woensdag 12 november 2014

Uitspraak 4-jarige

Deze ochtend; De 4yo moet verschrikkelijk hard niezen en snuiten. 
Zegt ze: 'mama, ik heb keihard moeten niezen en snuiten en alles ziet geel' 
'Maar mama; geel is mijn lievelingskleur, het is niet zo erg 

vrijdag 17 oktober 2014

De Elliptical trainer

De Elliptical .. Wat een mooi woord !
Week word ik ervan !
Bij ons ook wel droogweg De Crosstrainer genoemd !

Na mijn crash nu drie weken geleden, zat ik met een probleem ...
Lopen mag niet, schoolslag mag niet.
Maar, het been en de knie willen wel, MOETEN WEL .. Een dag niet bewegen zorgt voor een stijf ben en een stijve knie. En dat wil ik niet, niet na een volledig jaar keihard trainen met de nodige tranen (en zweet).

Zoeken dus naar een oplossing .. Ik besloot te gaan crosstrainen.  Had er een enorm slecht beeld van overigens. Voor mij was de crosstrainer hét toestel in de fitness dat diende voor vrouwen die geen zin hadden in zweet, vrouwen die meer met hun hippe pak als met hun gezondheid bezig waren, vrouwen/mannen die op een vlotte manier wilden afvallen. Zoiets dus .. Ik zag er de meerwaarde niet van in. Bovendien werd dit beeld bevestigd toen ik eerder eens mee op de trainer ging en de functie vetverbranding koos ... Na twintig minuten koos het toestel voor pauze en stapte ik gefrustreerd af!

Er zat echter niets anders op dan het toestel te bezigen.  Het zou mijn lichaam soepel houden, zou mijn rug en nek niet belasten en hopelijk mijn conditie niet teveel aantasten.  Omdat de kine van de fitness mij al iets beter kent dan ik mezelf ken, besloten we te opteren voor "heuveltraining".

De eerste keer was ik nogal cynisch en besloot ik alvast niet te gaan voor een zwaar niveau, noch voor een lange training .. Ik kreeg echter de smaak te pakken en ging volledig loss ... Ondertussen sta ik 45min op de cross aan een behoorlijk niveau, zweet ik mij een ongeluk, verbrand ik keiveel Kcal en heb ik wel degelijk het gevoel gesport te hebben. Bovendien leg ik op die 45min 5km heuveltraining af .. ik kan er mee leven !!!

Maar, uiteraard wil ik de voordelen kennen van zo'n crosstrainer, net zoals bij fietsen, rennen, zwemmen .. Ik wil weten waarom ik daar sta te zwoegen tussen al die mooie blondines in hun reuze loopschoenen en dito pakjes. Dus alweer op zoek naar info op het net ... to be continued !


woensdag 15 oktober 2014

Dat hardlopen van mij ...

Toen ik gisteren door mijn berichten scrolde, ontdekte ik dat ik eigenlijk helemaal niets geschreven heb over mijn herstart als loopster, terwijl dat toch een zeer belangrijke (korte) periode was .. op vakantie !!! Jawel !!!!

Voorbije zomer (augustus) zijn we net zoals vorig jaar naar een camping aan het Gardameer getrokken. Ervoor een week gewandeld in de bergen van Oostenrijk .. Een bewuste keuze.  De camping moest geboekt worden in oktober 2013, net na mijn ongeval.

Omdat ik toen absoluut geen beeld had van mijn herstel en het nogal sober inzag, besloten we een kopie te doen van onze zomer 2013. Lekker makkelijk. Je weet wat de camping te bieden heeft, kent de omgeving, kent de voor- en de nadelen. Die week in de bergen is pas nadien geboekt omdat ik in februari het gevoel had dat die tochten wel zouden lukken met onze dames ...

Wij zijn bergliefhebbers, wandelaars, houden van natuur, tochten met rugzakken, berghutten etc .. Wij hopen natuurlijk dat onze meisjes hier ook van zullen houden, vandaar dat we elk jaar "oefenen".  Dit jaar de eerste keer zonder buggy op vakantie met een meisje van net dan vier !!! Een beproeving, dachten we .. Maar, omdat ik nog niet volledig hersteld ben, waren we genoodzaakt om het toch wat easy going te houden .. We kozen dus voor wandeltochten die haalbaar leken voor mezelf (en de meisjes).  Een totale verrassing ... Mijn meisjes wandelden beter als hun mama !!!! Geef hen een rugzak en stokken en ze wandelen niet door de bergen maar rennen door de bergen.  Op die manier deed de jongste tochten van vier uur !

Mijn moederhart compleet onderste boven want hier droom ik natuurlijk van, dat de toekomst ons mooie wandeltochten brengt met de rugzak en dat we kunnen logeren in berghutten. Spijtig voor mijzelf waren de tochten kindvriendelijk maar voor mezelf nog behoorlijk heftig ... Doemscenario's natuurlijk .. Wat als ik mijn meisjes in de toekomst niet kan volgen in de bergen en simpelweg niet meer beter kan ... Soit, mijn meisjes zijn zot van de bergen, hun mama ook, de toekomst is onzeker maar zien we wel !!!

Nadien dus richting Gardameer.  In 2012 liep ik daar elke twee dagen een kilometer of tien om niet te krap te zitten met mijn trainingsschema voor de halve van Eindhoven. Ik kende het parcours, wist waar ik moest op letten ... Het parcours is pittig, aan het Gardameer is het niet zo plat als bij ons ... Bovendien was het er in 2012 bloedheet.  Ik vertrok toen altijd rond zes uur in de ochtend om ervoor te zorgen dat ik de warmte voor was .. 2013 was echter anders .. Ik starte van nul; conditie wel in orde maar mentaal nog altijd een wrak.  Toch had ik voor mezelf uitgemaakt dat dit dé moment was om terug te starten .. Niemand die je daar kent, niemand die je uitlacht, niemand die ziet wanneer de tranen in je ogen staan, niemand die je scheef bekijkt dat je even wandelt .. Starten om zes uur zat er dit jaar niet in omdat ik mentaal gezien in een situatie zat (zit) die me nog steeds fysiek vermoeid tijdens het lopen.  Maar, het Gardameer is zo ontzettend mooi, hardlopen langs het water, over een boulevard, de bergen op ... Aan de nadelen wilde ik niet denken; stel dat je hier valt, stel dat je hier valt en niemand ziet het, stel dat je valt, iemand ziet het en je verstaat elkaar niet, hoever is het naar het ziekenhuis, welke behandelingen krijg je daar ... Ik weigerde bovendien te bevatten dat het parcours hier moeilijker was dan de piste thuis .. Slechte wegen, onverhard, putten ...

Ik besloot mijn muur te doorbreken in Italie, op mijn manier ... Mijn doel was om terug tien kilometer te rennen zonder al te veel stil te staan bij mogelijke vallen ...

En of ik gerend heb ? Braaf elke twee dagen, weer of geen weer ... Loodzwaar, want, helaas, wij hadden herfstweer daar aan het Gardameer ... Regen, ontzettend veel regen en tussen de buien door, werd het dan bloedheet en vochtig.

Omdat ik echt wilde streven naar die tien kilometer werd het alsnog stevig plannen tussen de buien door en vertrok ik op momenten tussen zes uur 's morgens tot vijf uur in de namiddag en zelfs op de middag, een uur dat je eigenlijk niet mag rennen.  De natuur zorgde er echter voor dat ik mijn mentale muren wel moest doorbreken ... Als je ergens naartoe rent en je moet terug en er hangt een ware muur van onweer, donder en bliksem boven je hoofd .. Dan ren je, snel !


Op deze manier ben ik geslaagd in mijn opzet :

- rennen buiten zonder gezelschap
- rennen op moeilijk parcours
- rennen tegen de tijd
- rennen zonder er rekening mee te houden dat je kan vallen .. lelijk kan vallen
- rennen zonder de taal machtig te zijn mocht er iets gebeuren.

Mission completed !!! En ja, eind augustus liep ik opnieuw 12 kilometer en de derde week van september -net voor mijn autocrash- rende ik aan Tien per uur ...  Ik kom terug ! Echt, ... ik kom terug. Ik weet dat het kan, heb de mentale weerbaarheid en wil perse in 2015 een halve marathon lopen.


dinsdag 14 oktober 2014

Het leven zoals het is ...

... In het zwembad:

-te laat arriveren op de zwemles van je kinderen terwijl de andere mama's kant en klare zwemklare kinderen presenteren
-een hysterisch gillende kleuter berispt in diezelfde perfecte zwemmama's groepskleedkamer die krijst, gilt en als een blok aan je been plakt terwijl je worstelt met hopen kledij en schoenen
-je dezelfde hysterische kleuter achterlaat bij de zwemleraar waar alle brave kindjes wachten om in het bad te springen 
-je na vijftien minuten eindelijk het bad induikt en beslist om te zwemmen in de banen van de snelle zwemmers
-een knappe zwemmer vraagt of hij mee in de snelle banen van de zwemclub mag zwemmen en jij onnozel vraagt: 'van waar komen jouw flippers'
-je pas nadien beseft dat je eigenlijk wel niet slecht zwemt als ze vragen of je bij een club hoort 
-je nadien tegen diezelfde knappe zwemmer aanbotst omdat je je van baan vergist hebt tijdens je snelle baksteencrawl .. 
-je dan maar onnozel vraagt van waar zijn handplankjes komen
-je twintig minuten later twee waterkiekens uit het water vist samen met een zwemmende man die niet graag zwemt en dus de kronkelbanen gebruikt 
-je een familiedouche neemt met zijn vieren en alleen maar denkt ... 

IK WIL FLIPPERS .....



donderdag 9 oktober 2014

Muziek

Op Facebook verschijnen regelmatig zo van die uitdagingen; meestal negeer ik deze volledig ! Vooral de uitnodigingen om een farm uit te bouwen of om ijskoud water over mijn hoofd te gieten ... Of mijn  mantra, lievelingskleur, dier etc ... 

Ik doe niet mee aan die dingen .. Tot het over muziek en sport gaat. 


Ik werd genomineerd om Tien Albums te publiceren die veel voor mij betekend hebben in mijn leven. 


Nu, wij hebben hier thuis ruim 500 Cds en ze betekenen allemaal uiteraard veel voor mij ... 

Ik had dan ook beloofd om een mix te maken .. En deze wil ik eigenlijk met jullie delen. 
Feel free to react : 


Genomineerd door X om tien albums in een lijstje te gieten die me muzikaal gevormd hebben. Een zeer moeilijk vraagstuk en graven tussen een 500-tal CDs is niet makkelijk. Ik heb tevens DE Grunge Periode meegemaakt en ben daar ook gevormd, het was de periode dat we wekelijks door brachten op groezelige fuiven met verschaald bier en een sigaret :o)) Mijn lijstje is een mix van verschillende albums, verschillende stijlen ... Voor mij had hij veel langer gemogen ..
Pearl Jam : Ten (grote twijfel met Nirvana)
Adele : 21 (haar live @ the Royal Albert Hall zat er los op)
Moby : Play (onvergetelijke momenten op Werchter)
Ameilie Poulin : Soundtrack (cruise-controle)
Portishead : Dummy (rauw en donker)
Metallica : Black Album (niet altijd mijn stijl maar subliem album)
Lenny Kravitz : Mama Said (hij hing tien jaar aan mijn muur!)
Massive Attack : Mezzanine (Teardrop of zoiets :o))
Radiohead : The Bends (Puberale muziek die ik zelden nog hoor)
Michael Jackson : Thriller (mijn kinderheld)
Voor zij die mij beter kennen, is dit misschien een bizar lijstje, maar, ik wil eigelijk aantonen dat ik alle mogelijke stijlen wel mooi vind ... En die kinderhelden horen er uiteraard bij !!! Spijtig genoeg mocht ik er maar tien kiezen want ik houd bijvoorbeeld ook van Nederlandse Muziek, Klassieke Muziek, Filmmuziek ... en ook muziek van de laatste jaren kunnen mij uiteraard nog steeds bekoren. Zot van Nirvana, Faith No More, INXS, Editors, Interpol, Florence, London Grammar, Jeremiah, Hans Zimmer, The XX, Hoover, ... De lijst is ellendig lang ... 

zondag 5 oktober 2014

Loopmaatjes : kiezen voor praktisch of hip ..

Je wordt ermee om je oren geslagen langs alle social media ...
Pinterest, Instagram, facebook .. Loopmagazines, de sportwinkels.
... Loopschoenen in de meest hippe kleurtjes .... Ik voel dan altijd enige wrevel opsteken want ik wil ook van die hippe schoenen in felle mode-tinten.

Helaas denk ik dan altijd aan de verkoper van ons running-center .. Kies nooit voor hip maar voor goede loopmaatjes.  Hij heeft mij altijd in de oren geknopen van nooit geen Nike Running Shoes te kopen. En zijn dat nu net de mooiste en de hipste en diegene die je overal ziet verschijnen in advertenties.

Een fout die ik tot op heden maakte, ik ren altijd met het zelfde paar schoenen.
Gelukkig wissel ik ze na 800 km maar; ik geef mijn loopmaatjes nooit hun rust.
Nu, in tijden van revalidatie doe ik uiteraard geen lange afstanden. Maar, ook in tijden dat ik train voor een halve marathon en toch afstanden afleg van 35 tot 40 km per week, waren het altijd dezelfde schoenen.  Ik weet dus al veel langer dat ik meerdere paar schoenen nodig heb. Alleen, een paar degelijke schoenen kost algauw 140 euro, als je deze dan tegelijk moet vervangen ...

Soit, nu ik in de periode zit dat ik alles zoek om gemotiveerd te blijven, nam ik de beslissing om mijzelf te trakteren op wat hippere loopkledij (loop meestal in het zwart/Nike) en bijkomende schoenen. Zeker omdat ik dan toch kamp met enkele serieuze blessures geen overbodige luxe. Een kinesist en onderzoeken zijn uiteindelijk altijd duurder.

Wat mij de beslissing versnelde waren de nieuwe loopschoenen van Brooks, de limited Ombre Collection (www.brooksrunning.com).  Eindelijk een loopschoen van Brooks in hippe, mooie kleurtjes en niet meer die typische mannelijke schoen die ik altijd moet dragen (u weet wel, size 42).

De kleur had ik snel gekozen, allez, eigenlijk kon ik niet kiezen tussen al het lekkers dat Brooks te bieden had.  En ik hield bovendien rekening met mijn levensles: blijf bij je merk en kies niet voor Nike.  Dus, gisterenmiddag naar het Running Center ...

Helaas, geen Ombre Collection te vinden ... Domper.  Ik bleef echter bij mijn besluit om toch voor een tweede paar te gaan en begon moedig schoenen te passen en te testen via de looptest.  En uiteraard komt Brooks er voor mij weer uit als dé loopschoen. Mijn oog viel tevens op de Nike Air Zoom Structure maar daar kreeg ik niet eens de kans om te passen. Die schoen paste niet bij mij als loopster met de bijkomende lichamelijke mankementen.

Moraal van het verhaal; ik ging opnieuw met een paar Brooks Defyance 7 naar huis.  Een paars paar deze keer .. Ze zitten gewoon het beste en in stilte hoop ik dan ook dat ze nog even bij de 7 blijven en niet naar een 8 gaan met een verlaagde hielzool ... Sexy kan je ze opnieuw niet noemen maar stilaan heb ik mij erbij neer gelegd dat ik nooit een sexy loopster zal worden zoals diegenen die passeren op Pinterest en Instagram.


Ooh ja, belangrijk nog; waarom nu meerdere paren loopschoenen ? Het zorgt ervoor dat de demping van je schoen langer kan herstellen, beter voor je schoen maar ook beter voor jezelf. Blijkbaar hoef je niet noodzakelijk te wisselen van merk .. Ik loop dus momenteel gewoon met twee paar Defyance 7. Misschien ook een stuk uit bijgeloof maar gisteren probeerde ik een paar Asics en het voelde gewoon niet lekker.

Bijkomend voordeel is dat ik nu ook schoenen online kan kopen ... Ik ken mijn maat, merk en type hardloopschoen ... Het is alleen wachten op een hip kleurtje :o)

zaterdag 4 oktober 2014

En toen liep het mis ...

Vrijdag 26 september, exact twee weken volgend op mijn zwaar loopongeval en revalidatiejaar ...
Op pad met de auto ... braaf, netjes de baan op, .. Absoluut geen cowboy allures, kortom een super braaf automobilist .. Je ziet ze niet vaak, mensen zoals ik die nog nooit een bekeuring gehad hebben.

Exacte details kan ik niet geven, daarvoor is er nog een onderzoek maar plotsklaps staat mijn leven stil. Gelukkig staat het nog stil ... De klap is enorm; ik word links tegen een hoge snelheid geraakt door een zware jeep.  Gelukkig reed ik niet met mijn favoriete Fiat500 (mijn cruise-bakje) maar met de auto van De Man .. Hierdoor staat mijn leven even stil maar tikt de klok nadien wel verder.

Misschien kan ik ooit wel wat meer details kwijt, geen idee.  Misschien betere klasseren en verder!
Het komt er eigenlijk op neer dat ik met een ziekenwagen en met verwondingen aan nek/rug/schouders wordt afgevoerd naar de Spoed.  Ik krijg zo'n lekkere nekkraag en lig welgeteld twee uur op een spoedbedje te wachten op röntgen.  Niets dan goed over de mensen daar, ze zijn vriendelijk, behulpzaam en mijn cynisch gevoel voor humor redt mij hier wel door.  Een beetje valium in mijn lijf zorgt ervoor dat de operatielampen lijken op de figuren uit een clip van Gotye of Pink Floyd. Kortom, humor op zijn best !

Er worden geen breuken van wervels ed vastgesteld maar ik krijg wel al snel een stempel "whiplash" op mijn voorhoofd gedrukt.  Voor ik het goed en wel besef, sta ik op straat met verschillende medicijnen: pijnstillers, spierontspanners, ontstekingsremmers en met de duidelijke opdracht om die zeker te slikken. Op dat moment zit ik nog volop in adrenaline fase en voel ik niet eens erge pijn en wil ik die medicijnen al snel in de kast smijten.  Ze drukken mij echter op het hart dat het ergste nog moet komen en ik dankbaar zal zijn ze te mogen slikken.

Op maandag moet ik mij opnieuw aanmelden voor verder onderzoek van mijn rug ed.
Voilà, kous af .. En ja, dat ik nog zal ondervraagd worden door de politie enzo .. Formaliteiten, u kent het wel .. Nou, daar sta je dan ... Je bent nog volop aan't revalideren en opbouwen van een afgestorven been en slechte knie en het volgende dient zich aan.  Bovendien kunnen ze er ook geen tijd op kleven op zo'n herstel ... Bij mijn knie wist ik tenminste dat het mij minstens een jaar zou kosten voor ik terug kun joggen !!!

Ik prent mezelf goed in mijn oren dat ik leef, dat ik geluk gehad heb en blij mag zijn dat het dat maar weer is .. Tot ik mij maandag meld aan de balie bij Specialist X.  Het blijkt dat mijn hele lijf flink door elkaar geschud is en ik wel degelijk een whiplash heb opgelopen.  Voor ik het weet, heeft hij mij in een wurggreep genomen en zegt mijn rug op verschillende plaatsen "krak".  Ik word boos maar het is reeds gebeurd ... Voor het eerst in mijn leven ben ik "gekraakt". Wat hij er niet bij zegt is dat ik tegen de avond zal kermen van de pijn .. Ik krijg ook nog een briefje mee voor kine-beuren.

Leuk ... de vorige beurten zijn net voorbij en de nieuwe reeks biedt zich aan.  Ik vraag voorzichtig hoe het zit met sport maar wordt afgesnauwd dat sporten niet belangrijk is, mijn lichaam wel. Wat hij natuurlijk niet weet is dat ik nog volop revalideer voor mijn been/knie en dat die snel opstijft bij geen beweging.  Ik krijg het order om te rusten en vooral niet zot te doen.  Daar hang je dan .. Sinds januari van dit jaar heb ik leren stappen, leren wandelen, leren fietsen, leren buigen, leren strekken, leren gewichtjes heffen, leren op 1 been staan, leren op mijn tippen staan, leren mijn voet plooien etc .... En dat wordt met een klap weggeveegd.  Een jaar geleden wisten mijn hersenen niet meer hoe ik moest stappen, hoe ik mijn voet moest plaatsen en afrollen ... E e n J a a r !

Ik ben boos, woest, teleurgesteld, verdrietig alles tegelijk ... Ik heb pijn in heel mijn lichaam maar kan de pijn niet meer beschrijven. Ik heb al 380 dagen pijn, 24u/24, 7d/7d .. Door de rust en het niet mogen sporten, stijft mijn been op, doet mijn knie pijn en daar bovenop zorgt de kine er opnieuw voor dat nu ook mijn romp zodanig pijn doet dat ik niet meer weet waar kruipen.  Ben ik flauw en is deze pijn draaglijk of ben ik hard en ligt mijn pijngrens hoger zodat ik echt mag kermen ???

Zelfmedelijden heb ik niet; ik ben eerder boos op de wereld en mezelf.  Het vraagt karakter om bijna een jaar dagelijks met je lichaam te oefenen in de hoop dat het wordt zoals vroeger en je beseft dat dat niet meer zal gebeuren.  Het vraagt echter nog meer karakter om te beseffen dat er nu nog meer bij kijken komt.

Het hardlopen is dus weer even voorbij. Ik hoop stiekem dat het snel goed komt en gelukkig heb ik een kinetherapeute die me hierin volgt en positief mee denkt. Ik had nu eindelijk doelen gesteld; ik ga me inschrijven voor een 1/2 marathon, lees terug over hardlopen, probeer op mijn voeding te letten ... Maar, hardlopen, helaas, schat ... Streep erdoor ! Tijdslimiet: onbekend !

Wat ik dan wel moet doen ? Op de crosstrainer en zwemmen.
Zwemmen akkoord, dit stond al op de planning. Maar, ik mag geen schoolslag doen want dat is slecht voor de nek.  Wordt nu wel verplicht om crawl te zwemmen maar houd het maar 100m vol alvorens mijn longen op springen staan.  Het zal enorm veel van mij vragen om dit vol te houden. Bovendien heb ik geen zin om tussen al die taterende, drijvende moeders te hangen wanneer ik met mijn armslagen passeer en een linkse of rechtse uitdeel zonder het te willen. Als je op het net zoekt naar lesgevers kom je ook van een kale reis terug en sinds de media zich moeit met fake-lesgevers heb ik al helemaal mijn twijfels ...

En dan de crosstrainer ... Ik heb hier niet zoveel ervaring mee. Zoekresultaten op het net leveren niet zoveel op ... Kan je door middel van de crosstrainer je loopniveau evenaren ? Ook hier schiet Google te kort .. Er valt zo weinig over te vinden ... En als er nu iets is wat ik momenteel niet wil is het terug van nul starten met hardlopen !!!! Ik stond bijna terug aan mijn niveau van vroeger zijnde 10k/u en had eindelijk terug zin om te starten met intervallen en duurlopen ... Dat een crosstrainer je hele lichaam traint, akkoord. Dat een crosstrainer een goed vetverbrander zou zijn, akkoord ... Maar, ik hoef geen vet te verbranden, ik hoef niet te vermageren .. Neen, ik wil mijn huidig niveau aan houden en verbeteren ...

Wereld, wat wil je van mij vraag ik mij dan af ...

woensdag 1 oktober 2014

Smartmat : breng creativiteit in de je keuken

.. Dat De Man eens wat anders wilde eten dan pasta ..
.. Dat De Man via collega's de oplossing gevonden had voor a) fast cooking en b) fast shopping
.. Dat De Man de oplossing gevonden had om niet meer in file te staan op zaterdag in de Colruyt
..... Kortom; Mijn man kwam af met www.smartmat.be

Ik had er al wel van gehoord net zoals de mensen die grote hoeveelheden koken omdat ze graag koken en die dan voor kleine prijsjes verkopen aan mensen die niet graag koken of geen tijd hebben.
Alleen, tja ... ik zag niet direct de meerwaarde om dit toe te passen.

Maar, als de man enthousiast is, dien ik nu eenmaal te volgen, toch ?
Ik moest zelfs niet afkomen met "ja, maar" of "ben je zeker" of "geen goesting" "ik ben geen keukenprinses" "we hebben niet alle bij-ingredienten" ......
Hij had zich geregistreerd en het eerste pakket werd vorige week maandag geleverd.

Het concept is eenvoudig : gevarieerd en originele maaltijden, aan huis geleverd, gezonde seizoensgebonden producten, eco, in een handomdraai in elkaar geflanst .. Geleverd in zo'n grote papieren bruinen zak, menu's erbij etc.

De man koos voor een pakket voor twee personen, voor drie dagen aan een prijs van 65 euro. 
Zelf vond ik dat vrij duur maar vermits ik niets had in te brengen, wachtte ik hoopvol op het resultaat. De levering aan huis gebeurde rond vijf uur; wat mij alvast krikkel maakte want dat haal ik meestal al niet. Ik vertrok dus alvast met een hoop tegenkantingen ... Bovendien heb ik ook al gemerkt dat koken met een menu of kookboek heel wat bij kruiden, oliën, azijn etc vraagt en dat hebben wij niet, omdat we inderdaad nogal snelle kokken zijn (zoals de meeste jonge gezinnen met kleine kinderen die dan ook nog eens hobby's beoefenen).

Het pakket werd perfect op tijd geleverd, zo perfect dat ik er nog aankwam gereden met mijn fiets.  Ik moest dus al een lichte vloek onderdrukken en kon nog net vriendelijke bedanken. Nu zijn mensen eens op tijd en is het weer niet goed, bedacht ik mij nadien.  De levering gebeurt in een koelwagen, inderdaad in een mooie bruine papieren zak.

Nieuwsgierig als ik ben, begon ik die zak meteen uit te laden en alles te bestuderen, besnuffelen en op een hoopje te leggen in de hoop te kunnen uitmaken of het zijn prijs waard was. Toch lichte twijfel .. Ik kon mij ook moeilijk inbeelden dat ik uit die ingrediënten drie volledige maaltijden zou kunnen maken.

Het krantje daarentegen vond ik geweldig, helemaal mijn ding.  Een gazet(je) met mooie gerechten, duidelijke omschrijvingen om alles klaar te maken en zeer duidelijke meldingen van datgene ik extra in huis moest hebben ... De gerechten spraken tot de verbeelding en waren inderdaad gerechten die niet te moeilijk waren om te maken, er lekker uit zagen en heel wat anders dan de dagelijkse kost die ik op tafel breng.

Zelf ben ik -zoals eerder gezegd- een snelkoker.  Ik moet binnen het half uur een gerecht op tafel kunnen toveren, inclusief de opruim/afwas en afwerking.  Dat is bij deze gerechten niet mogelijk, het kost je gemiddeld vijfenveertig minuten om je gerecht klaar te stomen.  Mijn geduld werd dus al snel getest maar gelukkig stonden er geen jengelende kinderen aan mijn mouw te trekken of ruzie te maken met elkaar.

Zelf maakte ik het eerste gerecht, de andere twee gerechten werden door De Man Des Huizes in elkaar gestoken. Gelukkig maar ... Het was zijn idee, toch.

Ondanks het feit dat ik de prijs niet goedkoop vind (maar begrijpelijk want producten van eigen bodem, bio producten, vervoer, menu samenstelling etc), moet ik eerlijk toegeven dat ik GESMULD heb van deze gerechten !!!!! Ze zijn inderdaad niet moeilijk te maken en als je je keuken iets meer uitbreid met oliën, azijn, extra kruiden is het zeer haalbaar om te maken.  Bovendien leer je nieuwe producten kennen ... Zo had ik nog nooit gehoord van Bulgur en ben ik absoluut geen fan van venkel.

Of het uiteindelijk te weinig was ? Neen ! Onze buiken zaten meer dan vol, we hadden soms zelfs restjes die we de dag nadien nog oppeuzelden. Wat ze deze week wel gebruikten was room, vrij veel kaas en die calorie-bommen gebruik ik zelf weinig in de keuken. Maaaaaaar, ik ben ondertussen wel verslaafd aan de sinaasappelsaus die ik leerde kennen: heel eenvoudig, sinaasappel, soja en peper !

Moet dan ook bekennen dat ik snel gekeken heb naar de nieuwe menu en dat we waarschijnlijk nog wel gebruik zullen maken van hun aanbod.  Ik heb heel monter nog opgemerkt dat er in onze kast tientallen kookboeken staan en ik ook wel origineel kan kokkerellen uit een SOS Piet als het moet maar toch ... dit is zo makkelijk uitgelegd, geleverd aan huis .. Ik ben overstag !

dinsdag 30 september 2014

Bloggers onder elkaar .. interview

Een aantal maanden geleden verscheen er een berichtje op de blog van "Ren mama, ren" .(www.renmamaren.com).
Ze doet graag interviews met hardlopende mama's en ze zocht kandidaten ...
Ik had er wel zin in, wilde eigenlijk mijn verhaal nog eens kwijt en de drogreden dat lopen en moederen niet samen gaan kwijt schelden.

Het werd een lang interview; ik kreeg een vragenlijst en liet me gaan, volledig !
Het resultaat hiervan kan je lezen via volgende link :

http://www.renmamaren.com/2014/09/peggy-loopt-hard.html

Gelukkig zijn er nadien wel wat dingen gewijzigd :
- ondertussen ren ik terug "buiten" weliswaar nog steeds met de track in mijn hart en hoofd
- loop ik ALTIJD met mijn ID-tag. Vind ik hem niet, loop ik niet *
- loop ik terug vlot 10 kilometer in een behoorlijke tijd (net geen 10 km/u)
- ben ik een jaar verder na mijn ongeval en heb ik een aantal zaken kunnen klasseren
- ben ik terug naarstig boeken aan't bestuderen over lopen, trainingen, voeding, kracht, core
- bestudeer ik het net op zoek naar lopen die ik graag zou willen mee maken (weliswaar niet onder tijdsdruk)
- loop ik nog altijd niet pijnvrij, functioneer ik nog steeds niet pijnvrij maar ik gaf het een plaats
- heb ik gemerkt dat mijn kleerkast bestaat uit sportkledij ... en sportkledij
- kan ik er terug van genieten als anderen een wedstrijd rennen zonder geprikkeld te worden
- is mijn lichaam krachtiger geworden dankzij de fitness waar ik veel aandacht besteed aan core en krachtoefeningen (ondanks dat het resultaat visueel uitblijft)
- heb ik een nieuw loop/fiets/zwemhorloge aangeschaft (een TomTom, heerlijk)
- plan ik stilaan terug intervaltrainingen op de loopband, weliswaar aan een slakkentempo en lange intervallen (10 minuten aan X, 10 minuten aan X,....)
- ben ik naarstig op zoek naar mijn trainingsschema's van Energylab die ik ergens in een hoek geklasseerd heb
- ben ik bijkomend begonnen met zwemmen, in de hoop mijn benen krachtiger te maken
- begin ik mij mentaal ook terug sterker te voelen

Of ik terug ben ? Dat niet ... Maar stilaan kan ik terug genieten van mijn loopjes en stilaan zit ik terug aan mijn runners' high ...


* de ID-tag zou elke loper met meenemen. Het is een hanger rond je nek vergelijkbaar met de mannen van het leger.  Je kan er belangrijke informatie op melden zoals je naam, bloedgroep, noodnummer, RISIV-nummer, mogelijke allergieën etc ! Je kan deze bestellen via www.goedgemerkt.nl ... Het kost niet zo erg veel en je bent meteen in goede handen mocht er iets gebeuren. Onlangs las ik een bericht van een loper die onwel geworden was, viel en die ze niet konden identificeren. Liever niet !

zaterdag 27 september 2014

Zwemmen, waarom zou ik ?

Start van het nieuwe schooljaar, hectiek alom ... Zoeken naar structuur thuis, op school.
Start van september is ook de herstart van alle activiteiten ten huize P.
In de praktijk betekent dit veelaal taxi spelen en heel eerlijk; ik doe dit niet graag.

De agenda weer tot in de puntjes plannen, roepen op de kinderen omdat ze zich moeten haasten, 8 sporttassen klaar maken, neen .. Maar, we doet dat gewoon want ja, we willen onze sportmicrobe nu eenmaal doorgeven aan de dames.

September betekent ook opnieuw inkrimpen op eigen activiteiten.  En met dat laatste heb ik altijd veel moeite.  Ik ben meer dan een mama, werknemer, poetshulp, octopus.  En zeker in mijn huidige situatie waarin ik aan mijn herstel en vooruitgang moet werken. Dus, ja ... deze periode gaat gepaard met gezeur langs mijn kant want ik krijg het wel ingepland maar hoe.  Racen tegen de tijd, alle dagen!

Gelukkig voor ons starten beide meisjes dit jaar met zwemles.  Vorig schooljaar was de jongste nog te klein en konden we geen kant uit. De papa ging naar het zwembad, de mama bleef thuis. Gelukkig is dat stadium voorbij. Voortaan gaan we met ons vieren naar het zwembad.  En nee, ik ga niet naar het bad om daar in de cafetaria te hangen en nee, ik ga niet naar het bad om als een walvis in het water al taterend te drijven tot dat half uurtje om is.

Neen, ik ga zwemmen ... Ik doe dat graag en het past perfect in mijn sportprogramma. Althans, dat maak ik mijzelf dan wijs.  Vroeger zwom ik elke week op zondag; tot de leeftijd dat ik een lief tegen kwam en in het weekend veel te lang op fuiven hing met iets teveel pintjes in mijn lijf.

Na een ernstige nekblessure op de spinning besloot ik zwemles crawl te volgen.  Geen zicht; met een riempje rond mijn heupen, een plankje en oefenen maar.  Ik leerde de techniek maar had nadien niet het karakter om door te bijten en lange afstanden te zwemmen (al crawlend!).  Daar komt nu dus een einde aan.  Ik heb er zin in en ben uitermate gemotiveerd om deze keer wel door te bijten. Want, het zwaarste - volgens mij - is de ademhaling tijdens crawlen ...

Voorbije week dus naar het bad met mijn meisjes, zij voor hun les, ik voor mijn eerste rondjes.  Helaas, betekent zo'n avond dat er vrij veel dames in een bad hangen en .. tja, ja, hangen en tetteren.  Ik kan mij daar boos om maken. Als je niet wil zwemmen, duik dan de cafetaria en maar geef anderen wel de kans om rechte banen in plaats van kromme banen te trekken.

Soit, het was lang geleden (buiten dan de baantjes op vakantie) en ik haalde een vlotte 850m binnen een half uur.  Schoolslag (onder/boven water) ligt me nog altijd het beste en gaat snel maar dat is niet mijn doel.  Ik wil 850m en meer kunnen crawlen.  Nu kreeg ik er met moeite 100m uitgeperst maar eerlijk? Dat was mij een jaar geleden niet gelukt!

Nu; is zwemmen gezond ? Een aantal redenen waarom ook jij een badpak/badmuts moet aanschaffen:

-je gebruikt zo goed als al je spieren tijdens het zwemmen, de enige sport trouwens
-het is een evenwichtige weerstandstraining, overbelasting is klein
-je traint je hele lichaam en niet bepaalde lichaamsdelen zoals bij het rennen of fietsen
-zwemmen verplicht je om op een goede manier te leren ademen maw je longcapaciteit verbetert
-blessures zijn klein; je lichaam wordt een pak lichter in het water
-het water maakt je spieren, pezen, banden en gewrichten soepel (ideaal voor mij als revaliderende)
-ideaal tegen stress; van zodra je het water induikt overvalt je een rust, bij mij werkt het perfect
-zwemmen is zoals hardlopen niet duur; een pak, badmuts en een tienbeurtenkaart en je bent weg
-zwemmen en afvallen ? dat weet ik zelf niet zo goed ... Het eerste half uur verbrand je lichaam hoofdzakelijk koolhydraten, nadien pas vet.  Ik heb geen idee of je na een half uur zwemmen al je koolhydraten reeds verbrand hebt.  Maar, als je zwemmen combineert zoals ik met rennen en fietsen), ben je fit en ga je gewoon sneller vet verbranden, bovendien op een lekkere manier. Eerlijk ? Na een uur zwemmen voel ik mij nog altijd zeer comfortabel in vergelijking met hardlopen
-Blijkbaar zou je tussen de 300 en 400 Kcal verbranden met een half uur zwemmen, knap toch, dat is bijna net zoveel als een half uur hardlopen en het voelt gewoon veel makkelijker
-je zweet niets als je zwemt ! Een probleem waar ik veel last van heb als ik ren. Binnen het kwartier gutst het water van mijn lijf en moet ik vocht beginnen bij tanken, voel ik mij vies etc.
-omdat je gewicht in water niets waard is (Je weegt 90 percent minder in het water), kunnen ook mensen met overgewicht perfect zwemmen.  De ideale manier om te starten met sport en af te vallen ... gooi dus die complexen overboord en duik dat water in!

Overtuigd ? Starten dan maar. Ook deze week schrok ik van het aantal ouders dat gewoon in de cafetaria hangt wachtend tot hun kind klaar is met zijn/haar zwemles. Waarom ? Omdat je geen gestroomlijnd lichaam hebt ? Omdat je niet graag nat wordt ? Omdat je haar overhoop ligt ?

dinsdag 23 september 2014

Uitspraak 6yo

Mijn dame van zes. Ik probeer haar goed op te voeden.. Écht wel!

Een tijdje geleden staat De Man te koken in de keuken. Ik ga kijken en vraag hem om te helpen. Ach zegt hij, kruip maar lekker de zetel in en geniet van de rust. 

Waarop de zesjarige: 'Maar papa, dat is niet nodig hoor, mama heeft daarstraks toch al vijf minuten "hare" rust gehad'

Zo zie je maar ...

maandag 22 september 2014

De Dolly Dots ...

Voorbije vrijdag gingen we opnieuw met zes dames naar de sauna voor een beetje us-time.
Na maanden proberen was het eindelijk gelukt om een gaatje te vinden in ons agenda.
Meteen werden er plannen gesmeed om vanaf nu elke verjaardag in de sauna te vieren.

Naderhand weet ik niet of dit zo'n goed idee is.  Zes gibberende vrouwen die een avondje us-time plannen in een sauna ? Dat betekent bekeken worden "Wat gieten ze nu binnen" tot "Pssst, kijk, de Dolly Dots" tot een "Kan het wat stiller ja".  Het was een fantastische avond goed voor lijf en hoofd maar ik vrees een beetje dat ze ons er liever kwijt dan rijk zijn.

En het erge van al; we plannen binnenkort een sauna WEEKEND met logement enal! Maar, niet getreurd; ik verwittig jullie op voorhand!

zondag 21 september 2014

Dan haal je een kat in huis ...

Zes jaar geleden besloten we ons toen nog mini gezin uit te breiden met katten.
Was er zelf mee opgegroeid als kind en tiener en vond een kat altijd geweldig.
Ze zijn er wanneer je ze nodig hebt ook al praten ze niet :o)

We kozen voor een broer en zus uit een hetzelfde nest.  Omdat we beiden -toen nog- voltijds werkten vonden we dat ze een mede-huisgenootje nodig hadden.  Veel last hebben we niet met hen, ze kleven aan elkaar, doen hun gevoeg buiten, slapen 's nachts in de garage in een warm nestje, kruipen niet op tafels of kasten en weten in welke kamers ze niet welkom zijn.  De perfecte opvoeding dus!

De voorbije week, lag ik languit in de zetel toen er plots beweging passeerde voor de televisie.  Voor ik het goed en wel besefte liep er een mini muis door onze living.  Ik ben zelf niet bang van muizen dus ga niet lopen gillen op een zetel maar ik ben zo ook liever kwijt dan rijk.  Dus, mouse-hunting in de living.

Ik vond er niet beter op dan onze kater uit zijne luie zetel te heffen en hem voor de muis neer te poten.  Het beest was niet eens echt wakker en keek stomdronken naar het bruine ding voor zijn neus.  Geen probleem; ik zou wel een hartig woordje met hem wisselen zodat mijnheer wakker en wel achter de muis kon aanzitten.  Beide beesten met hun buik op de grond, elkaar uitdagend aankijkend, geen beweging van onze luie kater.  Integendeel, van zodra mini in beweging schoot, holde hij de vijfde trede op om in een hoekje naar het bruine ding te staren.  Eerste missie mislukt.  Exit Kater!

Dan maar zelf mouse-hunten maar het beest is nu eenmaal sneller dan ikzelf waardoor ik als een kieken zonder kop door de living hol.  Fred bekijkt het op een afstand en ik zie gewoon een smalende grijs op zijn snoet.  Niet getreurd, zo snel geef ik niet op; tot mini achter een kast verdwijnt en ik er niet meer aan kan.

Ik besluit dan maar om op zoek te gaan naar kat nummer twee, onze kattin.  Deze dame bewees in het verleden menigmaal dat ze niet vies is van vogels, muizen, konijnen etc.  Ook zij ligt buiten te soezen en wordt abrupt uit zoete dromen gehaald door haar bazin.  Ik draag haar binnen, zet haar naast de kas en geef een lichte duw richting muis.  Hoe ze ook probeert, haar dikke lijf geraakt niet achter de kast.  De kast dan maar verschuiven in de hoop dat de kat er achter verdwijnt.  Ook zij bekijkt het echter vanop een afstand en heeft niet veel zin er veel energie in te stoppen.

Het wordt dus opnieuw een wedstrijd mini tegen P en na veel vijven en zessen (en wellicht hilarische taferelen) slaag ik erin de muis te vangen tussen de terras(schuif)deur en het terrasvliegenraam. Daar sta ik dan, ik en de katten binnen, een muis geklempt tussen twee ramen.  Opnieuw op zoek naar onze kattin, de enige in wie ik nog vertrouwen heb.

Ik pak haar op en samen wurmen we ons door de terrasdeur naar buiten.  Na het beter schuifwerk laat de muis zich eindelijk zien en meteen grijpt Ginger het kleine slachtoffertje en verdwijnt naar achteren voor een lekker dessertje.

Na een half uurtje mouse hunter leg ik mij opnieuw languit in de zetel.  Na enige tijd begeeft mijn eerste superheld zich naar de kast en legt zich de rest van de avond op zijn buik voor de kast met een kwispelende staart.  Ik probeer mijnheer duidelijk te maken dat de muis allang verdwenen is maar hij blijft uitdagend voor de kast hangen.  Mijn held ... En de andere heldin ? Die liep dezelfde avond een zware indigestie op en had twee keer geniet van een blijkbaar niet zo lekker fris muizendessert :o))


woensdag 3 september 2014

Het leven zoals het is ...

... In de sauna!

Nu dat er stilaan een nieuw seizoen aankomt, worden er ook weer plannen gemaakt om naar de sauna te gaan.
De sauna, zalig! Het kikkert je op, geeft je energie, je huid voelt zacht etc.

In principe gaan we twee keer per jaar met een zestal dames een avondje naar de sauna .. Etentje erbij, lekker wijntje en nen hoop gegiechel over de dinges des levens. 

Twee keer? Ja, maar, twee keer. Meer lukt niet .. We leggen de agenda's naast elkaar en meer kunnen we er niet uit persen. Bizar ik weet het .. En ergens wel spijtig want dat betekent dat je teveel moedert en ploetert. 

Soit ... Een leuke anekdote .. Valt mij ineens te binnen omdat deze week onze doodle van zes maanden geleden terug actief werd, of we de datum niet vergeten waren! Of course not, staat in fluo in de agenda. 

Zes maanden geleden deden we dus hetzelfde, een leuke avond uit met redelijk veel lawijt, net pubers .. En zo belandden we met zijn zessen in het Turks stoombad .. Met vooral veel stoom.

 Nu, zes vrouwen, dat lijkt zen beetje op Sex in The City dus algauw krijgen we gezelschap van een aantal jonge mannen. Omdat er wel erg veel stoom hing, zagen zij niet dat we +35 waren, ze konden alleen een glimp van onze fitte lichamen opvangen en nen hoop gegiechel ... 

Ze dachten dus de move van het jaar te maken tot ikzelf op een wel bijzonder droge manier volgende melding maakte: 

'Let op, als je met ons in zee gaat, neem je er meteen 13 kinderen bij' ...

Ik heb zelden zo snel mensen uit een stoombad zien sprinten .. En wij maar giechelen en verder genieten


zondag 24 augustus 2014

Moederen : ben ik te streng ???

Mama zijn .. Het blijft een aartsmoeilijke opdracht ... Ik en mama zijn, soms is het een zeer slecht combinatie (vind ik !).

Vroeger toen ik jong was, zou een mens nooit gedacht hebben dat ik ooit moeder zou worden.  Ik was niet het klassieke meisje dat iedereen verwachtte.  Had geen broers of zussen maar kon mijzelf ten volle uitleven in de straat waar ik woonde .. met overwegend jongens :o) Dit zorgde ervoor dat ik in bomen klom (en eruit donderde), met knikkers speelde, enorm graag voetbalde (en het ook kon) en geweldig graag vocht (knipoog). Menigmaal stond er wel een moeder met een bleitende zoon aan onze deur om te klagen tegen mijn ouders over hetgeen ik uitgespookt had.

Het beterde er niet op toen ik op kamp ging .. Ook daar liet ik mij van mijn beste mannelijke kant zien ... Ik doorstond mijn puberjaren zonder al te veel meisjesstreken.  Had geen interesse in kledij, make-up, juwelen, schoenen, handtassen etc. (heb ik die achterstand ondertussen ingehaald). Kortom; geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om ooit te moederen.

En toen kam ik De Man tegen, na jaren van genieten onder ons twee dan toch de moederstap gezet en hupsa; twee meiden op de wereld :o)) Helaas, zit er geen gebruiksaanwijzing bij het pakketje dat uit je buik rolt.  God heeft daar een foutje gemaakt .. Er zou samen met de moederkoek een gebruiksaanwijzing per kind moeten bij zitten.  Uiteindelijk doen ze dat bij elektrische apparatuur toch ook ????? Een vrouw kan nog zo voorbereid zijn op de geboorte -uiteindelijk hebben we negen maanden de tijd- het échte werk begint dan pas.  Soit, om een lang verhaal kort te maken ...

Ik mis een gebruiksaanwijzing voor mijn meisjes :o(  En heb ook altijd het gevoel dat ik a) te streng en b) ontzettend veel moeite heb met loslaten. Doe ik het goed ? Die vraag stormt dagelijks door mijn gedachten.  Ik zou hierover heelder hoofdstukken kunnen schrijven, maar, zal even met jullie een stuk uit onze vakantie delen :

a) Zwemmen : mijn meisjes zijn vier en zes jaar jong.  Ze vinden van zichzelf dat ze heel wat zijn en denken dus ook dat ze alleen aan het zwembad kunnen hangen (op onze camping met 400 plaatsen nog een klein en overzichtelijk bad).  De dame van zes heeft ondertussen wel al brevetten en weet zich te redden, de kleinste draagt uiteraard bandjes ... Mama en papa zijn echter totaal niet akkoord met hun ideetjes en hangen dus ook aan het water ... En laat dat nu het bizarre zijn. De Man en ik hadden altijd het gevoel dat wij daar als ouder alleen zaten aan dat bad. Constant de meisjes op hun vingers tikken: niet te diep, niet te lang onder, draag je bril, draag je bandjes, niet rennen, niet rennen en afzetten, niet te ver springen.   Het komt erop neer dat geen van ons vieren het echt leuk vond aan dat bad.  De kinderen wilden constant deugnieterij uithalen, wijzelf wilden graag op een zetel hangen (en lezen).  Het wordt nog erger wanneer een van ons beiden even weg ging en de andere met twee meiden achter bleef.  De ene wil in het diep, de andere op de glijbaan.  Als de kleinste bovendien nog eens van zichzelf vindt dat ze kan zwemmen en zonder bandjes het bad induikt ... Kortom; ik heb zin om een vakantie aan het zwembad de komende jaren te schrappen.

Wat me echter het meeste zorgen baarde is dat de meeste ouders wel gewoon op een zetel hangen, niet naar hun kinderen omkijken, soms zelfs achter blijven aan de tent of caravan terwijl de kinderen in het bad hangen .. Meestal dan een oudere broer/zus met een jongere broer/zus.  De Man en ik vroegen ons bijna continu af of we te zorgelijk zijn, te streng, niet kunnen loslaten ... Het vraagstuk werd niet opgelost.

b) Slapen : vakantie of geen vakantie, onze kinderen moeten op tijd naar bed ! Tot hiertoe gaan ze samen op hetzelfde tijdstip slapen, er wordt hier geen onderscheid gemaakt in leeftijd.  Zo lang dit werkt en aanvaard wordt door de oudste is het voor mij gewoon veel praktischer.  Samen bad in, tanden poetsen, pyjama aan, verhaaltje en bed in.  Tijdens het schooljaar proberen we dit te forceren tussen half acht en acht en ook tijdens de vakantiemaanden houden we dit zo aan. Ook hier moeten we vast stellen dat veel ouders hierover anders denken.  Tijdens de zomermaanden gaan onze kinderen 50 percent van de tijd op kamp of naar de speelpleinwerking. Dat betekent net zoals tijdens het schooljaar vroeg uit bed. Lijkt me dan geheel logisch dat ze er 's avonds ook op tijd in gaan ? Op verlof zelf houden we koppig vol.  Wat blijkt; veel kleine kinderen lopen ook nog rond tien uur rond te crossen op een camping of in een restaurantje ... Ook hier stel ik mij dan de vraag; zijn we te streng, te zorgelijk ...

c) Eten : het is opvallend hoeveel kinderen er op vakantie rotzooi binnen pakken.  Aan het zwembad wordt er gekozen voor ijs, chips, koeken, frisdrank ... Wij zaten daar met water, fruitsla en af en toe een droge koek.  Uiteraard rolden onze kinderen hun ogen uit hun oogkassen bij het zien van al dat lekkers.  Het enige waar we op vakantie een oogje op toeknijpen is frisdrank. De oudste mag tijdens een vakantie (reis!) 's avonds of overdag een Fanta drinken.  De kleinste vind het goedje voorlopig niet lekker en kiest nog altijd braaf voor melk/appelsap.  Op een gegeven moment zaten we 's avonds bij een Italiaan te genieten van een lekkere pasta, stond er achter ons een moeder met twee Puberkinderen.  Ze hadden pizza's besteld (geen probleem) maar deden zich ondertussen tijdens het wachten te goed aan ijs én halve liters cola !!!!! Over eten stel ik mij géén vragen .. Wij hebben onze visie over gezonde voeding en wijken hier totaal niet vanaf ! Maar, als je de blikken aan het zwembad zag wanneer de Man zijn dagelijkse stukken fruit zat te schillen voor zijn dames ... Mijn God !

Zo kan ik nog wel even door gaan .. Elke dag dezelfde vraagstukken over Loslaten, Te Streng Opvoeden ... Opmerkingen over het feit dat ik zelden ontspannen ben op verlof ... Ik "probeer" te genieten van een vakantie maar merk dat ik doodvermoeid terug thuis kom ... Over de dagelijkse beslommeringen thuis, koppel ik terug ... Wanneer ook ik het over The Flow zal hebben !

zondag 27 juli 2014

Buiten hardlopen !

Het concert van Eels zorgde voor een ommezwaai.
Of was het gewoon omdat het voorbije weekend proppevol zat met activiteiten met gezin, vrienden, kennissen ... Anyway; dat weekend gebeurde wat al maanden niet lukte !

In principe zorg ik er nog steeds voor dat ik drie keer per week aandacht besteed aan mijn revalidatie. Dat houdt in dat ik nog steeds probeer naar de fitness te gaan en daar mijn programma af te werken van lopen, fietsen, core-training en krachttraining.

Dat gebeurt niet altijd met de volle goesting. Zeker omdat mijn grootste vooruitgang al lang achter de rug is en ik nauwelijks nog verbetering merk.  Bovendien is het ook zomer en zomer betekent buiten eten, meer genieten van eten, drank en gezin; iets meer activiteiten buiten etc.  Reken daar nog lange dagen op je werk bij en je raadt het; het energie- en motivatiepeil valt als een baksteen naar beneden.

Het is ook zo dat ik moeten leren aanvaarden dat ik wellicht nooit nog dezelfde zal worden en dat ik een tenger lichaam heb dat simpelweg niet gemaakt is om kracht uit te stralen.  Het gewenste zicht van een gespierd lichaam blijft voorlopig achterwege, zelfs na zes maanden trainen ...

Soit; die drie keer per week, die wil en moet ik absoluut halen en laat dat nu praktisch voor problemen zorgen; ik haal het momenteel niet.  Het voorbije weekend was er werkelijk geen vijf minuten me-time bij en als ik geen enkel moment van rust krijg, ontplof ik, word ik onhandelbaar en lastig.  Maandag was het Nationale feestdag en was de fitness en de piste ook nog eens dicht !

Er zat dus niets anders op dan te gaan hardlopen ... BUITEN ... op straat !!!!!
Wellicht zat ik nog in mijn overwinningsroes van het Rivierenhof want zonder nadenken deed ik mijn hardloopspullen aan en ben ik vertrokken ! De kinderen, de man .. ze zaten erbij en keken ernaar. Vlak na het avondeten (lekker ongezond) en bovendien in regen en wind ... Ik MOEST weg ...

Het werd een onzeker loopje, zeker bij de start.  In het begin deed ik 7,2 minuten over 1 kilometer, het was alsof mijn benen niet vooruit wilden.  Daar bovenop nog eens stoppen aan een licht, stoppen voor een tram .. Maar, dan kam de ommekeer ... Mijn knie en been begonnen minder stram te worden, mijn lichaam werd warmer, vertrouwd met een gekend toertje ... De regen en wind in mijn gezicht; die 7 minuten gingen na verloop van tijd naar 6,2 mintuten per kilometer .. ik genoot, met volle teugen hapte ik naar regendruppels, neus in de wind, zorgen even ver weg.

Uiteindelijk heb ik 7,3 kilometer gerend! Voor de ervaren lopers onder jullie (en eigenlijk ook mezelf) lijkt 7 kilometer nergens op maar voor mij was het alsof ik een halve marathon gelopen had.  Er kwamen geen tranen bij te pas; ik was toch al doornat maar hemel .. Een vreugdedans omdat ik ook dan weer een muur gesloopt heb!

vrijdag 25 juli 2014

Rivierenhof, what's in a name

Voorbije zondag was er een concert van Eels in het Rivierenhof ...

Rivierenhof ... het woord doet me rillen ....
Rivierenhof ... plaats des onheils ... De plek van mijn val.
Een plek die ik de voorbije elf maanden heb vermeden, het woord niet willen uit spreken ... De film passeert al genoeg van die avond ... Ja, zelfs na al die maanden gaat er geen dag voorbij of ik herbeleef die avond.  Het slijt weliswaar maar voorbij is het nog niet.

Maar, deze keer was er Eels ... Eerder was er ook Ed Kowalczyk, de ex leadzanger van Live.
Hiervoor had ik ook tickets. Deze heb ik echter door gegeven omdat mijn lichaam en brein weigerde naar daar te trekken.

Ik hoor u al denken "belachelijke" trienemie maar het lukte me niet om er naartoe te gaan.  Het was alsof mijn lichaam verstijfde bij het idee door dat ellendig donkere park te moeten stappen. De moed ontbrak me, toen !

Deze keer ging De Man en kennissen mee en wilde ik dapper zijn.
De nacht ervoor alweer die enge film maar de dag zelf ging aardig vooruit ...

's Avonds op pad, zoeken naar parkeerplek, uitstappen en dan merken dat je eigenlijk bijna op de plaats van je ongeval geparkeerd staat. Koude rillingen maar dapper verder.  Blijven tateren !

Zolang het licht was, geen probleem, tijdens Eels geen probleem ... Na Eels ? Een lichte paniek .. Door het donker naar de auto stappen ging iets minder dapper.  Een park is écht donker zonder lichten .. En ja, ook een beetje eng, zelfs in gezelschap.

Anayway .. ik deed het ! En het was het waard, Eels was een onvergetelijk concert; een intiem concert, een donker optreden en toch ook niet.  Ik heb met volle teugen genoten en mezelf doorheen een muur gewerkt.  Vanaf nu ga ik geen angst meer krijgen als het woord R i v i e r e n h o f passeert, ik beloof het u !

http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1950573/2014/07/21/Eels-speelt-magisch-optreden-in-het-Openluchttheater-van-Deurne.dhtml

dinsdag 22 juli 2014

Kindlogica

Nog even en we trekken heel kort de bergen in; even testen of ik kan wandelen zonder pijn. 

Kids worden mee getroond en vergezeld van een kleine rugzak met drinkenbus, koek, zonnebril, sjaal ... 

Mama en papa hebben beiden een iets grotere dagrugzak en Mama maakt de fout om uiteindelijk een Teenage Deuter te kopen! (Smalle schouders).

Omdat ik dit na een jaar nog steeds niet kan verkroppen zeg ik de oudste dat zij de mijne mag hebben van zodra hij past ... Ik vermeld dat het de bedoeling is dat we in de toekomst huttentochten maken en ook naar verdere landen zullen trekken.

Ik verwacht een enthousiasme zonder grenzen ... Ik krijg een laconieke reactie : 'mama, hebben ze in die verre landen wel  toiletten!'

#firstworldproblems 

vrijdag 11 juli 2014

Een buitenkans : buiten racen

Vorige week diende zich een buitenkans aan.  Ik had vrijaf op mijn werk, de kinderen waren op hun dagje kamp, tijd om mijn stalen ros van stal te halen ! Twee maanden geleden alweer dat ik mijn sponzen broekje aanhad. Lekker zonnetje, warm, ideaal fietsweer ! Doelen stellen, materiaal nakijken, de MIO instellen, nieuw fietspakje aan en gaan !

Zij die mij iets beter kennen, weten dat ik zelden de moed vind om alleen te gaan fietsen. Ik denk altijd dat ik ga verdwalen, dat mij iets overkomt, dat ik plat rijd, wordt aangesproken etc.  Maar, nu was de drang te hoog en dit buitenkansje diende zich zo mooi aan, ik wilde dit niet afgeven.

Mijn bestemming werd even overlopen met De Man, dat hij mij op zijn minst kon komen depanneren in geval van panne. Ik had op dat moment geen idee hoe lang de rit zou duren en besloot dus ook als een slak te starten. Ik MOEST en ZOU de route rijden die in mijn hoofd rondspookte.  De MIO gaf er na tien kilometer al de brui aan; iets met een geheugen dat vol zat; lees: ik moet hem dringend aan de pc koppelen! Werd dus aan mijn afstandslot overgelaten want nu had ik helemaal geen idee meer hoe lang ik zou rijden.  De heenrit was best winderig, weinig andere fietsmaatjes op de baan, het hoofd dat alweer begon te denken aan eten en drank ...

Na veertig kilometer bereikte ik mijn bestemming. Gemiddelde snelheid lag niet zo hoog; ik had rustig mijn tijd genomen en de wind speelde mij onderweg parten. Gelukkig werd ik niet al te dikwijls gepasseerd door anderen :o)) Na het eten van een koekje en een energy drankje besloot ik de volgende veertig kilometer een tandje bij te steken.  Mijn lichaam voelde goed; ik had heel even het gevoel dat al het harde revalidatie werk zijn vruchten had afgeworpen en ik beschikte over voldoende kracht in mijn lichaam.

Het lukte, de veertig kilometer terug werden sneller afgelegd, alhoewel de laatste tien kilometer mijn tong tot onder mijn fietsschoenen hing.  Onderweg gespeeld met mijn klikpedalen die ik sinds mijn val niet meer gebruikt had, oefenen met van het zadel komen en besluitend dat ik dringend mijn koersbandjes moet opleggen.

Het was een zalig ritje, heerlijk genoten van drie uur me-time en een lichaam dat vraagt om meer! Heel even dus weer de gedachte in mijn hoofd om te trainen voor de Stelvio volgend jaar.  Maar, dan wordt het bikkelhard trainen, moet heel het gezin zich weer aan mij aanpassen, kan er niet meer gelopen worden ....

Een gemiddelde snelheid van 22,51 km is niet snel maar ik ben er blij mee.  Legde de rit alleen af, zonder koersbandjes, zonder klikkers, met pauzes om te drinken en te eten. Of ik in combinatie met de ligfiets er ooit in slaag de Stelvio te bereiken weet ik niet maar ergens diep in mijn hoofd denk ik wel dat dit op termijn haalbaar is!

woensdag 9 juli 2014

Het nieuwe fietsen : de ligfiets

Als er iets is wat niet pijnlijk is, is het fietsen ! Spinning op de fitness zit er alsnog niet in maar er zijn alternatieven. Als ik op de fitness bezig ben met krachttraining, heb ik geen zin meer om nadien nog een spinningles mee te pikken. Bovendien ben ik op dit moment niet zo'n groepsmens meer; ik heb tijd nodig om mij af te zonderen in mijn cocon met lekkere muziek en gewoon marcheren en alles afwerken! Heb geen zin om het gevoel te hebben dat ik zwakker ben als mijn buurtje; bovendien draai ik dan toch weer te strak aan en beland ik opnieuw in de lappenmand.

Buiten fietsen is momenteel praktisch niet altijd haalbaar. Ja, ik weet het, ik zou het praktische niet als excuus gebruiken maar als je buiten fietst en je wil een deftige toer doen, ben je algauw vier uur weg en dat lukt momenteel organisatorisch niet in ons huishouden.

Heb dus het nieuwe fietsen ontdekt, de ligfiets. Vraag mij niet voor wat het allemaal goed is maar dat het mentaal een flinke boost geeft ! Op een uur tijd fiets je vlot 34 kilometer hellingen !

Op een niveau van 0 tot 20 kan je je route zo zwaar maken als je zelf wenst; cardio, manueel, hellingen, verrassingen .. Alles kan, alles mag ...

Op die manier zit ik nu dus twee keer per week op de fiets. Ondertussen beul ik mezelf af op niveau 11 en dat een uur aan een stuk. In het gezelschap van een boekje .. Een Runners's World, kwestie van mijn mentale weerbaarheid nog wat te versterken. Ik maal kilometers af en ondertussen lees ik hoe ik mijn lichaam kan vrijwaren van blessures; hoe cynisch.

Na een uurtje heuvels vreten kom je zeiknat van je fiets en heb je écht het gevoel dat je gesport hebt ... Lichamelijk zie en voel ik geen veranderingen maar het gevoel dat ik een snelheid haal van 34 km/u .. Zalig ! Onderweg droom ik van echte heuvels, mijn gedachten dwalen af naar bergen en dalen in Oostenrijk, Frankrijk, Italie ... Of ik dit dan weer lang zal volhouden, geen idee .. Maar voorlopig helpt het om mijn onrustige geest toch twee keer per week te kalmeren !



maandag 7 juli 2014

Lopen in de boze wereld

Ondertussen zijn we ruim tien maanden verder ... TIEN ! Jawel, bijna een jaar geleden liep ik mijn lichaam aan flarden. Blij mee ? NOT .. Ik zet wekelijks nog altijd kruisjes, dagelijks verbijt ik nog steeds de pijn !

Op de piste lukt het allemaal; we rennen opnieuw tien kilometer aan een menselijk tempo ie. 9 à 9,5 km/u. Kan ik mee leven, ik ging toch opnieuw genieten van lopen niet ? En of ik geniet ... Neen dus !
Ik maak mij al opnieuw druk in mijn snelheid, tenminste tussen mijn twee oren, in de praktijk lukt het mij nog niet.  En ja, ik weet het, mijn vorige post was nogal heftig; ik MOEST ne ZOU genieten van hardlopen, snelheid was bijkomstig etc ... En Runkeeper helpt mij alvast niet; op hetzelfde moment vorig jaar liep ik tien kilometer in nog geen 54 minuten, nu doe ik er nog ruim een uur over ...
Soit; op de piste voel ik geen pijn en maal ik gewoon 26 rondjes, in mezelf afvragend waarom ik nog steeds niet buiten durf te rennen.

Dus, vorige maandag waren we over de middag toevallig samen thuis. Ik kreeg mijn loopspullen aangereikt en werd onder lichte dwang buiten gewerkt voor een rondje buiten ! Was hierop niet voorbereid en had dus geen tijd om te panikeren, mij zorgen te maken voor een eventuele val, de gevolgen van dit rondje etc.

Het voelde fantastisch, absoluut ... Beetje wind op de snoet, lekker rustig  joggen bij ons in de buurt, in alle rust, zonder pottekijkers, zonder auto's, ...

Het liep goed, na een tijdje vergat ik de oneffenheden in de grond, vergat ik even de film in mijn hoofd, kortom ik straalde!

De man blij, ik blij dat hij mij had buiten geduwd ... 7 km genoten aan 9 km/u. Nadien zag ik op de foto's dat mijn lichaam zich onnatuurlijk gedroeg, mijn loophouding was krampachtig, slecht, houterig, niet mooi ... Maar dat gezicht, mensen, ik gaf zonlicht af !

Tot 's avonds .. Pijn of hoe noem je dat ondertussen ? Als je ruim 300 dagen pijn hebt, wat is dan de definitie van pijn ? Een horizontale lijn onder mijn knieschijf, linksbuiten, ligamenten, ALLES stak, plooien kon niet meer ... Gezwollen knie, broeierig heet ... Kortom, voor mij ging het idee aan buiten rennen weer even de kast in. Hier was ik niet op voorbereid wereld ! Ook de dag nadien met de ijszakjes op het werk, pijnstillertje, manken ...

De loopschoenen en het loopgrief zijn in een hoek gesmeten; mijn hoofd is weer een vat frustratie en twijfel ... Waarom lukt het op de piste wel en in het park niet ? Ik wil net zoals vorig jaar vroeg opstaan en genieten van mijn kilometers in het park tussen het groen en niet rennen als een maniak op een oranje veld ... Akkoord, ik vind volgende week mijn moed wel weer terug maar deze week wordt er alvast niet gerend en ook niet getraind in de fitness ... Boe, ik steek even mijn hoofd in het zand!

Uitspraak van een 4jarige

Papa : N, wanneer ga jij nu eens eindelijk luisteren ?
N : Later, als ik groot ben !
Papa : dus je gaat stout blijven.
N : haalt schouders op ... Dat zei ik toch al papa.

dinsdag 24 juni 2014

Chaos in my mind

Onder het motto ... Leer mij beter kennen, een greep uit knoeisels van de voorbije week :

- gaan winkelen bij het Kruidvat en een palet omstoten met emmers snoep
- op de loopband het beste van uzelf geven. Naast u verschijnt een jonge God. Je loopt wat mooier, sneller, stoot tegen je handdoek. Die valt, rolt tussen de band. Je struikelt en de band gaat in nood-stop .. Weg God!
- de schoon Madame uithangen Savonds en uzelf voor het eerst verwennen me een Maskertje ... Dat maskertje er goe dik opsmeren zodat het zeker kan trekken. Na een tijdje denken 'tiens, hier klopt iets niet' en merken dat je eigenlijk eeltzalf voor voeten gebruikt hebt. Auch, pikken !
- kei stoer in vlotte tred naar uw auto wandelen. Druk knipperend op de sleutel om je alarm te desactiveren. Merken dat het A) jou auto niet is en B) hij zelfs totaal niet op je eigen auto lijkt! 
- een trein opstappen en lange tijd niet weten of het de juiste trein is ... 

Dit is een kleine greep uit een week leven als P.

vrijdag 6 juni 2014

Mental workout !


Hoe het gaat ? Goed, denk ik .. Dankzij mijn vriendin E. heb ik een -voor mij zeer grote stap- vooruit gezet.  Vriendin E. is mijn "zus" .. De meesten weten dat ik IRL geen zus heb, maar, we lijken op elkaar en overal worden we als zusjes bekeken. Omdat we er op de duur een sport van maakten, heb ik dus voortaan een zus ! Zo goed als wekelijks gaan we samen naar de fitness om te sporten, elk met een andere reden.  Ik om te revalideren, zij om fit te blijven omdat ze sukkelt met rug en hart ...

Omdat de fitness even mijn oren uitkwam, vroeg ik op een avond of ze mee naar buiten wou.  Voor mij is buiten momenteel een atletiekpiste, verder krijg je mij voorlopig nog niet.  Gelukkig wilde ze mee, want zelf loopt ze zelden buiten.  Vooral de eerste keer op de piste was ik blij dat ze aan mijn zijde stond. Had ze er niet geweest, had ik wellicht niet gestart ! De nacht ervoor geen oog dicht gedaan, pure zenuwen voor een zeer belangrijk moment !

Maar E. stond er .. En E. moedigde mij aan om die piste op te wandelen ... Voor ik het wist, waren we weg. De eerste keer ging vlot, het is te zeggen, op papier leek het allemaal in orde. Vlot zes kilometer in een nog aanvaardbare tijd (kuch).  In de praktijk voelde ik na vijf kilometer dat beiden knietjes enorm protesteerden.  Ik wilde vriendin E. echter ook blijven motiveren, zij had ervoor nog nooit vijf kilometer gelopen ... Beiden hebben we die dag grenzen verlegd en kregen we beiden de smaak te pakken ! Bovendien is er niets leuker dan te rennen en te tetteren, voor je het weet is je looptijd om.

De keer erop begonnen we een pak moeizamer aan de start en waren we verbaasd dat het de keer ervoor zo vlot ging ... Ik moest mijn redenen niet ver gaan zoeken, de avond ervoor had ik enkel een soep gegeten en 's morgens had ik mij zo moeten haasten dat ik nauwelijks eten en drinken in mijn lichaam had zitten.  Op die dag ook meteen een school met Jeugd die een verplicht nummertje moesten doen op de piste ... (het is triest gesteld met de jeugd ! Lopen in allstars en jeans ? In mijnen tijd had dit nooit gelukt ! De resultaten waren navenant, na nog geen ronde lagen de meesten op de grond).  Soit, voor mij betekende die drukte echter weer een struikelblok ... Teveel volk is een aanslag op mijn concentratie dus de angst was al snel aanwezig om opnieuw te vechten.

E. en ik wilden echter niet onderdoen en bleven dapper verder rennen.  Voor we het wisten, hadden we net geen acht kilometer afgelegd ! Vuistje en bovendien, deze keer ging het behoorlijk pijnvrij ! Ikke blij en fier tegelijkertijd ... Tegen de avond zou ik het echter bekopen en werd ik meteen afgestraft, mijn lichaam was niet zo gelukkig met dat loopmoment.  Ach, ik ben de pijn ondertussen gewend en volhard.

Vandaag een nieuw loopmoment op de piste .. Alleen, vriendin E. kon niet mee ! Drie avonden piekeren want ik "moest" en "zou" starten deze ochtend.  Voor ik naar de piste reed, zat mijn hartslag al ruim boven de 100 slagen/minuut, véél te hoog. Aangekomen op de piste even twijfel ... De eerste twee rondjes waren moordend, heel de film die opnieuw passeert, de angst om te vallen, angst om eenzaam en alleen achter gelaten te worden ... Gelukkig had ik mijn muziek en op de tonen van Evanescence vond ik mijn rust en ritme.  Buiten dat het -voor mij- al bloedheet was, ging het voor de rest behoorlijk vlot ! Ik blijf mezelf nog steeds verbazen dat ik op zo'n korte tijd aan bijna tien kilometer zit .. Lopen op een piste is niet leuk .. Rondjes malen is saai en vraagt behoorlijk wat wilskracht.

Zodoende geef ik mij momenteel een derde plaats ! Qua afstand hoef ik mijzelf niet langer te schamen, de tien is héél erg dichtbij.  Mijn doel was om tegen september tien kilometer te rennen, dat is dus alvast maanden op voorhand gelukt.  Alleen, ik houd niet van 21 rondjes rennen ... Mijn volgend doel is om "buiten" te rennen in de boze, enge wereld én ik zou nog een ietsje sneller willen gaan.  Momenteel niet aan de orde natuurlijk want na dit rondje rennen, duik ik nog de fitness is voor krachttraining en een rondje fietsen ...

Hoe lang ik over die stap ga doen om "buiten" te rennen, weet ik niet.  Voor mij blijft dit de engste stap van heel de revalidatie. Alhoewel dit zeer absurd klinkt als je weet van waar ik kom.  En het ergste .. vriendin E. verhuist bijna naar het andere eind van Belgie ... Wie gaat me dan mee over de streep trekken ?


vrijdag 23 mei 2014

Hardlopen moet plezant blijven

Dat er de laatste tijd heel veel geschreven wordt over hardlopen en ongezond enzo ...
Iedereen heeft er een mening over; of de persoon in kwestie sport of niet ... Iedereen moet zijn zegje doen.  Awel, ik ga het ook doen .. Alleen, hoe schrijf ik het neer ? Er gaan honderden woorden door mijn brein, heb over zoveel dingen een mening, wil alles neerpennen maar ik krijg het er niet uit !

Ik ben eigenlijk een schitterend voorbeeld van hoe het vooral niet moet ... Of ik daar fier op ben, nee .. Maar, ik liet mij ook erg meeslepen door vooral "verder" en "sneller" terwijl ik daartussen zoveel dingen vergat ... Er is niet alleen het lopen, de schema's, de snelheid etc. Lopen is zoveel meer !

Een jaar of drie geleden ben ik écht frequent beginnen lopen. Mijn eerste deelname aan The Ten van Antwerpen was geen groot succes; verkeerd trainen, te weinig trainen .. Eigenlijk was ik er niet klaar voor; de tijd sprak voor zich : 1u50 ! Man, ik schaamde me toen ik over de streep ging. Moest ik mij schamen ? NEEN ! Maar hemel heb ik gevloekt over die tijd ! Maar, ik deed het terwijl zovelen gewoon in de zetel hangen.

Dat kon en moest gewoon beter (lees je het al !) ... Mijn eerst volgende Ten moest sneller.  Maar, nog steeds deed ik maar wat ... Verkeerd trainen, veel trainen maar op de foute manier, nog steeds niet letten op signalen van mijn lichaam, voeding en vooral .. alleen maar hardlopen ! En ja, de volgende Ten ging vlot; 1u35 ! Blij mee .. Of toch niet ? De ene kant van mezelf was fier, ik voelde me al meer een loper, de andere kant ging alweer vloekend over de meet .. Dit kan gewoon sneller !

Grenzen verleggen, de druk verhogen en als een freak beginnen trainen.  Een onderzoek bij Energy Lab, een schitterende loopschema die me tegen een veel snellere tijd doorheen die Tien moest leiden. En omdat ik dan toch als een freak bezig was; schreef ik me in voor de 20 van Brussel, de 21 van Eindhoven en ja .. waarom niet .. De Marathon van Rotterdam !

Dankzij mijn schema begon ik aandacht te besteden aan intervaltraining, ik "probeerde" op mijn voeding te letten, nog gezonder te leven .. Waar ik geen aandacht aan besteedde; extra voedingsstoffen, slaap (geen tijd want kleine kinders) maar vooral bijkomende training voor mijn tere lichaam !

Dankzij mijn intervaltraining maakte ik enorme sprongen voorwaarts; de volgende Tien moesten lukken rond de 1u20 ... Een week ervoor kreeg ik echter een enorme voedselvergiftiging die me volledig leeg zoog ... Ik had niet mogen starten maar deed het toch. Dankzij als het harde trainen, haalde ik de finish in 1u30, vloekend en tierend ... en kruipend ! Mijn lichaam was volledig op van het ziek zijn, ik had geen reserve en balanceerde op het randje.  Maar, de Aquarius etc hielp om de finish nog in een iets betere tijd te halen.  Boos, gefrusteerd, triest .. Ik was het allemaal ... Mijn vooropgestelde tijd had ik niet gehaald ... Volg je ? Nadien liep ik Brussel binnen de twee uur en was ik voor het eerst blij met mijn prestaties. Alhoewel, na de roze wolk kwam al heel snel de vraag "kan ik nog sneller" !?

Ik besloot om nog harder te trainen, de rest van het jaar door .. Koud of te warm weer, op vakantie om zes uur eruit om mijn kilometers te malen, ik hernam het spinnen en had nog steeds niet door dat ik mijzelf stilaan stuk liep .. op meerdere vlakken ... Ik "moest" en "zou" Scoren.  Mijn hoogtepunt moest Eindhoven worden; die 21 zou ik malen rond de 1u50.

Wellicht had ik die tijd gehaald; in september haalde ik snelheden van 11 à 11,5 km / uur.
Helaas besloot Het Lot mij een lesje te leren en kwam ik zeer zwaar ten val .. Een maand voor Eindhoven hingen mijn loopschoenen aan de haak en moest ik mij focussen op andere zaken, belangrijker zaken ... een afstervende voet, een been waar geen beweging meer in te krijgen was, een deadline van dagen en uren !

Ondertussen sta ik negen maanden verder in mijn revalidatie en stapsgewijs maak ik progressie ...
Wat ik gedurende die maanden geleerd heb ? Lopen is veel meer dan afstanden afmalen ... Ik maak nu veel meer tijd om mijn lichaam sterker te maken op alle vlakken.  Logischerwijs heb ik de voorbije negen maanden vooral aandacht besteed aan mijn benen en voeten maar, ook mijn bovenlichaam krijgt meer aandacht.  Vandaag liet ik bijkomende oefeningen inplannen voor mijn armen, schouders en rug .. Nog meer aandacht voor core-training, water drinken, gezonde voeding en extra vitamines.

Door mijn revalidatie moet ik "leren gelukkig zijn" met wat ik kan en mag.  Mijn perfectionisme wordt constant geprikkeld; ik "kan" momenteel niet meer wat ik vroeger kan .. Stilaan ben ik mij ook bewust dat dat niet hoeft ? Voor wie liep ik zo snel, maalde ik zoveel kilometers ???? Er is niemand in mijn vrienden- en kennissenkring die zich ook maar iets interesseert in wat P wekelijks doet ... Wat zegt een snelheid van 11 km een niet sporter ? Weinig ? Of ja, je krijgt debiele opmerkingen in de trant van "is dat het .. maar" ...

Het is waar dat je vandaag moet presteren ... Als je minder dan 100 km op je koersfiets zit, heb je niet gereden ... Als je die 20 km van Brussel niet loopt binnen de twee uur ben je een watje. En ja, de Ventoux rijden we liefst twee keer op en af ... Maar, voor wie doen we dit ? Voor wie leggen we die druk zo hoog ? Ik heb zelf die fout ook gemaakt en ben mezelf heel hard tegen gekomen met zeer zware gevolgen ... Ondertussen heb ik echter geleerd dat gezond bewegen zoveel beter is .. Ik hoef in principe geen tien kilometer te malen, ik hoef geen 100 km te fietsen .. Ik hoef geen gemiddelden te halen van 12 km / u of 30 km / u op de fiets ...

Neen, wat ik vooral moet doen is bewegen, aandacht besteden aan het trainen van gans mijn lichaam, gezonde voeding, voldoende slaap en veel vochtiname ...  Mijn lichaam is vandaag veel sterker als voor mijn val daar ben ik van overtuigd.  Ik loop vandaag net 6 km aan een enorm lage snelheid .. En ja, er zullen links en rechts weer smalende meningen zijn over die snelheid ... Maar, mijn lichaam is krachtig, mijn hart is gezond en vooral ik geniet van sport ... Als ik eerlijk ben ? Vorig jaar lag de lat zodanig hoog en liep ik zo schematisch dat er van genieten nog weinig sprake was ...

Want heel mijn (sociale) leven hing af van mijn loopagenda .. Moest ik trainen, moest ik ervoor vroeg slapen, geen alcohol, pasta eten, ...  onbewust was ik zo ontzettend hard bezig met voeding dat ik niet de juiste voedingsmiddelen meer binnen kreeg ...

Ik hoop dat ik deze manier van leven kan volhouden ... Dat ik die lat niet meer onmenselijk hoog leg. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen ? Beter van niet want garantie herval ik in het oude patroon ... Of ik opnieuw 20 km zal lopen ? Vandaag zeg ik nee, binnen twee maanden zit ik misschien terug aan 16 km ... Maar, het is het mij niet meer waard om snelheden te halen van 11 km / u .. Ik zal nooit een topsporter worden ... Neen, ik ben een werkende moeder die moet genieten van sport !!!

Of iemand zich medisch moet laten keuren ? Ik vind zelf van wel maar het is ieders eigen verantwoordelijkheid.  Mijn keuring liet prachtige cijfers zien over hoe lang ik over bepaalde afstanden zou doen ... Die keuring zorgde ervoor dat ik ontevreden liep, ik was nooit content.
Blij mee dat ik een gezond hart heb dat wel .. Ik heb "vermoedelijk" geen afwijkingen en beschik "vermoedelijk" over een  gezond sporthart ... Dit is evenwel geen garantie om niet aan mijn tikker te krijgen tijdens een wedstrijd .. Andere factoren: het weer, je voeding de dagen voor je wedstrijd, je slaappatroon, stress op het werk, de massa die samen met je start, een stadsomgeving ... Allemaal factoren die er voor kunnen zorgen dat ook ik kan neer vallen ...

Maar .. als ik sommige mensen zie verschijnen aan een start van een wedstrijd .. Soms denk ook ik van "houd ermee op" ... Je "ziet" gewoon aan mensen dat ze niet in form zijn, onvoldoende getraind hebben, het foute materiaal gebruiken .. Ik huiver dan in hun plaats ... Ik loop ondertussen al jaren op zeer regelmatige basis en was daarvoor een fervent fietster ... Toch heb ik ook maar een gemiddelde conditie ! Mensen die vier maanden voor de 16 starten met trainen ? Het kan niet gezond zijn ...

Zelf zal ik ALTIJD met een hartslagmeter rennen. Mijn bovengrens ligt enorm hoog en toch weiger ik zover te gaan ... Wellicht zat er vorig jaar een snellere tijd in tijdens De Tien .. Ik had nog ruimte over op tikkervlak .. Alleen, jezelf tot het uiterste drijven ? Nee ... Vandaag liep ik voor het eerst in maanden buiten op een piste met mijn meter .. Heel even had ik de neiging om te versnellen en om al langer te lopen dan nodig .. Het voelde goed .. Ik heb het echter niet gedaan. Vanaf nu ga ik genieten van mijn rondjes, bepaal ik zelf mijn bovengrens van mijn hartslag en spijtig .. Die 11 km / u haal ik niet meer ... Tevreden over de huidige 8 km ben ik ook niet .. Ik zit echter in een revalidatie periode .. Snelheid is niet alles ...

Mijn val heeft mij voluit met de neus op de feiten gedrukt, sporten doe je voor je plezier, voor een gezond leven ... Wat een ander ervan denkt ? Dat ze het zelf maar proberen ... Ook ik ben bezeten van statistieken dankzij mijn Runkeeper en sportwatch ... Maar presteren omdat het nu eenmaal hoort .. Dat is voorbij ! Ik liep vandaag voor het eerst in maanden .. buiten .. met een enorm grote glimlach .. Mijn lichaam straalde in een stel stevige loopschoenen en vanaf nu zal ik met een glimlach blijven lopen ...