dinsdag 8 april 2014

Breien ... Voor mensen met mieren in hun lijf

Met Kerst kreeg ik een breiboek kado ...
De Man vond dat wel schattig en gezellig, breiende mama's. Hij was wellicht vergeten dat ik wel mama ben maar absoluut niet handig en geduldig.

Het boek bleef een tijd onaangeroerd in de zetel liggen tot mijn mama het zag liggen.

Voor ik het wist kreeg ik mijn kinderbreitas met allemaal naalden in alle maten en gewichten.

Ze gaf mij ook de raad om eens te informeren bij Veritas naar wol die kon gebruikt worden met breinaalden nummer tien.

De naalden en het boek bleven echter liggen! Ik en breien ... Ha, hoe komen ze erbij.

Tot ik op een dag met de meisjes de Veritas in moest voor knopen. 

Enthousiast gegil want er lag blauwe en gele wol, net wat zij leuk vonden.

Zodoende kocht ik twee enorm dikke balen wol en beloofde ik hun een sjaal te maken.

Kuch ... Deze vakantie ben ik eraan begonnen. Echter, de verkeerde wol voor breinaald tien. Het werd breinaald zes en meteen moest ik voor 74 'opzetgaten' gaan (of hoe noem je dat).

Als ik drie rijen gemaakt heb, moet ik garantie een rij terug of zelfs opnieuw beginnen.

Aan dit tempo heb ik misschien een kindersjaal af tegen 2017, een jaar waar mijn meiden wellicht niet meer vallen voor geel en blauw.

En ik? Wellicht ligt het boek al lang op zolder en moeten mijn huisgenoten wellicht toegeven dat het niet mijn ding is ... Iets wat ik al lang wist ... Anyway, bedankt voor het vertrouwen.


donderdag 3 april 2014

Fietsknooppunten : route to do !

… Vlaams Brabant 
… Hageland
… Dijleland
… Brabante Kouters 

Klinkt als muziek in de oren ?
Wel, dan wordt het tijd om deze route uit te proberen met de fiets .. Maakt niet uit welk type; koersfiets, mountainbike, elektrische fiets, ligfiets .. het is een échte aanrader !!! Wel opletten want met de koersfiets moet je soms door steentjes bollen en daar houden die bandjes niet van !

Startpunt is Hofstade … Als je de E-19 afrijdt richting Zemst en je slaat linksaf, zie je op je rechterkant na een 500 m een frituur, daar kan je parkeren en het is meteen ook je startpositie …

Voor hen die niet gewend zijn om te werken met het fietsknooppunten netwerk is het even wennen .. De bordjes zijn heel duidelijk en eenvoudig te volgen maar soms mis je ze en wordt het zoeken.  Voor het gemak, snijd ik altijd een repel uit van alle nummers en kleef ik deze op de lange buis van mijn fiets .. Op die manier kan je redelijk veilig alles aflezen en snel inspelen op het desbetreffende nummer.

De route zelf heeft een afstand van ongeveer 80 km en het stuk in Leuven is behoorlijk heuvelachtig.  Maar, niemand zegt dat je moet racen, je moet vooral genieten van de pracht die Vlaanderen te bieden heeft … Ah zo, hier de punten :

61, 54, 77, 20, 97, 28, 32, 31, 35, 81, 82, 29, 83, 80, 33, 93, 38, 95, 94, 37, 36, 35, 34, 12, 56, 48, 49, 18, 75, 62, 61

Voor hen die er een daguitstap van willen maken, je komt overal een pittoreske plek tegen voor een picnic en in een aantal mooie dorpen (of Leuven !!!!) vind je altijd wel een cafétje waar je een pintje kan pakken ! Vergeet bovendien je camera niet, de omgeving van Kortenberg, Steenokkerzeel is zeer fotogeniek en wie weet zie je wel een Ryanair toestel landen op Zaventem !!!

Geniet ervan en laat weten wat je ervan vond !

Onderdeel fitness programma : planking

Als mensen aan mij vragen wat ik zoal doe in de week om er bovenop te geraken, is het lastig om hierop een antwoord te geven. Ik zit bijna 2 uur tot 2,5 uur in de fitness maar niemand die een idee heeft wat er zoal uitvoer … In het begin was alles uiteraard ook beperkt; de kracht- en core oefeningen die ik uitvoerde waren van bedenkelijk niveau (lage gewichten) maar beter ging niet, punt …

Alles ging ook behoorlijk moeizaam en traag en buiten mijn kracht/core leerde ik vooral terug "wandelen" en "fietsen" op de band/ligfiets.  Fietsen op een ligfiets en wandelen op een band, tja, dat kent wellicht iedereen maar zo kracht- en core training .. Tja … Wat moet een mens zich daar bij voorstellen.   Vandaar wat verduidelijking …

Over de toestellen ga ik het later hebben, wat me vooral nieuwsgierig maakte was het begrip "planking" …  Je gaat eigenlijk in pomphouding om de grond liggen en houdt deze houding voor geruime tijd aan.

Pompen kent natuurlijk iedereen maar planken ??? Het zei mij ook niets, nochtans is de houding vrij eenvoudig … De praktijk leert echter dat deze houding in stand houden niet zo eenvoudig is … Omdat het zo lastig was, ben ik op zoek gegaan naar meer informatie en vooral de meerwaarde van deze oefening maakte me curieus … Waarom moest ik dat magere, gekwetste lijf in die houding leggen én vooral waarom doet het zo'n pijn !!!

Het laatste wellicht omdat mijn gekwetste lichaam nooit aandacht besteed heeft aan de core van mijn lichaam en alleen maar aan kuit- en bilspieren



Globaal gezien werk je aan je kracht over je ganse lichaam :

a) schouders, nek en biceps (arm!) : In plaats van je hoofd in te trekken, kijk je naar voren. Akkoord, als je deze houding 20 seconden aanhoudt, zal je weinig voelen … Doe je dit echter 3 x 45 seconden dan weet je dat je over een nek beschikt en dat het best raar aanvoelt … Wanneer je dagelijks achter een pc zit, best wel een constructieve oefening …
Buiten de fitnessers onder ons, zijn er weinig momenten waarop we onze schouders trainen, althans toch niet in een dagdagelijkse functie op kantoor … Bovendien zie ik weinig of geen mensen die spontaan gaan pompen … Idem eigenlijk voor je biceps … Als je geen echte fitness oefeningen uitvoert, zijn er weinig mensen die dagelijks hun armspieren verstevigen tenzij in jobgerelateerde omgevingen .. Met het planken train je deze spieren en word je lichaam sterker ! En planken .. het kan overal … Doe het wanneer je wakker wordt of voor je gaat slapen .. het duurt niet lang maar op termijn zal je voelen dat je bovenlichaam sterker wordt … (allez, ik wacht nog steeds, kuch maar houd wel vol)

b) je gehele onderlichaam : onderrug, borst, poep, billen en kuiten : geef toe met welke oefening train je in één elke keer zoveel lichaamsonderdelen ? Probeer maar eens die plank (of pomp) houding en je zal direct merken dat je buikspieren aardig wat krachtsinspanning vragen …. Ik geef toe, ook hier wacht ik nog op resultaat maar ik moet eerlijk toegeven dat wanneer je pilatesgewijs de juiste houding aanneemt (zijnde bekkenbodemspier intrekken en buik intrekken), de oefening een pak lastiger wordt en je gewoon voelt dat je buikspieren getraind worden …
En vrouwen; wie wil er geen Lopez-kont ? Elke vrouw toch … Een strakke poep zonder cellulitis … Met deze eenvoudige oefening ben je aardig op weg ..

"Op weg" .. Want, geloof nooit alle reclame-stunts .. Een mooi lijf krijg je nooit door wat oefeningen te doen .. het vraagt veel meer discipline en nog een resem ander oefeningen … Maar, deze oefening kan je gewoon in je slaapkamer doen en vraagt niet veel tijd .. Er is niemand die je beveelt om vijf minuten als een plank op je vloer te hangen; maar 3 x 1 minuut moet volgens mij best mogelijk zijn !!!
Voor de rest vraagt een mooi lijf naar meer beweging, meer variatie in beweging en uiteraard een gezonde voeding, veel slaap en niet teveel drank en sigaretten (dat laatste best niet !!!).

Ik doe mijn oefening nog steeds vrij kort maar als je de 30-dagen challenge aandurft en je 5 minuten (!!!) in plankhouding ligt/hangt; volgens mij ben je flink op weg om een six-pack te trainen !
Mijn doel is niet om die vijf minuten uit te doen maar ik zou toch graag zover geraken dat ik probleemloos 3 x 3 minuten kan planken .. En wat is er leuker als 's avonds met je man voor het slapen gaan gezellig samen te planken voor dat net iets strakkere figuur ?!

Voor de overtuigende sporters; er bestaat een App om te planken op verschillende manier zowel voor Android als Apple : www.plankexerciseapp.com 

dinsdag 1 april 2014

Madrid 2014


Vorige week zijn een vriendin en ik Madrid onveilig gaan maken …
Alhoewel, onveilig maken, zo'n twee brave miekes .. Waar is den tijd dat we op reis gingen om 's avonds nog eens flink uit te gaan .. Nu zijn we tegen een uur of negen pompaf en klaar om ons hotelbed op te zoeken.


Madrid is een absolute Must Do ! Omdat ik volop in revalidatie periode zit en dus weinig of geen tijd had om op voorhand te lezen, besloot ik om het boekje 100 % Madrid aan te schaffen ..
Ondertussen hebben wij daar al een hele stapel van liggen en het is gewoon makkelijk .. het boekje bevat een zestal wandelingen door de verschillende wijken.

De ochtend van ons vertrek wist ik niet eens waar ons hotel lag, laat staan dat ik wist welke metro we moesten nemen … Niet van mijn gewoonte maar ik ben een plantrekker en heb de halve wereld afgereisd; dit zou zeker lukken. En gelukt is het zeker; zowel de luchthaven als ons hotel lagen aan een eindhalte van het metro-netwerk, ideaal … verloren lopen en ons hotel niet meer vinden was er dit jaar niet bij !!! (applaus !)

Het metronetwerk is bovendien enorm eenvoudig in gebruik, alles in heel duidelijk aangegeven, het netwerk is iets kleiner als London, rustiger ook … Alleen dat de Spanjaarden niet altijd wachten tot mensen zijn afgestapt .. Soms wel duwen en trekken.  Kunnen ze toch nog wel wat leren van de Fransen en Engelsen die meestal wel wachten.  Soit … twee magere latten geraakten er meestal nog wel vlot bij :o)) Het duurt dus echt niet lang voor je bijna kaartloos de metro kan gebruiken en dat is een sport bij ondergetekende … Ik moet en zal dat netwerk onder de knie hebben … Hoe minder ik op een toerist lijkt, hoe beter (alhoewel een lange rosse wellicht opvalt).

Anyway … de eerste dag hebben we het ons alvast makkelijk gemaakt en zijn we direct het hart van de stad in gelopen; zijnde de wijk rond Sol en Plaza Mayor.  Buiten een metronetwerk van buiten blokken, ben ik een zeer slecht kaartlezer dus dat boekje 100 % Madrid was al niet echt een kado … Ik was dus wel een opvallende toeriste met dat boekje in alle richtingen te houden op zoek naar Straat A of B om dan in Straat C terecht te komen (bloos; we misten onze mannen)

Ander nadeel van dit boekje, de must-do winkelbezoekjes konden we al snel opgeven.  Winkeltjes komen en gaan in Madrid, 75% van de winkeltjes bleek dus al gesloten.  Meermaals zou ik mij hieraan ergeren de komende dagen … Op zoek gaan naar "iets" en het niet vinden :o)

Sol is een drukke wijk maar in vergelijking met London een oase van rust … Als je jezelf laat verdwalen in een wirwar van straatjes kom je links en rechts nog wat schatten tegen aan gebouwen en winkeltjes. Meermaals hebben we de Plaza Mayor gekruist onderweg naar "ons" plekje voor tapa's en wijn … Wat vooral een aanrader is; Chocolaterie San Gines … Daar kan je churros y chocolate eten … Jawel, hier krijg je een kop behoorlijk leververnietigende choco met churros, een soort van oliebollen slierten. Héérlijk ..

Voor ons is Sol vooral eten en drinken op De Mercado de San Miguel .. Ik wil niet eens meer weten hoeveel uren we hier doorgebracht hebben. Elk kraampje hebben we geprobeerd en meerdere glazen wijn werden soldaat gemaakt … Uitgebreid eten in Madrid .. uiteraard maar wij waren op slag verliefd op deze plek en kwam hier dagelijks tapa's eten … Elke dag een ander type tapa: jamon, queso, pescado … werkelijk alles is de revue gepasseerd … Op slag verliefd en elkaar beloofd hier terug naartoe te komen met onze mannen .. later, als we op pensioen zijn !



Dag twee besloten we de Latina wijk onveilig te maken .. Althans dat dachten we …
Het enige dat we daar min of meer gevonden hebben was het station (Atocha) Renfe, de stationshal van de bomaanslagen - alhoewel we het gedenkteken, een glazen cilinder van 11 meter voorbij gelopen zijn .. Allez, niet gevonden hebben … Of toch wel .. Het was een beetje erg onduidelijk wat ik op een gegeven moment gefotografeerd heb .. Raar gevoel, weten dat hier tien jaar geleden zoveel mensen het leven gelaten hebben.

Een beetje verder vind je het museum Reina Sofia en daar kan je gewoon niet naast kijken ! Langs beide kanten zijn metershoge glazen liften; je moet blind zijn om dat te passeren (maar, zeg nooit, nooit).  Een pracht van een museum met werken van oa Dali, Mio en Picasso …

Vanaf dan werd het een beetje doelloos op zoek naar straten (maar wel elke keer nieuwe parels ontdekt van gebouwen) waardoor we al snel besloten onze kansen te wagen aan het voetbalstadion van Bernabeu ! Ik had namelijk in Belgie al mijn zinnen gezet op de match Madrid/Barcelona.  Hier wel de ontnuchtering dat tickets verkocht werden aan 500 euro en meer maar kom .. Misschien wel een lastminute links of rechts … En Bernabeu kan je niet voorbije lopen, je loopt er met je gezicht knal op ! Mijn reispartner was niet meteen behoorlijk enthousiast en begreep niet waarom ik perse een stadion wilde bezoeken maar ze volgde gedwee …

Het stadion kan je mits inkom bezoeken en dan krijg je waar voor je geld.  Eigenlijk mag je overal komen, je tijd nemen voor een foto en dingen aanraken/gebruiken/vast grijpen … Het stadion werd gebouwd rond 1945 en aangepast in 2005 zodat er vandaag de dag 85 duizend man binnen kan … En vermits er een grote match op het appel stond; was er veel (man)volk die het stadion wilde bezoeken en stonden er wellicht 50 duizend vlaggen klaar ! Indrukwekkend zelfs in volle stilte …


Je mag in de VIP, de douches, massage-ruimtes én je mag plaatsnemen in de spelers hun zithoek van tijdens de matchen.  Lekkere Audi auto-zetels; zaaaalig ! Ondertussen had ik echter nog geen tickets voor de match.  Die waren allen de deur uit aan monsterlijk hoge bedragen.  Het leed werd echter verzacht met een leuk bezoek én een reispartner die ook verliefd werd op het spelletje met de bal ! Mission completed.

Spijtig genoeg nadien weinig hebbedingen voor vrouwen in de Adidas store .. Ook tijdens het bezoek werd al snel duidelijk dat wij vrouwen serieus in de minderheid waren.

's Avonds hebben we op ons geliefde Mercado Plekje alsnog gezocht naar tickets maar bijna iedereen kwam op uitnodiging van een bedrijf en wilde zijn ticket niet af staan .. Ook wanneer de man in kwestie niets van voetbal kende en wellicht niet eens wist in welke kleur ze speelden ! Schaamtelijk ! Ach het was het proberen waard .. Volgende keer beter !

De daaropvolgende dag opnieuw een poging om een wijk te ontdekken … Zondag is vlooienmarktdag en die vind je onder de noemer El Rastro .. En hier was het wel enorm druk. Het lijkt alsof alle Spanjaarden de weg vinden naar El Rastro. Niet meteen een situatie om vrolijk van te worden maar zo'n vlooienmarkt zorgt er altijd wel voor dat je centjes uitgeeft en de lokale economie steunt met spullen te kopen die je nadien wellicht in een kast steekt .. (kuch). In de buurt van de vlooienmarkt uiteindelijk beland op een lokaal tapa barretje en daar genoten van de eerste warme zonnestralen in gezelschap van queso, jamon én wijn ! Even zalig niets doen en vooral genieten van het straatgebeuren.


Om toch nog een beetje cultuur te happen, een blitzbezoek gebracht aan het Museo Del Prado.  Als je dit museum degelijk wil bezoeken, moet je bijna een dag uittrekken.  Wij kozen ervoor om de Vlaamse en Spaanse werken te bezoeken en waren al meer als twee uur zoet.  Wel indrukwekkend veel te vinden van oa. Rubens, Jordaens, Rembrandt, Anthony Van Dyck, Goya en Vasquez !
Geen idee eigenlijk of je mag toegeven dat iets je tranen doet krijgen maar ik was enorm onder de indruk van dit museum … Ben niet zo'n kenner maar ik kan soms perplex staan gapen naar schilderijen en moet dan echt moeite doen om niet te huilen .. Maar ja, wie ben ik !
Bovendien is het een prachtig gebouw waar je ziel en hart tot rust komen, amen :o))

Rond het Museo kan je jezelf laten verdwalen in een wirwar van straten en op zoek gaan naar nog meer musea, prachtige gebouwen (oa. De Bibliotheek) .. Voor je het weet is de dag voorbij en tijd voor opnieuw een tapa en een wijntje …

Mijn bezoek aan Madrid was top en beslist voor herhaling vatbaar.  De mensen zijn behulpzaam, rustig,  het metro-netwerk zit makkelijk in elkaar .. Je koopt een ticket voor een aantal dagen en kan op-en-af-hoppen … Naar mijn gevoel kan je makkelijk een week in Madrid verblijven zonder je te vervelen.  Een aantal wijken konden wij niet doen, net als andere musea … Bovendien is er een prachtig, groot park waar je ook wel een aantal uren zoet bent … In de buurt van Madrid ligt bovendien Toledo die makkelijk bereikbaar is met trein en bus .. Wij zijn er spijtig genoeg niet geraakt omdat onze dagen nu al vol zaten met struinen door straatjes en gapen naar prachtige gebouwen.

Madrid .. Must do !

vrijdag 28 maart 2014

New (bike)toy...

Na heel lang twijfelen is de kogel door de kerk …

Vanaf nu ben ik trotse eigenaar van een MIO 505 Fietscomputer. (www.mio.com)
Dankzij mijn werk kon ik deze aankopen met een korting van 30 percent …
Uiteraard blijft het alsnog een dure aankoop maar verdwalen met mijn fiets zie ik ook liever niet meer gebeuren …

Tot hiertoe fiets ik eigenlijk altijd in een omgeving die ik ken .. Omdat ik a) een bangepeut ben b) geen technisch materiaal op zak heb c) niet met het technische materiaal overweg kan d) ik meestal alleen reed. Maar de rondjes rond de kerktoren begonnen wel behoorlijk saai te worden en de afstanden worden alsmaar langer …

Gelukkig kan ik ondertussen terug wat beter mee met een fietsmaatje en besloten we uiteindelijk om het wat verder van huis te zoeken … Veel mooier en leuker en je leert Belgie beter kennen.
Dankzij de www.fietsrouteplanner.vlaanderen-fietsland.be komt je al ver, héél ver .. Zodoende hebben we ondertussen de "lichte" heuvels ontdekt rond Leuven en Zaventem.

Bovendien durven "vlegels" de bordjes al eens verwijderen en voor je euro valt, ben je alweer kilometers verder en kan je beginnen zoeken.  En ik ben lui, té lui en geraak nog al snel over mijn toeren wanneer ik de weg moet zoeken.

Die verder van huis betekent ondertussen ook dat er plannen zijn om naar de (Vlaamse) Ardennen te rijden en vermits ze daar geen 'fietsknooppuntennetwerk' kennen en ik nog altijd een bangepeut ben, drong de vraag zich op .. al dan niet een fietshebbeding aanschaffen … Als je dan ook nog beslist om je fiets mee te nemen naar De Moezelstreek in Duitsland, tja …  Het blijft echter een dure aankoop en de twijfel bleef spoken.

Een kort marktonderzoek kwam al snel op de Mio terecht.  Even de twijfel om een Garmin aan te schaffen maar ik ben a) niet slim b) ongeduldig c) onhandig … De Garmin vraagt om over alle drie de kwaliteiten te beschikken en je vind alleen maar informatie via het net.

En toen kwam de werkgever dus af met dit schitterend aanbod en ging ik meteen overstag.
Vanaf nu kan ik aan mijn Mio vertellen dat ik a) zoveel kilometer wil afleggen b) in een bepaalde omgeving .. Wil ik even gek doen dan kies ik voor een verrassingsroute van Mio zelf … Alles kan opgeladen worden via de computer etc … Bovendien is heel Europa opgeladen en kan ik zonder problemen fietsen in Oostenrijk en Duitsland … Als ik écht de durf heb, kan mijn fiets bovendien mee naar het Gardameer deze zomer … Als ik durf :o))

PS de Mio is ondertussen reeds in gebruik en makkelijker kan écht niet ! Gewoon inpluggen en vertrekken. Hij heeft een minuut nodig om een GPS signaal te vinden maar nadien ben je vlot vertrokken. Je hoeft dus geen wiskunde gedaan te hebben of informatica gestudeerd te hebben om met die hebbeding overweg te kunnen.
En wat ik vooral belangrijk vind … Ik zal nooit mijn weg nog verliezen naar mijn huis én wellicht heb ik nu de durf om meer alleen op pad te gaan (zoals vandaag) én in het buitenland te fietsen (wat ik tot hiertoe alleen deed met mijn wederhelft.

Beste aankoop 2014 ????

Naaisels enzo …

Vorig jaar is mijn geliefde Tante overleden … Geliefd was ze alom, populair ook …

Maar, vooral … Ze was de enige die geduldig (en met een lach) tijd stak in mijn knoeisels van rokken.
Ik kreeg van haar een nieuwe naaimachine en ze bleef volhouden om alles uit te leggen .. Hoe ik de draad erin kreeg, hoe ik een spoel moest opwinden, waar ik welke kleur moest gebruiken etc.

Ik slaagde er met haar hulp in om een aantal deftige rokken te maken, althans vanop een afstand lijken ze deftig .. ondertussen is er bij eentje een rits los en bij  een andere en zoom gelost. Maar he, niemand die té dicht in mijn aura komt om het te doen opvallen .. En eerlijk; ik ben én te lui om het te maken én ik "zie het niet".

Het komt er eigenlijk op neer dat ik na haar dood mijn nieuwe machine niet meer aangeraakt heb.
Ook wel een beetje omdat ik hier nergens in huis een tafeltje heb staan waar het ding kan staan zonder dat ik heel het gebeuren moet in- en uitpakken want ook daar ben ik .. jawel .. lui !

We zijn nu iets meer als een jaar verder en stilaan begint het terug te kriebelen .. Alleen, ik heb geen leermeester meer en zal het dus met vallen en opstaan moeten leren.  Heb wel een Man die de patronen beter begrijpt als zijn vrouw maar; naaien doe je als vrouw, niet als man !

De voorbije dagen mijn stoffen bovengehaald en geaaid, meer niet .. Tot het besef gekomen dat ik mijn Fragile stoffen niet wil verknoeien dus die heb ik snel op het www geplaatst. Gelukkig zijn er andere dames die wel goed overweg kunnen met naald en draad en zodoende waren die binnen de twee uur de deur uit.  (eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik met de opbrengst een Sportwatch ga kopen, maar, stil he, tegen niemand zeggen :o))

Helaas zit ik dus zonder stofjes .. het is te zeggen; ik heb nog Ikea stof .. Geen idee of het gordijnstof of tafellakenstof is; het is s t o f … En Ikea is zo vriendelijk om te denken aan vrouwen zoals ik ik die én lui én onhandig zijn, dus, die katoen is behoorlijk dik en dus ideaal om mijn kunsten op bot te vieren.

Al heel de week kijk ik betoverend naar de schreeuwerige stof en meer en meer kom ik tot het besluit dat ik het gewoon opnieuw ga proberen ! Als Mdme Zaza een "luiven-wijvenrok" kan maken binnen de twintig minuten, dan moet ik dat toch kunnen klaren binnen een week ? Nee ????

Ben dus opnieuw op zoek naar patronen en liefst voor een makkelijk A-rok zonder beleg, zonder rits .. Gewoon zo'n ding dat je aan een aantal kanten vast stikt en dan over je hoofd trekt … Moet toch lukken ? Als ode aan mijn Tante die wellicht behoorlijk hard zal lachen daarboven .. Maar he; daar doe ik het voor …

Heb voldoende om wellicht vijf van die rokjes te maken, eentje zal dus zeker lukken.
En vermits de stof écht zoooo schreeuwerig is, hangt de rok wellicht nadien in mijn kast te pronken …

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne





Even dacht ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

Een aankoop op i-tunes dringt zich op .. ideaal loop- en spinningnummer !

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne





Even dat ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

woensdag 26 maart 2014

Zes maanden verder

Ondertussen gaan we dapper verder met revalideren …

Er blijft simpelweg geen tijd over om te bloggen .. Van werk naar fitness en naar huis … Drie tot vier keer per week; krachttoesteltraining, core-training, op de ligfiets, crosstrainer, loopband, planking en squads … Alles passeert de revue. En hoe beter alles lukt, hoe langer we bezig blijven …

Als ik het zelf lees, moet ik eruit zien als een OS-sporter !

Of ik vorderingen maak ? Euh … Soms denk ik van wel, andere dagen heb ik zin om heel het gebeuren op te geven … Vermoedelijk zal ik wel aan kracht toenemen, zien doe ik het niet …

Maar, mag ik dat nu al hopen iets te zien ? Ben nu eenmaal geen gespierde brok mannelijk testosteron. Misschien dat je na een jaar ziet dat je er zoveel energie en tijd in steekt ? Want daar ligt mijn finish .. In september van dit jaar wil ik opnieuw in staat zijn om tien kilometer te lopen .. Of het buiten of binnen is weet ik niet, buiten ben ik mentaal absoluut nog niet sterk genoeg. Van zodra ik 's morgens mijn schoenen aandoe en buiten wandel, lijk ik op slag dertig jaar ouder en loop ik als een oud vrouwtje.

Heb ondertussen wel mijn allereerste looprondje op de band overleefd en dat ging redelijk makkelijk … Of ik blij mag zijn met twintig minuten lopen aan 7 km/u weet ik niet maar lukken doet het alvast wel en als ik de kine mag geloven, moet de kracht toch toegenomen zijn want anders zou ik het simpelweg niet kunnen. Eigenlijk was ik zelfs blij verrast dat ik ineens van 0km naar 3,5km kon gaan … Conditioneel gezien zit het snor want mijn HS is nog nooit zo laag geweest.

Waar ik meer voldoening uithaal is fietsen buiten met de koersfiets !
Als het weekend het toelaat ben ik weg .. Laatste ritje dateert alweer van twee weken geleden maar leverde net geen 90km op .. Of deze afstanden echt nodig zijn ? Geen idee maar pijn doet het niet en dat is dankbaar, bewegen zonder pijn … En dan maar malen, liefst langs de dijken.

Misschien moet ik heel het sportgebeuren gewoon herzien en mij focussen op de fiets ? Maar, dat kost me véél meer tijd en tijd is kostbaar wanneer je werkt en een gezin hebt. Het leven was zoveel eenvoudig toen ik liep; schoenen, broek en truitje aan en weg … Fietsen vraagt meer voorbereiding en er kruipt gewoon veel meer tijd in … 90km leg je nu eenmaal niet in 3 uur af … Althans ik niet :o))

Anyway; we zijn bezig en de ups zijn groter dan de downs .. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen (of fietsen) denk ik niet maar zoals de kine zegt : never say never :o))

woensdag 5 februari 2014

Onzen trouw …

.. Daarnet snuisterde ik even tussen mijn "labels" en vond ik een label "trouwen"

Jaja, 2013 zag er sprookjesachtig uit .. Eind december 2012 werd ik "gevraagd" aan de Tower Bridge met mooie oorbellen en een prachtig fotoboek van ons tien jaar samen zijn …

Een maand later besloten we in intieme kring te huwen in Toscane en om een feest te geven in Antwerpen.  Ik zag de ellenlange teksten al verschijnen op de blog .. Man, over het organiseren van een huwelijk kan je boeken schrijven … De bedoeling was om jullie te doen watertanden van ons huwelijk .. Een "klassiek" huwelijk vooral bedoeld om iedereen te verrassen omdat vooral ik niet zo heel klassiek ben aangelegd.

Toscane bleek al niet zo eenvoudig als gedacht.  Een hele mallemolen aan administratie omdat Belgie (oh ja) als enige land in Europa een bepaald Verdrag niet getekend heeft waardoor Belgen die in Italie willen huwen langs het Consulaat in Rome (persoonlijk) moeten gaan om daar toestemming te vragen ! Nadien moeten alle mogelijke documenten door een vertaler vertaald worden .. Soit, ik ga er niet meer over uitweiden …. Een officieel huwelijk is het niet geworden. Dus mensen, bezin eer je begint .. Huwen in Italie is een ramp !

Gelukkig hadden we daar een weddingplanner die het spel mee wilde spelen waardoor we een "niet-zo-officiele-huwelijksviering" kregen in The Tower in Volterra met de nodige toeters en bellen.
Lachen, want Mijn man en ik waren eind juni in stilte gehuwd in Antwerpen ..

En dat huwen was ook al zo bijzonder; op de laatste schooldag, een kwartier voor schooltijd gingen we snel een papiertje tekenen op de Gemeente .. We werden ontvangen met één of andere bruidsmars en kwamen toen in jeans samen binnen .. ZONDER onze ringen want die waren we thuis vergeten.  Op ons verzoek niet de gehele preek ontvangen omdat we een kwartier later aan school moesten staan. Een burgemeester in shock wij breed glimlachend naar huis om in de namiddag pannenkoeken te gaan eten met een lekker glas Toscaanse wijn (exit huwelijksfeest).

Ons intiem huwelijk in Toscane was een droom die werkelijkheid werd .. Een huwelijk zoals wij het wilden. Met enkele heel close vrienden hadden we een Agriturismo geboekt, eentje waar Mijn Man en ik enorm goede herinneringen aan overhielden zoveel jaren geleden tijdens onze rondrit per fiets.  Ik droomde van lekker eten, wijn en een zeer lange tafel met wit tafelkleed .. Meer hoefde niet .. Vooral veel en lekkere pasta en rode wijn ! Super .. Een droom die werkelijkheid werd.

De dag zelf, een receptie voor The Tower in Volterra met de nodige hapjes en cava, een toneel van jewelste maar wij .. Wij genoten met volle teugen.  Lekker brunchen, avondeten, ontbijten .. Bezoekje links en rechts en zwemmen. De kindjes vonden het super, het gezelschap was top .. Het kon niet meer stuk … En met dat gevoel kwamen we richting Belgie om hier verder te werken aan ons eigenlijke feest in Antwerpen.

Het zou een dansfeest worden met heel veel muziek, een Jazz bandje dat we leerden kennen tijdens The Urban Trail in Antwerpen, lekker Italiaans eten … Tegen eind augustus had ik een viering in elkaar gebokst, een quiz in elkaar gestoken, versiering gekocht .. Alles was in paraatheid gebracht voor een onvergetelijke feest ! Alles was tot in de puntjes geregeld .. Tot ik viel !

De avond van mijn val heb ik liggen gillen als een varken .. Wat er toen allemaal door mij in de lucht gegild is … Ik vond mijn bevallingen leuker, miste mijn meisjes maar vooral .. Ik wist toen al dat ons feest in duigen viel … Gebruld, gegild, gehuild … De week nadien hebben we ons feest moeten annuleren … Tot vandaag ligt alles klaar, uitnodigingen, quiz boekjes, foto-kaders, photo-booth versiering, teksten voor de viering, onze openingsdans … Alles ligt in een doos, ik heb er sinds mijn val niet meer naar gekeken … Mijn boeket, mijn kleed, zijn kostuum .. Het ligt in de zakken en heeft nog geen lucht gezien .. De kindjes hun kleedjes zijn ondertussen té klein, de kaarten gedateerd !

Wat we van plan zijn ? Wellicht krijgen we in de loop van dit jaar weer een schitterend idee om op onze eigen manier iets te doen … Maar voorlopig denk ik niet aan "dansen" of "vieren"… Ergens dit jaar zal ik in mijn kleed rondhuppelen en hij in zijn nette pak .. We weten hoe te acteren want dat deden we ook in Italie .. Ergens dit jaar zullen we menig mens versteld doen staan :o))

maandag 3 februari 2014

Als stappen niet lukt ...

… Ga je fietsen, veel fietsen, ver fietsen .. Me like !

Vrijdag ging ik goedgemutst naar de fitness .. Ik voelde gewoon dat het plezant zou worden.
Vol goede moed begon ik met mijn opwarming op de fiets om nadien na enkele krachtoefeningen te werken aan mijn evenwicht ..

Zoals ik eerder vernoemde zorgt dit voor hilariteit bij andere sporters en ja; het lijkt ook banaal en dom dat het niet lukt .. Maar he, dat etiket kleeft er nog steeds niet ! Muziek voluit en oefenen maar ..
Volume hoog genoeg om mijn gedachten volledig los te laten .. En warempel, uiteindelijk is het mij gelukt zonder stok ! Ik fier want vanaf nu zal er met mij niet meer gelachen worden, neh ..

Nadien een core-training en ook hier een ontspannen gevoel en zelfs een andere sportster die me raad komt vragen omdat het bij haar niet lukt.  Het streelt mijn ego en stilaan begeef ik mij op een wolk waar ik niet meer afval.   De ligfiets op en opnieuw ogen dicht en trappen maar .. Het beeld van Alpes d'Huez oproepen en weg met de gedachten.

Wandelen is echter nog steeds een hel, het heeft mij zweet en tranen gekost om aan de twee kilometer te geraken maar uiteindelijk is het mij gelukt .. De "2" staat te blinken en die geef ik niet meer af.

Na de 2,5u durende training is het weer bang afwachten wat de knie zal doen .. Zwellen, water, pijn .. het zijn mijn bondgenoten de voorbije maanden.  Gelukkig valt alles mee. Zondag besluit ik om met een zeer goede vriend te gaan fietsen.  Ook nu met een bang hartje .. Het is mijn tweede rit buiten sinds een dik half jaar en het is afwachten of mijn lichaam het zal trekken.

De omstandigheden zijn super; zeer koud maar zonnig .. helaas wordt het heftig windbeuken en slaat de twijfel toe.  Het grote voordeel van samen fietsen is dat je een "tettertje" kan doen en de kilometers sneller voorbij vliegen.  Met mijn grote mond had ik gezegd om 20km verder te fietsen als twee weken geleden.  Typisch ik, altijd een Grote Mond opsteken …

Of ik het gehaald heb ? Ja, ik heb mijn eerste rit van 60 km erop zitten. Weliswaar in een vrij rustige tijd maar daar gaat het niet om (23 km/u). Het gaat om de kilometers in de benen. Kilometers die mijn spier- en krachtmassa moet doen aansterken.  En of ik pijn had ? Vooral mijn maag ging aan het knorren de laatste tien kilometers. En als de man met de hamer eraan komt, is het liedje voorbij !!!

De rest van de zondag genoot ik van mijn roze wolk .. Genietend van het fietsen, de buitenlucht, de koude.  's Avonds nog steeds een zeer warme gloed op mijn snoet en met een brede smile mijn bed in.  Ik hoop dat de trein stilaan vertrokken is en ik eindelijk terug kan denken aan deftig sporten !

Lopen ziet er alsnog niet in maar er is nog altijd die andere passie; kilometers malen op de fiets en wie weet binnenkort Een Ronde of Een Van Petegem en enkele cols in Duitsland of Oostenrijk !

zondag 26 januari 2014

Frustratie

Zes maanden geleden ging ik een rondje rennen ...

Vandaag bezocht ik een meubelzaak en hang/zit/lig/sta ik op de zetel. Een meubelzaak bezoeken op een zondag ? Vroeger beschouwde ik dit als een 'ouw-memmekes-uitje' … Vandaag gebruik ik het als excuus om even weg te vluchten uit mijn huis … 

Mijn lichaam is een bom die op ontploffen staat, vol van comfort food en mieren .. Nog maar eens een koekje en waarom niet nog eens een zakje chips … Eten uit verveling … Nooit gedacht dat dit mij ooit zou overkomen. 

Wanneer zie ik een lichtje aan het einde van deze donkere tunnel? Eerlijk, ik red het niet meer ... 

Vrijdag ga ik naar de fitness en stel ik vast dat mensen om me lachen bij een voor hen eenvoudige evenwichtsoefening ... Ik lach er wel mee maar eigenlijk ga ik door de grond van diepe schaamte .. Als ik alsnog weerwerk bied en zeg dat ik vier maanden geleden niet meer kon stappen en een rolstoel had, krijg ik een beleefd knikje ... Tot de volgende sporter zich met een grijns aan me voorbij gaat.

Ik ben boos, verdrietig ... Raap mijn moed bijeen om dan te ontdekken dat de  krachtoefeningen die dag ook niet lukken ... Zin om te tieren maar ik gedraag me ... Wandelen op de band terwijl naast mij iemand het beste van zichzelf geeft. Ik troost me met de gedachte dat ik vorige week 1,5 km wandelde aan 5 km/u, ik vandaag 1,8 km wandel aan 5,5 km/u. 

Boos en gefrustreerd vertrek ik na twee uur fitness. Geen wauw gevoel zoals na het rennen of fietsen ... Eerder in diepe tranen.  Heb het gevoel van niets gedaan te hebben, geen druppel zweet, geen inspanning .. alleen pijn en het weergaloze besef dat ik van ver kom.

's Avonds de confrontatie met mijn ziek lijf, tranen van pijn en een ijszak rijker. De borrel die erop volgt, brengt geen soelaas ... Die ene kilometer hardlopen zit er alsnog niet in .. De nacht is er eentje van regelmatig wakker worden en een sneer in mijn knie voelen, knietje is boos !!

Een lang en vermoeiend weekend bankhangen dient zich aan terwijl mijn omgeving weer heerlijk aan zijn/haar gezondheid werkt ... 

Zelf blijf ik zoeken naar het licht aan het einde van deze tunnel !


woensdag 22 januari 2014

Revalideren vs. werken

Ondertussen zijn we alweer een beetje verder in ons revalidatie-programma.
Nog steeds gaat alles met vallen en opstaan .. Goede dagen worden makkelijk geruild met slechtere momenten van pijn, frustratie en verdriet.

Sinds midden december ben ik terug aan het werk … Tot eind december ging ik dagelijks naar de kine. Gekkenwerk maar je vindt je draai wel, ahum.  Het grote voordeel voor mij was dat ik onder de middag naar de kine kon en daar ook toestemming voor kreeg op mijn werk.  Het betere zweet-en-flauwvallen-werk is al een tijdje achter de rug waardoor ik nog best in mijn nette pak terug kon gaan werken.

's Avonds was het dan fietswerktijd thuis maar hè, ik heb nooit zoveel naar Thuis gekeken als de voorbije maanden.  Op een gegeven moment moet je beslissen om je revalidatie te proberen combineren met je werk … Omdat ik sociaal en mentaal gezien een ferme slag te verwerken had, besloot ik midden december de grote stap te wagen en te gaan werken .. De combinatie leek haalbaar, toen toch … Eind december nam de kine echter een besluit (in samenspraak met mij); alle dagen naar de kine gaan was niet langer een optie .. Ik boekte niet langer vooruitgang en moest dus mijn heil gaan zoeken in een fitness center waar ik aan het krachtigere werk mocht beginnen.

Hoe hard ik ook mijn best deed thuis, mijn linkerbeen bleef achterop hinken op kracht- en spiergebied. Bovendien bleef ik manken, pijn hebben, kon ik niet lang wandelen, autorijden etc.

Sinds januari probeer ik dus mijn werk en revalidatie te combineren in een fitness center. Balen .. Er kruipt veel tijd in de heen/terugrit en een avondje trainen met een revalidatieschema in een fitnesscenter kost mij algauw bijna twee uur !!

Maar, de weg is vooruit. Wil ik ooit terug hardlopen, zal ik nu moeten investeren in kracht en doorzettingsvermogen.  Bovendien kijk ik regelmatig terug naar de voorbije maanden en ben ik - terecht - fier op wat ik reeds bereikt heb.  Ons privé leven staat natuurlijk weer op stelten want probeer het maar te combineren met je werk en gezin .. Drie keer per week fitness, een keer per week fietsen ! En ja, ik liep vorig jaar ook drie tot vier keer per week in combinatie met fietsen maar he .. je loopschoentjes doe je thuis aan de voordeur aan, niet 20 minuten verder van je voordeur !

Mijn leven bestaat momenteel voornamelijk uit werken, revalideren, gezin en slapen .. Meer blijft er niet over … Wellicht moet ik dit programma nog maanden aanhouden. Met een klein beetje geluk en wat mentale weerbaarheid zit er een rondje op de loopband in vanaf maart .. Momenteel moet ik mij echter tevreden stellen met 20 minuten wandelen aan een snelheid van 5 km/uur !

Ook hier een vleugje van tanden knarsen.  Je gaat in sportieve outfit naar een fitness center om daar te wandelen op een loopband terwijl diegene naast jou aan zijn Ten Miles training bezig is.  Zelf sta je daar in loopoutfit, hartslagmeter, armband met Mobiel die alles registreert .. Ik voel me dan ook enorm belachelijk ja ! Want De Mijnheer of Mevrouw naast mij weet natuurlijk niet dat ik vorig jaar meermaals een halve marathon gelopen heb.



maandag 23 december 2013

Het Sportgala

Het Sportgala
Ik kan over dat gala uren drammen .. doordrammen.
Zou beter niet meer kijken maar .. Eens de televisie aanstaat op een bepaalde zender ben ik gewoon te lui om het bakje te halen en te wisselen naar een andere zender. Dus, Gala it will be … gecombineerd met links een Humo en rechts een boek en Iphone.

Voor zij die mij beter kennen, ik houd van sport … Enerzijds beoefen ik zeer graag sport, anderzijds kijk ik ook graag sport.  Alleen … ik blijf het moeilijk vinden met Belgie vs. Sport
In mijn ogen stelt dit land geen toeter voor op Internationaal niveau en dat vind ik zeer pijnlijk voor al die atleten die elke dag uren trainen in wat voor discipline ook. Neem nu onze zwemmers, ELKE dag liggen die om 5 uur 's morgens in het Wezenberg bad banen te trekken … Voor wat ? Waar blijven ze die motivatie halen om te blijven vechten voor resultaten in een land dat niet degelijk investeert in zijn sportcultuur ?

Neen, in dit land bestaat er maar een sport en dat is voetbal ! En laat ik over dit voetbal alvast ook een mening hebben .. Dit land leeft voor het voetbal terwijl het Belgische voetbal potje stampen is.
Zijt nu eerlijk, wat voor een niveau kennen wij hier nu in dit land ? Akkoord, er shotten veel voetballers in het buitenland maar daar houd het op .. Neen, ik heb al lang afgehaakt wat het Belgische voetbal betreft, ik kijk dolgraag Champions League en daar houd het op …

Zodoende dat ik gisteren dus weer rood, vuurrood werd bij het zien van het Gala ..
De Duivels zijn weer met de prijzen gaan lopen terwijl ze nog niets bewezen hebben. Ja, ze mogen naar het WK .. so what ? Wat betekent in godsnaam een kwalificatie voor een WK ? Moet je daarom de beste trainer worden, moet je daarom de beste ploeg zijn ? Nee toch … De prestatie van onze mannelijke (amateur) hockey-spelers en de prestaties van onze vrouwelijke volleybalsters vind ik véél mooier .. Maar neen, in dit voetballand draaien we allen door want we zijn .. nog eens … gekwalificeerd voor een WK .. Om wat te bereiken ? Denken we nu echt wat voor te stellen in Brazilie, nee toch !

Neenee, geld smijten om in Brugge twee stadia te bouwen in plaats van één .. Het kan weer niet op. In Brussel een stadium bouwen zonder atletiekbaan want ja alles draait nu eenmaal rond die lelijke bal en zijn pionnetjes … Wanneer houd het nu toch op ? We hebben zo'n mooie atleten in zo'n mooie disciplines die veel beter verdienen : atletiek, zwemmen, judo, turnen, schaatsen, hockey, basket, tennis, volley … Investeer daar wat geld in plaats van twee groene grasmatten !

Soit, ik ga verder dromen over WK's Turnen, zwemmen, schaatsen.
Ik ga verder dromen over de Spelen .. Zomer en Winter … Spelen waar ik elke keer opnieuw nieuwe sporten ontdek …

Weken waar ik UREN voor de televisie hang om al die strakke afgetrainde lichamen te bewonderen.
Voor mij vanaf nu geen Gala meer … Ik ben blij dat Van Lierde en Flipper gewonnen hebben.
Vooral van Lierde is mijn held van het jaar .. Net zoals Van Alphen een pracht van een all-round atleet .. Dat zijn de mensen die de aandacht verdienen … Geen vuile voetballers die meer Rode kaarten dan gele kaarten verdienen !

donderdag 12 december 2013

Wat doe je ...

… als je dagelijks ettelijke uren spendeert op je hometrainer ?

TV kijken : not !
DVD kijken : ja …

Wij zijn hier thuis geen televisie kijkers.  Buiten ons gebruikelijke Thuis-moment (jaja, lach maar), kijken we nauwelijks, laat staan dat we series volgen.
De voorbije drie maanden heb ik meer als 4000 minuten gespendeerd aan de topreeks Prison Break !
Het is de eerste serie die ik van het begin tot het einde gezien heb en ik was diep onder de indruk.
De serie heeft werkelijk alles : een blaft van een plot, knappe verfilming, top-acteurs, spanning, …
Kortom ik was er weg van .. Zo weg dat ik regelmatig tijdens een aflevering de tv op pauze moest zetten omdat ik zo in het verhaal werd meegezogen dat ik het gevoel kreeg dat ze mee over mijn schouders keken (jaja, lach maar).
Ook momenten gehad dat ik de pauze toets induwde omdat ik niet wilde dat de aflevering bijna ten einde was … Proberen rekken noemen ze dat !
Wanneer de DVD box van een bepaald seizoen ten einde was, vloog ik naar mijn mobieltje om de desbetreffende gever te informeren dat ik snakte naar meer …
Ik heb vervangers geprobeerd hoor … The Sopranos, Mad Men .. Niets kon tippen aan Prison Break.
Helaas zit het er voor mij op … ze zijn allen verteerd. Alhoewel ik ze best opnieuw kan bekijken want er gebeurt zoveel en het gaat zo snel .. Hopen dus op netfix in Belgie !!!
En dat ik mijn favorietje had in de reeks, ik was helemaal weg van T-Bag ! Verrassing … :

Revalidatie : wat nu ?

Exact drie maanden geleden voltrok de sportieve hel zich over mijn leven.
Maanden van pijn, verdriet, ellende, hoop, vragen, frustraties ….

Morgen sluit ik een eerste hoofdstuk af van mijn revalidatie; vanaf maandag ga ik terug werken !
Met wisselende gevoelens want nee, ik ben niet hersteld, er wachten mij nog maanden van herstel en vanaf maandag moet ik die proberen te combineren met mijn werk en huishouden.
Dat boezemt mij angst is ..

De voorbije drie maanden was ik thuis, voor een aantal wellicht een "vakantiegevoel" ..
Helaas, ben ik na drie maanden nog vermoeider dan voor het ongeval.
Het waren maanden van véél pijn, slecht slapen, dagelijkse kine-beurten, dagelijkse fysio thuis, fietsen op een hometrainer die vooral erg log is, het gebrek aan sociaal contact, mentale ongemakken, een gezin dat op stelten staat. Neen, .. Als ik écht brutaal zou zijn, zou ik zelfs naar vakantie verlangen ! Even geen kine, geen fysio, geen oefeningen, geen fiets … Gewoon niksen, een lekker boek, …
Want mensen … ik ben het BEU !!!!!

Het waren maanden van nadenken ook .. Nog dagelijks passeert de film van die avond .. Nog dagelijks ontwaar ik angst, angst om te vallen, angst om in het openbaar te komen, angst om geduwd te worden, angst dat het nooit meer goedkomt … Drie maanden heb ik mezelf bijna opgesloten, buiten komen deed ik niet, leuke feestjes afgezegd, mijn eigen trouwfeest geannuleerd … De weinige keren dat ik in het openbaar verscheen, kreeg ik links en rechts een venijnige opmerking, ben ik bijna gaan vechten tijdens een concert omdat ik té traag stapte, kreeg ik te horen dat het toch goed met me ging want dat ik -naar het einde toe- kon/kan stappen.

Jaja, ik kan stappen … Mooi hoor zo'n manke tred, leuk hoor als je 100m kan "stappen" en dan mankt en vertraagt en nog meer hobbelt …
Jaja, ik kan plooien … Met héél veel moeite .. Als ik drie uur in dezelfde positie sta of zit kan ook dat niet meer … Mijn been moet constant in beweging blijven of het gaat fout.
Mijn fiets is mijn beste vriend, liefst zou ik met mijn fiets gewoon binnen rijden bij de bakker of de beenhouwer .. Zolang ik maar niet hoef te stappen !
Wat mensen niet zien ??? De pijn, het ongemak van een been niet volledig te kunnen plooien, het gebrek aan kracht in je benen … De mentale pijn ..

Nadenken over mijn leven, nadenken over vriendschap, mijn ouders, gezin, werk …
Nog maar eens mogen ontdekken wat échte vriendschappen betekenen.
Contacten hersteld met mensen die ik eerder uit het oog verloren was.
Nieuwe, innige contacten, soms uit heel onverwachte hoek.

Er zijn ook positieve elementen uiteraard. Na het ongeval kon ik werkelijk niets meer ..
Als ik vandaag zie wat ik terug kan .. Magisch gewoon.
Na midden september heb ik mijn loopmaatjes in een hoek gesmeten, nu denk ik erover om vanaf maart terug te beginnen trainen op een loopband. Doelen worden gemaakt, bijgesteld .. Lopen zal ik !
Conditioneel gezien sta ik vandaag -denkelijk- sterker als in september.  Mijn nieuwe vriend de hometrainer heeft me tot in Oostenrijk geleid, deed me duizenden Kcal verbranden, zorgt er ook voor dat ik in de buitenlucht wellicht aardig mijn vrouwtje kan staan op de koersfiets .. Alleen, het lef ontbreekt me om momenteel buiten te fietsen … Komt wel …
Dacht ik vorig jaar aan de marathon van Rotterdam, denk ik nu aan de Ventoux !
Dacht ik vorig jaar aan 42 km, denk ik nu aan een wedstrijden van 5km .. Hoop ik dat ik de Ten Miles van Antwerpen mag "stappen".

Wat de toekomst zal brengen is echter onzeker. Dankzij het harde werk ben ik ondertussen voorzien van lekkere beenspieren, wanneer ik herstart met werken, zullen die spieren voor een stuk verdwijnen. Ik loop wellicht altijd het risico om dit opnieuw mee te maken.  Ik hoopte in september op een operatieve ingreep, die kwam er niet … Vanaf vorige week meng ik mij terug in de menigte en altijd maalt hetzelfde door mijn hoofd "niet vallen P" … Wat als ik voor de eerste keer alleen weg ben met mijn koersfiets … Wat als ik voor de eerste keer mijn eigen rondje buiten zal hardlopen ? Dat zijn beiden nog enorme bergen waar ik over zal moeten … Helaas …Volgens de specialist heb ik ondertussen het Peloton ingehaald, ik zal er ook niet meer afgereden worden … Enige vraag is of ik ooit nog als overwinnaar over de eindstreep zal komen !!!


vrijdag 6 december 2013

De Sint

Gedicht van de Sint voor de mama's … De ploetermoeders onder ons :

De Sint kijkt vol bewondering naar jou
Wat ben je toch een geweldige vrouw
Je rent en vliegt de hele dag
Soms met een grimas, maar vaak met een lach
's Ochtends kinderen uit bed, kleren aan
Zodat iedereen op tijd naar de juiste plek kan gaan

Je buffelt de hele dag in of buiten huis
En maakt het 's avonds weer gezellig thuis
Nu maar hopen dat iedereen het eten lust
En er geen ruzies moeten worden gesust
Acht dan zet je ze gewoon voor tv
Of doet een dansje, nog een beter idee

Tot ze braaf naar bed toe gaan
Als er maar geen drama's ontstaan
Want dan is de tijd voor jezelf aangebroken
Tenzij er nog een klein monster gaat spoken
Acht is maar een fase denk je dan
En net zo makkelijk verander je je plan

Sint weet best dat dat niet altijd makkelijk is
Nee, moeder zijn is geen kattenpis
Maar jij doet het goed zoals je het doet
Ook al denk je soms dat het nog beter moet
Sint drukt daarom nog eens op het hart
Die andere moeders doen ook maar wat !

woensdag 27 november 2013

QOTSA

Maandag QOTSA-avond in het Antwerpse Sportpaleis.

Na het ietwat teleurstellende concert van Editors en het annuleren van het concert van The National lag mijn lat niet erg hoog … Ik hoopte uiteraard op een prachtconcert maar het geluid van het Sportpaleis als zittend toeschouwer is echt mager, ronduit slecht ! En ook deze keer had ik mijn staan tickets omgeruild rekening houden met de knie.

Met een klein, bang hartje naar onze stoelen die zo goed als op dezelfde rij te vinden waren als bij Editors.  (en ook vandaag weer een hel aan geluiden en bovendien loeihard zelfs met oordoppen !!!)

Ik ben fan van QOTSA als van in het begin, lekkere harde, ruwe, donkere muziek en Josh … Wel, Josh is … (denkt) Josh is, lekker !

Het concert was voor mijzelf AF tot in het kwadraat ! Ze begonnen meteen al met een kanon aan hits waardoor ik even het gevoel kreeg "wat straks" maar het heeft mij geen minuut verveeld, alhoewel ik wel meer fan ben van het hardere werk. Bij de rustigere nummers dreigde ik af te wijken naar andere oorden !

De drummer is AF ! Waar halen ze de energie om met zoveel "ziel" te rocken ? Goede keuze die nieuwe drummer én dat hij een aantal drumsticks kapot gedrumpt heeft kan ik best begrijpen.

Het publiek was AF ! Bij Editors vond ik het publiek slaperig, hier werd de band op handen gedragen. Zelden een zaal meegemaakt waar bijna iedereen rechtstond, waar iedereen mee zong, in de handen sloeg .. Kortom, een genot als toeschouwer maar wellicht ook voor de band zelf.

Zoals al eerder gezegd ben ik geen goed schrijvers, De Morgen hun recensie vond ik wel een goede om te delen … Lees en geniet !

http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1747134/2013/11/26/Queens-of-the-Stone-Age-brengen-Sportpaleis-in-extase.dhtml

Hoever staan we ...

Maandag was controle-dag .. Stress, zenuwen, angst .. Wel of niet in orde …

Ik weet van hoever ik kom en was zelf best tevreden over mijn vooruitgang, idem voor de kinesisten die best fier waren op het resultaat na 2,5 maanden van hard werken !
Je weet echter nooit hoe een sport-specialist reageert, die werken met topsporters en niet met mama's van twee kinders die werken en een huishouden runnen :o)

Dus met een klein hartje op controle en hopen dat zijn voormiddag nogal vlotjes verliep.
Ik liet me nogal gezwierd op de controle-tafel vallen en dat zorgde al meteen voor hilariteit … Hij zag wel duidelijk vooruitgang, was zelfs fier op het gepresteerde !
Ondertussen plooi ik vlot boven de 90 graden, een mijlpaal. Rechts zijn mijn beenspieren behoorlijk zichtbaar en stilaan merk ik links ook vooruitgang.  Hij wist me te vertellen dat mijn ligamenten langs beide kanten steviger worden maar dat ik én water én opnieuw ontsteking in mijn linkerknie heb !
Bovendien kreeg ik ook te horen dat ik wellicht blijvend schade heb aan mijn linkerknie, ik zal ze wellicht nooit meer geheel kunnen plooien .. Maar, zover zijn we nog niet, toch !

Een maand geleden was hij boos, zéér boos en zei hij dat ik nooit zou kunnen lopen in 2014, nu is er zelfs al sprake van een herstart rond maart en over een operatie wordt momenteel niet meer gesproken.
Er is echter een "maar" .. Een zware "maar" .. Ik zal mij voor de rest van mijn dagen ALLE dagen moet inspannen met oefeningen en sport … Fietsen, zwemmen, lopen en training van billen en hamstrings … En nee, ik ben geen topsportster .. Ik heb een job én een gezin .. Maar, ondertussen wel een kandidate om met triatlons te starten :o))

Omdat ik vandaag opnieuw ontstekingen heb, kreeg ik nog twee weken bij.
Vanaf gisteren slik ik dagelijks twee roze pillen, deze kuur moet ik twee weken volhouden.
Op die manier hopen ze dat de pijn stilaan ook weg-ebt.
De kine wordt dagelijks verder gezet met oefeningen die altijd maar zwaarder worden.  Oefeningen die een maand geleden onhaalbaar leken, kan ik ondertussen wel … Stapje voor stapje boek ik vooruitgang.

Vandaar, we blijven vechten, alle dagen opnieuw en stilaan hoop ik op een eerste loopje in het voorjaar van 5km … We zien wel …


vrijdag 22 november 2013

Mijn sanseveria

Zelfkennis is het begin van alles !

Op mijn gezegende leeftijd, ben ik mij dan ook enorm bewust van mijn tekortkomingen …
Eén daarvan is verstrooidheid en chaoot eerste klas. Reken daarbij dat ik op mijn werk enorm gestructureerd te werk ga, dus ja, thuis is het dan alle remmen los.

Dat betekent niet dat het hier een stal is, neen, dat perfectionistisch trekje van mij zorgt ook hier dat alles kraaknet blijft ten huize P.

Hoe dan chaoot en verstrooid ? Het zit hem in kleine dingen … Nooit weten waar je sleutels liggen, je bril verliezen en hem dan op je hoofd hebben, naar boven racen en daar niet meer weten waarom je nu juist racet .. Maar ook gewoon stommiteiten uithalen .. Met al dan niet serieuze gevolgen.

Gisteren was weer zo'n dagje … Nu ik stilaan terug wat mobieler door het leven ga, is het ook terug tijd om Octopus P te worden .. Met duizend dingen tegelijk bezig zijn ! Rekening houden met mijn beperkingen ? Nee … Zodoende gisterenmiddag a) soep opwarmen b) kinders entertainen c) plantjes water geven.

P. en plantjes dat gaat niet samen, heb dat hier eerder al toegegeven, ik krijg werkelijk alle planten kapot.  Een cactus van 80 euro gekregen van mijn lieftallig man, s t u k .. doodgebloed.

Maar, er is één plant die het hier hardnekkig volhoud, een sanseveria.

De sanseveria is een plant die je al eens tegenkomt in van die volkse cafés … Die overleven sigaretten, biergeurtjes én het gebrek aan water.  Zo ook de mijne .. De plant in kwestie krijgt gemiddeld drie keer per jaar water en gisteren viel het mij op dat de grond van mijn vriendje meer leek op een uitgedroogde woestijn dan grond. Omdat ik in een feel good mood zat, besloot ik hem water te geven.

Wie van ons in de fout ging weet ik niet … Maar, na zijn drankje - wat overigens ook niet zonder knoeien ging want het water liep er vanonder gewoon uit met een dweilmoment tot gevolg - besloot hij mij in mijn oog te prikken met een van zijn puntige blaadjes …

Paniek ! Want deze mijnheer blijkt giftig te zijn en mijn oog deed pijn ..
Het antigifcentrum gebeld en daar mijn stoer verhaal gedaan .. De man in kwestie lachte niet maar wellicht had hij wel een mooi verhaal voor 's avonds aan tafel.
Hij maande mij toch licht aan op zoek te gaan naar een oogarts, vandaar dus - maar weer - een bezoekje  Spoed.  Ook daar dezelfde grimas .. En ook hier wellicht een gezin dat vergast werd op een sappig verhaal.

Het kwaad is geschiet; er zitten krassen op mijn hoornvlies.
Of het goed komt, .. ja .. Of het goed komt tussen mij en de Sanseveria ??? Hij stond er nog hoor .. Maar, hij zal wellicht vanaf nu nog twee keer per jaar water krijgen en misschien loopt hij hetzelfde lot tegemoet als een vriendje van hem, de Aloe vera die ik na jaren zo beu was dat ik nu als wintervaste plant beschouwd wordt in onze tuin !

- wordt vervolgd -

donderdag 21 november 2013

Afscheid van mijn held

Twee weken geleden nam ik afscheid van mijn held …

Die held was mijn onkel. Eerder dit jaar namen we ook afscheid van zijn vrouw, mijn tante.
En het zijn niet zomaar mijn "onkel" en mijn "tante". Wij waren hun "kinderen", ze waren zelf kinderloos.  Afscheid nemen doet pijn, maar, hier was vechten geen optie meer, ze waren beiden op, vechtend tegen het vieze "K".  Het ging snel, té snel .. Mijn held, mijn superman; weg, voorgoed, of toch niet ?????

Tegen mijn kinderen zeg ik altijd dat iemand een Ster wordt wanneer hij/zij overlijdt.
Voorlopig werkt dit, hoe lang nog .. En eerlijk ? Ik trek mij wel op aan dit verhaal … Ik ben niet gelovig en voor mij is sterven gelijk aan Het Einde .. Maar, het verhaal van de sterretjes sleurt mij ook wel door het verdriet.  Tante Pif was al een schitterend sterretje en nu, als je heel goed kijkt, zie je twee schitterende sterretjes, dicht bij elkaar … Hij wou dolgraag naar zijn vrouwke, ze waren onafscheidelijk, een super koppel; zo maken ze ze niet meer !!!!

Tijdens de uitvaart heb ik een zelf geschreven tekst voorgelezen maar ook een gedicht .. Een gedicht gevonden via een Tweetfriend … Een dame die zich elke dag inzet voor mensen die een liefdevol iemand verliezen.  Dat gedicht wil ik met jullie delen, ook om haar blog ed. onder de aandacht te brengen :

Afscheid, ik zie je (Floortje Agema)

Ik zie je
strijden, vechten, iedere dag
vasthouden, vastklampen
alsof je niet loslaten mag

Ik zie je
ergens nog die grote vent
maar je wordt zo klein
en ik zie hoe ziek je bent

Ik zie je
en soms weet ik niet
wat ik kan zeggen, wat ik kan delen
zoveel liefde, zoveel verdriet

Ik zie je
jij bent gewoon jij
ook nu, ook hier
en je houdt van mij

Ik zie je
en ik ben zo trots op jou
je klaagt niet, je leeft
en ik hou van jou

Ik zie je
zeg jij heel kordaat
alsof je zeker weet
dat je heus niet dood gaat

Ik zie je
en woorden verstillen in mij
omdat ik afscheid voel
zo dichtbij

Ik zie je
zeggen mijn tranen zacht
binnenkort
in een heldere sterrennacht

www.farba.nl

Toen ik het gedicht voor de eerste keer las, had ik in mijn hart en hoofd stilaan afscheid genomen van mijn beste vriend.  Hij was er nog maar toch ook weer niet .. De dagelijkse ziekenhuisbezoeken werden een kwelling voor mij … En de namiddag voor hij stierf, riep ik tegen mijn ouders dat de hel mocht stoppen.  De persoon die er lag was niet mijn onkel …
Soit, die eerste keer was ik overdonderd door het gedicht, het paste perfect bij hem … Keer op keer herlas ik het gedicht en uiteindelijk heb ik Floortje ook gezegd dat ik het wilde voorlezen.
Het was alsof het voor "hem" geschreven was; op zijn lijf.
Ik herlees het nog bijna dagelijks …


Revalideren …

Ondertussen ben ik meer als twee maanden thuis.

Hoe ik me voel ? Er zijn goede en slechte dagen, voornamelijk echter mindere dagen.
Neen, het is geen vakantie .. Het is hard werken, geloof het of niet, maar, ik ben nog meer vermoeid als anders.  Een dag geraakt aardig gevuld als revaliderend persoon.

Nog steeds alle dagen 1 uur kine. De afstand van en naar leg ik ondertussen per fiets af, niet dat die zover is, maar, de kine blijft erin hakken.  Nu ik terug kan fietsen doe ik ook de meeste boodschappen; daar kruipt veel tijd in …Fietsen is leuk maar voor mij nog altijd een hele opdracht, ik fiets niet soepel … Dat lukt gewoon nog niet. Revaliderend fietsen is vermoeiend .. Maar, leuk ! Ik ben mijn oma-fiets nog meer gaan appreciëren.

Gelukkig maak ik ook vorderingen.  Weken zat alles vast, geen doorkomen aan. Tot ik dat helse hometrainerwiel rond kreeg. In het begin met heel veel pijn en ooooh zo onnatuurlijk maar ondertussen draai ik flink dat wiel rond, beleef ik er plezier aan en verleg ik alle dagen mijn grenzen.  Ik steek een goed DVD in en hop, weg voor een uur, uur en half … En dat voel je .. Ik ben waarschijnlijk nog meer in form als toen ik liep ! Wekelijks zit ik gemiddeld 150 km op de (home)fiets, verbrand ik meer als 3000 Kcal … En toch voelt het anders als "sporten".

Rechts zie ik ondertussen opnieuw een gespierd been, links zie ik een been, geen homp vlees. Maar, het blijft een lucifer zo mager en kwetsbaar.  Doel is uiteraard om daar ook terug spiermassa te kweken en daar is fietsen goed voor.  Ik trek me op aan kleine dingen die ik twee maanden geleden niet kon … fietsen, stappen, negentig graden plooien, terug mooie kledij, haar terug netjes … Terug wat meer sociaal contact omdat je met de fiets naar de winkel gaat … Het lijkt banaal maar voor mij zo belangrijk.  De apotheek die vraagt hoe het met je gaat, informeert naar je vorderingen, een klant die je onderweg tegenkomt .. Zwanzen bij de kinesist die je ondertussen meer ziet als je partner en waar je stilaan maar glimlachend binnen en buiten gaat als in de beginperiode.

Begin december start ik in principe terug met werken en dan is het weer even aftasten.  Hoe combineer ik werken, huishouden, gezin met revalideren ??? Ik maak me daar nu al zorgen over want kwam anders al tijd te kort.  Maar, het moet, wil ik terug normaal functioneren en ooit terug hardlopen, zal ik nu keihard moeten blijven vechten.  Alle dagen opnieuw … En waar een wil is, is een weg !!! Doelen stellen, doelen bijsturen .. Maar vooral : terug beter worden !