagen.
Neen, het is geen vakantie .. Het is hard werken, geloof het of niet, maar, ik ben nog meer vermoeid als anders.  Een dag geraakt aardig gevuld als revaliderend persoon.

Nog steeds alle dagen 1 uur kine. De afstand van en naar leg ik ondertussen per fiets af, niet dat die zover is, maar, de kine blijft erin hakken.  Nu ik terug kan fietsen doe ik ook de meeste boodschappen; daar kruipt veel tijd in …Fietsen is leuk maar voor mij nog altijd een hele opdracht, ik fiets niet soepel … Dat lukt gewoon nog niet. Revaliderend fietsen is vermoeiend .. Maar, leuk ! Ik ben mijn oma-fiets nog meer gaan appreciëren.

Gelukkig maak ik ook vorderingen.  Weken zat alles vast, geen doorkomen aan. Tot ik dat helse hometrainerwiel rond kreeg. In het begin met heel veel pijn en ooooh zo onnatuurlijk maar ondertussen draai ik flink dat wiel rond, beleef ik er plezier aan en verleg ik alle dagen mijn grenzen.  Ik steek een goed DVD in en hop, weg voor een uur, uur en half … En dat voel je .. Ik ben waarschijnlijk nog meer in form als toen ik liep ! Wekelijks zit ik gemiddeld 150 km op de (home)fiets, verbrand ik meer als 3000 Kcal … En toch voelt het anders als "sporten".

Rechts zie ik ondertussen opnieuw een gespierd been, links zie ik een been, geen homp vlees. Maar, het blijft een lucifer zo mager en kwetsbaar.  Doel is uiteraard om daar ook terug spiermassa te kweken en daar is fietsen goed voor.  Ik trek me op aan kleine dingen die ik twee maanden geleden niet kon … fietsen, stappen, negentig graden plooien, terug mooie kledij, haar terug netjes … Terug wat meer sociaal contact omdat je met de fiets naar de winkel gaat … Het lijkt banaal maar voor mij zo belangrijk.  De apotheek die vraagt hoe het met je gaat, informeert naar je vorderingen, een klant die je onderweg tegenkomt .. Zwanzen bij de kinesist die je ondertussen meer ziet als je partner en waar je stilaan maar glimlachend binnen en buiten gaat als in de beginperiode.

Begin december start ik in principe terug met werken en dan is het weer even aftasten.  Hoe combineer ik werken, huishouden, gezin met revalideren ??? Ik maak me daar nu al zorgen over want kwam anders al tijd te kort.  Maar, het moet, wil ik terug normaal functioneren en ooit terug hardlopen, zal ik nu keihard moeten blijven vechten.  Alle dagen opnieuw … En waar een wil is, is een weg !!! Doelen stellen, doelen bijsturen .. Maar vooral : terug beter worden !

http://youtu.be/H_a46WJ1viA

Afscheid 

Afscheid nemen

http://youtu.be/TPqZs7Vl_xg

Slaap zacht held van me .... 

Editors Sportpaleis

Novembermaand = concertmaand .. Geheel toevallig ...
Novembermaand = nog steeds revalidatiemaand ...
Concerten = rechtstaan = sfeer

En net dat is vandaag onmogelijk; ik kan rechtstaand geen concert meemaken !
Wilde daarom eerst mijn tickets verkopen maar Editors staan al zolang op het lijstje en hun voorbije twee concerten op Belgische bodem heb ik ook moeten missen ... wegens een baby die geen flesje wilde én een zware griep. Ik en Editors, het lukt maar niet ...

Zoeken maar naar een oplossing. Eerste een aanvraag ingediend bij het Sportpaleis of ik met een rolstoel mocht komen .. Neen, ik had dat maar bij de aankoop moeten aanvinken, deuh !
Gelukkig een lieve collega van de man die haar zitplaatsen wilde omruilen ! Thanks !
Alleen, hoe zou ik die lange stelten op een stoeltje moeten krijgen ... Koortsachtig oefenen dus de voorbije week om dat been zodanig geplooid te krijgen dat ik het tussen die stoeltjes kon wringen.  De dag nadien zouden we wel zien wat voor resultaat een avondje zitten betekende voor de knie.

Het voorprogramma hebben we gelaten voor wat het was; hoe langer ik kon staan, hoe beter. En trouwens, de pintjes smaakten ... Na zes weken met tweede sociale contact met de buitenwereld dus ja .. Nood aan een babbel en een pint !

Die zitplaatsen vielen al bij al mee ... We zaten op de eerste tribuneplaats waardoor ik alsnog mijn benen buiten de tralies kon steken.  Maar, een zitplaats betekent voor mij ook minder sfeer en minder genieten.  Soit; ogen dicht dan maar ???? Helaas buiten de akoestiek van het Sportpaleis gerekend, mensen, wat is die slecht geworden na de hoeveelste verbouwing ???? In het begin verstonden we Tom niet eens .. Laat staan dat je kan genieten. Soit, koppig die ogen dicht blijven houden.

Had voor mezelf de belofte gemaakt niet te janken. Zijn eerdere bezoek van Smith&Burrows in Bourla deden me janken van ontroering en hier in dat Grote, onpersoonlijke Sportpaleis zou dat zeker niet lukken.  Helaas ... Tom is donker, héél donker en die stem ... Die stem kan alles aan en dus ook weer janken ... Even maar, een minuutje of zo dat ik de tergende, lijdende Tom ontdekte ... Dat intieme in zijn stem en teksten. Genoeg om mijn avond goed te maken.

Maar, eerlijk ? Ik zie Tom liever in een klein zaaltje, intiem, gekwetst ...
Hun hit Papillon heb ik zelfs gemist omdat deze kreupele dame na iets teveel pintjes dringend een plasje moest doen. Of ik het erg vind ? Neen, ik hoef geen massa-erectie op één succesnummer met vuurkolommen.

Sfeer ? Waar ? Nogmaals, ik hoef geen vuur en confetti ...
En Tom zelf ? Hij heeft een blaft van een stem, een teder figuur, een donker kantje ...
Ik dacht altijd dat hij hield van Belgie, heb het alleen niet ondervonden vanavond.
Tom speelde routineus zijn nummers af, weinig of geen contact met zijn publiek ...
Blijkbaar spelen ze effectief ELKE avond dezelfde nummers .. En ja, wij waren duidelijk de zoveelste op rij ... Is het spelen op veiligheid, wellicht wel.
Van deze band verwacht ik echter meer ... Maar kom, ik stop zijn nieuwe wel in mijn auto en tover het karakter van de Bourla er wel bij ...

Als de klassieke kine niet helpt ...

Als de klassieke fysiotherapie niet helpt, ga je op zoek naar alternatieven.

Na vijf weken klassieke kine-therapie waarmee ze mij elke dag tot over mijn pijngrens drijven zonder al teveel resultaat .. Kwam het voorstel om de alternatieve geneeskunde te combineren met de klassieke.
Geen probleem ...

Bij mij mogen ze momenteel ALLES uitproberen, ik wil na vijf weken a) pijnvrij zijn en b) vooruitgang zien .. Als ze mij op dat moment zouden verplichten om één of ander vies plantje te kauwen, zou ik zonder twijfel kauwen.

Het grote probleem momenteel zijn mijn bovenste beenspieren, zowel ter hoogte van de billen, hamstrings als knie. Het is b e t o n ... keihard en geen doorkomen aan. En neen, ik ben niet diegene die haar spieren zo hard getraind heeft in het verleden zodat ik deze met paardenkracht kan opspannen. Het zijn mijn hersenen die dat doen.

Van zodra de kine begint te plooien, voel ik alles opspannen in mijn benen. Binnen de kortste keren heb ik ook een volledig gevoel van verzuring ... Vind ik dat leuk, nee !
Kan ik er iets aan doen ? Misschien wel ... Gezien de omstandigheden van het ongeval waarbij ik in een vrij onnatuurlijke positie gelegen heb, misschien begrijpelijk ??? Wie zal het zeggen ...

De eerste stap die we gezet hebben is die van "Dry Needling".

De kine gaat op zoek naar 'triggerpoints' in mijn beenspieren.
De methode werd ontwikkeld in Canada en is ondertussen bijzonder populair in Nederland.
De triggerpoints zijn pijnlijke en verharde plekken in gespannen spieren. Bij mij is dit dus eigelijk het gehele bovenbeen ...

Mijn zenuwen functioneren niet meer naar behoren. Bovendien zorgt dit voor véél pijn, stijfheid, en bovenal enorm veel krachtverlies. Mijn linkerbeen is ondertussen al even dun als mijn kruk !

Tijdens de behandeling wordt gebruikt gemaakt van acupunctuurnaalden waarmee ze mijn spieren proberen te prikkelen.  Als je dan weet dat ze zelfs de naalden niet in mijn been krijgen, is er nog duchtig veel werk aan de winkel. Als de naald er toch in slaagt, krijg je net een stroomstoot door je spier.  Niet echt aangenaam maar zeker niet pijnlijk ! Ik ben ondertussen meer gewend.

Bedoeling is dat de spier op een snelle manier gaat ontspannen waardoor je spieren soepeler worden en dus ook beweeglijker.

De eerste keer dat ik dit kreeg toegepast, voelde ik bij die ene naald die erin slaagde tot in de spier te dringen en geweldig gevoel van opluchting ... Gisteren was het succes al een pak minder .. Ga ik deze methode opgeven ? Neen, na twee niet volwaardige behandelingen ga ik niet stoppen.

Hoe ik me na de behandeling voel ? Duizelig, misselijk, stijf .. Maar, dat schijnt erbij te horen.
En ja, een mens heeft er ALLES voor over om terug te stappen en te functioneren.
Of de behandeling op lange termijn zijn heil zal vinden weet ik nog niet ... Na een week is het echter zo dat het been terug stijver aanvoelt ...

Een andere stap is die van "acupunctuur".

Ook hier wordt er gebruik gemaakt van naalden die geprikt worden op acunpunctuurpunten.
Deze manier van behandelen komt van China en is meer gebaseerd op energiekanalen die in regelmatige patronen door je lichaam lopen.   Deze kanalen worden ook meridianen genoemd. Je kan het vergelijken met een rivier die door je lichaam voert.  Is er ergens een opstopping dan is er een dam gebouwd .. (schoon verwoord).

Ook hier zorgt het prikken van de naalden ervoor dat het zenuwstelsel gestimuleerd wordt zodat spieren en hersenen gestimuleerd worden.

Deze techniek hebben ze nu een keer toegepast met een focus op a) daling zwelling knie b) verlaging pijn ... Of het zijn doel bereikt heeft ? Ja .. pijn en zwelling zijn minder.  Beweeglijkheid is niet verbeterd voorlopig .. Maar ja, willen we weer niet te snel resultaat na een enkele behandeling.

Of het aangenaam is ? Ik vond het prikken pijnlijk ... Ook hier krijg je een shock doorheen je been, een warm gevoel maar niet aangenaam. Eens de naalden erin zitten, voel je niets meer.  Na de behandeling voel je je ook hier duizelig en ijl.

Na beide behandeling kwam ik thuis en had ik alleen maar behoefte aan "rust" ...
Je moet even gaan liggen en echt bekomen van deze vorm van geneeskunde.
Hopelijk heeft het een positieve invloed en zal ik mij binnenkort een pak beter in mijn vel voelen want .. er is nog veel werk aan de winkel !

Dag 33 : zuchten ...

Ondertussen zijn we een maand verder en is er weinig of niets geschreven op de blog ...
Geen goesting, geen inspiratie, geen zin om veel te zeuren ...
Het gaat snel hoor zo'n maand ... Vrolijk word je er echter niet van ...
Een zware blessure gaat niet alleen gepaard met pijn, véél pijn .. Een blessure zorgt eigenlijk voor meer ellende, ellende waar je als gezond mens niet bij stil staat.

De eerste twee weken : 

De eerste twee weken zat ik in het gips en een zware brace.  In de auto zitten ging niet, ben gezegend met zeer lange benen die net niet in de auto passen in gestrekte toestand
Douchen is er niet bij, zeker niet wanneer je in het gips zit. Het zijn lavabo-toestanden en pas dan ondervind je hoe verwend we wel niet zijn om dagelijks te kunnen douchen. De eerste keer dat ik terug onder de douche stond, mensen .. Die geuren, puur genot ! Je voelt je op slag een stuk properder ook al doe je aan de lavabo nog zo je best om er spik en span uit te zien.

Naar het toilet gaan is een hel.  Mijn been paste net in het toilet maar dan kon ik niet op de bril zitten. Want ja, dat gips komt tot vlak onder je poep. Ik bespaar je de details, maar, maak er zelf maar een foto van ... Hel. Op de duur ga je minder drinken en eet je bewust minder fruit, om zo min mogelijk naar het toilet te gaan.

Aankleden gebeurt met behulp van je partner of je kinderen.  Een onderbroek aankrijgen lukt niet ! In het begin deed ik gewoon een loopshortje aan maar eerlijk, het is ondertussen zo'n slecht weer dat ik daar nu ook maar komaf mee gemaakt heb.

Aandacht besteden aan make-up en haren ? Vergeet het .. Je hebt er geen zin en tijd voor. Dus, je loopt erbij als een clochard, nu ja, ver liep ik toch niet maar toch ... Ik ben enorm gevoelig aan mijn haren, die moeten altijd goed liggen.  En gezegend met een vijftal weerborstels zorgt dat voor problemen wanneer je je haren aan de lavabo moet wassen en er simpelweg geen tijd is voor een haardroger.
Make-up ? Voor wie of wat ? Tijdverlies dame .. Het gevolg is dat je niet alleen een gewond iemand in de spiegel ziet maar ook iemand die je nauwelijks herkent, bleek, afgeleefd, vermoeid met pijnlijke grimassen in het gezicht. Gevolg : mijdt de spiegel !

De laatste weken :

Heb je de eerste twee tot drie weken zoveel pijn dat je ligt te rillen in de zetel of net niet flauw valt, het weegt niet op tegen de slagen die je nadien te verwerken krijgt. En die heb ik enorm onderschat !
Toen alles net gebeurd was maakte ik mij in de eerste plaats enorm druk in het wegebben van je conditie, het afsterven van je spiermassa en mijn gewicht.  Na mijn zwangerschappen ben ik enorm hard op mijn voeding en levensstijl beginnen letten om zo gezond te zijn als midden september het geval was. Dus, mijn belangrijkste bekommernis was vooral dat gewicht ...
Helaas zijn dat dingen waar je weinig aan kan veranderen .. als je niet kan stappen, kan je niet aan je conditie, spiermassa en gewicht werken.  Punt !

Er is echter meer ... Je komt in een vicieuze neerwaartse cirkel terecht. Want ... Je drinkt minder water, je wil de toiletbezoeken tot het minimum herleiden waardoor je minder aandacht besteed aan drank.  Je eet minder fruit .. Wat doe je echter wel .. Naar chocolade en koekjes grijpen. Bovendien is dat het typische geschenkje dat je krijgt wanneer mensen je komen bezoeken, een grote doos pralines .. Waar je hoe dan ook op vliegt. Want hé, chocolade geeft je dan toch even het gevoel van instant happiness !
Zo heb ik mij de voorbije weken te goed gedaan aan pralines, pure chocolade, prince koeken en zelfs chips ! Ik eet zelden chips ! Begrijpe wie begrijpe kan ...

Niet alleen voeding zorgt voor die neerwaartse spiraal.
Je sociaal leven wordt herleid naar nul ! Nu ben ik wel iemand die heel veel tijd voor zichzelf nodig heeft maar je kan er niet onderuit .. Je werk zorgt voor een sociaal patroon en dat valt volledig weg !
Voor veel mensen heb je niet alleen een lichamelijke blessure maar ben je ook geestelijk ziek. Akkoord; ik heb een stevige smak gemaakt ook op mijn hoofd maar zover ik weet beschik ik nog steeds over mijn geestelijk vermogen !

In tijden van internet, mail, facebook, sms, twitter is het ongelofelijk te moeten ontdekken dat mensen je mijden.  Er wordt vooral aan de partner gevraagd hoe het met je gaat ! Het lijkt alsof je over je kinderen bezig bent tegen een andere moeder terwijl ze erbij staan. Je telt niet meer ... Het is niet erg hoor wanneer je vraagt hoe het met mij gaat. Heb ik geen zin dan neem ik die telefoon niet op ! Zo heb ik mijn collega's snel duidelijk gemaakt dat ik het niet zag zitten om ze ineens alle veertien over de vloer te krijgen ... Want de revalidatie hakt er serieus in ... Na de kine ben ik een aantal uren gewoon niet aanspreekbaar en wil ik vooral rust !

Dus, je sociale leven herleid zich tot internet, facebook en twitter.
Gelukkig is er hier ook een televisie .. Wordt zelden gebruikt maar biedt nu toch wel een beetje amusement.  Goedkoop amusement waar ik niet teveel bij moet nadenken.
Dankzij een lieve collega/vriendin kennis gemaakt met de topreeks Prison Break die mij doorheen de dagen haalt !
Lezen ? Toen het net gebeurd was dacht ik bij mezelf "yes, tijd om te lezen". Wel ik heb nog geen boek aangeraakt ... Ik kan mij niet concentreren .. Vermoeidheid van slechte nachten, pijn, zorgen ... Het lukt me niet om die pagina's er door te krijgen ... Nochtans liggen er hier een aantal parels te wachten om gelezen te worden.

Wat doe je dan zo heel de dag ? Weinig en toch vliegt die dag voorbij !
Alles duurt gewoon veel langer. Wil ik iets drinken ben ik wel even zoet. Ga ik naar het toilet lijk ik net een marathon te lopen.  Liep ik een maand geleden 20 km dan word ik nu al moe bij 5 meter.
Je gaat naar de kine voor een uur pijn lijden, nadien wil je even bekomen in de zetel.
Je krijgt van de kine heel veel oefeningen mee, domme oefeningen voor een gezond persoon maar aartsmoeilijk voor iemand die moet herstellen.
Ondertussen slaag ik erin de strijken omdat dat een belangrijke oefening voor me geworden is in evenwicht bewaren en mijn gewicht te leggen op mijn linkerbeen. Maar eer de strijkplank en het strijkijzer er staat .. Hemel !
Een droogkast ledigen ... Makkie toch ? Niet dus .. Tegen de tijd dat ik de was aan de tafel krijg, ligt heel de vloer bezaaid met spullen.  Je moet dan door je benen buigen maar dat lukt niet !

En toch, mag ik klagen ? Wellicht niet ... "Het kan nog veel erger", "leer te relativeren", "het komt wel goed", "er zijn nog andere dingen in het leven dan hardlopen". Allemaal goed en wel maar eerlijk ? Ik heb enorm veel moeite met die woorden .. Voor "mij" is het wel erg .. En JA, er zijn mensen die van veel verder moeten terugkomen. Akkoord, maar het gaat hier nu eens over "mijzelf" ... En ik zie iemand die niet uit de voeten kan, sociaal compleet van de buitenwereld afgesloten is, pijn heeft en na 33 dagen nog steeds geen fysieke vooruitgang geboekt heeft.

Is het raar ? Ja ... Want bij de vorige luxaties kan ik mij niet herinneren zoveel pijn geleden te hebben. Bij de vorige luxaties had ik geen voet/enkel dat aan het afsterven was omdat er geen bloedcirculatie door kwam.  Bij de vorige luxaties had ik geen knie die op dag 33 nog drie keer zo dik is en nog altijd een prachtig kleurenpalet biedt van groen en blauw.  Bij de vorige luxaties had ik geen gezin om voor te zorgen, was ik nog jong .. Nu heb ik het gevoel in een lijf te zitten dat niet van mij is .. Een oud en lelijk lijf dat stilaan begint af te zien van 30 dagen niets doen. Ik probeer het hoor te relativeren .. Maar het is lastig, bijzonder lastig.  Niemand die zegt wat er aan de hand is, niemand die zegt hoe lang het nog duurt voor je je been kan plooien, wanneer je dat stomme wiel van die hometrainer rond krijgt, of er meer aan de hand is ... Neen, het hangt van mijzelf af ... En .. Ik doe mijn best, echt. ALLE Dagen verbijt ik de pijn bij de kine, alle dagen zit ik van 's morgens tot 's avonds oefeningen te doen om dat verdomde been te plooien. ALLE Dagen bots ik op dezelfde problemen.

Maar ja, het kan erger .. En daarvoor mijn oprechte excuses en meteen ook een reden waarom er geen berichtjes meer gepost zijn tussen Dag 10 en Dag 33 omdat het verdomd moeilijk is Gezwind en Goe gezind op te staan na alweer een slapeloze nacht.

Koppen en kinderopvang

Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens naar Koppen gekeken.

Dat had ik beter gelaten want het eerste onderwerp was meteen al een schot in de roos: Kinderopvang
Nog maar eens een reportage over het prangende tekort aan opvang ... Vooral in grote steden een Probleem. Wel ... Voor zover ik weet, was dit al een probleem tien jaar geleden !

Voor wij hier zwanger werden, waren wij al op zoek naar opvang voor kinderen.  Een geluk bij een ongeluk vonden wij een plaatsje in een opvang waarbij we van bij de start niet echt een goed gevoel bij hadden.  Maar, je mag niet kieskeurig zijn, nemen wat er vrij komt en voor de rest niet teveel nadenken.   Ons plaatsje hadden we gevonden net na de positieve zwangerschapstest.  Ongelukkig voor mij, eindigde die eerste zwangerschap in een miskraam. Gelukkig voor mij, stonden we op dat moment op de "wachtlijst" in een Zelfstandig Dagverblijf van wie het mij altijd verbaasde dat ze überhaupt een vergunning hadden. Maar kom, het was dat of niets.  Op dat ogenblik woonden we in een gemeente aan de Stadsrand !

Ik werd al gauw zwanger van nummer twee en zo blij dat ik wist dat mijn kind ergens terecht kon. En zo gebeurde, vijf dagen opvang, elke week opnieuw in een crèche waar ik niet volledig achter stond, die veel geld kostte maar met super juffen. Ik trok mij dan maar op aan de Juffen en het voelde goed; onze eerste spruit voelde zich er goed op haar plaats en werd bovendien ook zeer goed begeleid (slechte start !).  Elke dag opnieuw bad ik dat er niets zou fout lopen in de crèche op het vlak van veiligheid.

Na verloop van tijd vonden we een huis dichter bij de Stad.  Geen probleem, we maakten elke ochtend een ommetje van ettelijke kilometers naar de crèche waar de Juffen voor onze spruit met liefde zorgden.
Na enige tijd werd ik zwanger van nummer twee (of drie) en begonnen we stilaan toch te denken aan een overstap naar een andere crèche. Twee kinderen in een zelfstandige crèche op voltijdse basis was financieel een enorm zware domper in ons budget dus ik besloot onze kansen te wagen bij een Crèche van De Stad ! Ik werd er vriendelijk ontvangen, kreeg een rondleiding, was onder de indruk van het gebouw en de werking .. Helaas ... Wachtlijst ! Want De Stad werkt nog op een andere manier; bepaalde mensen krijgen voorrang op het vlak van opvang en een voltijds werkend gezin behoort niet tot de prioriteiten ...  Ook hier was ik net zwanger, de test was nog niet koud of ik was al beginnen rondhoren ...  Gedurende negen maanden was ik lekker zwanger en hoorde ik niets over opvang.  Gelukkig voor ons, ging de oudste nog naar de andere crèche en kon onze kersverse spruit daar ook terecht. Want zo gaat dat met broers en zussen, die krijgen voorrang.

Na de bevalling bleef ik zes maanden thuis om dan terug voltijds aan het werk te gaan. Elke dag opnieuw de ommetjes van ettelijke kilometers en enorm gepeperde facturen voor de opvang van twee kinderen in een Zelfstandig Kinderdagverblijf waar ik meer een meer een naar gevoel aan over hield.
Na lange tijd een telefoontje van De Stad dat mijn kind bij hen terecht kon gedurende twee dagen in de week ! T W E E dagen opvang wanneer je beiden voltijds werkt !!!! Nou ... We beten dan maar op onze tanden en betaalden braaf elke maand onze gepeperde factuur van een ondermaatse crèche.

... Maar dan ... Op een vrijdag gingen we onze dochters halen en kregen we koud te horen dat we maandag niet meer in de crèche terecht konden, ze was "failliet" verklaard want voldeed niet langer aan de normen van Kind & Gezin ... Die normen lagen zo hoog dat er bijkomende investeringen nodig waren en dat liep op een sisser af.  75 kinderen stonden op het einde van de week gewoon op Straat !
Nu, dat de crèche in kwestie beter zijn deuren sloot was mij al langer duidelijk, er schortte van alles aan het gebouw en ik was altijd opgelucht dat er nooit iets fout liep.  Maar, los het maar op !

Het weekend staat voor de deur en maandag is het werkendag en moet je opvang zien te vinden voor twee kinderen !!! Bovendien waren we op dat moment ook onze waarborg kwijt voor twee kinderen ! Nogmaals een zure appel om door te bijten ... Het heeft echter geen zin om te zitten kniezen, er moest gezocht worden ... 's Avonds dus alle crèche in onze omgeving afgemaald/gebeld etc ... Overal de situatie uitgelegd dat er een crèche onverwacht zijn deuren gesloten had en er op die manier 75 kinderen op straat stonden.  Gelukkig hadden heel wat crèches in de buurt weet van de situatie en konden we opnieuw terecht bij een Zelfstandig Kinderdagverblijf iets dichter bij ons thuis.  Het was bij vele crèche een beetje wringen en organiseren maar de meeste van die 75 kinderen vonden al snel ergens anders opvang.

Twee vliegen in 1 klap: opvang voor twee kinderen, dicht bij huis maar ... Een nog grotere inbreuk op ons budget, want deze crèche was nog duurder.  Gelukkig voor ons ging de oudste al snel naar school waardoor er nog maar opvang nodig was voor 1 kindje à 660 euro / maand !! Reken maar uit .... Ik heb mij toen ontelbare keren afgevraagd waarom ik ging werken ... Het loon dat binnenkwam ging voor de helft naar opvang ... Over de opgang zelf geen kwaad woord, alles is er perfect georganiseerd, ook hier enthousiaste juffen die zich ontfermden over onze jongste (ook alweer een kind met een valse start).  Maar hemel ... Beide kinderen zijn elk twee jaar naar een opvang geweest ... Mijn verstand weigert gewoon uit te rekenen wat het kostenplaatje was van dit gebeuren.

Kinderopvang is goed voor mensen die beiden werken ... Het is anders financieel niet haalbaar.  In een grote stad zoals "A" mag je al blij zijn een Zelfstandig Kinderdagverblijf te vinden, die van de Stad zelf zijn - in mijn ogen - niet toegankelijk voor een Jong Gezin met twee werkende mensen .. Voor ons was de opvang een lopende rekening die ervoor gezorgd heeft dat sparen geen optie was.

Loopbaanonderbreking nemen is ook een optie ... Maar, iedereen weet dat het nefast is voor je verdere ontwikkeling als werknemer ... Enige tijd uit de running is streep door je loopbaan als vrouw. Het is sowieso altijd lastig om door te groeien als moeder, laat staan dat je dan twee jaar stopt met werken !

Ik heb het mij meermaals afgevraagd of ik niet beter zou stoppen en naderhand had ik het beter gedaan.
Want hé, ik ben twee maal zwanger geweest, twee maal mijn ouderschapsverlof opgenomen en dus ook enige tijd out geweest.  Ik sta momenteel nog even ver op de ladder als wanneer ik voltijds thuis gebleven was.

Gelukkig ben ik wel een moeder die er 's morgens en 's avonds is voor haar kinderen en die tijdens de vakantie alles doet om bij haar kinderen te zijn.  De dame in Koppen met haar zelfstandig uitgebate koffiebar deed zelfs op zaterdag een hele dag beroep op een crèche bij wie ze binnen de week ene plek veroverd had (in ruil voor gratis koffie en gebak ????).  Zes dagen op zeven zat het kind in de crèche van 's morgens tot 's avonds waar het door een vriendin werd opgehaald .. Ik stel mij dan toch de vraag waarom ze aan kinderen begonnen is !

De grootouders zijn ook een optie.  Maar ... ik ben opgevoed vanuit het standpunt; Wij hebben jouw opgevoed, wij zijn nu met pensioen en gaan jouw kinderen niet opvoeden.  Die stelling klopt als een bus. Grootouders zijn er niet om te zorgen voor je kinderen.  En de stelling dat Grootouders niet beschikbaar zijn omdat ze zelf nog op de arbeidsmarkt zitten, klopt als een bus. Als ze ons verplichten te werken tot na ons 65, zal de kinderopvang alleen maar nijpender worden. Het kan absoluut niet door de beugel dat een 70-jarige grootouder nog zorgt voor kleine kinderen !

De Nanny passeerde ook even in Koppen. Een beginnende Nanny verdient al snel 1600 euro / maand (!!!!!!) en zorgt ervoor dat de kindjes van school gehaald worden, speelt met ze, kookt voor ze, steekt ze in bad/bed en doet dan nog licht huishoudelijke taken.  De Nanny in Koppen werkte bij een gezin van zelfstandigen en te zien aan de grootte van de woning leek het mij een gezin van Dokters of Advocaten.  Wie in godsnaam kan een Nanny betalen ???????
En waarom in godsnaam heb je drie kinderen wanneer deze voltijds worden opgevoed door een Nanny. En volgens het bureau overheerst de vraag het aanbod ...

Dat er te weinig Opvangplaatsen zijn, ga ik volmondig mee akkoord, we hebben het zelf meegemaakt ... Je bent nog niet zwanger en loopt al te zoeken naar een plekje.  Dikwijls aanvaard je een plek waar je eigenlijk niet zo gelukkig mee bent .. Het is dat of niets.  Maar hé, je bent dan alvast voorbereid op het schoolmoment van je kind want een school zelf kiezen is ook uit den boze ... Want ook hier zijn er opvangproblemen ! Je geeft electronisch een lijstje van vijf scholen door en er wordt voor jou gekozen in welke school jouw kind terecht kan.  Ik maak mij nu al druk over het feit dat ik wellicht binnen een jaar of zes ergens aan een school mag gaan kamperen ... In de hoop dat mijn kind daar terecht kan en verder kan genieten van degelijk onderwijs. Maar tegen dan heb ik beslist al een olifantenvel ontwikkeld !

Thuis blijven en voor je kinderen zorgen is een optie maar in deze tijden zo goed als onmogelijk ... Als koppel wil je nog altijd je eigen woning en die zijn vandaag de dag onbetaalbaar geworden.  Als je een eigen woonst wil, ben je sowieso verplicht om beiden te gaan werken.

Waarom gaat alles hier altijd zo moeizaam ? Neem een voorbeeld aan de Scandinavische Landen waar moeders wel een aantal jaren thuis kunnen blijven om voor hun kinderen te zorgen zonder dat ze van de bedrijfsladder donderen en een streep door hun carrière (als je het zo al wil noemen) moeten trekken.
Waarom is het voor een Jong koppel vandaag de dag bijna onmogelijk om een eigen woonst te betalen, zodat je als gezin niet anders kan dan beiden te werken ?

Moeten we dan gewoon onze kinderwens opbergen ???? Neen, want dan zitten we binnen ettelijke jaren weeral met het vergrijzingsprobleem.