zondag 27 juli 2014

Buiten hardlopen !

Het concert van Eels zorgde voor een ommezwaai.
Of was het gewoon omdat het voorbije weekend proppevol zat met activiteiten met gezin, vrienden, kennissen ... Anyway; dat weekend gebeurde wat al maanden niet lukte !

In principe zorg ik er nog steeds voor dat ik drie keer per week aandacht besteed aan mijn revalidatie. Dat houdt in dat ik nog steeds probeer naar de fitness te gaan en daar mijn programma af te werken van lopen, fietsen, core-training en krachttraining.

Dat gebeurt niet altijd met de volle goesting. Zeker omdat mijn grootste vooruitgang al lang achter de rug is en ik nauwelijks nog verbetering merk.  Bovendien is het ook zomer en zomer betekent buiten eten, meer genieten van eten, drank en gezin; iets meer activiteiten buiten etc.  Reken daar nog lange dagen op je werk bij en je raadt het; het energie- en motivatiepeil valt als een baksteen naar beneden.

Het is ook zo dat ik moeten leren aanvaarden dat ik wellicht nooit nog dezelfde zal worden en dat ik een tenger lichaam heb dat simpelweg niet gemaakt is om kracht uit te stralen.  Het gewenste zicht van een gespierd lichaam blijft voorlopig achterwege, zelfs na zes maanden trainen ...

Soit; die drie keer per week, die wil en moet ik absoluut halen en laat dat nu praktisch voor problemen zorgen; ik haal het momenteel niet.  Het voorbije weekend was er werkelijk geen vijf minuten me-time bij en als ik geen enkel moment van rust krijg, ontplof ik, word ik onhandelbaar en lastig.  Maandag was het Nationale feestdag en was de fitness en de piste ook nog eens dicht !

Er zat dus niets anders op dan te gaan hardlopen ... BUITEN ... op straat !!!!!
Wellicht zat ik nog in mijn overwinningsroes van het Rivierenhof want zonder nadenken deed ik mijn hardloopspullen aan en ben ik vertrokken ! De kinderen, de man .. ze zaten erbij en keken ernaar. Vlak na het avondeten (lekker ongezond) en bovendien in regen en wind ... Ik MOEST weg ...

Het werd een onzeker loopje, zeker bij de start.  In het begin deed ik 7,2 minuten over 1 kilometer, het was alsof mijn benen niet vooruit wilden.  Daar bovenop nog eens stoppen aan een licht, stoppen voor een tram .. Maar, dan kam de ommekeer ... Mijn knie en been begonnen minder stram te worden, mijn lichaam werd warmer, vertrouwd met een gekend toertje ... De regen en wind in mijn gezicht; die 7 minuten gingen na verloop van tijd naar 6,2 mintuten per kilometer .. ik genoot, met volle teugen hapte ik naar regendruppels, neus in de wind, zorgen even ver weg.

Uiteindelijk heb ik 7,3 kilometer gerend! Voor de ervaren lopers onder jullie (en eigenlijk ook mezelf) lijkt 7 kilometer nergens op maar voor mij was het alsof ik een halve marathon gelopen had.  Er kwamen geen tranen bij te pas; ik was toch al doornat maar hemel .. Een vreugdedans omdat ik ook dan weer een muur gesloopt heb!

vrijdag 25 juli 2014

Rivierenhof, what's in a name

Voorbije zondag was er een concert van Eels in het Rivierenhof ...

Rivierenhof ... het woord doet me rillen ....
Rivierenhof ... plaats des onheils ... De plek van mijn val.
Een plek die ik de voorbije elf maanden heb vermeden, het woord niet willen uit spreken ... De film passeert al genoeg van die avond ... Ja, zelfs na al die maanden gaat er geen dag voorbij of ik herbeleef die avond.  Het slijt weliswaar maar voorbij is het nog niet.

Maar, deze keer was er Eels ... Eerder was er ook Ed Kowalczyk, de ex leadzanger van Live.
Hiervoor had ik ook tickets. Deze heb ik echter door gegeven omdat mijn lichaam en brein weigerde naar daar te trekken.

Ik hoor u al denken "belachelijke" trienemie maar het lukte me niet om er naartoe te gaan.  Het was alsof mijn lichaam verstijfde bij het idee door dat ellendig donkere park te moeten stappen. De moed ontbrak me, toen !

Deze keer ging De Man en kennissen mee en wilde ik dapper zijn.
De nacht ervoor alweer die enge film maar de dag zelf ging aardig vooruit ...

's Avonds op pad, zoeken naar parkeerplek, uitstappen en dan merken dat je eigenlijk bijna op de plaats van je ongeval geparkeerd staat. Koude rillingen maar dapper verder.  Blijven tateren !

Zolang het licht was, geen probleem, tijdens Eels geen probleem ... Na Eels ? Een lichte paniek .. Door het donker naar de auto stappen ging iets minder dapper.  Een park is écht donker zonder lichten .. En ja, ook een beetje eng, zelfs in gezelschap.

Anayway .. ik deed het ! En het was het waard, Eels was een onvergetelijk concert; een intiem concert, een donker optreden en toch ook niet.  Ik heb met volle teugen genoten en mezelf doorheen een muur gewerkt.  Vanaf nu ga ik geen angst meer krijgen als het woord R i v i e r e n h o f passeert, ik beloof het u !

http://www.demorgen.be/dm/nl/1011/Concertverslagen/article/detail/1950573/2014/07/21/Eels-speelt-magisch-optreden-in-het-Openluchttheater-van-Deurne.dhtml

dinsdag 22 juli 2014

Kindlogica

Nog even en we trekken heel kort de bergen in; even testen of ik kan wandelen zonder pijn. 

Kids worden mee getroond en vergezeld van een kleine rugzak met drinkenbus, koek, zonnebril, sjaal ... 

Mama en papa hebben beiden een iets grotere dagrugzak en Mama maakt de fout om uiteindelijk een Teenage Deuter te kopen! (Smalle schouders).

Omdat ik dit na een jaar nog steeds niet kan verkroppen zeg ik de oudste dat zij de mijne mag hebben van zodra hij past ... Ik vermeld dat het de bedoeling is dat we in de toekomst huttentochten maken en ook naar verdere landen zullen trekken.

Ik verwacht een enthousiasme zonder grenzen ... Ik krijg een laconieke reactie : 'mama, hebben ze in die verre landen wel  toiletten!'

#firstworldproblems 

vrijdag 11 juli 2014

Een buitenkans : buiten racen

Vorige week diende zich een buitenkans aan.  Ik had vrijaf op mijn werk, de kinderen waren op hun dagje kamp, tijd om mijn stalen ros van stal te halen ! Twee maanden geleden alweer dat ik mijn sponzen broekje aanhad. Lekker zonnetje, warm, ideaal fietsweer ! Doelen stellen, materiaal nakijken, de MIO instellen, nieuw fietspakje aan en gaan !

Zij die mij iets beter kennen, weten dat ik zelden de moed vind om alleen te gaan fietsen. Ik denk altijd dat ik ga verdwalen, dat mij iets overkomt, dat ik plat rijd, wordt aangesproken etc.  Maar, nu was de drang te hoog en dit buitenkansje diende zich zo mooi aan, ik wilde dit niet afgeven.

Mijn bestemming werd even overlopen met De Man, dat hij mij op zijn minst kon komen depanneren in geval van panne. Ik had op dat moment geen idee hoe lang de rit zou duren en besloot dus ook als een slak te starten. Ik MOEST en ZOU de route rijden die in mijn hoofd rondspookte.  De MIO gaf er na tien kilometer al de brui aan; iets met een geheugen dat vol zat; lees: ik moet hem dringend aan de pc koppelen! Werd dus aan mijn afstandslot overgelaten want nu had ik helemaal geen idee meer hoe lang ik zou rijden.  De heenrit was best winderig, weinig andere fietsmaatjes op de baan, het hoofd dat alweer begon te denken aan eten en drank ...

Na veertig kilometer bereikte ik mijn bestemming. Gemiddelde snelheid lag niet zo hoog; ik had rustig mijn tijd genomen en de wind speelde mij onderweg parten. Gelukkig werd ik niet al te dikwijls gepasseerd door anderen :o)) Na het eten van een koekje en een energy drankje besloot ik de volgende veertig kilometer een tandje bij te steken.  Mijn lichaam voelde goed; ik had heel even het gevoel dat al het harde revalidatie werk zijn vruchten had afgeworpen en ik beschikte over voldoende kracht in mijn lichaam.

Het lukte, de veertig kilometer terug werden sneller afgelegd, alhoewel de laatste tien kilometer mijn tong tot onder mijn fietsschoenen hing.  Onderweg gespeeld met mijn klikpedalen die ik sinds mijn val niet meer gebruikt had, oefenen met van het zadel komen en besluitend dat ik dringend mijn koersbandjes moet opleggen.

Het was een zalig ritje, heerlijk genoten van drie uur me-time en een lichaam dat vraagt om meer! Heel even dus weer de gedachte in mijn hoofd om te trainen voor de Stelvio volgend jaar.  Maar, dan wordt het bikkelhard trainen, moet heel het gezin zich weer aan mij aanpassen, kan er niet meer gelopen worden ....

Een gemiddelde snelheid van 22,51 km is niet snel maar ik ben er blij mee.  Legde de rit alleen af, zonder koersbandjes, zonder klikkers, met pauzes om te drinken en te eten. Of ik in combinatie met de ligfiets er ooit in slaag de Stelvio te bereiken weet ik niet maar ergens diep in mijn hoofd denk ik wel dat dit op termijn haalbaar is!

woensdag 9 juli 2014

Het nieuwe fietsen : de ligfiets

Als er iets is wat niet pijnlijk is, is het fietsen ! Spinning op de fitness zit er alsnog niet in maar er zijn alternatieven. Als ik op de fitness bezig ben met krachttraining, heb ik geen zin meer om nadien nog een spinningles mee te pikken. Bovendien ben ik op dit moment niet zo'n groepsmens meer; ik heb tijd nodig om mij af te zonderen in mijn cocon met lekkere muziek en gewoon marcheren en alles afwerken! Heb geen zin om het gevoel te hebben dat ik zwakker ben als mijn buurtje; bovendien draai ik dan toch weer te strak aan en beland ik opnieuw in de lappenmand.

Buiten fietsen is momenteel praktisch niet altijd haalbaar. Ja, ik weet het, ik zou het praktische niet als excuus gebruiken maar als je buiten fietst en je wil een deftige toer doen, ben je algauw vier uur weg en dat lukt momenteel organisatorisch niet in ons huishouden.

Heb dus het nieuwe fietsen ontdekt, de ligfiets. Vraag mij niet voor wat het allemaal goed is maar dat het mentaal een flinke boost geeft ! Op een uur tijd fiets je vlot 34 kilometer hellingen !

Op een niveau van 0 tot 20 kan je je route zo zwaar maken als je zelf wenst; cardio, manueel, hellingen, verrassingen .. Alles kan, alles mag ...

Op die manier zit ik nu dus twee keer per week op de fiets. Ondertussen beul ik mezelf af op niveau 11 en dat een uur aan een stuk. In het gezelschap van een boekje .. Een Runners's World, kwestie van mijn mentale weerbaarheid nog wat te versterken. Ik maal kilometers af en ondertussen lees ik hoe ik mijn lichaam kan vrijwaren van blessures; hoe cynisch.

Na een uurtje heuvels vreten kom je zeiknat van je fiets en heb je écht het gevoel dat je gesport hebt ... Lichamelijk zie en voel ik geen veranderingen maar het gevoel dat ik een snelheid haal van 34 km/u .. Zalig ! Onderweg droom ik van echte heuvels, mijn gedachten dwalen af naar bergen en dalen in Oostenrijk, Frankrijk, Italie ... Of ik dit dan weer lang zal volhouden, geen idee .. Maar voorlopig helpt het om mijn onrustige geest toch twee keer per week te kalmeren !



maandag 7 juli 2014

Lopen in de boze wereld

Ondertussen zijn we ruim tien maanden verder ... TIEN ! Jawel, bijna een jaar geleden liep ik mijn lichaam aan flarden. Blij mee ? NOT .. Ik zet wekelijks nog altijd kruisjes, dagelijks verbijt ik nog steeds de pijn !

Op de piste lukt het allemaal; we rennen opnieuw tien kilometer aan een menselijk tempo ie. 9 à 9,5 km/u. Kan ik mee leven, ik ging toch opnieuw genieten van lopen niet ? En of ik geniet ... Neen dus !
Ik maak mij al opnieuw druk in mijn snelheid, tenminste tussen mijn twee oren, in de praktijk lukt het mij nog niet.  En ja, ik weet het, mijn vorige post was nogal heftig; ik MOEST ne ZOU genieten van hardlopen, snelheid was bijkomstig etc ... En Runkeeper helpt mij alvast niet; op hetzelfde moment vorig jaar liep ik tien kilometer in nog geen 54 minuten, nu doe ik er nog ruim een uur over ...
Soit; op de piste voel ik geen pijn en maal ik gewoon 26 rondjes, in mezelf afvragend waarom ik nog steeds niet buiten durf te rennen.

Dus, vorige maandag waren we over de middag toevallig samen thuis. Ik kreeg mijn loopspullen aangereikt en werd onder lichte dwang buiten gewerkt voor een rondje buiten ! Was hierop niet voorbereid en had dus geen tijd om te panikeren, mij zorgen te maken voor een eventuele val, de gevolgen van dit rondje etc.

Het voelde fantastisch, absoluut ... Beetje wind op de snoet, lekker rustig  joggen bij ons in de buurt, in alle rust, zonder pottekijkers, zonder auto's, ...

Het liep goed, na een tijdje vergat ik de oneffenheden in de grond, vergat ik even de film in mijn hoofd, kortom ik straalde!

De man blij, ik blij dat hij mij had buiten geduwd ... 7 km genoten aan 9 km/u. Nadien zag ik op de foto's dat mijn lichaam zich onnatuurlijk gedroeg, mijn loophouding was krampachtig, slecht, houterig, niet mooi ... Maar dat gezicht, mensen, ik gaf zonlicht af !

Tot 's avonds .. Pijn of hoe noem je dat ondertussen ? Als je ruim 300 dagen pijn hebt, wat is dan de definitie van pijn ? Een horizontale lijn onder mijn knieschijf, linksbuiten, ligamenten, ALLES stak, plooien kon niet meer ... Gezwollen knie, broeierig heet ... Kortom, voor mij ging het idee aan buiten rennen weer even de kast in. Hier was ik niet op voorbereid wereld ! Ook de dag nadien met de ijszakjes op het werk, pijnstillertje, manken ...

De loopschoenen en het loopgrief zijn in een hoek gesmeten; mijn hoofd is weer een vat frustratie en twijfel ... Waarom lukt het op de piste wel en in het park niet ? Ik wil net zoals vorig jaar vroeg opstaan en genieten van mijn kilometers in het park tussen het groen en niet rennen als een maniak op een oranje veld ... Akkoord, ik vind volgende week mijn moed wel weer terug maar deze week wordt er alvast niet gerend en ook niet getraind in de fitness ... Boe, ik steek even mijn hoofd in het zand!

Uitspraak van een 4jarige

Papa : N, wanneer ga jij nu eens eindelijk luisteren ?
N : Later, als ik groot ben !
Papa : dus je gaat stout blijven.
N : haalt schouders op ... Dat zei ik toch al papa.

dinsdag 24 juni 2014

Chaos in my mind

Onder het motto ... Leer mij beter kennen, een greep uit knoeisels van de voorbije week :

- gaan winkelen bij het Kruidvat en een palet omstoten met emmers snoep
- op de loopband het beste van uzelf geven. Naast u verschijnt een jonge God. Je loopt wat mooier, sneller, stoot tegen je handdoek. Die valt, rolt tussen de band. Je struikelt en de band gaat in nood-stop .. Weg God!
- de schoon Madame uithangen Savonds en uzelf voor het eerst verwennen me een Maskertje ... Dat maskertje er goe dik opsmeren zodat het zeker kan trekken. Na een tijdje denken 'tiens, hier klopt iets niet' en merken dat je eigenlijk eeltzalf voor voeten gebruikt hebt. Auch, pikken !
- kei stoer in vlotte tred naar uw auto wandelen. Druk knipperend op de sleutel om je alarm te desactiveren. Merken dat het A) jou auto niet is en B) hij zelfs totaal niet op je eigen auto lijkt! 
- een trein opstappen en lange tijd niet weten of het de juiste trein is ... 

Dit is een kleine greep uit een week leven als P.

vrijdag 6 juni 2014

Mental workout !


Hoe het gaat ? Goed, denk ik .. Dankzij mijn vriendin E. heb ik een -voor mij zeer grote stap- vooruit gezet.  Vriendin E. is mijn "zus" .. De meesten weten dat ik IRL geen zus heb, maar, we lijken op elkaar en overal worden we als zusjes bekeken. Omdat we er op de duur een sport van maakten, heb ik dus voortaan een zus ! Zo goed als wekelijks gaan we samen naar de fitness om te sporten, elk met een andere reden.  Ik om te revalideren, zij om fit te blijven omdat ze sukkelt met rug en hart ...

Omdat de fitness even mijn oren uitkwam, vroeg ik op een avond of ze mee naar buiten wou.  Voor mij is buiten momenteel een atletiekpiste, verder krijg je mij voorlopig nog niet.  Gelukkig wilde ze mee, want zelf loopt ze zelden buiten.  Vooral de eerste keer op de piste was ik blij dat ze aan mijn zijde stond. Had ze er niet geweest, had ik wellicht niet gestart ! De nacht ervoor geen oog dicht gedaan, pure zenuwen voor een zeer belangrijk moment !

Maar E. stond er .. En E. moedigde mij aan om die piste op te wandelen ... Voor ik het wist, waren we weg. De eerste keer ging vlot, het is te zeggen, op papier leek het allemaal in orde. Vlot zes kilometer in een nog aanvaardbare tijd (kuch).  In de praktijk voelde ik na vijf kilometer dat beiden knietjes enorm protesteerden.  Ik wilde vriendin E. echter ook blijven motiveren, zij had ervoor nog nooit vijf kilometer gelopen ... Beiden hebben we die dag grenzen verlegd en kregen we beiden de smaak te pakken ! Bovendien is er niets leuker dan te rennen en te tetteren, voor je het weet is je looptijd om.

De keer erop begonnen we een pak moeizamer aan de start en waren we verbaasd dat het de keer ervoor zo vlot ging ... Ik moest mijn redenen niet ver gaan zoeken, de avond ervoor had ik enkel een soep gegeten en 's morgens had ik mij zo moeten haasten dat ik nauwelijks eten en drinken in mijn lichaam had zitten.  Op die dag ook meteen een school met Jeugd die een verplicht nummertje moesten doen op de piste ... (het is triest gesteld met de jeugd ! Lopen in allstars en jeans ? In mijnen tijd had dit nooit gelukt ! De resultaten waren navenant, na nog geen ronde lagen de meesten op de grond).  Soit, voor mij betekende die drukte echter weer een struikelblok ... Teveel volk is een aanslag op mijn concentratie dus de angst was al snel aanwezig om opnieuw te vechten.

E. en ik wilden echter niet onderdoen en bleven dapper verder rennen.  Voor we het wisten, hadden we net geen acht kilometer afgelegd ! Vuistje en bovendien, deze keer ging het behoorlijk pijnvrij ! Ikke blij en fier tegelijkertijd ... Tegen de avond zou ik het echter bekopen en werd ik meteen afgestraft, mijn lichaam was niet zo gelukkig met dat loopmoment.  Ach, ik ben de pijn ondertussen gewend en volhard.

Vandaag een nieuw loopmoment op de piste .. Alleen, vriendin E. kon niet mee ! Drie avonden piekeren want ik "moest" en "zou" starten deze ochtend.  Voor ik naar de piste reed, zat mijn hartslag al ruim boven de 100 slagen/minuut, véél te hoog. Aangekomen op de piste even twijfel ... De eerste twee rondjes waren moordend, heel de film die opnieuw passeert, de angst om te vallen, angst om eenzaam en alleen achter gelaten te worden ... Gelukkig had ik mijn muziek en op de tonen van Evanescence vond ik mijn rust en ritme.  Buiten dat het -voor mij- al bloedheet was, ging het voor de rest behoorlijk vlot ! Ik blijf mezelf nog steeds verbazen dat ik op zo'n korte tijd aan bijna tien kilometer zit .. Lopen op een piste is niet leuk .. Rondjes malen is saai en vraagt behoorlijk wat wilskracht.

Zodoende geef ik mij momenteel een derde plaats ! Qua afstand hoef ik mijzelf niet langer te schamen, de tien is héél erg dichtbij.  Mijn doel was om tegen september tien kilometer te rennen, dat is dus alvast maanden op voorhand gelukt.  Alleen, ik houd niet van 21 rondjes rennen ... Mijn volgend doel is om "buiten" te rennen in de boze, enge wereld én ik zou nog een ietsje sneller willen gaan.  Momenteel niet aan de orde natuurlijk want na dit rondje rennen, duik ik nog de fitness is voor krachttraining en een rondje fietsen ...

Hoe lang ik over die stap ga doen om "buiten" te rennen, weet ik niet.  Voor mij blijft dit de engste stap van heel de revalidatie. Alhoewel dit zeer absurd klinkt als je weet van waar ik kom.  En het ergste .. vriendin E. verhuist bijna naar het andere eind van Belgie ... Wie gaat me dan mee over de streep trekken ?


vrijdag 23 mei 2014

Hardlopen moet plezant blijven

Dat er de laatste tijd heel veel geschreven wordt over hardlopen en ongezond enzo ...
Iedereen heeft er een mening over; of de persoon in kwestie sport of niet ... Iedereen moet zijn zegje doen.  Awel, ik ga het ook doen .. Alleen, hoe schrijf ik het neer ? Er gaan honderden woorden door mijn brein, heb over zoveel dingen een mening, wil alles neerpennen maar ik krijg het er niet uit !

Ik ben eigenlijk een schitterend voorbeeld van hoe het vooral niet moet ... Of ik daar fier op ben, nee .. Maar, ik liet mij ook erg meeslepen door vooral "verder" en "sneller" terwijl ik daartussen zoveel dingen vergat ... Er is niet alleen het lopen, de schema's, de snelheid etc. Lopen is zoveel meer !

Een jaar of drie geleden ben ik écht frequent beginnen lopen. Mijn eerste deelname aan The Ten van Antwerpen was geen groot succes; verkeerd trainen, te weinig trainen .. Eigenlijk was ik er niet klaar voor; de tijd sprak voor zich : 1u50 ! Man, ik schaamde me toen ik over de streep ging. Moest ik mij schamen ? NEEN ! Maar hemel heb ik gevloekt over die tijd ! Maar, ik deed het terwijl zovelen gewoon in de zetel hangen.

Dat kon en moest gewoon beter (lees je het al !) ... Mijn eerst volgende Ten moest sneller.  Maar, nog steeds deed ik maar wat ... Verkeerd trainen, veel trainen maar op de foute manier, nog steeds niet letten op signalen van mijn lichaam, voeding en vooral .. alleen maar hardlopen ! En ja, de volgende Ten ging vlot; 1u35 ! Blij mee .. Of toch niet ? De ene kant van mezelf was fier, ik voelde me al meer een loper, de andere kant ging alweer vloekend over de meet .. Dit kan gewoon sneller !

Grenzen verleggen, de druk verhogen en als een freak beginnen trainen.  Een onderzoek bij Energy Lab, een schitterende loopschema die me tegen een veel snellere tijd doorheen die Tien moest leiden. En omdat ik dan toch als een freak bezig was; schreef ik me in voor de 20 van Brussel, de 21 van Eindhoven en ja .. waarom niet .. De Marathon van Rotterdam !

Dankzij mijn schema begon ik aandacht te besteden aan intervaltraining, ik "probeerde" op mijn voeding te letten, nog gezonder te leven .. Waar ik geen aandacht aan besteedde; extra voedingsstoffen, slaap (geen tijd want kleine kinders) maar vooral bijkomende training voor mijn tere lichaam !

Dankzij mijn intervaltraining maakte ik enorme sprongen voorwaarts; de volgende Tien moesten lukken rond de 1u20 ... Een week ervoor kreeg ik echter een enorme voedselvergiftiging die me volledig leeg zoog ... Ik had niet mogen starten maar deed het toch. Dankzij als het harde trainen, haalde ik de finish in 1u30, vloekend en tierend ... en kruipend ! Mijn lichaam was volledig op van het ziek zijn, ik had geen reserve en balanceerde op het randje.  Maar, de Aquarius etc hielp om de finish nog in een iets betere tijd te halen.  Boos, gefrusteerd, triest .. Ik was het allemaal ... Mijn vooropgestelde tijd had ik niet gehaald ... Volg je ? Nadien liep ik Brussel binnen de twee uur en was ik voor het eerst blij met mijn prestaties. Alhoewel, na de roze wolk kwam al heel snel de vraag "kan ik nog sneller" !?

Ik besloot om nog harder te trainen, de rest van het jaar door .. Koud of te warm weer, op vakantie om zes uur eruit om mijn kilometers te malen, ik hernam het spinnen en had nog steeds niet door dat ik mijzelf stilaan stuk liep .. op meerdere vlakken ... Ik "moest" en "zou" Scoren.  Mijn hoogtepunt moest Eindhoven worden; die 21 zou ik malen rond de 1u50.

Wellicht had ik die tijd gehaald; in september haalde ik snelheden van 11 à 11,5 km / uur.
Helaas besloot Het Lot mij een lesje te leren en kwam ik zeer zwaar ten val .. Een maand voor Eindhoven hingen mijn loopschoenen aan de haak en moest ik mij focussen op andere zaken, belangrijker zaken ... een afstervende voet, een been waar geen beweging meer in te krijgen was, een deadline van dagen en uren !

Ondertussen sta ik negen maanden verder in mijn revalidatie en stapsgewijs maak ik progressie ...
Wat ik gedurende die maanden geleerd heb ? Lopen is veel meer dan afstanden afmalen ... Ik maak nu veel meer tijd om mijn lichaam sterker te maken op alle vlakken.  Logischerwijs heb ik de voorbije negen maanden vooral aandacht besteed aan mijn benen en voeten maar, ook mijn bovenlichaam krijgt meer aandacht.  Vandaag liet ik bijkomende oefeningen inplannen voor mijn armen, schouders en rug .. Nog meer aandacht voor core-training, water drinken, gezonde voeding en extra vitamines.

Door mijn revalidatie moet ik "leren gelukkig zijn" met wat ik kan en mag.  Mijn perfectionisme wordt constant geprikkeld; ik "kan" momenteel niet meer wat ik vroeger kan .. Stilaan ben ik mij ook bewust dat dat niet hoeft ? Voor wie liep ik zo snel, maalde ik zoveel kilometers ???? Er is niemand in mijn vrienden- en kennissenkring die zich ook maar iets interesseert in wat P wekelijks doet ... Wat zegt een snelheid van 11 km een niet sporter ? Weinig ? Of ja, je krijgt debiele opmerkingen in de trant van "is dat het .. maar" ...

Het is waar dat je vandaag moet presteren ... Als je minder dan 100 km op je koersfiets zit, heb je niet gereden ... Als je die 20 km van Brussel niet loopt binnen de twee uur ben je een watje. En ja, de Ventoux rijden we liefst twee keer op en af ... Maar, voor wie doen we dit ? Voor wie leggen we die druk zo hoog ? Ik heb zelf die fout ook gemaakt en ben mezelf heel hard tegen gekomen met zeer zware gevolgen ... Ondertussen heb ik echter geleerd dat gezond bewegen zoveel beter is .. Ik hoef in principe geen tien kilometer te malen, ik hoef geen 100 km te fietsen .. Ik hoef geen gemiddelden te halen van 12 km / u of 30 km / u op de fiets ...

Neen, wat ik vooral moet doen is bewegen, aandacht besteden aan het trainen van gans mijn lichaam, gezonde voeding, voldoende slaap en veel vochtiname ...  Mijn lichaam is vandaag veel sterker als voor mijn val daar ben ik van overtuigd.  Ik loop vandaag net 6 km aan een enorm lage snelheid .. En ja, er zullen links en rechts weer smalende meningen zijn over die snelheid ... Maar, mijn lichaam is krachtig, mijn hart is gezond en vooral ik geniet van sport ... Als ik eerlijk ben ? Vorig jaar lag de lat zodanig hoog en liep ik zo schematisch dat er van genieten nog weinig sprake was ...

Want heel mijn (sociale) leven hing af van mijn loopagenda .. Moest ik trainen, moest ik ervoor vroeg slapen, geen alcohol, pasta eten, ...  onbewust was ik zo ontzettend hard bezig met voeding dat ik niet de juiste voedingsmiddelen meer binnen kreeg ...

Ik hoop dat ik deze manier van leven kan volhouden ... Dat ik die lat niet meer onmenselijk hoog leg. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen ? Beter van niet want garantie herval ik in het oude patroon ... Of ik opnieuw 20 km zal lopen ? Vandaag zeg ik nee, binnen twee maanden zit ik misschien terug aan 16 km ... Maar, het is het mij niet meer waard om snelheden te halen van 11 km / u .. Ik zal nooit een topsporter worden ... Neen, ik ben een werkende moeder die moet genieten van sport !!!

Of iemand zich medisch moet laten keuren ? Ik vind zelf van wel maar het is ieders eigen verantwoordelijkheid.  Mijn keuring liet prachtige cijfers zien over hoe lang ik over bepaalde afstanden zou doen ... Die keuring zorgde ervoor dat ik ontevreden liep, ik was nooit content.
Blij mee dat ik een gezond hart heb dat wel .. Ik heb "vermoedelijk" geen afwijkingen en beschik "vermoedelijk" over een  gezond sporthart ... Dit is evenwel geen garantie om niet aan mijn tikker te krijgen tijdens een wedstrijd .. Andere factoren: het weer, je voeding de dagen voor je wedstrijd, je slaappatroon, stress op het werk, de massa die samen met je start, een stadsomgeving ... Allemaal factoren die er voor kunnen zorgen dat ook ik kan neer vallen ...

Maar .. als ik sommige mensen zie verschijnen aan een start van een wedstrijd .. Soms denk ook ik van "houd ermee op" ... Je "ziet" gewoon aan mensen dat ze niet in form zijn, onvoldoende getraind hebben, het foute materiaal gebruiken .. Ik huiver dan in hun plaats ... Ik loop ondertussen al jaren op zeer regelmatige basis en was daarvoor een fervent fietster ... Toch heb ik ook maar een gemiddelde conditie ! Mensen die vier maanden voor de 16 starten met trainen ? Het kan niet gezond zijn ...

Zelf zal ik ALTIJD met een hartslagmeter rennen. Mijn bovengrens ligt enorm hoog en toch weiger ik zover te gaan ... Wellicht zat er vorig jaar een snellere tijd in tijdens De Tien .. Ik had nog ruimte over op tikkervlak .. Alleen, jezelf tot het uiterste drijven ? Nee ... Vandaag liep ik voor het eerst in maanden buiten op een piste met mijn meter .. Heel even had ik de neiging om te versnellen en om al langer te lopen dan nodig .. Het voelde goed .. Ik heb het echter niet gedaan. Vanaf nu ga ik genieten van mijn rondjes, bepaal ik zelf mijn bovengrens van mijn hartslag en spijtig .. Die 11 km / u haal ik niet meer ... Tevreden over de huidige 8 km ben ik ook niet .. Ik zit echter in een revalidatie periode .. Snelheid is niet alles ...

Mijn val heeft mij voluit met de neus op de feiten gedrukt, sporten doe je voor je plezier, voor een gezond leven ... Wat een ander ervan denkt ? Dat ze het zelf maar proberen ... Ook ik ben bezeten van statistieken dankzij mijn Runkeeper en sportwatch ... Maar presteren omdat het nu eenmaal hoort .. Dat is voorbij ! Ik liep vandaag voor het eerst in maanden .. buiten .. met een enorm grote glimlach .. Mijn lichaam straalde in een stel stevige loopschoenen en vanaf nu zal ik met een glimlach blijven lopen ...

dinsdag 6 mei 2014

Breien voor dummies

Breien, breien, breien .. We houden koppig vol …
Als brei dummy bak ik er nog steeds niets van, maar, ik ben vastberaden die sjaal komt er.

Ik doe gemotiveerde pogingen om 's avonds in de zetel aan het breien te slaan.

Iedereen moet zwijgen, de televisie moet zacht .. Thuis is mijn ideale serie op de achtergrond, niet teveel nadenken en gewoon opnemen in de vermoeide hersenen.

Het resultaat ? Kijkt u zelf maar ..

Ik ben er ondertussen niet uit wat deze lap gele stof moet voorstellen. Doel was een sjaal voor de kleine meid .. ondertussen is het doel bijgesteld tot een sjaal voor mijzelf .. Alleen, de sjaal is niet echt breed, nog niet echt lang.  En ik houd zelf van sjaals die je meters rond je nek draait en waar je jezelf zo heerlijk kan in verstoppen. Liefst ook een sjaal die niet jeukt !

Hij voldoet dus niet aan het type sjaal dat ik graag draag.  Langs de kanten is er duidelijk een hoek af; ik slaag erin om steken bij te breien !!! Steken die vallen, kan ik niet oprapen maar toveren kan ik alvast wel.  Of ik dan niet beter opnieuw begin ? Zotjes zeker !

Het initiële doel is echter wel bereikt; ik slaag erin om langer als tien minuten in een zetel te zitten, mijn mond zit in een "krik-krak" positie en mijn hersenen malen niet over de to do's in huis ! De therapie werkt op zich wel, alleen … het resultaat blijft voorlopig uit.  Het wordt zeker een sjaal met een "hoek af".  Maar ja, dat zeggen ze van mij ook .. So it will fit me :o))

zondag 4 mei 2014

Fietsen op muren enzo …

Of ik mee wilde gaan fietsen naar de Ardennen ? Z O T ! 
Of ik dan een route wilde kiezen ? G R A A G !

Om een lang verhaal kort te maken; ik wilde wel fietsen maar niet naar de Ardennen ..
Sinds onze vakantie in de Moezel had ik geen trapper meer aangeraakt, té druk op het werk, té weinig tijd voor de fitness, té veel familiale verplichtingen (ook leuke !).
Fietsen in de Ardennen vergt toch wel wat kracht, energie, doorzetting en dat zag ik niet direct in mezelf na enkele vermoeiende weken.

Ik koos dus voor een trip in de buurt van St Truiden. Eigenlijk wou ik vooral de bloesems zien van de appel- en perenbomen … Zodoende kreeg ik mijn goesting .. Dacht ik :o))
De dag voor het vertrek nog enkele werkverplichtingen 's avonds, weinig eten (lees : kom soep) en veel te weinig slaap … 's Morgens rond zessen eruit om om zeven uur te vertrekken met een halfvolle maag én teveel koffie.

De tocht begon inderdaad in St Truiden tot ik op een geven moment Franstalige bordjes opmerkte .. Het werd al snel steiler en wranger op mijn fiets. Na ruim tien kilometer was de fun er af, kon ik fluiten naar mijn bloesems die allang vervangen waren door vruchten, had ik honger en kou .. Maar, opgeven is geen optie dus gaan ! De tocht op zich zou ongeveer 80 km in beslag nemen, geen probleem in principe.

De Milo's waren geïnstalleerd, de route geïntegreerd. Als snel viel mijn Euro .. Dit werd een trip veel verder, moeilijker en hoger dan ooit voordien (althans toch sinds de zwangerschappen).
Na ruim veertig kilometer, stond hij daar ineens … De Muur van Huy !

De Muur van Huy is de zwaarste beklimming van de wielerklassieker van De Waalse Pijl.  Meestal moeten de renners deze heuvel meermaals beklimmen.  Ik zou al blij zijn, mocht ik er na veertig kilometer stijgen en dalen op geraken zonder vallen !  

De beklimming gaat voorbij zeven kapelletjes, die ik wel gezien heb maar niet geteld, het stijgingspercentage is moordend (boven 21 percent) en het gaat bovendien slingerend omhoog met scherpe bochten.

Als ik dacht dat ik de weg niet zou vinden … had ik al snel een zorg minder.  de naam Huy word constant in het wit geschilderd, er  mogen geen auto's door en je ziet alleen maar mede fietsmaatjes die zich een weg naar boven wringen. Totale afstand van deze helletocht : 1,5 km, het lijkt banaal maar het stijgingspercentage gaat bijna direct naar tien percent …

Eerlijk ? Toen ik aan de start kwam, was ik eigenlijk al leeg, hongerig en moe.  Daarvoor moesten we spijtig genoeg ook al ruim acht kilometer afleggen op een zeer drukke autobaan waar automobilisten duidelijk geen oog hadden voor twee fietsers die al zwoegend de hellingen aflegden. Omdat het zo gevaarlijk was op de baan, weigerde ik om stil te vallen en gaf ik me volledig .. Geen denken aan om hier stil te vallen of te stoppen. Maar ja, je krijgt geen hersteltijd, geen tijd om te drinken/eten want dan moet je stoppen (ik kan niet eten/drinken al fietsend) dus ja, ineens staat dat hellebeest voor je …

Ik was nog niet goed gestart of viel al bijna om.  Stilstaan noemen ze dat, omhoog kruipen aan 5 km / uur is niet fietsen ! Ben met veel gevloekt boven geraakt; aan 4,5 km / uur .. wandelend !

Ssst, tegen niemand vertellen; het klinkt stoer maar ik heb gefoefeld. Boven kreeg ik bewonderende blikken; ik was op dat moment de enige vrouw.

Helaas, heb ik nog iets te weinig kilometers in mijn benen om dit op een veilige manier te volbrengen. Bovendien fiets ik nog steeds niet mij a) koersbandjes en b) durf ik nog steeds mijn klikkers niet te gebruiken .. het lijkt banaal maar levert mij toch wat achterstand op.

En, niet onbelangrijk; ik zit nog steeds in mijn revalidatie periode; lichamelijk heb ik al wel terug de nodige kracht opgebouwd maar mentaal ben ik nog steeds een watje !

Na Huy moest er nog 40 km afgelegd worden, even de weg zoeken om alweer tegen een helling aan te kijken van ruim 14 percent.  Gevloekt heb ik, op de fiets, op de baan, op de zon, op de warmte, op het gebrek aan eten en drinken … Maar, gedaan heb ik het !

Na die helse drukke baan waar we ons weer volledig gaven, terug genieten van de nodige ups & downs tussen de appel- en perenbomen, de provincie Luik, de mooie wegen, hoeves, paarden etc.  Op het einde gaf de Mio nog vier kilometer aan, ik blij en opgelucht, denkend aan mijn vers flesje water dat in de auto op me stond te wachten.  Helaas, een wegomlegging voor fietsers verplichtte ons om er nog een extra tien kilometer uit te knijpen.  Deze waren er teveel aan maar een keuze heb je niet !

Na al het vloeken en inwendig gefoeter komt nadien wel de euforie.  Grenzen verlegd, spieren opgebouwd, genoten van een mooie omgeving, lekker weet en leuk gezelschap ! Daar doe je het uiteindelijk voor en al snel worden er nieuwe plannen gesmeed !



vrijdag 2 mei 2014

Nieuwe Loopmaatjes

Na ruim acht maanden heb ik vandaag al mijn moed bij elkaar gezocht en ben ik het running center binnen gestapt die al enige tijd mijn loopschoenen verzorgd.

Heb het altijd uitgesteld, ah ja, geen reden om nieuwe schoenen te kopen als je toch niet rent.
Nu het echter altijd wat beter gaat op de loopband, ben ik er mij van bewust dat ik mijn goedkope Asics van 60 euro (die ik snel aankocht in hoge nood) dringend moet vervangen door nieuwe, deftige en wat duurdere loopschoenen.

Mijn oude loopmaatjes liggen sinds begin september nog altijd in dezelfde hoek van de garage. Ik heb ze sindsdien niet meer vastgehad, bekeken, besnuffeld .. Het idee alleen al doe me tranen.  Vind het erg daar niet van, ze hebben me ruim 900 km gezelschap gehouden maar mentaal gezien lukt het me niet.  En eerlijk; ze waren dringend aan vervanging toe.

Vandaag dus opnieuw geïnvesteerd in nieuwe schoenen. Enerzijds dus uit hoge nood omdat het onverantwoord is om met "noodschoenen" op de band te staan, anderzijds omdat dit mij verplicht om stilaan terug te denken aan buiten rennen. "Denken" want de stap naar buiten toe blijft momenteel nog iets te hoog (maar ik heb een Plan B en C).

Aangekomen in het running center opnieuw even mijn verhaal en een verkoper wiens nekharen direct overeind staan. Ja, het blijft vreselijk maar neen, ik blijf niet bij de pakken zitten en mag mij gelukkig prijzen dat ik vandaag de dag sta waar ik sta .. (of hoe zeg je dat !?).

Het was als thuis komen, straf ! Sinds vorig jaar loop ik met Brooks Defyance omdat Saucony zijn hiel ingekort heeft en ik een haat-liefde relatie heb opgebouwd … De nieuwe Brooks voelen zoals thuis komen.  En het bizarre; bij de test jog ik gewoon alsof ik de voorbije acht maanden niets anders gedaan heb (akkoord; nadien breekt me dat zuur op).

Even test ik nog een stel Asics maar Brooks voelt als thuis komen.  Het was direct liefde op het eerste zicht én ik vind de nieuw Brooks best wel vrouwelijk .. ook in maatje 42 ! Vorig jaar had ik Versie 6 en die was net iets te mannelijk, zeker ook als je een grote voet hebt zoals ik. Overigens, eigenlijk doet dat er niet toe, een loopschoen moet vooral lekker zitten, stevig zijn, ondersteunen !

De eerste stap is ondertussen gezet; ik heb geïnvesteerd in nieuwe schoenen … Stap twee is mijn moed bij elkaar rapen en beginnen buiten rennen. De afstand is ondertussen geen probleem, de conditie is op peil. Het is alleen de deur openen en beginnen lopen op een egale ondergrond …

En gelukkig is de vaste verkoper (eigenaar) mee en geeft hij mij meteen de tip om te starten op de lokale atletiekpiste en toch eens contact te nemen met een Sport Psycholoog in de buurt, iets wat ik tot op heden ook altijd maar uitgesteld heb.  Mentaal blijf ik problemen hebben om mij buiten te begeven, baadt het niet, het schaadt ook niet.

Of ik ooit opnieuw wedstrijden zal lopen is een vraagteken … De kriebel is er en die zal mij hopelijk zover krijgen dat ik opnieuw met plezier mijn rondjes ga rennen buiten. En als je binnenkort ergens in "A" een Vrouw tegenkomt die tranen met tuiten jankt; dat ben ik .. Waarschijnlijk blij omdat ik terug buiten loop, waarschijnlijk ook omdat ik doodsangsten uitsta op te vallen ! Neem het mij niet kwalijk … Het is zoals autorijden na een zeer zwaar ongeval !

dinsdag 8 april 2014

Breien ... Voor mensen met mieren in hun lijf

Met Kerst kreeg ik een breiboek kado ...
De Man vond dat wel schattig en gezellig, breiende mama's. Hij was wellicht vergeten dat ik wel mama ben maar absoluut niet handig en geduldig.

Het boek bleef een tijd onaangeroerd in de zetel liggen tot mijn mama het zag liggen.

Voor ik het wist kreeg ik mijn kinderbreitas met allemaal naalden in alle maten en gewichten.

Ze gaf mij ook de raad om eens te informeren bij Veritas naar wol die kon gebruikt worden met breinaalden nummer tien.

De naalden en het boek bleven echter liggen! Ik en breien ... Ha, hoe komen ze erbij.

Tot ik op een dag met de meisjes de Veritas in moest voor knopen. 

Enthousiast gegil want er lag blauwe en gele wol, net wat zij leuk vonden.

Zodoende kocht ik twee enorm dikke balen wol en beloofde ik hun een sjaal te maken.

Kuch ... Deze vakantie ben ik eraan begonnen. Echter, de verkeerde wol voor breinaald tien. Het werd breinaald zes en meteen moest ik voor 74 'opzetgaten' gaan (of hoe noem je dat).

Als ik drie rijen gemaakt heb, moet ik garantie een rij terug of zelfs opnieuw beginnen.

Aan dit tempo heb ik misschien een kindersjaal af tegen 2017, een jaar waar mijn meiden wellicht niet meer vallen voor geel en blauw.

En ik? Wellicht ligt het boek al lang op zolder en moeten mijn huisgenoten wellicht toegeven dat het niet mijn ding is ... Iets wat ik al lang wist ... Anyway, bedankt voor het vertrouwen.


donderdag 3 april 2014

Fietsknooppunten : route to do !

… Vlaams Brabant 
… Hageland
… Dijleland
… Brabante Kouters 

Klinkt als muziek in de oren ?
Wel, dan wordt het tijd om deze route uit te proberen met de fiets .. Maakt niet uit welk type; koersfiets, mountainbike, elektrische fiets, ligfiets .. het is een échte aanrader !!! Wel opletten want met de koersfiets moet je soms door steentjes bollen en daar houden die bandjes niet van !

Startpunt is Hofstade … Als je de E-19 afrijdt richting Zemst en je slaat linksaf, zie je op je rechterkant na een 500 m een frituur, daar kan je parkeren en het is meteen ook je startpositie …

Voor hen die niet gewend zijn om te werken met het fietsknooppunten netwerk is het even wennen .. De bordjes zijn heel duidelijk en eenvoudig te volgen maar soms mis je ze en wordt het zoeken.  Voor het gemak, snijd ik altijd een repel uit van alle nummers en kleef ik deze op de lange buis van mijn fiets .. Op die manier kan je redelijk veilig alles aflezen en snel inspelen op het desbetreffende nummer.

De route zelf heeft een afstand van ongeveer 80 km en het stuk in Leuven is behoorlijk heuvelachtig.  Maar, niemand zegt dat je moet racen, je moet vooral genieten van de pracht die Vlaanderen te bieden heeft … Ah zo, hier de punten :

61, 54, 77, 20, 97, 28, 32, 31, 35, 81, 82, 29, 83, 80, 33, 93, 38, 95, 94, 37, 36, 35, 34, 12, 56, 48, 49, 18, 75, 62, 61

Voor hen die er een daguitstap van willen maken, je komt overal een pittoreske plek tegen voor een picnic en in een aantal mooie dorpen (of Leuven !!!!) vind je altijd wel een cafétje waar je een pintje kan pakken ! Vergeet bovendien je camera niet, de omgeving van Kortenberg, Steenokkerzeel is zeer fotogeniek en wie weet zie je wel een Ryanair toestel landen op Zaventem !!!

Geniet ervan en laat weten wat je ervan vond !

Onderdeel fitness programma : planking

Als mensen aan mij vragen wat ik zoal doe in de week om er bovenop te geraken, is het lastig om hierop een antwoord te geven. Ik zit bijna 2 uur tot 2,5 uur in de fitness maar niemand die een idee heeft wat er zoal uitvoer … In het begin was alles uiteraard ook beperkt; de kracht- en core oefeningen die ik uitvoerde waren van bedenkelijk niveau (lage gewichten) maar beter ging niet, punt …

Alles ging ook behoorlijk moeizaam en traag en buiten mijn kracht/core leerde ik vooral terug "wandelen" en "fietsen" op de band/ligfiets.  Fietsen op een ligfiets en wandelen op een band, tja, dat kent wellicht iedereen maar zo kracht- en core training .. Tja … Wat moet een mens zich daar bij voorstellen.   Vandaar wat verduidelijking …

Over de toestellen ga ik het later hebben, wat me vooral nieuwsgierig maakte was het begrip "planking" …  Je gaat eigenlijk in pomphouding om de grond liggen en houdt deze houding voor geruime tijd aan.

Pompen kent natuurlijk iedereen maar planken ??? Het zei mij ook niets, nochtans is de houding vrij eenvoudig … De praktijk leert echter dat deze houding in stand houden niet zo eenvoudig is … Omdat het zo lastig was, ben ik op zoek gegaan naar meer informatie en vooral de meerwaarde van deze oefening maakte me curieus … Waarom moest ik dat magere, gekwetste lijf in die houding leggen én vooral waarom doet het zo'n pijn !!!

Het laatste wellicht omdat mijn gekwetste lichaam nooit aandacht besteed heeft aan de core van mijn lichaam en alleen maar aan kuit- en bilspieren



Globaal gezien werk je aan je kracht over je ganse lichaam :

a) schouders, nek en biceps (arm!) : In plaats van je hoofd in te trekken, kijk je naar voren. Akkoord, als je deze houding 20 seconden aanhoudt, zal je weinig voelen … Doe je dit echter 3 x 45 seconden dan weet je dat je over een nek beschikt en dat het best raar aanvoelt … Wanneer je dagelijks achter een pc zit, best wel een constructieve oefening …
Buiten de fitnessers onder ons, zijn er weinig momenten waarop we onze schouders trainen, althans toch niet in een dagdagelijkse functie op kantoor … Bovendien zie ik weinig of geen mensen die spontaan gaan pompen … Idem eigenlijk voor je biceps … Als je geen echte fitness oefeningen uitvoert, zijn er weinig mensen die dagelijks hun armspieren verstevigen tenzij in jobgerelateerde omgevingen .. Met het planken train je deze spieren en word je lichaam sterker ! En planken .. het kan overal … Doe het wanneer je wakker wordt of voor je gaat slapen .. het duurt niet lang maar op termijn zal je voelen dat je bovenlichaam sterker wordt … (allez, ik wacht nog steeds, kuch maar houd wel vol)

b) je gehele onderlichaam : onderrug, borst, poep, billen en kuiten : geef toe met welke oefening train je in één elke keer zoveel lichaamsonderdelen ? Probeer maar eens die plank (of pomp) houding en je zal direct merken dat je buikspieren aardig wat krachtsinspanning vragen …. Ik geef toe, ook hier wacht ik nog op resultaat maar ik moet eerlijk toegeven dat wanneer je pilatesgewijs de juiste houding aanneemt (zijnde bekkenbodemspier intrekken en buik intrekken), de oefening een pak lastiger wordt en je gewoon voelt dat je buikspieren getraind worden …
En vrouwen; wie wil er geen Lopez-kont ? Elke vrouw toch … Een strakke poep zonder cellulitis … Met deze eenvoudige oefening ben je aardig op weg ..

"Op weg" .. Want, geloof nooit alle reclame-stunts .. Een mooi lijf krijg je nooit door wat oefeningen te doen .. het vraagt veel meer discipline en nog een resem ander oefeningen … Maar, deze oefening kan je gewoon in je slaapkamer doen en vraagt niet veel tijd .. Er is niemand die je beveelt om vijf minuten als een plank op je vloer te hangen; maar 3 x 1 minuut moet volgens mij best mogelijk zijn !!!
Voor de rest vraagt een mooi lijf naar meer beweging, meer variatie in beweging en uiteraard een gezonde voeding, veel slaap en niet teveel drank en sigaretten (dat laatste best niet !!!).

Ik doe mijn oefening nog steeds vrij kort maar als je de 30-dagen challenge aandurft en je 5 minuten (!!!) in plankhouding ligt/hangt; volgens mij ben je flink op weg om een six-pack te trainen !
Mijn doel is niet om die vijf minuten uit te doen maar ik zou toch graag zover geraken dat ik probleemloos 3 x 3 minuten kan planken .. En wat is er leuker als 's avonds met je man voor het slapen gaan gezellig samen te planken voor dat net iets strakkere figuur ?!

Voor de overtuigende sporters; er bestaat een App om te planken op verschillende manier zowel voor Android als Apple : www.plankexerciseapp.com 

dinsdag 1 april 2014

Madrid 2014


Vorige week zijn een vriendin en ik Madrid onveilig gaan maken …
Alhoewel, onveilig maken, zo'n twee brave miekes .. Waar is den tijd dat we op reis gingen om 's avonds nog eens flink uit te gaan .. Nu zijn we tegen een uur of negen pompaf en klaar om ons hotelbed op te zoeken.


Madrid is een absolute Must Do ! Omdat ik volop in revalidatie periode zit en dus weinig of geen tijd had om op voorhand te lezen, besloot ik om het boekje 100 % Madrid aan te schaffen ..
Ondertussen hebben wij daar al een hele stapel van liggen en het is gewoon makkelijk .. het boekje bevat een zestal wandelingen door de verschillende wijken.

De ochtend van ons vertrek wist ik niet eens waar ons hotel lag, laat staan dat ik wist welke metro we moesten nemen … Niet van mijn gewoonte maar ik ben een plantrekker en heb de halve wereld afgereisd; dit zou zeker lukken. En gelukt is het zeker; zowel de luchthaven als ons hotel lagen aan een eindhalte van het metro-netwerk, ideaal … verloren lopen en ons hotel niet meer vinden was er dit jaar niet bij !!! (applaus !)

Het metronetwerk is bovendien enorm eenvoudig in gebruik, alles in heel duidelijk aangegeven, het netwerk is iets kleiner als London, rustiger ook … Alleen dat de Spanjaarden niet altijd wachten tot mensen zijn afgestapt .. Soms wel duwen en trekken.  Kunnen ze toch nog wel wat leren van de Fransen en Engelsen die meestal wel wachten.  Soit … twee magere latten geraakten er meestal nog wel vlot bij :o)) Het duurt dus echt niet lang voor je bijna kaartloos de metro kan gebruiken en dat is een sport bij ondergetekende … Ik moet en zal dat netwerk onder de knie hebben … Hoe minder ik op een toerist lijkt, hoe beter (alhoewel een lange rosse wellicht opvalt).

Anyway … de eerste dag hebben we het ons alvast makkelijk gemaakt en zijn we direct het hart van de stad in gelopen; zijnde de wijk rond Sol en Plaza Mayor.  Buiten een metronetwerk van buiten blokken, ben ik een zeer slecht kaartlezer dus dat boekje 100 % Madrid was al niet echt een kado … Ik was dus wel een opvallende toeriste met dat boekje in alle richtingen te houden op zoek naar Straat A of B om dan in Straat C terecht te komen (bloos; we misten onze mannen)

Ander nadeel van dit boekje, de must-do winkelbezoekjes konden we al snel opgeven.  Winkeltjes komen en gaan in Madrid, 75% van de winkeltjes bleek dus al gesloten.  Meermaals zou ik mij hieraan ergeren de komende dagen … Op zoek gaan naar "iets" en het niet vinden :o)

Sol is een drukke wijk maar in vergelijking met London een oase van rust … Als je jezelf laat verdwalen in een wirwar van straatjes kom je links en rechts nog wat schatten tegen aan gebouwen en winkeltjes. Meermaals hebben we de Plaza Mayor gekruist onderweg naar "ons" plekje voor tapa's en wijn … Wat vooral een aanrader is; Chocolaterie San Gines … Daar kan je churros y chocolate eten … Jawel, hier krijg je een kop behoorlijk leververnietigende choco met churros, een soort van oliebollen slierten. Héérlijk ..

Voor ons is Sol vooral eten en drinken op De Mercado de San Miguel .. Ik wil niet eens meer weten hoeveel uren we hier doorgebracht hebben. Elk kraampje hebben we geprobeerd en meerdere glazen wijn werden soldaat gemaakt … Uitgebreid eten in Madrid .. uiteraard maar wij waren op slag verliefd op deze plek en kwam hier dagelijks tapa's eten … Elke dag een ander type tapa: jamon, queso, pescado … werkelijk alles is de revue gepasseerd … Op slag verliefd en elkaar beloofd hier terug naartoe te komen met onze mannen .. later, als we op pensioen zijn !



Dag twee besloten we de Latina wijk onveilig te maken .. Althans dat dachten we …
Het enige dat we daar min of meer gevonden hebben was het station (Atocha) Renfe, de stationshal van de bomaanslagen - alhoewel we het gedenkteken, een glazen cilinder van 11 meter voorbij gelopen zijn .. Allez, niet gevonden hebben … Of toch wel .. Het was een beetje erg onduidelijk wat ik op een gegeven moment gefotografeerd heb .. Raar gevoel, weten dat hier tien jaar geleden zoveel mensen het leven gelaten hebben.

Een beetje verder vind je het museum Reina Sofia en daar kan je gewoon niet naast kijken ! Langs beide kanten zijn metershoge glazen liften; je moet blind zijn om dat te passeren (maar, zeg nooit, nooit).  Een pracht van een museum met werken van oa Dali, Mio en Picasso …

Vanaf dan werd het een beetje doelloos op zoek naar straten (maar wel elke keer nieuwe parels ontdekt van gebouwen) waardoor we al snel besloten onze kansen te wagen aan het voetbalstadion van Bernabeu ! Ik had namelijk in Belgie al mijn zinnen gezet op de match Madrid/Barcelona.  Hier wel de ontnuchtering dat tickets verkocht werden aan 500 euro en meer maar kom .. Misschien wel een lastminute links of rechts … En Bernabeu kan je niet voorbije lopen, je loopt er met je gezicht knal op ! Mijn reispartner was niet meteen behoorlijk enthousiast en begreep niet waarom ik perse een stadion wilde bezoeken maar ze volgde gedwee …

Het stadion kan je mits inkom bezoeken en dan krijg je waar voor je geld.  Eigenlijk mag je overal komen, je tijd nemen voor een foto en dingen aanraken/gebruiken/vast grijpen … Het stadion werd gebouwd rond 1945 en aangepast in 2005 zodat er vandaag de dag 85 duizend man binnen kan … En vermits er een grote match op het appel stond; was er veel (man)volk die het stadion wilde bezoeken en stonden er wellicht 50 duizend vlaggen klaar ! Indrukwekkend zelfs in volle stilte …


Je mag in de VIP, de douches, massage-ruimtes én je mag plaatsnemen in de spelers hun zithoek van tijdens de matchen.  Lekkere Audi auto-zetels; zaaaalig ! Ondertussen had ik echter nog geen tickets voor de match.  Die waren allen de deur uit aan monsterlijk hoge bedragen.  Het leed werd echter verzacht met een leuk bezoek én een reispartner die ook verliefd werd op het spelletje met de bal ! Mission completed.

Spijtig genoeg nadien weinig hebbedingen voor vrouwen in de Adidas store .. Ook tijdens het bezoek werd al snel duidelijk dat wij vrouwen serieus in de minderheid waren.

's Avonds hebben we op ons geliefde Mercado Plekje alsnog gezocht naar tickets maar bijna iedereen kwam op uitnodiging van een bedrijf en wilde zijn ticket niet af staan .. Ook wanneer de man in kwestie niets van voetbal kende en wellicht niet eens wist in welke kleur ze speelden ! Schaamtelijk ! Ach het was het proberen waard .. Volgende keer beter !

De daaropvolgende dag opnieuw een poging om een wijk te ontdekken … Zondag is vlooienmarktdag en die vind je onder de noemer El Rastro .. En hier was het wel enorm druk. Het lijkt alsof alle Spanjaarden de weg vinden naar El Rastro. Niet meteen een situatie om vrolijk van te worden maar zo'n vlooienmarkt zorgt er altijd wel voor dat je centjes uitgeeft en de lokale economie steunt met spullen te kopen die je nadien wellicht in een kast steekt .. (kuch). In de buurt van de vlooienmarkt uiteindelijk beland op een lokaal tapa barretje en daar genoten van de eerste warme zonnestralen in gezelschap van queso, jamon én wijn ! Even zalig niets doen en vooral genieten van het straatgebeuren.


Om toch nog een beetje cultuur te happen, een blitzbezoek gebracht aan het Museo Del Prado.  Als je dit museum degelijk wil bezoeken, moet je bijna een dag uittrekken.  Wij kozen ervoor om de Vlaamse en Spaanse werken te bezoeken en waren al meer als twee uur zoet.  Wel indrukwekkend veel te vinden van oa. Rubens, Jordaens, Rembrandt, Anthony Van Dyck, Goya en Vasquez !
Geen idee eigenlijk of je mag toegeven dat iets je tranen doet krijgen maar ik was enorm onder de indruk van dit museum … Ben niet zo'n kenner maar ik kan soms perplex staan gapen naar schilderijen en moet dan echt moeite doen om niet te huilen .. Maar ja, wie ben ik !
Bovendien is het een prachtig gebouw waar je ziel en hart tot rust komen, amen :o))

Rond het Museo kan je jezelf laten verdwalen in een wirwar van straten en op zoek gaan naar nog meer musea, prachtige gebouwen (oa. De Bibliotheek) .. Voor je het weet is de dag voorbij en tijd voor opnieuw een tapa en een wijntje …

Mijn bezoek aan Madrid was top en beslist voor herhaling vatbaar.  De mensen zijn behulpzaam, rustig,  het metro-netwerk zit makkelijk in elkaar .. Je koopt een ticket voor een aantal dagen en kan op-en-af-hoppen … Naar mijn gevoel kan je makkelijk een week in Madrid verblijven zonder je te vervelen.  Een aantal wijken konden wij niet doen, net als andere musea … Bovendien is er een prachtig, groot park waar je ook wel een aantal uren zoet bent … In de buurt van Madrid ligt bovendien Toledo die makkelijk bereikbaar is met trein en bus .. Wij zijn er spijtig genoeg niet geraakt omdat onze dagen nu al vol zaten met struinen door straatjes en gapen naar prachtige gebouwen.

Madrid .. Must do !

vrijdag 28 maart 2014

New (bike)toy...

Na heel lang twijfelen is de kogel door de kerk …

Vanaf nu ben ik trotse eigenaar van een MIO 505 Fietscomputer. (www.mio.com)
Dankzij mijn werk kon ik deze aankopen met een korting van 30 percent …
Uiteraard blijft het alsnog een dure aankoop maar verdwalen met mijn fiets zie ik ook liever niet meer gebeuren …

Tot hiertoe fiets ik eigenlijk altijd in een omgeving die ik ken .. Omdat ik a) een bangepeut ben b) geen technisch materiaal op zak heb c) niet met het technische materiaal overweg kan d) ik meestal alleen reed. Maar de rondjes rond de kerktoren begonnen wel behoorlijk saai te worden en de afstanden worden alsmaar langer …

Gelukkig kan ik ondertussen terug wat beter mee met een fietsmaatje en besloten we uiteindelijk om het wat verder van huis te zoeken … Veel mooier en leuker en je leert Belgie beter kennen.
Dankzij de www.fietsrouteplanner.vlaanderen-fietsland.be komt je al ver, héél ver .. Zodoende hebben we ondertussen de "lichte" heuvels ontdekt rond Leuven en Zaventem.

Bovendien durven "vlegels" de bordjes al eens verwijderen en voor je euro valt, ben je alweer kilometers verder en kan je beginnen zoeken.  En ik ben lui, té lui en geraak nog al snel over mijn toeren wanneer ik de weg moet zoeken.

Die verder van huis betekent ondertussen ook dat er plannen zijn om naar de (Vlaamse) Ardennen te rijden en vermits ze daar geen 'fietsknooppuntennetwerk' kennen en ik nog altijd een bangepeut ben, drong de vraag zich op .. al dan niet een fietshebbeding aanschaffen … Als je dan ook nog beslist om je fiets mee te nemen naar De Moezelstreek in Duitsland, tja …  Het blijft echter een dure aankoop en de twijfel bleef spoken.

Een kort marktonderzoek kwam al snel op de Mio terecht.  Even de twijfel om een Garmin aan te schaffen maar ik ben a) niet slim b) ongeduldig c) onhandig … De Garmin vraagt om over alle drie de kwaliteiten te beschikken en je vind alleen maar informatie via het net.

En toen kwam de werkgever dus af met dit schitterend aanbod en ging ik meteen overstag.
Vanaf nu kan ik aan mijn Mio vertellen dat ik a) zoveel kilometer wil afleggen b) in een bepaalde omgeving .. Wil ik even gek doen dan kies ik voor een verrassingsroute van Mio zelf … Alles kan opgeladen worden via de computer etc … Bovendien is heel Europa opgeladen en kan ik zonder problemen fietsen in Oostenrijk en Duitsland … Als ik écht de durf heb, kan mijn fiets bovendien mee naar het Gardameer deze zomer … Als ik durf :o))

PS de Mio is ondertussen reeds in gebruik en makkelijker kan écht niet ! Gewoon inpluggen en vertrekken. Hij heeft een minuut nodig om een GPS signaal te vinden maar nadien ben je vlot vertrokken. Je hoeft dus geen wiskunde gedaan te hebben of informatica gestudeerd te hebben om met die hebbeding overweg te kunnen.
En wat ik vooral belangrijk vind … Ik zal nooit mijn weg nog verliezen naar mijn huis én wellicht heb ik nu de durf om meer alleen op pad te gaan (zoals vandaag) én in het buitenland te fietsen (wat ik tot hiertoe alleen deed met mijn wederhelft.

Beste aankoop 2014 ????

Naaisels enzo …

Vorig jaar is mijn geliefde Tante overleden … Geliefd was ze alom, populair ook …

Maar, vooral … Ze was de enige die geduldig (en met een lach) tijd stak in mijn knoeisels van rokken.
Ik kreeg van haar een nieuwe naaimachine en ze bleef volhouden om alles uit te leggen .. Hoe ik de draad erin kreeg, hoe ik een spoel moest opwinden, waar ik welke kleur moest gebruiken etc.

Ik slaagde er met haar hulp in om een aantal deftige rokken te maken, althans vanop een afstand lijken ze deftig .. ondertussen is er bij eentje een rits los en bij  een andere en zoom gelost. Maar he, niemand die té dicht in mijn aura komt om het te doen opvallen .. En eerlijk; ik ben én te lui om het te maken én ik "zie het niet".

Het komt er eigenlijk op neer dat ik na haar dood mijn nieuwe machine niet meer aangeraakt heb.
Ook wel een beetje omdat ik hier nergens in huis een tafeltje heb staan waar het ding kan staan zonder dat ik heel het gebeuren moet in- en uitpakken want ook daar ben ik .. jawel .. lui !

We zijn nu iets meer als een jaar verder en stilaan begint het terug te kriebelen .. Alleen, ik heb geen leermeester meer en zal het dus met vallen en opstaan moeten leren.  Heb wel een Man die de patronen beter begrijpt als zijn vrouw maar; naaien doe je als vrouw, niet als man !

De voorbije dagen mijn stoffen bovengehaald en geaaid, meer niet .. Tot het besef gekomen dat ik mijn Fragile stoffen niet wil verknoeien dus die heb ik snel op het www geplaatst. Gelukkig zijn er andere dames die wel goed overweg kunnen met naald en draad en zodoende waren die binnen de twee uur de deur uit.  (eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik met de opbrengst een Sportwatch ga kopen, maar, stil he, tegen niemand zeggen :o))

Helaas zit ik dus zonder stofjes .. het is te zeggen; ik heb nog Ikea stof .. Geen idee of het gordijnstof of tafellakenstof is; het is s t o f … En Ikea is zo vriendelijk om te denken aan vrouwen zoals ik ik die én lui én onhandig zijn, dus, die katoen is behoorlijk dik en dus ideaal om mijn kunsten op bot te vieren.

Al heel de week kijk ik betoverend naar de schreeuwerige stof en meer en meer kom ik tot het besluit dat ik het gewoon opnieuw ga proberen ! Als Mdme Zaza een "luiven-wijvenrok" kan maken binnen de twintig minuten, dan moet ik dat toch kunnen klaren binnen een week ? Nee ????

Ben dus opnieuw op zoek naar patronen en liefst voor een makkelijk A-rok zonder beleg, zonder rits .. Gewoon zo'n ding dat je aan een aantal kanten vast stikt en dan over je hoofd trekt … Moet toch lukken ? Als ode aan mijn Tante die wellicht behoorlijk hard zal lachen daarboven .. Maar he; daar doe ik het voor …

Heb voldoende om wellicht vijf van die rokjes te maken, eentje zal dus zeker lukken.
En vermits de stof écht zoooo schreeuwerig is, hangt de rok wellicht nadien in mijn kast te pronken …

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne





Even dacht ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

Een aankoop op i-tunes dringt zich op .. ideaal loop- en spinningnummer !

Route 94 - My Love (Official Video) ft. Jess Glynne





Even dat ik op een zonnig eiland met een cabrio …

Maar, Antwerpen met een Fiat 500 is ook goed :o)

Zalig … volume omhoog en dromen van zon & drank …

Zo kan hij wel weer mijn FREItag !

woensdag 26 maart 2014

Zes maanden verder

Ondertussen gaan we dapper verder met revalideren …

Er blijft simpelweg geen tijd over om te bloggen .. Van werk naar fitness en naar huis … Drie tot vier keer per week; krachttoesteltraining, core-training, op de ligfiets, crosstrainer, loopband, planking en squads … Alles passeert de revue. En hoe beter alles lukt, hoe langer we bezig blijven …

Als ik het zelf lees, moet ik eruit zien als een OS-sporter !

Of ik vorderingen maak ? Euh … Soms denk ik van wel, andere dagen heb ik zin om heel het gebeuren op te geven … Vermoedelijk zal ik wel aan kracht toenemen, zien doe ik het niet …

Maar, mag ik dat nu al hopen iets te zien ? Ben nu eenmaal geen gespierde brok mannelijk testosteron. Misschien dat je na een jaar ziet dat je er zoveel energie en tijd in steekt ? Want daar ligt mijn finish .. In september van dit jaar wil ik opnieuw in staat zijn om tien kilometer te lopen .. Of het buiten of binnen is weet ik niet, buiten ben ik mentaal absoluut nog niet sterk genoeg. Van zodra ik 's morgens mijn schoenen aandoe en buiten wandel, lijk ik op slag dertig jaar ouder en loop ik als een oud vrouwtje.

Heb ondertussen wel mijn allereerste looprondje op de band overleefd en dat ging redelijk makkelijk … Of ik blij mag zijn met twintig minuten lopen aan 7 km/u weet ik niet maar lukken doet het alvast wel en als ik de kine mag geloven, moet de kracht toch toegenomen zijn want anders zou ik het simpelweg niet kunnen. Eigenlijk was ik zelfs blij verrast dat ik ineens van 0km naar 3,5km kon gaan … Conditioneel gezien zit het snor want mijn HS is nog nooit zo laag geweest.

Waar ik meer voldoening uithaal is fietsen buiten met de koersfiets !
Als het weekend het toelaat ben ik weg .. Laatste ritje dateert alweer van twee weken geleden maar leverde net geen 90km op .. Of deze afstanden echt nodig zijn ? Geen idee maar pijn doet het niet en dat is dankbaar, bewegen zonder pijn … En dan maar malen, liefst langs de dijken.

Misschien moet ik heel het sportgebeuren gewoon herzien en mij focussen op de fiets ? Maar, dat kost me véél meer tijd en tijd is kostbaar wanneer je werkt en een gezin hebt. Het leven was zoveel eenvoudig toen ik liep; schoenen, broek en truitje aan en weg … Fietsen vraagt meer voorbereiding en er kruipt gewoon veel meer tijd in … 90km leg je nu eenmaal niet in 3 uur af … Althans ik niet :o))

Anyway; we zijn bezig en de ups zijn groter dan de downs .. Of ik ooit nog wedstrijden zal lopen (of fietsen) denk ik niet maar zoals de kine zegt : never say never :o))

woensdag 5 februari 2014

Onzen trouw …

.. Daarnet snuisterde ik even tussen mijn "labels" en vond ik een label "trouwen"

Jaja, 2013 zag er sprookjesachtig uit .. Eind december 2012 werd ik "gevraagd" aan de Tower Bridge met mooie oorbellen en een prachtig fotoboek van ons tien jaar samen zijn …

Een maand later besloten we in intieme kring te huwen in Toscane en om een feest te geven in Antwerpen.  Ik zag de ellenlange teksten al verschijnen op de blog .. Man, over het organiseren van een huwelijk kan je boeken schrijven … De bedoeling was om jullie te doen watertanden van ons huwelijk .. Een "klassiek" huwelijk vooral bedoeld om iedereen te verrassen omdat vooral ik niet zo heel klassiek ben aangelegd.

Toscane bleek al niet zo eenvoudig als gedacht.  Een hele mallemolen aan administratie omdat Belgie (oh ja) als enige land in Europa een bepaald Verdrag niet getekend heeft waardoor Belgen die in Italie willen huwen langs het Consulaat in Rome (persoonlijk) moeten gaan om daar toestemming te vragen ! Nadien moeten alle mogelijke documenten door een vertaler vertaald worden .. Soit, ik ga er niet meer over uitweiden …. Een officieel huwelijk is het niet geworden. Dus mensen, bezin eer je begint .. Huwen in Italie is een ramp !

Gelukkig hadden we daar een weddingplanner die het spel mee wilde spelen waardoor we een "niet-zo-officiele-huwelijksviering" kregen in The Tower in Volterra met de nodige toeters en bellen.
Lachen, want Mijn man en ik waren eind juni in stilte gehuwd in Antwerpen ..

En dat huwen was ook al zo bijzonder; op de laatste schooldag, een kwartier voor schooltijd gingen we snel een papiertje tekenen op de Gemeente .. We werden ontvangen met één of andere bruidsmars en kwamen toen in jeans samen binnen .. ZONDER onze ringen want die waren we thuis vergeten.  Op ons verzoek niet de gehele preek ontvangen omdat we een kwartier later aan school moesten staan. Een burgemeester in shock wij breed glimlachend naar huis om in de namiddag pannenkoeken te gaan eten met een lekker glas Toscaanse wijn (exit huwelijksfeest).

Ons intiem huwelijk in Toscane was een droom die werkelijkheid werd .. Een huwelijk zoals wij het wilden. Met enkele heel close vrienden hadden we een Agriturismo geboekt, eentje waar Mijn Man en ik enorm goede herinneringen aan overhielden zoveel jaren geleden tijdens onze rondrit per fiets.  Ik droomde van lekker eten, wijn en een zeer lange tafel met wit tafelkleed .. Meer hoefde niet .. Vooral veel en lekkere pasta en rode wijn ! Super .. Een droom die werkelijkheid werd.

De dag zelf, een receptie voor The Tower in Volterra met de nodige hapjes en cava, een toneel van jewelste maar wij .. Wij genoten met volle teugen.  Lekker brunchen, avondeten, ontbijten .. Bezoekje links en rechts en zwemmen. De kindjes vonden het super, het gezelschap was top .. Het kon niet meer stuk … En met dat gevoel kwamen we richting Belgie om hier verder te werken aan ons eigenlijke feest in Antwerpen.

Het zou een dansfeest worden met heel veel muziek, een Jazz bandje dat we leerden kennen tijdens The Urban Trail in Antwerpen, lekker Italiaans eten … Tegen eind augustus had ik een viering in elkaar gebokst, een quiz in elkaar gestoken, versiering gekocht .. Alles was in paraatheid gebracht voor een onvergetelijke feest ! Alles was tot in de puntjes geregeld .. Tot ik viel !

De avond van mijn val heb ik liggen gillen als een varken .. Wat er toen allemaal door mij in de lucht gegild is … Ik vond mijn bevallingen leuker, miste mijn meisjes maar vooral .. Ik wist toen al dat ons feest in duigen viel … Gebruld, gegild, gehuild … De week nadien hebben we ons feest moeten annuleren … Tot vandaag ligt alles klaar, uitnodigingen, quiz boekjes, foto-kaders, photo-booth versiering, teksten voor de viering, onze openingsdans … Alles ligt in een doos, ik heb er sinds mijn val niet meer naar gekeken … Mijn boeket, mijn kleed, zijn kostuum .. Het ligt in de zakken en heeft nog geen lucht gezien .. De kindjes hun kleedjes zijn ondertussen té klein, de kaarten gedateerd !

Wat we van plan zijn ? Wellicht krijgen we in de loop van dit jaar weer een schitterend idee om op onze eigen manier iets te doen … Maar voorlopig denk ik niet aan "dansen" of "vieren"… Ergens dit jaar zal ik in mijn kleed rondhuppelen en hij in zijn nette pak .. We weten hoe te acteren want dat deden we ook in Italie .. Ergens dit jaar zullen we menig mens versteld doen staan :o))

maandag 3 februari 2014

Als stappen niet lukt ...

… Ga je fietsen, veel fietsen, ver fietsen .. Me like !

Vrijdag ging ik goedgemutst naar de fitness .. Ik voelde gewoon dat het plezant zou worden.
Vol goede moed begon ik met mijn opwarming op de fiets om nadien na enkele krachtoefeningen te werken aan mijn evenwicht ..

Zoals ik eerder vernoemde zorgt dit voor hilariteit bij andere sporters en ja; het lijkt ook banaal en dom dat het niet lukt .. Maar he, dat etiket kleeft er nog steeds niet ! Muziek voluit en oefenen maar ..
Volume hoog genoeg om mijn gedachten volledig los te laten .. En warempel, uiteindelijk is het mij gelukt zonder stok ! Ik fier want vanaf nu zal er met mij niet meer gelachen worden, neh ..

Nadien een core-training en ook hier een ontspannen gevoel en zelfs een andere sportster die me raad komt vragen omdat het bij haar niet lukt.  Het streelt mijn ego en stilaan begeef ik mij op een wolk waar ik niet meer afval.   De ligfiets op en opnieuw ogen dicht en trappen maar .. Het beeld van Alpes d'Huez oproepen en weg met de gedachten.

Wandelen is echter nog steeds een hel, het heeft mij zweet en tranen gekost om aan de twee kilometer te geraken maar uiteindelijk is het mij gelukt .. De "2" staat te blinken en die geef ik niet meer af.

Na de 2,5u durende training is het weer bang afwachten wat de knie zal doen .. Zwellen, water, pijn .. het zijn mijn bondgenoten de voorbije maanden.  Gelukkig valt alles mee. Zondag besluit ik om met een zeer goede vriend te gaan fietsen.  Ook nu met een bang hartje .. Het is mijn tweede rit buiten sinds een dik half jaar en het is afwachten of mijn lichaam het zal trekken.

De omstandigheden zijn super; zeer koud maar zonnig .. helaas wordt het heftig windbeuken en slaat de twijfel toe.  Het grote voordeel van samen fietsen is dat je een "tettertje" kan doen en de kilometers sneller voorbij vliegen.  Met mijn grote mond had ik gezegd om 20km verder te fietsen als twee weken geleden.  Typisch ik, altijd een Grote Mond opsteken …

Of ik het gehaald heb ? Ja, ik heb mijn eerste rit van 60 km erop zitten. Weliswaar in een vrij rustige tijd maar daar gaat het niet om (23 km/u). Het gaat om de kilometers in de benen. Kilometers die mijn spier- en krachtmassa moet doen aansterken.  En of ik pijn had ? Vooral mijn maag ging aan het knorren de laatste tien kilometers. En als de man met de hamer eraan komt, is het liedje voorbij !!!

De rest van de zondag genoot ik van mijn roze wolk .. Genietend van het fietsen, de buitenlucht, de koude.  's Avonds nog steeds een zeer warme gloed op mijn snoet en met een brede smile mijn bed in.  Ik hoop dat de trein stilaan vertrokken is en ik eindelijk terug kan denken aan deftig sporten !

Lopen ziet er alsnog niet in maar er is nog altijd die andere passie; kilometers malen op de fiets en wie weet binnenkort Een Ronde of Een Van Petegem en enkele cols in Duitsland of Oostenrijk !

zondag 26 januari 2014

Frustratie

Zes maanden geleden ging ik een rondje rennen ...

Vandaag bezocht ik een meubelzaak en hang/zit/lig/sta ik op de zetel. Een meubelzaak bezoeken op een zondag ? Vroeger beschouwde ik dit als een 'ouw-memmekes-uitje' … Vandaag gebruik ik het als excuus om even weg te vluchten uit mijn huis … 

Mijn lichaam is een bom die op ontploffen staat, vol van comfort food en mieren .. Nog maar eens een koekje en waarom niet nog eens een zakje chips … Eten uit verveling … Nooit gedacht dat dit mij ooit zou overkomen. 

Wanneer zie ik een lichtje aan het einde van deze donkere tunnel? Eerlijk, ik red het niet meer ... 

Vrijdag ga ik naar de fitness en stel ik vast dat mensen om me lachen bij een voor hen eenvoudige evenwichtsoefening ... Ik lach er wel mee maar eigenlijk ga ik door de grond van diepe schaamte .. Als ik alsnog weerwerk bied en zeg dat ik vier maanden geleden niet meer kon stappen en een rolstoel had, krijg ik een beleefd knikje ... Tot de volgende sporter zich met een grijns aan me voorbij gaat.

Ik ben boos, verdrietig ... Raap mijn moed bijeen om dan te ontdekken dat de  krachtoefeningen die dag ook niet lukken ... Zin om te tieren maar ik gedraag me ... Wandelen op de band terwijl naast mij iemand het beste van zichzelf geeft. Ik troost me met de gedachte dat ik vorige week 1,5 km wandelde aan 5 km/u, ik vandaag 1,8 km wandel aan 5,5 km/u. 

Boos en gefrustreerd vertrek ik na twee uur fitness. Geen wauw gevoel zoals na het rennen of fietsen ... Eerder in diepe tranen.  Heb het gevoel van niets gedaan te hebben, geen druppel zweet, geen inspanning .. alleen pijn en het weergaloze besef dat ik van ver kom.

's Avonds de confrontatie met mijn ziek lijf, tranen van pijn en een ijszak rijker. De borrel die erop volgt, brengt geen soelaas ... Die ene kilometer hardlopen zit er alsnog niet in .. De nacht is er eentje van regelmatig wakker worden en een sneer in mijn knie voelen, knietje is boos !!

Een lang en vermoeiend weekend bankhangen dient zich aan terwijl mijn omgeving weer heerlijk aan zijn/haar gezondheid werkt ... 

Zelf blijf ik zoeken naar het licht aan het einde van deze tunnel !